Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы (1920–2022)
американдық спорт жазушысы
American writer (1920–2022)
the American sportswriter
Роджер Ангел (19 қыркүйек 1920 – 20 мамыр 2022) – спорт, әсіресе бейсбол туралы жазған эсселерімен танымал американдық эссеші. Ол «The New Yorker» журналының тұрақты авторы болды және көп жылдар бойы оның көркем әдебиет бөлімінің бас редакторы қызметін атқарды. Ол көптеген көркем және ғылыми-танымдық еңбектер, сондай-ақ сын мақалалар жазды және ұзақ жылдар бойы «The New Yorker» журналы үшін жылдық Рождество поэмасын жазды. Ангел «The New Yorker» журналының алғашқы көркем әдебиет редакторы Кэтрин Сержант Ангел Уайттың ұлы және белгілі эссеші Э.Б. Уайттың кеңесшісі болған, бірақ оны көбінесе әкесі Эрнест Ангел тәрбиеледі, ол адвокат болып жұмыс істеген және кейін Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының төрағасы болды. 1938 жылы Помфрет мектебін бітіргеннен кейін Гарвард колледжінде оқыды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери Әуе Күштерінде қызмет етті.
Roger Angell (September 19, 1920 – May 20, 2022) was an American essayist known for his writing on sports, especially baseball. He was a regular contributor to The New Yorker and was its chief fiction editor for many years. He wrote numerous works of fiction, non fiction, and criticism, and for many years wrote an annual Christmas poem for The New Yorker. Angell was the son of Katharine Sergeant Angell White, The New Yorkers first fiction editor, and the stepson of renowned essayist E. B. White, but he was raised for the most part by his father, Ernest Angell, an attorney who became head of the American Civil Liberties Union. After graduating in 1938 from the Pomfret School, he attended Harvard College. He served in the United States Army Air Forces during World War II.
Мансап
1948 жылы Ангел әдебиетші жазушыларды таныстыратын «Holiday Magazine» саяхат журналында жұмыс істеді. Оның алғашқы жарияланған туындылары қысқа көркем әңгімелер мен жеке баяндар болды, олардың бірнешеуі «The Stone Arbor and Other Stories» (1960) және «A Day in the Life of Roger Angell» (1970) жинақтарына енді. Ангел алғаш рет Гавайиде Әуе күштері журналының редакторы болып қызмет еткен кезде «The New Yorker» журналына үлес қосты; оның «Таңертеңгі үш ханым» атты әңгімесі 1944 жылдың наурыз айында жарияланды. Ол 1950-ші жылдары «The New Yorker» журналының көркем әдебиет редакторы болды, анасымен бір кеңседе жұмыс істеді.
In 1948, Angell was employed at Holiday Magazine, a travel magazine that featured literary writers. His earliest published works were pieces of short fiction and personal narratives, several of which were collected in The Stone Arbor and Other Stories (1960) and A Day in the Life of Roger Angell (1970). Angell first contributed to The New Yorker while serving in Hawaii as editor of an Air Force magazine; his short story titled "Three Ladies in the Morning" was published in March 1944. He became The New Yorkers fiction editor in the 1950s, occupying the same office as his mother,
Ол бейсбол туралы алғаш рет 1962 жылы кәсіби тұрғыдан жазды, осы кезде «The New Yorker» редакторы Уильям Шон оны Флоридаға көктемгі жаттығулар туралы жазуға жіберді. Одан кейін «Late Innings» (1982) және «Season Ticket: A Baseball Companion» (1988) жарық көрді. Ангелді «бейсболдың ақыны» деп атады, бірақ ол бұл атауды ұнатпады. «Бұл бейсбол немесе кез келген спорт туралы жазылған ең үздік туынды болуы мүмкін». Ангелдің тағы бір мақаласы, «Ойынның торы», 1981 жылғы NCAA бейсбол турнирінде болашақ жоғары лига жұлдыздары (және кейін командаластары) Рон Дарлинг пен Фрэнк Виола арасындағы эпикалық питчерлер дуэлі туралы болды, ESPN журналисі Райан МакГи 2021 жылы оны «мүмкін, ең ұлы бейсбол мақаласы» деп атады. Ангел 1994 жылы Кен Бернстің «Бейсбол» сериалына түсініктеме берді.
He first wrote professionally about baseball in 1962, when New Yorker editor William Shawn had him travel to Florida to write about spring training. These were followed by Late Innings (1982) and Season Ticket: A Baseball Companion (1988). Angell has been called the "Poet Laureate of baseball" but he disliked the term. |group=lower alpha "may be the best piece that anyone has ever written on baseball or any other sport". Another essay of Angell's, "The Web of the Game", about the epic pitchers' duel between future major league All Stars (and eventual teammates) Ron Darling and Frank Viola in the 1981 NCAA baseball tournament, was called "perhaps the greatest baseball essay ever penned" by ESPN journalist Ryan McGee in 2021. Angell contributed commentary to the Ken Burns series Baseball, in 1994.
Жеке өмір және өлім
Анжелл үш рет үйленген. Оның алғашқы әйелі Эвелинмен екі қызы болды – Кэлли мен Элис. 2014 жылы ол Маргарет (Пегги) Мурманға үйленді. Оның қызы Кэлли, Энди Уорхол фильмдерінің сарапашысы, 2010 жылдың 5 мамырында Манхэттенде, Уитни американдық өнер мұражайында куратор болып жұмыс істеген жерінде өз-өзіне қол жұмсады; ол 62 жаста еді. 2014 жылғы эссесінде ол оның өлімі – «оқиғаның терең күші мен сыры» және «өзінің сүйкімді қызы, ең үлкен баласының өмірін өз еркімен аяқтауы» туралы түсінуге тырысқанын айтты. Анжелл 2022 жылдың 20 мамырында Манхэттендегі үйінде жүрек жеткіліксіздігінен 101 жасында қайтыс болды. Ол 2005 жылы Умберто Экомен бірге «Кенион Ревью» әдеби жетістіктері сыйлығын, ал 2011 жылы «PEN/ESPN» өмір бойы жетістіктері сыйлығын алды. Ол ұзақ жылдар бойы Авторлар гильдиясы кеңесінің экс-официал мүшесі болды. Оның «The New Yorker» журналында жарияланған «Бұл қарт кісі» мақаласы 2015 жылы эсселер мен сын үшін Ұлттық журнал сыйлығын жеңіп алды. Ол 2010 жылы Бейсбол реликвиясының мәңгілік құрмет залына енгізілді және 2014 жылы Америка Бейсбол жазушылары қауымдастығының (BBWAA) «Ж.Г. Тейлор Спинк» сыйлығын (қазір «Карьералық жетістік» сыйлығы) алды; ол Нью-Йорк жазушысы болғанына қарамастан, Сан-Франциско-Окленд бөлімінен ұсынылды. 2015 жылы ол Бейсбол Даңқы залымен бірегей байланыс құрап, Америка өнер және әдебиет академиясына қабылданды. Майкл Чабон Анжелл мен Ян Морристі «негізінен беймәлім жазушылардың ең сүйікті авторларым» деп атады. Анжеллдің «Бейсбол: әдеби антология» атты «Америка кітапханасы» жинағында төрт туындысы басылған, бұл басқа авторларға қарағанда көп. Редактор Николас Давидофф Анжеллдің әкесі Е.Б. Уайттың Анжеллге жазған хатын келтіреді: «Сен бейсболды осыншалық деңгейде зерттегенің жаңалық және қызығушылық тудырады». Давидофф былай деп жазады: Анжеллдің жетістігі – бейсбол туралы күнделікті жазуды әдебиетке айналдыру болды. Осылайша ол біздің заманымыздың беделді бейсбол жазушысы атанды, ол жомарт, ризашылықпен қараушы, ұқыпты байқаушы, ойынның сипаттамаларын әсемдікпен, шабытпен және өткірлікпен жеткізе білді. (Кім «Доджер стадионының алып пастельді қабығы» деп айта алады?) Анжеллдің вагнериандық ауқымы бар (яғни, Хонус); ол бейіндік зерттеулерге қабілетті шебер (Боб Гибсонды қараңыз); ол ешқашан көрмеген ойындарды олардың қызығушылығымен суреттей алады (1986 жылғы Ұлттық лига плей-оффына куәлік ету); және ол философиялық мәселелерге жиі ой жүгізеді («Ішкі стадион» – бейсбол туралы ең толық эссе). Ол ұзақ жаза алады, ал одан да қиыны – қысқа жаза алады.
Angell was married three times. He had two daughters, Callie and Alice, with his first wife, Evelyn, In 2014, he married Margaret (Peggy) Moorman. His daughter Callie, an authority on the films of Andy Warhol, died by suicide on May 5, 2010, in Manhattan, where she worked as a curator at the Whitney Museum of American Art; she was 62. In a 2014 essay, he mentioned her death – "the oceanic force and mystery of that event" – and his struggle to comprehend that "a beautiful daughter of mine, my oldest child, had ended her life". Angell died of congestive heart failure at his home in Manhattan on May 20, 2022, at the age of 101. the Kenyon Review Award for Literary Achievement in 2005 along with Umberto Eco, and the inaugural PEN/ESPN Lifetime Achievement Award for Literary Sports Writing in 2011. He was a long time ex officio member of the council of the Authors Guild, His article This Old Man in The New Yorker garnered the National Magazine Award for Essays and Criticism in 2015. He was inducted into the Baseball Reliquary's Shrine of the Eternals in 2010, and he was the 2014 recipient of the J. G. Taylor Spink Award, now known as the BBWAA Career Excellence Award, of the Baseball Writers' Association of America; despite being a New Yorker writer, he was nominated by the San Francisco–Oakland chapter. In 2015 he was inducted into the American Academy of Arts and Letters, a unique combination with the Baseball Hall of Fame. Michael Chabon names Angell and Jan Morris as "two of my favorite authors who are primarily writers of non fiction." Angell has four pieces excerpted in the Library of America volume Baseball: A Literary Anthology, more than any other author. Editor Nicholas Dawidoff quotes a letter Angell's stepfather, E. B. White, wrote to Angell: "It's new and exciting to have someone exploring baseball at the depth you have ventured into." Dawidoff writes: Angell's achievement was to turn quotidian baseball writing into belles lettres. In so doing he became the preeminent baseball writer of our era, a generous, appreciative, meticulous observer whose descriptions of the game are set forth with grace, brio, and wit. (Who else would refer to "the vast pastel conch of Dodger Stadium"?) Angell has Wagnerian range (Honus, that is); he is a master capable of vivid excursions into the profile (see Bob Gibson); he can make games he never saw breathtaking in their excitement (witness the 1986 National League playoffs); and he often reflects on matters philosophical ("The Interior Stadium" is the consummate baseball essay). He can write at length and, what is often more difficult, can write in brief.