Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық Standardbred жүгіргіш жылқысы
American Standardbred racehorse
Рамблинг Вилли (18 сәуір, 1970 жыл – 24 тамыз, 1995 жыл) – арқанмен жарысатын жылқы, дәлірек айтқанда, Rambling Fury тұқымынан және Meadow Gold тұқымынан шыққан Meadow Belle анасынан туған қоңыр түсті ат. Рамблинг Вилли Индиана штатының Монровилл қаласындағы фермада дүниеге келген. Ол екі жасында жарысқа қатыспады, ал үш жасында жүргізуші/жаттықтырушы Роберт Фаррингтон оны 15 000 долларға сатып алды, кейіннен әйелі Вивианға 50% үлесін сыйға берді, ал қалған жартысын Пол Сибертке сатты. Ол 305 рет қатысып, 128 жарыста жеңіске жетті, бұл екі рекорд, сондай-ақ 1976 жылы АҚШ жылдамдық чемпионатында жеңімпаз атанды. 1975 жылғы Канадалық жүгіру дербисінде ол Пиквик Баронмен тең түсті, ал 1976 және 1977 жылдары бір мильді 1:54.3 уақытта жүріп, ең жақсы нәтиже көрсетіп, сол кездегі әлемдік рекордты жаңартты. Рамблинг Вилли 1995 жылы ламинит (жиі өлімге алып келетін тырнақ ауруы) салдарынан өлтірілді және Кентукки штатының Лексингтон қаласындағы Кентукки жылқы паркіне жерленді, онда ол тұрақты көрмеде, парктің "Чемпиондар залында" Standardbred тұқымын көрсетеді.
Rambling Willie (April 18, 1970 August 24, 1995) was a harness racing horse, more specifically a bay pacing gelding sired by Rambling Fury and out of Meadow Belle by Meadow Gold. Rambling Willie was born on a farm in Monroeville, Indiana. He did not race at age two and as three year old was purchased by driver/trainer Robert Farrington for $15,000 who later gifted 50% of the horse to his wife Vivian and sold the other half to Paul Siebert. He won 128 races in 305 starts, both records, and won the U. S. Pacing Championship in 1976. At the 1975 Canadian Pacing Derby he tied for first in a dead heat with Pickwick Baron, and won outright in 1976 and 1977, setting a best time for the mile of 1:54.3, a world record at the time. Rambling Willie was "put down" in 1995 because of laminitis (an often fatal hoof disease) and was buried in the Kentucky Horse Park in Lexington, Kentucky where he had resided, on permanent exhibition, in the Park's "Hall of Champions", representing the Standardbred breed.
Марапаттар мен мойындау
Ол 1975, 1976 және 1977 жылдары Солтүстік Американың ең жақсы қартайған жүгіргісі деп танылды, ал 1983 жылы барлық уақыттағы ең көп ақша жеңіп алған стандартты жылқы ретінде зейнеткерлікке шықты, ол 2 миллион доллардан астам табыс тапты. Оның табысының көп бөлігі «бір түндегі» шақыру жарыстарынан және дәстүрлі екі және үш жасар жарыстардың табысының аз бөлігін құрайтын «кейінгі жабылу» жарыстарынан түсті. Көбінесе барлық рекордтық ақша жеңіп алған жарыс жылқыларының табысы осы жарыстардан түседі. Бүгінгі күнге дейін, инфляцияны ескерсек, оның 4 жастан бастап тапқан ақшасы Солтүстік Америкада ешқашан асып түспеді. Рэмблинг Вилли он жылдан астам жарыс өмірінде екі алдыңғы аяғында «қисайған шегелермен» зардап шекті, сондай-ақ ұзақ уақыт жарысқа қатысқан жылқыға тән басқа да жарақаттарға ұшырады. Калифорниядағы Голливуд Парк жарыс жолында жүргенде, ол қатты ішек ауруына шалдықты, сондықтан оны құтқару үшін соңғы әрекет ретінде операция жасалды, ал эвтаназия жалғыз балама болып табылды. Ол өзінің жанкүйерлерінен күйреп түскен хаттар мен қоңыраулар алды, ал жағдайы нашарлаған сайын жарыс жолы оның жағдайы туралы жиі хабарламалар берді. Жылқы жазылып, бірнеше айдан кейін ұзақ бәс тігілген жарыста жеңіске жетті. Рэмблинг Вилли 1997 жылы АҚШ Арналы Жылқы Жарысының Даңқ залына, ал 2003 жылы Индиана Стандартты Жылқы Жарысының Даңқ залына енгізілді. Жылқының өлімінен кейін, оның бұрынғы Даңқ залының жүргізушісі және жаттықтырушысы Боб Фаррингтонға, оның мансабының басында басқалар көрмеген Уиллиде не байқағаны туралы сұрақ қойылды. Фаррингтон аңызға айналған таза тұқымды жаттықтырушы «Санни» Джим Фицсиммонстың сөздерімен: «Жарысқа қатысатын жылқының ең маңыздысы – оны көре алмайсың» деп жауап берді. Жылқы туралы өмірбаян жарық көрді: «Рамблинг Вилли: Құдай сүйген жылқы!» .
He was voted North American aged pacer of the year in 1975, 1976, and 1977, and he retired in 1983 as the leading Standardbred money winner of all time, earning over $2 million. Most of his earnings came from "overnight" invitational races and "late closer" events that carried only a fraction of the dollar amounts of the traditional two and three year old stakes events that make up the vast majority of the earnings of virtually every other record money winning racehorse. To this day, considering inflation, his earnings from age 4 and up have not been surpassed in North America. Rambling Willie sustained "bowed tendons" in both front legs early in his ten plus year racing career, as well as other nagging injuries expected in a racehorse competing for so long a period. While racing at Hollywood Park Racetrack in California, he suffered such a severe bout of colic that he was operated on in a last effort to save him, euthanasia being the only alternative. Hollywood Park was inundated with letters and calls from his fans for weeks afterward, and the track released frequent bulletins as his condition progressed. The horse recovered and months later won at long odds. Rambling Willie was inducted into the United States Harness Racing Hall of Fame in 1997 and into the Indiana Standardbred Hall of Fame in 2003. Upon the horse's death, Bob Farrington, his retired Hall of Fame driver and trainer, was asked what he had seen in Willie that others missed during the early part of his career. Farrington replied in the words of legendary Thoroughbred trainer "Sunny" Jim Fitzsimmons, "The most important thing about a racehorse, you can't see." A biography of the horse was published: Rambling Willie: The Horse that God Loved! .