Moe. – Америкалық психоделикалық рок тобының тарихы

Кіріспе

Американдық психоделикалық рок джем тобы Moe (мое деп стильделген) 1989 жылы Буффало университетінде құрылған американдық джем-рок тобы. Топ мүшелері: Роб Дерхак (бас, вокал), Ал Шниер (гитара, вокал, клавиатура), Чак Гарви (гитара, вокал), Винни Амико (доп), Джим Лоуглин (соққы аспаптары) және Нейт Уилсон (клавиатура). Топтың алғашқы альбомы Fatboy (1992) 1990-жылдардағы джем-топтар мен импровизациялық рок өнерінің сүйіктісі ретінде танымал болды, бұл Phish және Widespread Panic сияқты топтардың танымалдылығымен бірге өркендеді. Moe 1997 жылы Furthur фестивалімен гастрольде болды, Woodstock '99-да өнер көрсетті, Централь парк, Рамси ойын алаңында Summerstage-те ойнады, The Allman Brothers және The Who-ға жетекшілік етті, 2006 жылғы Жаңа жыл қарсаңында Radio City Music Hall-да өнер көрсетті және 2007 жылғы Жаңа жыл қарсаңында қайта оралды. Олар сондай-ақ Bonnaroo музыка фестивалінде бес рет өнер көрсетті (2002, 2003, 2004, 2006 және 2009).

Тарих

Топтың тарихы 1989 жылдың қазан айына дейін созылады, Чак Гарви, Роб Дерхак және Рэй Шварц дос іздеуімен Хэллоуинде концерт беру үшін жиналғанда. Топтың нағыз алғашқы құрамы 1990 жылдың қысында қалыптасты. Чакқа гитарада Дэйв Кесслер, саксофонда және вокалда Стив Хантер қосылды. Олар өздерін "Мое есімді бес жігіт" деп атады, бұл Луи Джордан әнінің атауы еді. Олар Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Broadway Joe's клубында Monkey Wrench тобының концертін ашты. Кейін Monkey Wrench тобы Моның "Y.O.Y." әнінде еске алынады, онда Гарви "Мен Monkey Wrench сияқты ойнағым келеді" деп әндейді. 1990 жылдың күзінде Хантер топтан кетіп қалды. Сондай-ақ, топтың аты бірінші "Haggis" (бір аптаға) болып өзгерді, содан кейін жай ғана "Moe" болып қалды, кезеңсіз. Дерхак "m" әрпін үлкен етіп жазуға ұсыныс жасады, бірақ Бруклиндегі басқа топтың аты осылай аталған еді. 1991 жылы Буффалодағы концертте Ал Шниер Кесслердің қатысусыз томен қосылды. Осы концерттен кейін Шниер жиі қонақ болып тұратын. Үш гитарист болғандықтан, оларды "мое гитара армиясы" деп атады. Осы кезде топ өз атының соңына ресми түрде нүктені қосты. Шниер 1992 жылдың басында Moe тобына толыққанды қосылды, ал көктемде Кесслер қызығушылық танытпағандықтан кетіп қалды. 1991 жылы тек кассетада жазылған бірнеше шығарылымдар жасалды, оларды табу мүмкін емес, ал 1992 жылдың маусымында топ Fatboy альбомын жазды, содан кейін Шварц аспирантураға түсу үшін топтан кетті. Джим Лафлин 1992 жылдың қыркүйегінде барабанмен Moe тобына қосылды. 1993 жылдың жазында Чак жеке мәселелерге байланысты топтан кетіп, екі айдан кейін оралып, "қайта қабылдауды және тағы да қиындықтарды сұрады". 1994 жылдың көктемінде Мо "Headseed" әнін жазды, содан кейін олар күндізгі жұмысынан ресми түрде кетіп, Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшіп кетті. 1995 жылдың маусымында Лафлин Нью-Йорк штатының Бингемтон қаласынан келген Yolk тобымен жұмыс істеу үшін кетіп қалды. Лафлин кеткеннен кейін Майк Страцца барабанмен қосылды, бірақ ол шілдеден 1995 жылдың соңына дейін ғана болды, бірақ ол қыркүйекте ресми түрде кетіп қалды. Алғыс айту күні қарсаңында Нью-Йорктегі Wetlands клубында өткен екі түндік концертте Мо өздерінің алғашқы ресми концерттік альбомын "Loaf" жазды, онда Страцца ойнады. Крис Мазур 1995 жылдың соңынан 1996 жылдың қарашасына дейін барабанмен топқа қосылды және No Doy альбомында ойнады. 1996 жылдың 21 қарашасында Вашингтондағы The Bayou клубында Винни Амико барабан аспаптарының артында тұңғыш рет ойнады және содан бері сол лауазымда қызмет етеді. 1998 жылы топ төрттік құрам ретінде өзінің шарына жетті, шамамен 100 концерт берді және төртінші альбомын "Tin Cans And Car Tires" жазды. 1999 жылдың басында Джим Лафлин перкуссия, вибрафон, ксилофон, флейта, қосалқы бас, акустикалық гитара, вокал және жуу тақтасында топқа қайта оралды. 1999 жылдың 23 қаңтарынан бастап Moe тобының құрамына Ал Шниер, Чак Гарви, Роб Дерхак, Винни Амико және Джим Лафлин кірді. 2012 жылы Мо Sugar Hill Records компаниясымен келісімшарт жасасып, оныншы альбомын "What Happened To The La Las" шығарды, ал 2014 жылы "No Guts No Glory" альбомы жарық көрді. Мо 2017 жылдың 1 тамызынан бастап бассист Роб Дерхак орафорингеялық қатерлі ісіктен емделгендіктен белгісіз мерзімге үзіліс жариялады. Дерхак 2017 жылдың желтоқсанында қатерлі ісіктен құтылғанын жариялады, бұл Моның 2018 жылы концерттік өнерге оралу жариялануымен сәйкес келді. Мо 2018 жылдың 2 ақпанында Нью-Йорк штатының Порт-Честер қаласындағы Capitol Theatre театрында сахнаға оралды және содан бері тұрақты гастрольдік кестеге қайта кірісті. Шниер Дерхак өміріне қауіп төндіретін аурудан кейін топқа жаңа көзқарас әкелгенін айтты.

The origin of the band goes back as far as October 1989, when Chuck Garvey, Rob Derhak, and Ray Schwartz got together to play a Halloween show at a friend's behest. The band's first true form began in the winter of 1990. Chuck was joined by Dave Kessler on guitar and Steve Hunter joined on saxophone and vocals. They called themselves "Five Guys named Moe," the name of a Louis Jordan song. They opened for a band named Monkey Wrench at Broadway Joe's in Buffalo, New York. Monkey Wrench would later be mentioned in Moe's song "Y. O. Y.," where Garvey sings "I wish I could suck like Monkey Wrench." In the fall of 1990, Hunter exited. Also, the band's name evolved first into "Haggis" (for one week) before settling to be simply "Moe", noticeably without the period. Derhak pushed for the "m" to be capitalized, but a Brooklyn band had that name already. Al Schnier sat in with the band for a show in 1991 in Buffalo when Kessler was absent. After this show, Schnier was a frequent guest. They became known as the moe guitar army because of the three guitarists. It was around this time that the band also officially adopted the period at the end of its name. Schnier joined Moe full time in early 1992 and in the spring, Kessler left due to a lack of interest. After recording a series of cassette only releases in 1991, all of which are impossible to find, in June 1992, the band recorded Fatboy, after which Schwartz left the band to go to graduate school. Jim Loughlin joined Moe in September, on drums. During the summer of 1993, Chuck quit the band due to personal issues, but returned two months later and "begged for re admittance and more abuse." In the spring of 1994, Moe recorded Headseed, officially quitting their day jobs, and they all moved to Albany, New York. Loughlin left in June 1995 to pursue a band named Yolk, from Binghamton, New York. After Loughlin left, Mike Strazza joined on drums, but only from July until the end of 1995, though he officially quit in September. During their two nights over Thanksgiving weekend at the Wetlands in New York City, Moe recorded Loaf, their first official live release, on which Strazza appears. Chris Mazur joined the band on drums from late 1995 through November 1996, and appeared on the album, No Doy. On November 21, 1996, at The Bayou, in Washington D. C., Vinnie Amico made his debut behind the drumkit and has continued in that position ever since. In 1998, the band really hit their stride as a four piece, playing nearly 100 shows and recording their fourth album, Tin Cans And Car Tires. In early 1999, Jim Loughlin returned to the lineup on percussion, vibraphone, xylophone, flute, backup bass, acoustic guitar, vocals, and washboard. Since January 23, 1999, the band Moe has officially been Al Schnier, Chuck Garvey, Rob Derhak, Vinnie Amico, and Jim Loughlin. 2012 found Moe inking a deal with Sugar Hill Records and releasing their tenth album, What Happened To The La Las, while No Guts No Glory followed in 2014. Moe announced an indefinite hiatus beginning August 1, 2017, while bassist Rob Derhak underwent treatment for oropharyngeal cancer. Derhak was declared cancer free in December 2017 which coincided with Moe announcing a 2018 return to live performance. Moe returned to the stage, at the Capitol Theatre in Port Chester, New York, on February 2, 2018, and have since resumed a regular touring schedule. Schnier has said that Derhak has brought a new perspective to the band in light of his life threatening illness since his return.

Қаражатты жинау

Топ көптеген қайырымдылық шараларына қатысты. Мо 2005 жылғы 10 ақпанда Нью-Йорктегі Розеланд Балл-румында цунами құрбандарына арналған концерт өткізді. Сахнада Сэм Буш, Medeski, Martin and Wood тобының Джон Медески, Трей Анастасио және Анастасионың әріптесі Дженнифер Хартсуик өнер көрсетті. Іс-шарадан түскен барлық қаражат Дейв Мэтьюс тобы мен оның Бама Воркс ауылдарын қалпына келтіру қорына Шри-Ланканың шығыс жағалауындағы теңіз қалашығын қайта жаңғыртуға жұмсалды. Дейвтің қайырымдастық жобасы – Бама Воркс, сомасы 155 000 долларға жетті. Бұл өнер Моеге 6-шы жылдық Jammy Awards марапатында «Жылдың үздік тікелей өнер көрсетілімі» сыйлығын әкелді. 2006 жылғы 22 қаңтарда Мо Нью-Йорктің Сиракуза қаласындағы Лендмарк театрында өнер танытты. Бұл концерт аутизм спектріндегі бұзылыстармен күресетін адамдар мен олардың отбасыларына көмектесетін Келберман орталығын қолдауға 35 000 доллар жинады. Кештен түскен қаражат Моның 2005 жылғы қаңтар мен 2006 жылғы қаңтар аралығындағы қайырымдылық үлесін 200 000 доллардан асырды. Ал Шниер Келберман орталығы туралы былай деді:

2006 жылғы 11 сәуірде Мо «Аутизмнің бейнесі» телемарафоны аясында Келберман орталығына 38 000 доллар сыйлады. 2010 жылғы 22 қаңтарда Мо Нью-Йорктегі Розеланд Балл-Золда тағы бір қайырымдылық концерт өткізіп, WHY (Дүниежүзілік аштық жылы) үшін қаражат жинады. Бұл олардың 2010 жылғы және турнедегі алғашқы концерті болды. Қонақтар қатарында Дэнни Барнс (банжо), Марко Беневенто (кеборда), Джефф Остин (мандолина), Буч Тракс (барабан) және Дэвид Санборн (саксофон) болды.

Мое.ленний

Мо жаңа мыңжылдықты Нью-Йорк штатының Пакипси қаласындағы «Шанс» клубында үш күн тойлаумен қарсы алды, 1999 жылдың 29-31 желтоқсаны аралығында.

Мо немесе Лес

Моэ 2002 жылы Батыс Вирджиния штатының Мейсонтаун қаласында Марвиннің сиқырлы тау үстінде 2 түндік фестиваль өткізді, онда полковник Лес Клейпулдің батыл ұшатын бақа бригадасы да қатысты. Жұма және сенбі күндері моэ тобынан бір жиын, бақа бригадасынан бір жиын, содан кейін тағы моэ тобынан бір жиын болды. Бұл фестиваль Марвиннің сиқырлы тау үстінде өткен алғашқы фестиваль болды, оған бассист Роб Дерхак назар салып, олар қайта оралуы керек екенін айтты. Кейін сол жылы All Good фестивалі 2003 жылдан бастап Марвиннің сиқырлы тау үстін жыл сайынғы үйі деп жариялады, ал моэ тобы 2000-жылдардағы көптеген All Good фестивальдерінің басты орындаушысы болды.

Қалқыма

Мое жарты жылдық "moe. down" фестивалін ұйымдастырады. Фестиваль Нью-Йорк штатының Турин қаласындағы "Snow Ridge" тау шаңғысы курортында өтеді. 2000 жылы басталган фестиваль үш күнге созылады және әрбір Еңбек күні демалысында өткізіледі. 2017 және 2019 жылдары фестиваль 4 шілде мерекесінде өтті. Фестивальге әртүрлі музыкалық таланттар тартылды. Орындаушылар сахнаға жаңадан келген топтардан (мысалы, Tea Leaf Green, Nellie McKay және Raq) бастап, үлкен атаққа ие әртістер мен джем-роктың негізгі өкілдері (мысалы, Les Claypool, Blues Traveler және Phish тобынан Майк Гордон), сондай-ақ поп-рок иконалары – Лео Коттке, The Flaming Lips, The Violent Femmes және Перри Фаррелл сияқтылар бар. Жыл сайын "moe. down" фестиваліне келушілер саны артып келеді: алғашқы фестивальге шамамен 3000 адам келсе, 2005 жылғы "moe. down VI" фестиваліне 7000-ге жуық, ал "moe. down 9" фестиваліне 12000 адам келді. Он жыл Туринде өткеннен кейін, "moe. down" фестивалі екі жылға Нью-Йорк штатының Мохок қаласындағы Gelston Castle Estate-ке көшірілді. 2012 жылы шара қайтадан Туринге көшірілді, ал күндері 10-12 тамызға өзгертілді. 2015 жылдың 19 қаңтарында Мое 15 жылдан кейін "moe. down" фестивалінің мерзімсіз кешіктірілгенін жариялады. 2017 жылы топ "moe. down" фестивалінің қайта жандануын, азайтылған, "тамырға оралу" форматында жариялады. 2019 жылдың 3 сәуірінде Мое 2019 жылғы "moe. down" фестивалінің құрамын жариялады, ол 4-6 шілдеде Нью-Йорк штатының Турин қаласындағы "Snow Ridge" тау шаңғысы курортында өтеді.

Сноу-доу

Мо Сноуге (snoe.) қонақ болды. II 2006 жылдың 17 наурызынан 19 наурызына дейін. Бұл шара бір апталық Адриондак жазғы мерекесін бастады, ол Нью-Йорк штатының Лейк-Плэсид қаласындағы Олимпиада орталығында және жақын орналасқан Уайтфейсте өтті. Концерттер барысында (бірақ Мо тобының өнернамесі кезінде емес) жанкүйерлер шоуды тыңдап тұрып мұз үстінде сырғанауға мүмкіндік алды. Soulive, Everyone Orchestra, Assembly of Dust және Tea Leaf Green топтары өнер көрсетті. Чак Сноу туралы былай деді:

Мо Круиз

2004 жылдың 7 наурызынан 2004 жылдың 14 наурызына дейін Moe тобы Лес және Линн Бергерлер ұйымдастырған Rhythms at Sea Cruises (бұрынғы Rock the Boat Cruises) арқылы алғашқы музыкалық круизіне шықты. Майамиден жол бастаған "Норвегиялық күн" кемесі Флоридаға қайтып оралғанға дейін Ямайка, Кайман аралдары, Коста-Мая және Козумель аралдарына тоқтады. Топ 12-ші күнді қоспағанда, әр күні бассейн жанындағы сахнада, Stardust Lounge және Observation Lounge-да өнер көрсетті. 10-шы күні Observation Lounge-да өткен концерттер акустикалық стильде болды, онда топ мүшелерімен сұрақ-жауап сессиялары ұйымдастырылды. 2007 жылдың қаңтар айында топ Лес және Линн Бергерлер ұйымдастырған Rhythms at Sea Cruises арқылы екінші круизге қайта оралды. Круиз 2007 жылдың 7 қаңтарынан 14 қаңтарына дейін Norwegian Jewel кемесімен жүргізілді. Бұл жолы жанкүйерлерге басқа бағыт ұсынылды: кеме Маямиден шығысқа қарай бағыт алып, Сан-Хуан (Пуэрто-Рико), Сент-Джонс (Антигуа) және Сент-Томас (АҚШ Виргин аралдары) порттарына жетті. Апатты ауа райына байланысты кеме Багам аралдарындағы Ұлы Стирруп-Кейге тоқтау жоспары іске аспады.

Аудио

Акимбо – 2004 жылғы 5 қарашада Пенсильвания штатының Үсті Дарби қаласындағы «Тауэр» театрында тікелей концерттен алынған.