Кіріспе

1776 жылдан 1789 жылға дейінгі АҚШ тарихы Америка Тәуелсіздік соғысынан бастап, жаңа конституциялық тәртіп орнатуға дейінгі кезеңмен ерекшеленді. Америка революциясының нәтижесінде 1776 мен 1789 жылдар аралығында он үш британдық колония жаңадан тәуелсіз мемлекет – Америка Құрама Штаттары ретінде құрылды. Америка Тәуелсіздік соғысындағы шайқастар 1775 жылы отаршыл әскерлері мен британ армиясы арасында басталды. Екінші Континенттік Конгресс 1776 жылдың 4 шілдесінде Тәуелсіздік декларациясын қабылдады. 1781 жылы Конфедерация мақалалары ратификацияланды, осы арқылы Конфедерация Конгресі құрылды. Генерал Джордж Вашингтонның басшылығымен Континенттік армия мен флоты британ әскерін жеңіп, Он үш колонияның тәуелсіздігін қамтамасыз етті. Конфедерация кезеңі 1789 жылға дейін жалғасты, содан кейін штаттар Конфедерация мақалаларын АҚШ Конституциясымен алмастырды, ол АҚШ-тың негізгі басқару құқығы болып табылады. 1780-ші жылдарда АҚШ үшін экономикалық төмендеу орын алды, себебі революциялық соғыс кезінде қарыздар жинақталды, Конгресс салық салуға қабілетсіз болды және континенталды доллардың айтарлықтай инфляциясы болды. «Common Sense» және «The Federalist Papers» сияқты саяси эсселер американдық мәдениетке және қоғамдық пікірге зор әсер етті. 1787 жылы Солтүстік-батыс территориясы алғашқы федералдық аумақ ретінде құрылды, ал осы аймақтағы шекаралық дау Солтүстік-батыс үнді соғысына ұласты. Революция мен Конфедерация кезеңі Америка ағартушылығы шеңберінде қарастырылады, бұл кезеңде Ағарту дәуірінің идеялары кең таралды және ғылыми прогреске ықпал етті.

Өмірбаян

XVII және XVIII ғасырларда Америкадағы британдық колонияларға «зейінсіздік саясаты» арқылы едәуір автономия берілді. Бұл автономия 1760 жылдары Гренвилл министрлігінің бірнеше актілерімен, соның ішінде 1765 жылғы мөр бажы салығы және квартирлеу актілерімен бұзылды. Бұл актілер Ұлыбритания мен Он үш колония арасында колонистерге қатысты Корольдік биліктің мәніне байланысты идеологиялық қақтығыс тудырды. Колонистердің наразылықтары британдық конституция бойынша тең құқықтарды талап ету ретінде басталды, бірақ дау дамыған сайын олар анық республикалық саяси көзқарасқа ие болды. 1765 жылғы мөр бажы салығынан бастап Лондонмен келіспеушіліктер күшейді. 1770 және 1773 жылдар аралығында британдық билікке қарсы отаршылдарды ұйымдастыру үшін корреспонденция комитеттері құрылды. Британдықтардың шайға салық салуына қарсылықтар 1773 жылдың 16 желтоқсанында Бостон шай партиясына дейін жетті, онда ондаған адамдар үлкен мөлшердегі британдық шайды Бостон портына төгіп тастады. Ұлыбритания колонияларға, әсіресе Массачусетс штатына қатысты жазалау шараларын енгізген, тіпті одан да жанжалды «Төзбеу актілерімен» жауап берді. Бұл колонистерді 1774 жылдың 5 қыркүйегінде Бірінші Континенттік Конгрессті шақыруға итермеледі, ол британдық билікке қарсы біртұтас күш ретінде әрекет етті. Америка Тәуелсіздік соғысы 1775 жылдың 19 сәуірінде Лексингтон және Конкорд шайқастарымен басталды. 1775 жылдың маусым айында Джордж Вашингтон, әскери тәжірибесі бар харизматикалық Вирджиния саяси қайраткері, жаңадан құрылған Континенттік армияның бас қолбасшысы болып бірауыздан тағайындалды. Бостон науқаны британдықтар 1776 жылдың наурыз айында Галифаксқа (Жаңа Шотландия) шегінгенге дейін Континенттік армиямен Бостонды қоршаумен жалғасты. 1770 жылдары Континенттік армия солтүстік-шығыста және оңтүстік-батыста Квебекке жорықтар жасады.

Тәуелсіздік декларациясы

1776 жылғы 2 шілдеде Филадельфияда өткен Екінші Континенттік Конгресс «Америка Құрама Штаттары» деп жариялап, тәуелсіздікке бірауыздан дауыс берді. Екі күннен кейін, 4 шілдеде Конгресс Тәуелсіздік Декларациясына қол қойды. Екінші Континенттік Конгресс бастапқыда тәуелсіздік жариялау үшін құрылмаған. 1775 және 1776 жылдары Ұлыбритания отаршылардың талаптарын қабылдамағандықтан және қақтығыстар күшейгендіктен тәуелсіздікке қолдау біртіндеп артты. «Common Sense» атты саяси памфлет тәуелсіздікке қолдауды одан әрі кеңінен танымал етті. 1776 жылдың мамыр айында Континенттік Конгресс колониялардың Ұлыбританиядан тәуелсіз өз үкіметтерін құруын ұсынды. Декларацияны жасау жауапкершілігі Джон Адамс, Томас Джефферсон, Роджер Шерман, Роберт Ливингстон және Бенджамин Франклинді қамтитын Бес адамнан тұратын Комитетке жүктелді; оны Джефферсон жазды, ал қалғандары мен Конгресс тұтастай өңдеді. Онда «барлық адамдар тең жаратылған» және «өмір, бостандық және бақытты іздеу сияқты бірнеше бұрынғы, алынып тасталмайтын құқықтар бар» делінген, сондай-ақ «осы құқықтарды қамтамасыз ету үшін үкіметтер құрылады, олардың әділ билігі биліктегілердің келісімінен туындайды», патшалыққа қарсы отаршылардың негізгі наразылықтары да тізімделген. Джефферсон жаңа аргументтерді ұсынғысы келмейтінін, керісінше Джон Локк сияқты бұрынғы философтардың ойларын ұсынуды көздегенін айтты. Келесі ғасырда Тәуелсіздік Декларациясына қол қою Тәуелсіздік күні ретінде тойланды.

Солтүстік театр (1776 1777)

Континенттік армияны ұйымдастыру міндеті генерал Вашингтонға жүктелді, ал Екінші Континенттік Конгресс соғыс кеңестері арқылы әскери қимылдарды қадағалады. Соғыс басталғанда армияда жабдықтар жетіспеді және формальды дайындық болған жоқ. Вашингтон армияны оқыту үшін прус бароны Фридрих Вильгельм фон Штубенді тағайындады, ал баронның әскери тәжірибесі АҚШ үшін күшті армия құруға мүмкіндік берді. Армияны жабдықтау үшін Вашингтон Конгреске қосымша жабдықтар сұрап, қысым жасады, бірақ әр штаттың қаржыландыруы міндетті емес еді және жеткілікті қаражат болған жоқ. Нью-Йорк және Нью-Джерси науқаны 1776 жылдың шілдесінде британдық күштер Нью-Йорк қаласына қонған кезде басталды. Британдықтардың қарсы шабуылы Лонг-Айленд шайқасында жеңіске жетті, ал одан кейінгі шайқастарда американдықтар мен британдықтар кезекпен жеңіске жетті. Континенттік армия Нью-Джерсиге шегінді, ал британдық армия Жаңа Англияны бақылауға алмады. Вашингтон Делавэр өзенін кесіп өтіп, Трентон шайқасында жеңіске жеткеннен кейін науқан оның пайдасына бұрылды, содан кейін Принстон шайқасында тағы бір жеңіске жетіп, американдықтардың рухын көтерді. 1777 жылдың басында Лондонда британдықтардың ірі стратегиялық жоспары – Саратога науқаны жасалды. Жоспарда екі британдық армияның солтүстіктен және оңтүстіктен Нью-Йорк штатының Албани қаласына жиналуы, колонияларды екіге бөліп, Жаңа Англияны қалған бөлігінен оқшаулау көзделген. 1777 жылдың маусымында генерал Джон Бургойн Монреальден британдық сарбаздарды бастап, американдық күштермен шайқасқа түсті. Солтүстік армияның қолбасшысы болып американдық генерал Горацио Гейтс тағайындалды. Бургойн мен Гейтс күштері Саратога науқанында шайқасты, британдық күштер екінші Саратога шайқасынан кейін капитуляциялады. Британдық командир Уильям Хоудың күштері оңтүстіктен күш түсуі керек еді, бірақ ол Филадельфия науқанына қатысып, Филадельфия қаласын басып алды. Саратогадағы американдық жеңіс 1778 жылы Альянс шарты арқылы Францияны АҚШ-пен әскери одаққа итермеледі. Францияға көп ұзамай Испания мен Нидерланды қосылды, екеуі де Ұлыбританияның күшін әлсіретуге мүдделі ірі теңіз державалары болды. Британия енді Еуропадағы ірі соғысқа қатысты, ал француз флотының қатысуы теңіздегі соғыста олардың бұрынғы басымдығын жойды. Британия одақтастарынан айырылды және Англия арнасы арқылы басып кіру қаупіне тап болды.

Батыс театры (1776 1782)

Революциялық соғыс барысында Аппалач тауларының батысында, Канаданың оңтүстік-батыс аймағында және американдық территорияларда ұсақ шайқастар мен шабуылдар болды. Америка Құрама Штаттарының кеңеюінен сескеніп, британдықтардың ынталандыруымен бірнеше жергілікті тайпалар американдықтарға қарсы шабуылдар жасады. Континенттік армия мен жергілікті шайқасшылар арасында, сондай-ақ бейбіт тұрғындар мен шаруашылықтарға қарсы шайқастар мен қырғындар орын алды. Соғыстың соңғы жылдарында Ұлыбритания жергілікті тайпаларға көрсеткен қолдауын азайтты, ал Америка Құрама Штаттары батыс майданында қатаң шарттармен жеңіске жетті.

Оңтүстік театр (17781781)

1776 жылы Чарльстонды басып алуға жасалған әрекеттен басқа, Ұлыбритания соғыстың алғашқы жылдарында Джорджия және Оңтүстік Каролина штаттарына шабуыл жасаған жоқ. Оңтүстіктегі шайқастардың көп бөлігін чероки тайпасы жүргізді. Бірақ, Саратогадағы жеңілістен кейін Ұлыбритания назарын оңтүстікке бұрды және 1778 жылы Саванна қаласын басып алды. Америка Құрама Штаттары оңтүстіктегі науқанға дайын болмағандықтан, генерал Бенджамин Линкольн оңтүстікке отаршылдық жасау үшін жіберілді. 1780 жылы Чарльстон қаласы қоршауға алынды және британдықтар оны басып алды. Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия штаттарындағы лоялистердің саны басқа штаттарға қарағанда көп болғандықтан, бұл британдықтардың оңтүстік аймағындағы жеңістеріне себеп болды. Чарльстонды қоршаудан кейін, британдық генерал лорд Корнуоллис Оңтүстік Америка Құрама Штаттарындағы британдық күштерге басшылық етті. 1780 жылы Камден шайқасындағы жеңіс оңтүстік аймағындағы британдық билікті нығайтты. Корнуоллис күштерін Солтүстік Каролинаға жылжытты, саяхаты барысында лоялистердің қосылуын күтті, бірақ олар аз ғана болды. Генерал Натанаэль Грин британдық күштерді жеңіп, Солтүстік Каролинаны басып алуларына кедергі келтірді. Оңтүстікті қорғауға берілген нұсқауға қарамастан, Корнуоллис күштерін Вирджиния штатына жылжытты. Гриннің әскерлері оңтүстікке қарай жылжып, Джорджия мен Оңтүстік Каролинаны қайтарып алды. Корнуоллис француз генералы Лафайеттің күштерін жеңу ниетімен күштерін Вирджиния штатының Йорктаун қаласына орналастырды. Француз теңіз күштері Чесапик шайқасында британдық теңіз күштеріне көмек көрсетуге мүмкіндік бермеді, ал Вашингтон мен Лафайеттің әскерлері Йорктаунды қоршауға алды. Корнуоллис 1781 жылдың 19 қазанында капитуляциялады, бұл Америка Тәуелсіздік соғысын аяқтады. Король Георг III және премьер-министр лорд Норт тағы бір науқан ұйымдастыруды қалады, бірақ Парламент олардың шешімін жоққа шығарып, одан әрі қақтығысқа тыйым салды.

Париж шарты

Джордж III патша Американың тәуелсіздігін ресми түрде мойындап, 1782 жылдың 5 желтоқсанында жаушылық әрекеттерді тоқтатуға бұйрық берді. Бейбіт келіссөздер Джон Адамс, Бенджамин Франклин және Джон Джей АҚШ-ты өкілдік еткен Париж қаласында өтті. Келіссөздер Париж шартымен аяқталды, ол Құрама Штаттарды тәуелсіз мемлекет ретінде заңды түрде мойындады. Ұлыбритания Канаданың оңтүстік-батыс бөлігін беруге келісті, бірақ Британ Канадасының қалған бөлігімен шекара белгіленбеді. Шартының кейбір тармақтары америкалықтар арасында дау тудырды, оның ішінде лоялистерге тиесілі ақшалай қарыздарды мойындауы және сыншылардың пікірінше, әр штаттың үкіметінің егемендік статусын күңкілдеткен тармақтар. 1783 жылдың 25 қарашасында Джордж Вашингтон Нью-Йорк қаласынан атпен өтіп, соңғы британдық әскерлер кемелерге міне бастады. Қала қарыштап жеңіс тойын тойлады, ал бұл күн Эвакуация күні ретінде есте қалды. 1783 жылдың 23 желтоқсанында Вашингтон Континенттік армияның бас қолбасшысы лауазымынан қанағаттанды. Париж шарты Конгресс тарапынан 1784 жылдың 14 қаңтарында ратификацияланды.

Конфедерация мақалалары

Конфедерация мақалаларын Континенттік конгресс 1777 жылғы 15 қарашада ұсынды, ал олар 1781 жылғы 1 наурызда ратификацияланды. Ол революциялық соғыстың басында Конгресс құрған әкімшілік органдар мен апелляциялық соттардың орнын басты. Конфедерация мақалалары Конфедерация Конгресіне белгілі бір өкілеттіктер бергенімен, басқаруды қиындататын шектеулер де қойды. Бұл шектеулер әдейі салынған, себебі көптеген американдықтар күшті орталық үкіметтің британ монархиясына тым ұқсас болып кетеді деп қорқыды. Орталық үкіметтің өкілеттіктері негізінен соғыс жүргізу, дипломатия және штаттар арасындағы дауларды шешумен шектелді. Экономикалық заңдар қабылдауға қабілеті болмағандықтан, қарыздарды төлей алмағандықтан экономикалық құлдырауға әкелді. Конгресс актілерін қабылдау үшін үлкен көпшілік дауыс қажет болды, ал мақалаларға түзетулер енгізу үшін штаттардың бірауыздан келісімі керек еді. Штаттар әскери күшті қаржыландырудан бас тартты, ал Массачусетс штаты өз күштерін қаржыландыруға мәжбүр болды. Шейстің бүліктері қысқа ғана уақытқа созылса да, ұлттық үкіметті реформалауды қолдаушылар үшін күшті дәлелге айналды.

Сыртқы істер

Конгресс сыртқы саясатты қадағалады, бірақ штаттар өз сыртқы қатынастарында соңғы шешімді қабылдады, әр штат келісімдерді жеке-жеке ратификациялады. Мароккомен бейбіт келіссөздер жүргізілді, бірақ Алжир, Триполи және Тунис американдық кемелерді тұтқындауға рұқсат берді. Әр штат Конституцияны ратификациялау үшін конвенция өткізді. Ратификацияны қолдаушылар Конституцияны қабылдауға бейім штаттар алғашқы болып конвенция өткізетінін қамтамасыз етті, себебі ерте бас тартулар басқа штаттарды ратификациялаудан тоқтатуы мүмкін деп қорқыды. Кіші штаттар Конституцияны қолдады, өйткені орталық үкімет үлкен штаттардың билігін тежейтін болды. Делавэр мен Нью-Джерси 1787 жылы, ал Джорджия 1788 жылдың 2 қаңтарында бірауыздан дауыс беріп ратификациялады. Пенсильвания, Коннектикут, Мэриленд және Оңтүстік Каролина 1788 жылдың қысы мен көктемінде үлкен көпшілікпен ратификациялады. Бұл басқа штаттарда даулы болды, Массачусетс 187–168 дауыспен ғана ратификациялады. Нью-Гэмпшир Конституцияның 1788 жылдың 21 маусымында күшіне енуі үшін қажетті соңғы ратификацияны қамтамасыз етті. Ратификация Нью-Йорк, Вирджиния және Массачусетс штаттарында көбірек дау тудырды. Мэдисонның Құқықтар туралы Билль берген уәдесі Вирджинияда ратификацияны қамтамасыз етті, ал Нью-Йоркте Нью-Йорк саясатын бақылайтын Клинтондар Гамильтонның 30–27 дауыспен ратификацияны қамтамасыз етуіне қарсы тұра алмады. Солтүстік Каролина мен Род-Айленд 13 штаттың соңғысы болып, жаңа үкімет жұмысын бастағаннан кейін ратификациялады. Америка Құрама Штаттарының сайлаушылар алқасы 1789 жылдың 4 ақпанында жиналып, бірінші президенттік сайлауда Джордж Вашингтонға бірауыздан дауыс берді. 1-ші АҚШ Конгресі 6 сәуірде нәтижелерді жариялады, ал Вашингтон 30 сәуірде Федеральді залда қызметке кірісті. Құқықтар туралы Билль 1789 жылдың қыркүйегінде жаңа Конгресс бекітіп, 1791 жылдың желтоқсанында күшіне енді.

Батысқа қарай кеңейу

Транс-Апалакия аймағындағы қоныстану Революциялық соғыс кезінде бірнеше мыңнан 25 000-ға дейін өсті. Батысқа қарай кеңею, батысқа көшпегендердің де ынтасын қоздырды, сондықтан Вашингтон, Бенджамин Франклин және Джон Джей сияқты көптеген көрнекті американдықтар батыста жер сатып алды. Жер алыпсатарлар Огайо компаниясы сияқты ұйымдарды құрды, олар батыстағы кең аумақтарға иелік құқығын алды және көбінесе қоныс аударушылармен қақтығысқа түсті. 1780 жылдан 1784 жылға дейін Конгресс Вирджиниямен батыс аумағын беру туралы келіссөздер жүргізді. 1784 жылдың 1 наурызында қол қойылған келісім күшіне енді, бұл кез келген штат құрамына кірмейтін алғашқы ұлттық аумақ болды. Пионерлер колониялық азаматтарға жасалған үнді шабуылдарына жауап ретінде үнді азаматтарына шабуыл жасады. Париж шартына қол қойылғаннан кейін де британдықтар үндістерге қару-жарақ жеткізуді тоқтатпады. 1783 жылдан 1787 жылға дейін жүздеген қоныс аударушылар үндістермен болған ұсақ-түйек қақтығыстарда қаза тапты, бұл жағдай одан әрі қоныстануға кедергі келтірді. Онжылдықтың соңында шекара Солтүстік-Батыс Үнді соғысына, Солтүстік-Батыс Конфедерациясына қарсы соғысқа ұшырады. Бұл үндістер британдықтардың қолдауымен және қорғауымен тәуелсіз үнділік кедергі мемлекет құруға тырысты, бұл АҚШ үшін үлкен сыртқы саяси мәселе тудырды. Ұлыбритания батыстағы ықпалын АҚШ-қа беруге келіскенмен, Солтүстік-Батыс Конфедерациясына қару-жарақ беруді жалғастырды. Конгресс үндістерге қарсы жеткілікті әскери қолдау көрсетпегендіктен, соғыстың көп бөлігін қоныс аударушылар жүргізді. Бұл соғыс 1795 жылы Гринвилл шартына қол қойылғанға дейін, АҚШ пен үнді тайпалары арасындағы шекараны белгілегенге дейін жалғасты.

Экономика

Америка революциясы он үш колонияның экономикасына зор әсер етті. Континенттік конгресс салық салуға құқығы болмағандықтан, қаржы жинау жаңадан құрылған штаттық үкіметтерге жүктелді, олар соғыс шығындарын жабу үшін салықтарды көтеруге мәжбүр болды. Бұдан бөлек, жұмысшылардың Патриоттар мен Лоялисттер қатарына қосылуы жұмыс күшінің тапшылығын тудырып, Атлантика орталық аймағында ондаған жылдар бойы жалғасқан өнеркәсіптік кеңеюге тоқ нүкте қойды. Жұмыс күші еркін жалданып жұмыс істейтін адамдар мен құлдардан тұрды, ал мерзімі біткен соң босатылатын құлдық Америка революциясы кезінде көбінесе тоқтатылған еді. Соғыс салдарынан иммиграцияның азаюы экономикалық өсімді одан әрі тежеді. 1781 жылы Солтүстік Америка банкі елдің алғашқы банкі ретінде құрылды. Континенттік конгресс қаржыландыруды ұлғайту үшін өз континенттік валюталық банкноттарын шығарды, бірақ бұл валюта тез құнсызданып, соғыстың соңына дейін қолданылмай қалды. Орталықтандырылған валюта мен экономикалық саясаттың болмауы Конституциялық конвенцияны өткізу шешіміне себеп болды. Жеке штаттардың экономикалық саясаты ішкі сауданы қиындатты, себебі штаттық үкіметтер көбінесе басқа штаттардың саудагерлеріне қатысты кемсітушілік танытты. 1786 жылы ұлттық дефицит пайда болды және Конфедерация кезеңі бойына өсе берді.

Мәдениет және БАҚ

1750 жылдары Ұлыбританиядан өзгеше, ерекше американдық мәдениет қалыптасты. Әдемілік пен сөйлеуде қарапайымдық колониялық дәуірдегі пуритандық үлгілерден туындап, революциямен қайта бекітілді. 18 ғасырда Америка Құрама Штаттарында газеттер мен журналдардың саны артып, олардың көпшілігі тек қысқа мерзімге ғана жарық көрді. «Америкалық дағдарыс», «Ақылға қонымды» және «Федералисттік қағаздар» сияқты саяси эсселер АҚШ-тың қалыптасуына зор ықпал етті. Толық кітаптар да революцияға қатысты саяси идеяларды қарастырды, соның ішінде Дж. Гектор Сент-Джон де Кревекёрдің «Америкалық фермердің хаттары» және Томас Джефферсонның «Вирджиния штаты туралы жазбалары». Әлеуметтік және саяси ойлар көбінесе поэзия арқылы білдірілді. Джон Трумбулл, Филип Френо және Хью Генри Браккенридж сияқты ақындар тәуелсіз Америка Құрама Штаттары туралы ұлттық идеялар жазды. Американың алғашқы романы «Симпатия күші» Уильям Хилл Браунның 1789 жылы жарық көрді. Революциялық дәуірдегі ең белгілі американдық драматург – Мерси Отис Уоррен, оның пьесалары «Жағымпаз», «Топ» және «Ақымақтар» деп аталады. Хью Генри Браккенридж Революциялық соғысты бейнелейтін екі тарихи пьеса жазды. Джон Ликок Джордж Вашингтонды кейіпкер ретінде алғаш рет енгізген «Британдық тирандықтың құлауы» пьесасын жазды. Драмадағы жаңашылдықтар Революциялық соғыстан кейін, 1780-ші жылдардағы саяси және экономикалық тұрақсыздық салдарынан азайды. Уильям Данлап драматург ретіндегі мансабын 1789 жылы «Әке» пьесасымен бастады. Көркем өнерге еуропалық эстетиктердің еңбектері әсер етті, олардың ішінде Шарль Альфонс дю Фресной, Роджер де Пайль, Джонатан Ричардсон және Иоганн Йоахим Винкельман бар. Көптеген американдық суретшілер өнерді үйрену үшін, әсіресе Бенджамин Уэсттен оқу үшін шетелге, әсіресе Лондонға сапарлады. Джон Трумбулл мен Чарльз Уилсон Пил Америка Құрама Штаттарының алғашқы жылдарындағы көрнекті суретшілер болды; республикалық идеяларды қолдаушылар ретінде олар екеуі де Джордж Вашингтонның портреттерімен танымал.

Ғылым мен білім беру

Тарихшылар Америка революциясы дәуірін кеңінен американдық ағартушылықтың бір бөлігі ретінде қарастырады, онда ағартушылық дәуірінің идеялары американдық ғылым мен философияға ықпал ете бастады. Бұл философияда діни негіздерден алшақтауға алып келді. Бенджамин Франклин мен Томас Джефферсон осы мәселеде жемісті философиялық жазушылар болды. Америка революциясы кезінде колониялық колледждер бұрыннан-ақ бар еді. Бұл колледждердің барлығы тек ерлерге арналған және олар ағартушылықпен байланысты білім беру идеяларына негізделген. Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін, 1785 жылы Джорджия университетімен басталып, мемлекеттік университеттер құрыла бастады. Африкалық американдықтар мен жергілікті американдықтар университеттерге өте сирек қабылданды, алайда солтүстік штаттарындағы африкалық американдық ерлер кейде әдеби қоғамдар құрды.

Демография

1776 жылы Он үш колонияның халқы 2,5 миллион адамды құрады. Бірінші ұлттық санақ 1790 жылы, Конфедерация кезеңі аяқталғаннан кейін жақын арада өткізілді. Санақтың нәтижесінде АҚШ-та 3 929 214 тұрғын бар екені анықталды, яғни әр шаршы шақырымға орташа есеппен 4,5 адамдан келді. 10 000-нан астам тұрғыны бар бес қала тіркелді. Ең ірі қала – 33 131 тұрғыны бар Нью-Йорк қаласы, одан кейін Филадельфия, Бостон, Чарльстон және Балтимор қалалары орналасты.

Патриоттар мен лоялистер

Революциялық кезеңде штаттардың тұрғындары тәуелсіздікке ұмтылу немесе Британ империясына адал болу мәселесінде екіге бөлінді. Революцияны қолдағандар Уигтер немесе Патриоттар деп аталды, ал Ұлыбританияға адалдық танытқандар Торилер немесе Лоялистер деп аталды. Лоялистер оңтүстік штаттарда көптеп кездесті. Тәуелсіздіктің алғашқы жылдарында халықтың көп бөлігі революцияға қарсы болды немесе бейтарап қалып отырды, бірақ қақтығыс күшейген сайын патриоттардың саны артты. Британ империясын қолдағандардың арасында колониялық үкіметтен пайда көретін саудагерлер мен фермерлер, сондай-ақ Ұлыбританияға адалдық оларға бостандық әкеледі деп үміттенген құлдар да болды. Революциялық соғыстан кейін бейбіт келісімге лоялистерге өтемақы төлеу туралы шарт кіргенде, патриоттар арасында дау туды.

Құлдық

Құлдық мәселесі Тәуелсіздік декларациясын жазу кезінде көтерілді; Джефферсонның бастапқы нұсқасы Джордж III патшаны құл саудасын қолдағаны үшін айыптаған, бірақ оңтүстік штаттарының делегаттары бұл тілді алып тастады. Сол сияқты, 1777 жылы Континенттік армия қара нәсілді ер адамдарға, оның ішінде құлдарға да қызмет етуге рұқсат берді. Армияға қосылған құлдарға еркіндік берілді, бірақ оңтүстік штаттары мұндай ұсыныстың алдын алуға тырысты. Америка революциясы құлдық мәселесін одан да өзекті етті, себебі кейбір жазушылар құлдарды иелену кезінде еркіндікті қолдауды екі жүзділік деп сынады, бұл институттың Солтүстік Америка Құрама Штаттарындағы беделін төмендетті. Көптеген құлдар, әсіресе солтүстікте, патриоттардың ісіне қолдау көрсетіп, осы штаттарды құлдықты жоюға итермеледі. 1780 жылы Пенсильванияда 1 наурыздан кейін туған адамдарды құлдыққа салуға тыйым салатын және осы күннен кейін құлдықта туған балалардың 28 жасқа толғанда еркіндікке ие болуын қамтамасыз ететін заң қабылданды. Коннектикут және Род-Айленд штаттары да 1784 жылы құлдықты ұқсас шарттармен жойды. Басқа солтүстік штаттарда құлдар құлдыққа қарсы наразылықтар ұйымдастырып, сотқа жүгінді, ал 1780-ші жылдардың соңына қарай Нью-Джерси мен Нью-Йорк штаттарын қоспағанда, барлық солтүстік штаттарда еркіндік алуға сәттілікке жетті. Халықтың үлкен бөлігін құраған оңтүстік штаттарындағы құлдар революция кезінде айтарлықтай жеңілдіктер алмады. Оңтүстікте құлдыққа қатысты өзгерістер шамалы болды, оның ішінде бірнеше штаттарда Атлантикалық құл саудасын тоқтату және құл иелеріне өсиеттерінде құлдарын босатуға рұқсат беретін заңдар қабылдануы. 1780 жылдары оңтүстіктегі бос қара нәсілділердің саны шамамен 4000-нан 60000-ға дейін өсті. Конституцияны жазу кезінде құлдық мәселесі қызу пікірталас тудырды. Конституциялық конвент делегаттары құлдықтың моральдық жағынан екіге бөлінді, сондай-ақ әрбір штатқа пропорционалды өкілдік бөлу кезінде құлдарды есепке алу керек пе деген мәселе талқыланды. Бұл дау АҚШ халық санағында құлдардың санының үштен бес бөлігіне тең есептелетін «Үштен бес» келісімі арқылы шешілді.