Солтүстік Америка Футбол Лигасы: Тарихы мен құлдырауы

Кіріспе

Құрып кеткен АҚШ және Канададағы ірі футбол лигасы, 1968 жылдан 1985 жылға дейін белсенді болған алғашқы ұлттық I дивизиондық футбол лигасы. Солтүстік Америка футбол лигасы (NASL) – 1968 жылдан 1984 жылға дейін жұмыс істеген АҚШ және Канададағы ең жоғары деңгейдегі кәсіби футбол лигасы. Бұл лига АҚШ-та ұлттық деңгейде сәттілікке жеткен алғашқы футбол лигасы болып саналады. Лиганың финалы 1975 жылдан 1983 жылға дейін Soccer Bowl деп, ал 1984 жылы Soccer Bowl Series деп аталды. Лиганы 1969 жылдан 1983 жылға дейін комиссар Фил Вуснам басқарды. NASL АҚШ-та 1994 жылғы ФИФА әлем чемпионатын өткізуге және 1996 жылы МЖЛ (MLS) құруға негіз болды. 1967 жылы бір маусым бойы жеке-жеке жұмыс істеген Біріккен футбол қауымдастығы (USA) мен Ұлттық кәсіби футбол лигасы (NPSL) 1967 жылғы желтоқсанда NASL құрамына біріккенге дейін АҚШ-та толыққанды ұлттық жоғары лига болған жоқ. NASL екі бірігуге дейінгі лиганы өзінің тарихының бір бөлігі деп есептеді. Лиганың танымалдылығы 1970-ші жылдардың соңында шарықтау шықты. 1977 жылдан 1983 жылға дейінгі маусымдарда лиганың әр ойынына орташа есеппен 13 000-нан астам жанкүйер келді, ал лига матчтары 1975 жылдан 1980 жылға дейін телеарналар арқылы көрсетілді. Лиганың ең танымал командасы – «Нью-Йорк Космос». 1970-ші жылдардың ортасынан соңына қарай «Космос» әлемнің ең үздік ойыншыларын шақырды – Пеле, Франц Беккенбауэр, Карлос Альберто. «Космос» 1977 жылдан 1982 жылға дейінгі маусымдарда әр ойынға орташа есеппен 28 000 жанкүйер жинады, ал үш маусымда орташа көрермендер саны 40 000-нан асты. Лигада Джорджо Чинаглиа, Йохан Кройф, Йохан Нескенс, Герд Мюллер, Бобби Мур, Эузебио және Джордж Бест сияқты танымал халықаралық ойыншылар да ойнады. Алайда, лиганың кеңейтілуі, 1980-ші жылдардың басындағы экономикалық дағдарыс және ойыншылар кәсіподағымен болған даулар 1984 жылғы маусымнан кейін NASL-дің тарауына әкелді. Сондай-ақ, ФИФА-ның 1986 жылғы ФИФА әлем чемпионатын Колумбия бас тартқаннан кейін АҚШ-қа емес, Мексикаға өткізу туралы шешімі NASL-дің құлдырауына ықпал еткен фактор деп саналады. «Нью-Йорк Космос» командасының бұрынғы президенті Клайв Той лиганы «тамаша жетістікке жеткен, бірақ ақырында жекелеген ұйым ретінде сәтсіздікке ұшыраған» деп атады. Оның айтуынша, «бірақ ол бұл елде бұрын болмаған ойын туралы білім мен құштарлықты қалдырды». Лига 1971, 1975, 1976, 1978, 1979 және 1983 жылдары түрлі турнир форматтарында, ал 1979–80, 1980–81, 1981–82 және 1983–84 жылдары маусымдық форматта жабық футболдан да санкциялады.

Defunct major soccer league in the United States and Canada
the original national Division I soccer league that was active from 1968 to 1985

The North American Soccer League (NASL) was the top level major professional soccer league in the United States and Canada that operated from 1968 to 1984. It is considered the first soccer league to be successful on a national scale in the United States. The league final was called the Soccer Bowl from 1975 to 1983 and the Soccer Bowl Series in its final year, 1984. The league was headed by Commissioner Phil Woosnam from 1969 to 1983. The NASL laid the foundations for soccer in the United States that helped lead to the country hosting the 1994 FIFA World Cup and the set up of Major League Soccer (MLS) in 1996. The United States did not have a truly national top flight league until the FIFA sanctioned United Soccer Association (USA) and the National Professional Soccer League (NPSL), which had operated separately for one season in 1967, merged in December 1967 to form the NASL. The NASL considered the two pre merge forerunner leagues as part of its history. The league's popularity peaked in the late 1970s. The league averaged over 13,000 fans per game in each season from 1977 to 1983, and the league's matches were broadcast on network television from 1975 to 1980. The league's most prominent team was the New York Cosmos. During the mid to late 1970s, the Cosmos signed a number of the world's best players —Pelé, Franz Beckenbauer, Carlos Alberto— and the Cosmos averaged over 28,000 fans for each season from 1977 to 1982 while having three seasons of the average attendance topping 40,000 spectators per game. Other internationally well known players in the league included Giorgio Chinaglia, Johan Cruyff, Johan Neeskens, Gerd Müller, Bobby Moore, Eusébio, and George Best. However, over expansion, the economic recession of the early 1980s, and disputes with the players union ultimately led to the collapse of the NASL following the 1984 season. Also, FIFA's decision to award the hosting of the 1986 FIFA World Cup to Mexico after Colombia withdrew, rather than the U. S., is considered a factor in the NASL's demise. Former New York Cosmos president Clive Toye called the league "a magnificent success that eventually failed as a single entity. But, what it left behind is a knowledge of the game that didn't even existed (sic) in this country before and enthusiasm for the game which never existed before." The league additionally sanctioned indoor soccer in various tournament forms in 1971, 1975, 1976, 1978, 1979 and 1983, and in a season format in 1979–80, 1980–81, 1981–82 and 1983–84.

Негізін қалау

1966 жылғы ФИФА әлем чемпионатының Солтүстік Америкадағы 1 миллионнан астам теледидар көрерменінің күтпеген жоғары саны және одан түскен "Goal!" атты деректі фильм американдық спорт инвесторларын АҚШ пен Канадада бұл спорттың игерілмеген нарығы бар деген сенімге жеткізді. 1967 жылы АҚШ-та екі кәсіби футбол лигасы құрылды: ФИФА санкциялаған Біріккен футбол қауымдастығы (АҚШ), ол АҚШ-қа әкелінген және жергілікті атаулар берілген Еуропа мен Оңтүстік Америка командаларынан тұрды, сондай-ақ санкцияланбаған Ұлттық кәсіби футбол лигасы (NPSL). NPSL USSFA санкциясын алмады, себебі ол 25 000 доллар төлеуден бас тартты, ФИФА тарапынан заңсыз деп танылды және онымен келісім жасаған ойыншылар жазаға тартылды. АҚШ лигасы ФИФА санкциясын алғанымен, 1967 жылғы жазғы маусымда американдық атаулармен қайта жаңартылған шетелдік командалар оны маусымдық жаттығулар ретінде қарастырды және көпшілігі үздік ойыншыларын алаңға шығармады. NPSL АҚШ-та CBS телеарнасымен екі жылдық ұлттық теледидар келісіміне қол қойды. Төрешілерге CBS жарнамаларын көрсету үшін ойынды кешіктіруге және қателер жасауға нұсқау берілді. Матчтардың рейтингі демалыс күндерінің тіпті күндізгі көрсеткіштерінен де төмен болды және CBS-пен келісім мерзімінен бұрын тоқтатылды. CBS Sports бас директоры Билл МакФайл NPSL-дің теледидардағы тартымсыздығын стадиондардың бос болуына, аз ғана жанкүйерге және американдық футбол жанкүйерлеріне беймәлім шетелдік ойыншыларға байланысты деп түсіндірді. Екі лига 1967 жылдың 7 желтоқсанында бірігіп, Солтүстік Америка футбол лигасы (NASL) құрылды. NASL 1968 жылғы маусымды 1967 жылғы маусымға қатысқан 22 команданың 17-сімен бастады, АҚШ және NPSL командалары жұмыс істеген қалалардағы бес команданы таратып жіберді. Командалар көбінесе шетелдік таланттарға сүйенді, оның ішінде 1958 және 1962 жылғы әлем чемпионаттарының үздік мергендерінің бірі бразилиялық Вава. Халықаралық достық матчтарда Пеленің "Сантос" клубына және Англия чемпионы "Манчестер Ситиге" қарсы жеңіске жетті. Лиганың кейбір жетістіктері болғанымен, американдық спорт қауымдастығында мойындық табуда маңызды қиындықтарға тап болды. 17 команданың құрамында тек 30 Солтүстік Америка ойыншысы болды. Даллас Торнадо бірнеше қосымша уақыт плей-офф ойындарынан кейін, оның ішінде Рочестерге қарсы өткен 173 минуттық марафоннан кейін титулды жеңіп алды. Солтүстік Америкада футболды сату қажеттігін түсінген NASL, ол көпшілікке әлі де жат спорт болатын, ойын ережелерін өзгертті, өнімді орташа спорт жанкүйері үшін қызықтырақ және түсінікті етуге тырысты. Бұл өзгерістердің арасында мыналар болды:
Ойын уақытын кері санаумен көрсететін сағатты пайдалану, бұл басқа уақыт белгіленген американдық спорт түрлеріне тән, дәстүрлі 90 минутқа дейін санау емес. 1972 жылғы маусымда офсайдты анықтау үшін қақпадан сызықты енгізу, әдеттегі орталық сызық емес. Бұл ереже ұпай жинау мүмкіндіктерін арттыру және шабуылдаушы ойыншыны офсайд позициясына түсіруге тырысатын қорғаныстың жиілігін азайту үшін жасалды, бұл ереже шабуылшы 35 ярдтық сызықты кесіп өткенше офсайдта болмайды деп белгіледі. Бұл эксперимент NASL-ден тыс жерде сынға ұшырағанымен, 1982 жылға дейін ФИФА-ның қолдауын алды. 1974 жылы тең аяқталған матчтарды шешу үшін пенальти соққыларын енгізу. 1977 жылғы маусымда пенальти соққылары айс хоккейдегі пенальти соққысына ұқсас етіп өзгертілді. Шабуылдаушы ойыншы 35 ярдтық сызықтан бастап, бес секунд ішінде соққысын орындауға тырысады, бірақ ол мүмкіндігінше көп рет қашуға тырысады; сондай-ақ, қақпашы шабуылдаушыға шектеусіз қарсы тұра алады. Формат 5 соққыдан тұрады, егер бес раундтан кейін есеп тең болса, әр команда қосымша раундтарға түседі. NPSL-дің 1967 жылғы ұпайлар жүйесін сақтау, онда командалар ереже бойынша (кейінірек қосымша уақыт) жеңіске алты ұпай, ал теңдік үшін бастапқыда үш ұпай алды. 1974 жылы пенальти соққылары тең ойындарды жойғаннан кейін, жеңімпаз командаға алты емес, үш ұпай берілді; бұл кейіннен 1975-1976 жылдары бір ұпайға дейін төмендетілді, 1977 жылдан 1980 жылға дейін дәстүрлі алты ұпайға дейін көтерілді және 1981 жылдан 1984 жылға дейін тағы төрт ұпайға дейін төмендетілді. NPSL-ден алынған ұпайлар жүйесінің ең ерекше өзгерісі командаға ойынның нәтижесіне қарамастан, олар соққан әрбір гол үшін (ең көп дегенде үш гол) бонус ұпай беру болды. Бес рет бұл дәстүрлі емес жүйе тұрақты маусымның титулын ең жақсы көрсеткішті командадан басқа командаға берді; бұл ең айқын 1983 жылы болды, осы жылы Космос лигадағы 87 голымен тұрақты маусымның титулын жеңіске жеткеніне қарамастан, Ванкувер Уайткапс командасынан екі жеңіс аз болды.

The surprisingly large North American TV audience of over 1 million for the 1966 FIFA World Cup and the resulting documentary film, Goal!, led American sports investors to believe there was an untapped market for the sport in the U. S. and Canada. In 1967, two professional soccer leagues started in the United States: the FIFA sanctioned United Soccer Association (USA), which consisted of entire European and South American teams brought to the U. S. and given local names, and the unsanctioned National Professional Soccer League (NPSL). The NPSL did not receive sanctioning by the USSFA, as it refused to pay the $25,000 fee, was branded an outlawed entity by FIFA, and players faced penalties for signing with it. While the USA had FIFA sanction, the foreign teams that were rebranded with American names for the summer 1967 season viewed the league as little more than a training exercise for their off season, and most did not field their best players. The NPSL had a two year national television contract in the U. S. with the CBS television network. Officials were instructed to whistle fouls and delay play to allow CBS to insert commercials. The ratings for matches were unacceptable even by weekend daytime standards and the arrangement with CBS was soon terminated. Bill MacPhail, head of CBS Sports, attributed NPSL's lack of TV appeal to empty stadiums with few fans, and to undistinguished foreign players who were unfamiliar to American soccer fans. The two leagues merged on December 7, 1967, to form the North American Soccer League (NASL). NASL began the 1968 season with 17 of the 22 teams that had participated during the 1967 season, folding five redundant teams in cities where both USA and NPSL had operated. The teams relied mostly on foreign talent, including the Brazilian Vavá, one of the leading scorers of the 1958 and 1962 World Cups. International friendlies included victories against Pelé's Santos and against English champions Manchester City. Though the league had a few successes, it experienced significant problems gaining acceptance in the American sports community. The 17 teams included only 30 North American players. The Dallas Tornado won the title after a number of multiple overtime playoff games, including a 173 minute marathon against Rochester. Realizing it needed to sell to North Americans the sport of soccer, which was still foreign to most people, the NASL modified its game rules in an attempt to make its product more exciting, and comprehensible, to the average sports fan. These changes included the following:
Utilizing a clock that counted game time down to zero, as was typical of other timed American sports, rather than the traditional upwards direction to 90 minutes. The introduction during the 1972 season of a line from the goal to determine offside calls, rather than the usual midfield line. Meant to increase scoring opportunities and reduce the frequency of defenses trapping an attacking player into an offside position, this rule allowed the attacker to no longer be offside unless he had crossed that 35 yard line. Though it was ridiculed outside the NASL, the experiment did have FIFA's blessing until 1982. The implementation in 1974 of a penalty shootout to decide matches that ended in a draw. By the 1977 season the shootout was modified to somewhat resemble, in spirit at least, a penalty shot in ice hockey. The attacking player would start at the 35 yard line and attempt his shot within five seconds, but he could make as many breakaway moves as he could; likewise, the goalkeeper could take on the attacker without restriction. The format was best of 5 kicks, with each team attempting extra rounds if the score was still tied after five rounds. The carryover of the NPSL's 1967 points system, in which teams were awarded six points for a regulation (and later extra time) win, and initially three points for a draw. When the penalty shootout eliminated tie games in 1974, the winning team was awarded three points for a win rather than six; this was later reduced to one point in 1975–1976, raised to the traditional six points from 1977 to 1980, and reduced again to four points from 1981 to 1984. The most notable variation on the points system that was also carried over from the NPSL was awarding a team a bonus point for each goal (up to a three goal maximum) they scored in the game, regardless of its outcome. On five occasions this nontraditional system gave the regular season title to a team other than the one with the best record; this most notably occurred in 1983, when the Cosmos, buoyed by their league leading 87 goals, were awarded the regular season title despite having two fewer wins than the Vancouver Whitecaps.

Қызығушылық арта бастайды

1970-ші жылдардың басындағы NASL көбінесе жартылай кәсіби лига болды, көптеген ойыншылар басқа жұмыс істеді. 1973 жылғы 3 қыркүйекте Sports Illustrated журналының мұқабасында алғаш рет футболшы – «Филадельфия Атомс» клубының қақпашысы Боб Ригби суреті жарияланды. Журнал «Филадельфия Атомс» клубының NASL чемпионатындағы жеңісін баяндады, бұл американдық спорт командасының алғашқы маусымда-ақ титул жеңгені болатын. Филадельфия құрамасы чемпионат матчында алты американдық ойыншыны қойып, «Футбол Америкаға келді» деп жариялады. «Футбол Америкаға келді» деген тақырыпқа қарамастан, 1974 жылдан кейін ешбір американдық ойыншы «Үздік ойыншы» сыйлығын жеңіп алған жоқ немесе лиганың үздік мергені атанған жоқ, себебі 1970-ші жылдардың ортасында шетелдік таланттардың көптеп келуі байқалды. Sports Illustrated «Филадельфия Атомс» клубының табысын жалғастыратынын болжады, бірақ «Атомс» клубы 1976 жылы таратылды. 1974 және 1975 жылдары NASL тез кеңейді. 1974 жылы сегіз жаңа команда франшиза үшін 75 000 доллар төледі (шамамен $200,000) және лигаға қосылды, бірақ екі команда жабылды. 1974 жылғы кеңейту батыс жағалаудағы командаларды қамтыды, бұл NASL-ге алғаш рет ұлттық деңгейде танылуға мүмкіндік берді. Батыс жағалаудағы кеңейту сәтті болды, 1974 жылы үш команда – «Сан-Хосе», «Сиэтл» және «Ванкувер» орташа есеппен 10 000-нан астам жанкүйерді тартты. 1974 және 1975 жылдардағы кеңейтулер NASL-дің 1973 жылы 9 командадан 1975 жылға қарай 20 командаға дейін өскенін көрсетті. 1975 жылғы маусымда халықаралық деңгейде танымал ойыншылар, соның ішінде португалдық жұлдыз Эузебио «Бостонға» ауысты. 1978 жылы Бест «Форт-Лодердейл Страйкерс» клубына (Майами аймағындағы клуб) ауысты, ал 1979 жылы «Лос-Анджелес» келесі жұлдызын – Йохан Кройфты қабылдады. «Л.А.» сонымен қатар 1979-1980 жылдары жаңа бас бапкерді тағайындады – Ринус Михелс, ол «Аякс Амстердам», «Барселона» және Голландия ұлттық құрамасын жаттықтырған, 1970-ші жылдардағы «Тоталь футбол» голландиялық ойын стилін ойлап тапқан адам. «Миннесота Кикс» клубы 1976 жылы құрылды және тез арада лиганың ең танымал командаларының біріне айналды, 1976 жылы Миннеаполис қаласының маңындағы Сент-Пол қаласындағы Метрополитен стадионына орташа есеппен 23 120 жанкүйер келді. «Кикс» клубы 1976 жылдан 1979 жылға дейін төрт жыл қатарынан өз дивизионында жеңіске жетті, әр маусымда 23 000-нан астам жанкүйерді тартты (1977 жылы 32 775 жанкүйерге жетті). «Л.А.» клубынан кейін Кройф «Вашингтон Дипломатс» клубына ауысты. «Вашингтон Дипломатс» клубын 1978 жылдың қазан айында «Мэдисон Сквер Гарден» корпорациясы мен оның төрағасы Сонни Верблин сатып алған. Кройфтың қатысуы үлкен серпін берді, сондай-ақ 1974 және 1978 жылғы әлем чемпионаттарында Нидерланды құрамасы сапында ойнаған жартылай қорғаушы Вим Янсен де үлкен үлес қосты. 1980 жылғы маусымда «Дипломатс» клубының бір матчқа келушілердің саны 19 205 адамды құрады. NASL-дің айқын табысына қарамастан, 1977 жылы NASL-дің 18 командасының алтауы көшірілуі, сатып алынуы немесе таратылуы қажет франшизалар деп есептелді. Иелерінің жоспарлау комитеті NASL-дің қазіргі командаларын нығайтуды және 1978 жылға кеңейтуді екі франшизаға дейін шектеуді, ал келесі жылдары жылына бір франшиза қосуды ұсынды. Осы ұсынысқа қарамастан, NASL 1978 жылғы маусымда лига командаларын 18-ден 24-ке көбейтіп, командаға 3 миллион доллар төлеп, алты жаңа команданы қабылдады. «Сан-Диего Сокерс» клубының президенті Джек Дейли кейіннен NASL-дің 1970-ші жылдардың соңындағы өркендеу кезеңін былай сипаттады: «Космос клубын қуу сәнге айналды. Барлығы Пеле алуға тырысты. Бапкерлер таланттарды іздеп әлемді шарлап, бағаларды көтерді». «Портленд Тимберс» клубы 1979 жылдан 1980 жылға дейін лиганың орташа деңгейіне жете алу үшін командасының жалақысын үш есеге көбейтті. 1979 жылдан бастап NASL ережелері әр команданың екі АҚШ немесе Канада ойыншысын бастауын талап етті. Әдетте қақпашы мен сыртқы қорғаушы. АҚШ-та 1950-ші жылдары жеткілікті жастар футбол бағдарламалары болмағандықтан, 1970-ші жылдары NASL-де АҚШ-та туған таланттар жетіспеді. 1980 жылы АҚШ және Канададан ең аз үш ойыншыны бастау талабы енгізілді. 1980 жылғы маусымда 24 франшизаның арасында жоспарланған кеңейтулер, көшірулер немесе сәтсіз командалар болмайтын тұрақтылық дәуірі келді, және көптеген тізімдер салыстырмалы түрде тұрақты болып қалды. 1978 жылдың сәуір айында ФИФА АҚШ Футбол федерациясын NASL футболшыларына халықаралық ойындарда ойнауға тыйым салуы мүмкін екенін ескертті, себебі NASL санкцияланбаған футбол ережелерін өзгертті.

The NASL of the early 1970s was, to a large extent, a semi pro league, with many of the players holding other jobs. On September 3, 1973, Sports Illustrated featured a soccer player on its cover for the first time – Philadelphia Atoms goalkeeper Bob Rigby. SI profiled the Philadelphia Atoms' victory in the NASL championship, the first time an American expansion sports team won a title in its first season. The cover title declared "Soccer Goes American", as Philadelphia had started six Americans in the championship match. Despite the "Soccer Goes American" title, however, in no season after 1974 did any American player win the MVP award or finish as league top scorer, as the mid 1970s saw an influx of foreign talent. SI predicted continued success for the Philadelphia Atoms, but the Atoms dissolved in 1976. The 1974 and 1975 seasons saw rapid expansion for NASL. In 1974, eight new teams paid the $75,000 franchise fee (equivalent to $ in ) and joined the league, although two existing teams folded. The 1974 expansion saw teams on the west coast, giving NASL a national presence for the first time. The west coast expansion was a success, with three of the teams – San Jose, Seattle and Vancouver – averaging over 10,000 fans in 1974. The expansions of 1974 and 1975 meant that NASL had grown from 9 teams in 1973 to 20 teams by 1975. The 1975 season saw the signing of internationally known players, including Portuguese star Eusébio to Boston, Best was traded to the Fort Lauderdale Strikers (a club based in the Miami area) in 1978, and in 1979 Los Angeles signed its next big star, Johan Cruyff. L. A. also brought in a new head coach from 1979 to 1980, Rinus Michels, who had coached Ajax Amsterdam, Barcelona, and the Dutch national team, the man credited with the invention of the Dutch playing style of "Total Football" in the 1970s. The Minnesota Kicks were established in 1976 and quickly became one of the league's more popular teams, drawing an average attendance of 23,120 fans per game in 1976 to the Metropolitan Stadium in a Minneapolis Saint Paul suburb. The Kicks won their division four years in a row from 1976 to 1979, drawing over 23,000 fans in each of those four seasons (peaking at 32,775 in 1977). After L. A., Cruyff then moved on to the Washington Diplomats. The Washington Diplomats had been purchased by Madison Square Garden Corp. and its chairman Sonny Werblin in October 1978. Cruyff's presence was a huge boost, as was Wim Jansen, a midfielder who had played for the Netherlands at the 1974 and 1978 World Cups. For the 1980 season, the Diplomats attendance was 19,205 spectators per match. Despite NASL's apparent success, of NASL's 18 teams in 1977, six were considered franchises that needed to be relocated, bought out, or folded. A planning committee of owners issued a report recommending that NASL strengthen its existing teams, and limit expansion to two franchises for 1978, with one additional franchise per year for the following years. Despite this recommendation, NASL brought in six new teams at $3 million per team, raising the league's teams from 18 to 24 for the 1978 season. San Diego Sockers President Jack Daley later described NASL's boom years of the late 1970s: "It became fashionable to chase the Cosmos. Everyone had to have a Pelé. Coaches went around the world on talent searches, forcing the prices up." The Portland Timbers tripled their team payroll from 1979 to 1980 in an effort to keep up with the league average. As of 1979, NASL rules required that each squad start two U. S. or Canadian players—often a goalkeeper and an outside defender The U. S. had lacked sufficient quality youth soccer programs in the 1950s, resulting in the dearth of U. S. born talent in NASL in the 1970s. In 1980, the minimum number of U. S. and Canadian starters was raised to three. An apparent era of stability seemed to have arrived, with the 1980 season expecting no planned expansion, relocations or failed teams among its 24 franchises, and with most rosters remaining relatively stable. In April 1978, FIFA threatened the United States Soccer Federation with banning NASL players from playing international games, due to the unsanctioned soccer rule changes by the NASL.

Қаржылық проблемалар мен қысқарту

+Солтүстік Америка футбол лигасының даму маусымы Командалар Ойындар Көрермендер Желілік теледидар (ойындар) 1968 17 32 4,699 CBS 1969 5 16 2,930 Жоқ 1970 624 3,163 1971 8 4,154 1972 14 4,780 1973 9 19 5,954 1974 15 20 7,770 CBS (1) 1975 20 22 7,642 CBS (2) 1976 10,295 CBS (2) 1977 18 26 13,558 TVS (7) 1978 24 30 13,084 TVS (6) 1979 14,201 ABC (9) 1980 32 14,440 ABC (8) 1981 21 14,084 ABC (1) 1982 14 13,155 Жоқ 1983 12 30 13,258 1984 9 24 10,759 Теледидар бағанына тек желілік теледидар кіреді. Ол кабельдік (ESPN, USA) немесе төлемдік теледидарды (SportsVision) қамтымайды. 1980 жылғы маусымның соңында NASL-дің қиындықтары күшейе бастады, себебі NASL шамадан тыс кеңеюдің, экономикалық төмендеудің және ойыншылар кәсіподағымен келіспеушіліктердің салдарына тап болды. 1980 жылдардың басында АҚШ экономикасы дағдарысқа ұшырады, 1982 жылы жұмыссыздық 10,8%-ға жетті, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстан бергі ең жоғары көрсеткіш. NASL-дің иелері, ақша жоғалтып жатқандықтан, жалпы экономикалық жағдайдан зардап шекпеді. Ең алаңдатарлығы, NASL иелері лиганың кірісімен өте алмайтын ойыншылардың жалақысына үлкен сомалар жұмсады. 1980 жылы NFL иелері команда бюджетінің 40% ойыншылардың жалақысына жұмсаса, NASL иелері бюджеттің 70% астамын ойыншылардың жалақысына жұмсады. MISL 1978–1979 маусымында басталып, тез өсіп, 1980 жылдардың басында MISL ойынға орташа есеппен 8000-нен астам көрермен жиналады. MISL-дің өсуі 1980 жылдардың басында NASL мен MISL арасында АҚШ-тағы футболшылар үшін бәсекелестік тудырып, лига жалақысына қосымша қысым жасады және NASL-дің қаржылық проблемаларын ушықтырды. 1980 жылғы маусымнан кейін NASL ойыншылар қауымдастығы жабық маусымға арналған төлемдер туралы лигамен келіспеушілікке ұшырады, нәтижесінде ойыншылар лигаға қарсы сотқа жүгінуге мәжбүр болды. Тед Тернердің «Атланта Чифс» клубы 7 миллион доллар (немесе $), «Миннесота Кикс» 2,5 миллион доллар (немесе $), «Калгари Бумерс» 2 миллион доллардан астам (немесе $), ал Ламар Ханттың «Даллас Торнадо» клубы жылына 1 миллион доллар ұтылды. Соңғы тоғыз команданың ішінде «Чикаго Стинг», «Миннесота Стрикерс», «Нью-Йорк Космос» және «Сан-Диего Сокерс» 1984–1985 маусымында Major Indoor Soccer League-ке қосылды. «Тулса Рафнекс» 1985 жылы 17 шілдеде жұмысын тоқтатқанға дейін 11 матч өткізді. «Golden Bay Earthquakes» және «Tampa Bay Rowdies» WSA және AISA лигаларына қосылғанға дейін тәуелсіз клубтар ретінде сақталды. «Rowdies» 1994 жылдың ақпанына дейін ашық ауада футбол ойнаған соңғы NASL клубы болды. «Сокерс» лигасының соңғы клубы болып тарады. Олар 1996 жылға дейін тек жабық футболмен айналысты.

+North American Soccer League Progression Season Teams Games Attendance Network TV(games) 1968 17 32 4,699 CBS 1969 5 16 2,930 None 1970 624 3,163 19718 4,154 1972 14 4,780 1973 9 19 5,954 1974 15 20 7,770 CBS (1) 19752022 7,642 CBS (2) 1976 10,295 CBS (2) 1977 18 26 13,558 TVS (7) 19782430 13,084 TVS (6) 1979 14,201 ABC (9) 198032 14,440 ABC (8) 1981 21 14,084 ABC (1) 1982 14 13,155 None 1983 12 30 13,258 1984 9 24 10,759TV column includes only network TV. It does not include cable (ESPN, USA)or pay per view (SportsVision). At the close of the 1980 season, NASL's woes were beginning to mount, as NASL was feeling the effects of over expansion, the economic recession, and disputes with the players union. In the early 1980s the U. S. economy went into the doldrums, with unemployment reaching 10.8% in 1982, its highest level since World War II. NASL's owners, who were losing money, were not immune from the broader economy. Perhaps most troubling of all, NASL owners were spending sums on player salaries that could not be covered by league revenue. Whereas NFL owners in 1980 were spending on average 40% of the team's budget on player salaries, NASL owners were averaging over 70% of their budget on player salaries. The MISL began during the 1978–79 season, grew quickly, and by the early 1980s MISL was averaging over 8,000 fans per game. MISL's growth meant that throughout the early 1980s the NASL and the MISL engaged in a bidding war for U. S. based soccer players, putting further pressure on league salaries and heightening NASL's financial problems. During the 1980 offseason, the NASL Players' Association was in dispute with the league over projected payments for the indoor season, causing the players to file a lawsuit against the league. Ted Turner's Atlanta Chiefs lost $7 million (or $ in ), the Minnesota Kicks lost $2.5 million (or $ in ), the Calgary Boomers lost over $2 million (or $ in ), and Lamar Hunt's Dallas Tornado had lost $1 million annually. Of those final nine teams, the Chicago Sting, Minnesota Strikers, New York Cosmos, and San Diego Sockers joined the Major Indoor Soccer League for its 1984–85 season. The Tulsa Roughnecks independently played 11 matches in 1985, before suspending operations on July 17. The Golden Bay Earthquakes and Tampa Bay Rowdies managed to survive as independent franchises until they joined the WSA and AISA respectively. The Rowdies were the last surviving NASL franchise to play outdoor soccer, lasting until February 1994. The Sockers were the final league franchise to dissolve. They survived playing exclusively indoor soccer until 1996.

NASL үй ішінде

NASL алғаш рет 1971 жылы Сент-Луис Аренада 2800 долларлық жүлде қорымен жабық турнир өткізді. Бірнеше жыл тәжірибеден кейін, оның ішінде 1974 жылы Мәскеудің Қызыл Армия командасы үш қалаға гастрольдік сапар жасады, лига 1975 және 1976 жылдары қайтадан турнирлер ұйымдастырды. Көп жыл бойы «Тампа Бэй» командасының иесі Джордж В. Страубридж, кіші, өзге иелерді қысқы жабық маусымды бастауға көндіруге тырысты, бірақ олардың қарсылығына тап болды. Бірнеше жыл бойы оның «Роудиз» командасы және тағы бірнеше команда қысқы жабық «достық» матчтарды жаттығу процесінің және ашық маусымға дайындық шарасы ретінде пайдаланды. Осы уақытта, 1978 жылы құрылған бәсекелес «Major Indoor Soccer League» (MISL) лигасының ықпалымен «Skelly Invitational» және «NASL Budweiser Invitational» сияқты екі күндік шағын турнирлер әртүрлі деңгейде сәттілікпен өткізілді. NASL 1979–80 жылдары толық жабық лига кестесін, 10 командадан тұратын 12 ойындық маусымды бастады. 1980–81 маусымда жабық футболмен айналысатын командалардың саны 19-ға дейін өсті, ал кесте 18 ойынға ұзартылды. 1981–82 маусымында кесте 18 ойыннан тұрды, бірақ қатысқан командалардың саны 13-ке дейін азайды. Лига 1982–83 жылғы жабық маусымды тоқтатты, ал үш команда («Чикаго», «Голден Бэй» және «Сан-Диего») сол маусымда MISL лигасында өнер көрсетті. 1983 жылдың басында «Форт-Лодердейл», «Монреаль», «Тампа Бэй» және «Тулса» командалары NASL жабық футбол турнирінің Гран-присінде бақ сынасты. NASL жабық маусымы 1983–84 жылдары тек жеті командамен, бірақ 32 ойындық кестемен қайта жанданды.

Жыл бойынша

ЖылЖеңімпаз (жүлде саны)ЖүлдегерлерЖоғары тұрақты маусым командасы (ұпай)Жоғары гол салушы (ұпай)Жеңімпаз жаттықтырушы1968Атланта ЧифсСан-Диего ТоросСан-Диего Торос (186 ұпай)* Януш КоваликФил Вуснам1969Канзас-Сити СпёрсАтланта ЧифсКанзас-Сити Спёрс (110 ұпай)* Кайзер МотаунгЯнош Бедл1970Рочестер ЛансерсВашингтон ДартсВашингтон Дартс (137 ұпай)Кирк АпостолидисСал Де Роза1971Даллас ТорнадоАтланта ЧифсРочестер Лансерс (141 ұпай)Карлос МетидьериРон Ньюман1972Нью-Йорк КосмосСент-Луис СтарсНью-Йорк Космос (77 ұпай)Рэнди ХортонГордон Брэдли1973Филадельфия АтомсДаллас ТорнадоДаллас Торнадо (111 ұпай)Кайл Рот-младшийАл Миллер1974Лос-Анджелес АцтексМайами ТоросЛос-Анджелес Ацтекс (110 ұпай)Пол ЧайлдАлекс Перолли1975Тампа Бей РоудизПортленд ТимберсПортленд Тимберс (138 ұпай)Стив ДэвидЭдди Фирмани1976Торonto Metros CroatiaМиннесота КиксТампа Бей Роудиз (154 ұпай)Джорджио ЧинаглиаДомагож Капетанович1977Нью-Йорк Космос (2)#Сиэтл СаундерсФорт Лаудердейл Стрикерс (161 ұпай)Стив ДэвидЭдди Фирмани1978Нью-Йорк Космос (3)#Тампа Бей РоудизНью-Йорк Космос (212 ұпай)Джорджио ЧинаглиаЭдди Фирмани1979Ванкувер УайткапсТампа Бей РоудизНью-Йорк Космос (216 ұпай)Оскар ФаббианиТони Уэйтерс1980Нью-Йорк Космос (4)Форт Лаудердейл СтрикерсНью-Йорк Космос (213 ұпай)* Джорджио ЧинаглиаХеннес ВайсвайлерЯсин Озденақ1981Чикаго СтингНью-Йорк КосмосНью-Йорк Космос (200 ұпай)Джорджио ЧинаглиаВилли Рой1982Нью-Йорк Космос (5)Сиэтл СаундерсНью-Йорк Космос (203 ұпай)Джорджио ЧинаглиаХулио Маззеи1983Талса РафнексТорonto BlizzardНью-Йорк Космос (194 ұпай)* Роберто КабанасТерри Хеннесси1984Чикаго Стинг (2)Торonto BlizzardЧикаго Стинг (120 ұпай)* Стив ЗунгулВилли Рой
* NASL-дың дәстүрсіз ұпай жүйесіне байланысты, 1968, 1969, 1980, 1983 және 1984 жылдары үздік жеңіс-жеңіліс көрсеткішіне ие команда тұрақты маусымды жеңіп алмады. # Нью-Йорк Космос 1977 және 1978 жылдары "Нью-Йорк" атауын алып тастады, содан кейін толық атауға оралды.

YearWinner (number of titles)Runners upTop regular season team (points)Top scorer (points)Winning coach1968Atlanta ChiefsSan Diego TorosSan Diego Toros (186 points)* Janusz Kowalik Phil Woosnam1969Kansas City SpursAtlanta ChiefsKansas City Spurs (110 points)* Kaizer Motaung János Bédl1970Rochester LancersWashington DartsWashington Darts (137 points) Kirk Apostolidis Sal DeRosa1971Dallas TornadoAtlanta ChiefsRochester Lancers (141 points) Carlos Metidieri Ron Newman1972New York CosmosSt. Louis StarsNew York Cosmos (77 points) Randy Horton Gordon Bradley1973Philadelphia AtomsDallas TornadoDallas Tornado (111 points) Kyle Rote Jr. Al Miller1974Los Angeles AztecsMiami TorosLos Angeles Aztecs (110 points) Paul Child Alex Perolli1975Tampa Bay RowdiesPortland TimbersPortland Timbers (138 points) Steve David Eddie Firmani1976Toronto Metros CroatiaMinnesota KicksTampa Bay Rowdies (154 points) Giorgio Chinaglia Domagoj Kapetanović1977New York Cosmos (2)#Seattle SoundersFort Lauderdale Strikers (161 points) Steve David Eddie Firmani1978New York Cosmos (3)#Tampa Bay RowdiesNew York Cosmos (212 points) Giorgio Chinaglia Eddie Firmani1979Vancouver WhitecapsTampa Bay RowdiesNew York Cosmos (216 points) Óscar Fabbiani Tony Waiters1980New York Cosmos (4)Fort Lauderdale StrikersNew York Cosmos (213 points)* Giorgio Chinaglia Hennes Weisweiler Yasin Özdenak1981Chicago StingNew York CosmosNew York Cosmos (200 points) Giorgio Chinaglia Willy Roy1982New York Cosmos (5)Seattle SoundersNew York Cosmos (203 points) Giorgio Chinaglia Julio Mazzei1983Tulsa RoughnecksToronto BlizzardNew York Cosmos (194 points)* Roberto Cabañas Terry Hennessey1984Chicago Sting (2)Toronto BlizzardChicago Sting (120 points)* Steve Zungul Willy Roy
* Due to the NASL's nontraditional points system, in 1968, 1969, 1980, 1983 & 1984 the team with the best win–loss record did not win the regular season. # The New York Cosmos dropped "New York" from its name for the 1977 and 1978 seasons, then returned to the full name.

Клуб бойынша

Клуб жеңімпазыКлуб жүлдегеріЖеңіс маусымдарыЖүлдегер маусымдарыНью-Йорк Космос511972, 1977, 1978, 1980, 19821981Чикаго Стиң201981, 1984–Атланта Чифс1219681969, 1971Тампа Бэй Роудис1219751978, 1979Торонто Метрос/Близард1219761983, 1984Даллас Торнадо1119711973Канзас-Сити Спёрс101969–Рочестер Лансерс101970–Филадельфия Атомс101973–Лос-Анджелес Ацтекс101974–Ванкувер Уайткапс101979–Талса Рафнекс101983–Сиэтл Саундерс02–1977, 1982Сан-Диего Торос01–1968Вашингтон Дартс01–1970Сент-Луис Старс01–1972Майами Торос01–1974Портленд Тимберс01–1975Миннесота Кикс01–1976Форт-Лодердейл Страйкерс01–1980# Нью-Йорк Космос клубы 1977 және 1978 жылдарғы маусымдарда "Нью-Йорк" деген атауын жойды, кейін толық атауына қайта оралды.

Ең құнды ойыншы, жылдың жаңашылы, жылдың жаттықтырушысы

Жыл MVP Жаңашыл Жаттықтырушы
1968 Janusz Kowalik Kaizer Motaung Фил Вуснам
1969 Пепе Фернандес Пепе Фернандес Янос Бедл
1970 Карлос Метидиери Джим Ликер Сал Де Роза
1971 Карлос Метидиери (2) Рэнди Хортон Рон Ньюман
1972 Рэнди Хортон Майк Зима Казимер Франкивич
1973 Уоррен Арчибальд Кайл Роте Жр. Ал Миллер
1974 Питер Сильвестр Дуг Макмиллан Джон Янг
1975 Стив Дэвид Крис Бахр Джон Сеуэлл
1976 Пеле Стив Печер Эдди Фирмани
1977 Франц Бекенбауэр Джим МакАлистер Рон Ньюман (2)
1978 Майк Фланаган Гэри Этерлингтон Тони Уайтерс
1979 Йохан Кройф Ларри Хулсер Тимо Лиэкоски
1980 Роджер Дэвис Джефф Дурган Алан Хинтон
1981 Джорджо Чинаглиа Джо Морроне, Жр. Вилли Рой
1982 Питер Уорд Педро ДеБрито Джонни Гайлз
1983 Роберто Кабаньяс Грегг Томпсон Драган Попович
1984 Стив Зунгул Рой Вегерле Рон Ньюман (3)

Ойыншылар

NASL әлемдегі ең үздік футболшыларды АҚШ-қа әкелді. Бұл үрдіс 1968 жылы лигада Вава, Питер Макпарланд, Рубен Марино Наварро, Ко Принс және Хуан Сантистебан сияқты ойыншылар пайда болған кезде басталды. Алайда, 1975 жылы «Космос» клубы Пелемен келісімшартқа қол қойғаннан кейін, NASL-дің 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басындағы ең жақсы кезеңінде танымал есімдердің саны арта түсті. Шын мәнінде, 1966 және 1978 жылдар аралығында әлем чемпионаттарының үздік XI құрамына 44 рет енген ойыншылардың 20-сы NASL-де ойнады. Бір кезде NASL командалары соңғы үш әлем чемпионатында жеңіске жеткен командалардың капитандықтарын қамтыды – Беккенбауэр (1974), Альберто (1970) және Мур (1966). 1965-1976 жылдар аралығындағы «Еуропаның үздік футболшысы» жүлдесінің он екі сыйлығының сегізін – Эузебио (1965), Бест (1968), Мюллер (1970), Кройф (1971, '73, '74), Беккенбауэр (1972, '76) – NASL-де ойнаған футболшылар жеңіп алды. Бұдан басқа, NASL-ден кеткеннен кейін бірнеше ойыншылар үлкен жетістіктерге қол жеткізді, олардың ішінде Питер Бердсли, Брюс Гроббелар, Хулио Сесар Ромеро, Хьюго Санчес және Грейм Сонесс болды. Солтүстік Америкадағы кәсіби футболдан 12 жыл өткен соң екі ойыншы – Хьюго Санчес және Рой Вегерле NASL және MLS лигаларында өнер көрсетті.

The NASL brought some of the world's best soccer players to the United States. The trend started early as players such as Vavá, Peter McParland, Rubén Marino Navarro, Co Prins and Juan Santisteban appeared in the league in 1968. However, after the Cosmos signed Pele in 1975, the number of famous names increased during the NASL's peak during the late 1970s and early 1980s. In fact, 20 of the 44 World Cup Best XI selections between 1966 and 1978 spent time in the NASL. At one time NASL squads fielded the captains of the past three World Cup winning teams—Beckenbauer (1974), Alberto (1970), and Moore (1966). Of the European Footballer of the Year awards from 1965 to 1976, eight of the twelve awards—Eusébio (1965), Best (1968), Muller (1970), Cruyff (1971, '73, '74), Beckenbauer (1972, '76) —were given to players who went on to play in NASL. In addition, several players went on to greater acclaim after leaving the NASL, among them Peter Beardsley, Bruce Grobbelaar, Julio César Romero, Hugo Sánchez and Graeme Souness. Two players appeared in both the NASL and MLS, spanning a 12 year gap in North American professional soccer: Hugo Sánchez and Roy Wegerle. PlayerPositionNASL yearsNASL club(s)Accolades (outside NASL) Pelé FW 1975–1977 New York Cosmos Three World Cup championships with Brazil in 1958, 1962, 1970;1973 South American Footballer of the Year Carlos Alberto DF 1977–1982 New York Cosmos;California Captained Brazil to victory at the 1970 World Cup Elías Figueroa DF 1981 Fort Lauderdale South American Footballer of the Year in 1974, 1975, and 1976 Alan Ball, Jr. MF 1978–1980 Philadelphia;Vancouver Set up two Hurst goals at the 1966 World Cup Final;Played at the 1970 World Cup Gordon Banks GK 1977–1978 Fort Lauderdale GK for England during their 1966 World Cup championship run;Six time FIFA Goalkeeper of the Year Geoff Hurst FW 1976 Seattle Scored a hat trick for England at the 1966 World Cup Final; 1968 Euro All Star team Bobby Moore DF 1976; 1978 San Antonio;Seattle Captained England to victory at the 1966 World Cup Peter Beardsley FW 1982–1983 Vancouver Whitecaps England International Franz Beckenbauer DF 1977–1980; 1983 New York Cosmos Captained West Germany to victory at the 1974 World CupEuropean Player of the Year 1972 and 1976FIFA World Cup All Star team 1966, 1970 and 1974 Gerd Müller FW 1979–1981 Fort Lauderdale 1970 European Footballer of the Year;Scored 10 goals at the 1970 World Cup;1974 World Cup winner Roberto Bettega FW 1983–1984 Toronto Blizzard Named to the 1978 World Cup All Star team;Ranked third on Juventus' career goals scored (#2 at time of retirement) Johan Cruyff MF 1979–1981 Los Angeles Aztecs;Washington Diplomats Led the Netherlands to the 1974 World Cup final;European Footballer of the Year award in 1971, 1973, and 1974 Ruud Krol DF 1980 Vancouver Whitecaps Captain of the Netherlands team that reached the 1978 World Cup Final Johan Neeskens MF 1979–1984 New York Cosmos Reached World Cup finals with the Netherlands in 1974 and 1978;Named to the 1974 World Cup All Star team;Won 3 European Cups with Ajax from 1971 to 1973 Rob Rensenbrink MF 1980 Portland Winner of the 1976 Onze d'Or;Reached World Cup finals with the Netherlands in 1974 and 1978;Second leading scorer at the 1978 World Cup Wim Suurbier DF 1979–1983 Los Angeles Aztecs;San Jose Earthquakes Reached World Cup finals with the Netherlands in 1974 and 1978;Won 3 European Cups with Ajax from 1971 to 1973 George Best MF 1976–1982 Los Angeles Aztecs;Fort Lauderdale;San Jose 1968 European Footballer of the Year Julio César Romero MF 1980–1983 New York Cosmos 1979 Copa América winner with Paraguay;1985 South American Footballer of the Year Teófilo Cubillas FW/MF 1979–1983 Fort Lauderdale Named Best Young Player of 1970 World Cup;1972 South American Footballer of the Year; Scored 5 goals in two different World Cups (1970, 1978) Named to 1978 World Cup All Star team Kazimierz Deyna MF 1981–1984 San Diego Sockers Top scorer at the 1972 Olympics;Member of Poland team that finished 3rd at the 1974 World Cup;Won the Bronze Ball as the 3rd best player at the 1974 World Cup Eusébio MF 1975–1979 Boston Minutemen;Toronto; Las Vegas 1965 European Footballer of the Year;1966 World Cup Golden Boot (top scorer) António Simões MF 1975–1979 Boston; San Jose;Dallas 1962 European Cup winner with Benfica;Member of Portugal's Magriços team that placed 3rd at 1966 World Cup Peter Lorimer MF 1979–1983 Toronto; Vancouver Scored 255 goals for Leeds United Björn Nordqvist DF 1979–1980 Minnesota Former world record holder with 115 caps;Played at the 1970, 1974, and 1978 World Cups Rodney Marsh FW 1976 1979 Tampa Bay Rowdies England International

Пеле (шабуылшы) 1975–1977 жылдары «Нью-Йорк Космос» клубында ойнады. Бразилия құрамасымен 1958, 1962, 1970 жылғы әлем чемпионаттарында жеңіске жетті; 1973 жылы Оңтүстік Американың үздік футболшысы атанды.

Карлос Альберто (қорғаушы) 1977–1982 жылдары «Нью-Йорк Космос» және «Калифорния» клубтарында ойнады. 1970 жылғы әлем чемпионатында Бразилия құрамасын жеңіске жеткізді.

Элиас Фигероа (қорғаушы) 1981 жылы «Форт-Лодердейл» клубында ойнады. 1974, 1975 және 1976 жылдары Оңтүстік Американың үздік футболшысы атанды.

Алан Балл (жартылай қорғаушы) 1978–1980 жылдары «Филадельфия» және «Ванкувер» клубтарында ойнады. 1966 жылғы әлем чемпионатының финалында Хёрст екі голын соқты; 1970 жылғы әлем чемпионатына қатысты.

Гордон Бэнкс (қақпашы) 1977–1978 жылдары «Форт-Лодердейл» клубында ойнады. 1966 жылғы әлем чемпионатында Англия құрамасының қақпашысы болды; алты рет ФИФА-ның үздік қақпашысы атанды.

Джефф Херст (шабуылшы) 1976 жылы «Сиэтл» клубында ойнады. 1966 жылғы әлем чемпионатының финалында Англия құрамасы үшін хет-трик жасады; 1968 жылы Еуропаның жылдық құрамасына енді.

Бобби Мур (қорғаушы) 1976 және 1978 жылдары «Сан-Антонио» және «Сиэтл» клубтарында ойнады. 1966 жылғы әлем чемпионатында Англия құрамасын жеңіске жеткізді.

Питер Бердсли (шабуылшы) 1982–1983 жылдары «Ванкувер Уайткепс» клубында ойнады. Англия құрамасының құрамында өнер көрсетті.

Франц Беккенбауэр (қорғаушы) 1977–1980 және 1983 жылдары «Нью-Йорк Космос» клубында ойнады. 1974 жылғы әлем чемпионатында Батыс Германия құрамасын жеңіске жеткізді; 1972 және 1976 жылдары «Еуропаның үздік футболшысы» атанды; 1966, 1970 және 1974 жылғы әлем чемпионаттарының символдық құрамасына енді.

Герд Мюллер (шабуылшы) 1979–1981 жылдары «Форт-Лодердейл» клубында ойнады. 1970 жылы «Еуропаның үздік футболшысы» атанды; 1970 жылғы әлем чемпионатында 10 гол соқты; 1974 жылғы әлем чемпионатының жеңімпазы.

Роберто Беттега (шабуылшы) 1983–1984 жылдары «Торонто Близзард» клубында ойнады. 1978 жылғы әлем чемпионатының символдық құрамасына енді; «Ювентус» клубының барлық кездесулердегі гол соққан ойыншылар тізімінде үшінші орында тұрды (қартынан кету кезінде екінші орында болған).

Йохан Кройф (жартылай қорғаушы) 1979–1981 жылдары «Лос-Анджелес Ацтекс» және «Вашингтон Дипломатс» клубтарында ойнады. 1974 жылғы әлем чемпионатының финалына Нидерланд құрамасын жеткізді; 1971, 1973 және 1974 жылдары «Еуропаның үздік футболшысы» жүлдесін жеңіп алды.

Рууд Крол (қорғаушы) 1980 жылы «Ванкувер Уайткепс» клубында ойнады. 1978 жылғы әлем чемпионатының финалына жеткен Нидерланд құрамасының капитаны.

Йохан Нескенс (жартылай қорғаушы) 1979–1984 жылдары «Нью-Йорк Космос» клубында ойнады. 1974 және 1978 жылғы әлем чемпионаттарының финалына Нидерланд құрамасымен бірге қатысты; 1974 жылғы әлем чемпионатының символдық құрамасына енді; 1971-1973 жылдары «Аякс» клубымен үш рет Еуропа кубогын жеңіп алды.

Роб Ренсенбринк (жартылай қорғаушы) 1980 жылы «Портленд» клубында ойнады. 1976 жылы «Onze d'Or» жүлдесін жеңіп алды; 1974 және 1978 жылғы әлем чемпионаттарының финалына Нидерланд құрамасымен бірге қатысты; 1978 жылғы әлем чемпионатында екінші орынды алған мерген.

Вим Суурбир (қорғаушы) 1979–1983 жылдары «Лос-Анджелес Ацтекс» және «Сан-Хосе Эртквейкс» клубтарында ойнады. 1974 және 1978 жылғы әлем чемпионаттарының финалына Нидерланд құрамасымен бірге қатысты; 1971-1973 жылдары «Аякс» клубымен үш рет Еуропа кубогын жеңіп алды.

Джордж Бест (жартылай қорғаушы) 1976–1982 жылдары «Лос-Анджелес Ацтекс», «Форт-Лодердейл» және «Сан-Хосе» клубтарында ойнады. 1968 жылы «Еуропаның үздік футболшысы» атанды.

Хулио Сесар Ромеро (жартылай қорғаушы) 1980–1983 жылдары «Нью-Йорк Космос» клубында ойнады. 1979 жылы Парагвай құрамасымен «Копа Американы» жеңіп алды; 1985 жылы Оңтүстік Американың үздік футболшысы атанды.

Теофило Кубильяс (шабуылшы/жартылай қорғаушы) 1979–1983 жылдары «Форт-Лодердейл» клубында ойнады. 1970 жылғы әлем чемпионатының үздік жас ойыншысы атанды; 1972 жылы Оңтүстік Американың үздік футболшысы атанды; екі әлем чемпионатында (1970, 1978) 5 гол соқты; 1978 жылғы әлем чемпионатының символдық құрамасына енді.

Казимеж Дейна (жартылай қорғаушы) 1981–1984 жылдары «Сан-Диего Сокерс» клубында ойнады. 1972 жылғы Олимпиадада мерген атанды; 1974 жылғы әлем чемпионатында Польша құрамасының құрамында үшінші орын алды; 1974 жылғы әлем чемпионатында «Қола допты» жеңіп алды (үшінші үздік ойыншы).

Эузебио (жартылай қорғаушы) 1975–1979 жылдары «Бостон Минутмен», «Торонто» және «Лас-Вегас» клубтарында ойнады. 1965 жылы «Еуропаның үздік футболшысы» атанды; 1966 жылғы әлем чемпионатында мерген атанды.

Антониу Симоэс (жартылай қорғаушы) 1975–1979 жылдары «Бостон», «Сан-Хосе» және «Даллас» клубтарында ойнады. «Бенфика» клубымен 1962 жылы Еуропа кубогын жеңіп алды; 1966 жылғы әлем чемпионатында Португалия құрамасының құрамында үшінші орын алды.

Питер Лоример (жартылай қорғаушы) 1979–1983 жылдары «Торонто» және «Ванкувер» клубтарында ойнады. «Лидс Юнайтед» клубы үшін 255 гол соқты.

Бьорн Нордквист (қорғаушы) 1979–1980 жылдары «Миннесота» клубында ойнады. 115 рет құрама құрамында ойнаған әлемдік рекордты иеленді; 1970, 1974 және 1978 жылғы әлем чемпионаттарына қатысты.

Родни Марш (шабуылшы) 1976–1979 жылдары «Тампа Бэй Роудис» клубында ойнады. Англия құрамасының құрамында өнер көрсетті.