Пол Брюс Дикинсон: Iron Maiden вокалисінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын ауыр металл әншісі (1958 жылы туған), Iron Maiden әншісі.

Пол Брюс Дикинсон (1958 жылдың 7 тамызында туған) – ағылшын әншісі. Ол – Iron Maiden ауыр металл тобының жетекші вокалисі. Дикинсон екі рет топ құрамында болды: 1981 жылдан 1993 жылға дейін және 1999 жылдан қазірге дейін. Ол кең диапазонды опералық вокал стилімен және сахнадағы жанды өнерімен танымал. Дикинсон музыкалық мансабын 1970-ші жылдары Шеффилдтегі мектепте оқып жүргенде және Лондондағы университетке барып оқығанда кішкентай пабтардағы топтарға жетекшілік етуден бастады. 1979 жылы ол британдық жаңа толқындық ауыр металл тобы Самсонға қосылды, онда «Брюс Брюс» сахналық атымен танылып, екі студиялық альбомында өнер көрсетті. 1981 жылы ол Самсоннан шығып, Пол Ди’Анноның орнына Iron Maiden тобына қосылды және 1982 жылы шыққан The Number of the Beast альбомында тұңғыш рет өнер көрсетті. Топтағы алғашқы кезеңінде олар 1980-ші және 1990-шы жылдардың басында АҚШ пен Ұлыбританияда бірнеше платиналық және алтын альбомдар шығарды. Дикинсон 1993 жылы Iron Maiden-нен кетіп (оның орнына Блейз Бейли келді), жеке мансабын дамытуға көшті, онда ол ауыр металл мен рок стильдерінің әртүрлі нұсқаларын сынап көрді. 1999 жылы ол гитарист Адриан Смитпен бірге қайтадан топқа қосылды және топпен бірге тағы алты студиялық альбом шығарды. Iron Maiden-ге оралғаннан кейін ол 2005 жылы Tyranny of Souls және 2024 жылы The Mandrake Project атты екі жеке альбомын шығарды. Оның кіші туысы Роб Дикинсон британдық альтернативті рок тобы Catherine Wheel-дің бұрынғы вокалисі, ал ұлы Остин Rise to Remain металкор тобының жетекшісі болды. Брюс Дикинсон 1981 жылы Iron Maiden-ге қосылғаннан бері 2024 жылға қарай топ 100 миллионнан астам альбом сатты. Музыкалық мансабынан басқа, Дикинсон көптеген басқа да қызметтермен айналысты. Ол Astraeus Airlines компаниясында коммерциялық ұшқыш болып жұмыс істеді, бұл олардың әлемдік турнелері кезінде Iron Maiden-нің өзгертілген чартерлік ұшағы Ed Force One-ды басқару сияқты көптеген жаңалықтарға әкелді. Astraeus жабылып, 2012 жылы ол өзінің жеке ұшақтарды күту және ұшқыштарды оқыту компаниясын – Cardiff Aviation құрды. Дикинсон 2002 жылдан 2010 жылға дейін BBC Radio 6 Music радиосында жеке радио бағдарламасын жүргізді, сондай-ақ теледокументалды фильмдерге қатысты, романда мен киносценарийлер жазды, Робинсонс сыра зауытымен бірге сыра жасады және халықаралық деңгейде фехтованимен айналысты.

Paul Bruce Dickinson (born 7 August 1958) is an English singer. He is the lead vocalist of the heavy metal band Iron Maiden. Dickinson has performed in the band across two stints, from 1981 to 1993 and from 1999 to the present day. He is known for his wide ranging operatic vocal style and energetic stage presence. Dickinson began his career in music fronting small pub bands in the 1970s while attending school in Sheffield and university in London. In 1979, he joined British new wave heavy metal band Samson, with whom he gained some popularity under the stage name "Bruce Bruce" and performed on two studio records. He left Samson in 1981 to join Iron Maiden, replacing Paul Di'Anno, and debuted on their 1982 album The Number of the Beast. During his first tenure in the band, they issued a series of US and UK platinum and gold albums in the 1980s and early 1990s. Dickinson quit Iron Maiden in 1993 (being replaced by Blaze Bayley) to pursue his solo career, which saw him experiment with a wide variety of heavy metal and rock styles. He rejoined the band in 1999, along with guitarist Adrian Smith, and has released six subsequent studio albums with the band. Since his return to Iron Maiden, he has released two further solo records, in 2005, Tyranny of Souls and The Mandrake Project in 2024. His younger cousin, Rob Dickinson, is the former lead singer of British alternative rock band Catherine Wheel, while his son, Austin, fronted the metalcore band Rise to Remain. Since Bruce Dickinson joined Iron Maiden in 1981, the band has sold well over 100 million albums as of 2024. Outside his career in music, Dickinson has pursued a number of other activities. He undertook a career as a commercial pilot for Astraeus Airlines, which led to a number of media reported ventures such as captaining Iron Maiden's converted charter aeroplane, Ed Force One, during their world tours. Following Astraeus' closure, in 2012 he created his own aircraft maintenance and pilot training company, Cardiff Aviation. Dickinson presented his own radio show on BBC Radio 6 Music from 2002 to 2010, and has also hosted television documentaries, authored novels and film scripts, created a beer with Robinsons Brewery and competed at fencing internationally.

Ерте өмір

Пол Брюс Дикинсон 7 тамыз 1958 жылы Уоркшоп қаласында дүниеге келді, Ноттингемшир округы. Оның анасы, Соня, аяқ киім дүкенінде жартылай штат бойынша жұмыс істеді, ал әкесі, Брюс, Британ армиясында механик болды. Оның тууы жас жұпты, сол кездегі жасөспірімдерді, үйленуге асықтырды. Бастапқыда оны әжесі мен атасы тәрбиеледі; әкесі жергілікті шахтада көмір өндіруші болды, ал әжесі үй шаруасымен айналысты. Бұл туралы оның "Tattooed Millionaire" альбомындағы "Born In '58" әнінде айтылады. Дикинсон мектепке Уоркшоптағы Мантон бастауыш мектебінде қабылданды, ал ата-анасы Шеффилдке көшіп кетті. Біраз уақыттан кейін, алты жасқа келгенде, ол да Шеффилдке жіберілді, онда ол Манор Топтағы бастауыш мектепке барды. Алты айдан соң ата-анасы оны Шароу Вейл Жүніор деп аталатын жекеменшік мектепке берді. Дикинсон өмірінің осы кезеңінде өзін-өзі қанағаттандыруға үйренгенін айтады, себебі ол жақын дос таба алмады. Дикинсонның 1963 жылы туған кіші қарындасы, кәсіби жол таңдаушы Хелена Сторманнс бар. Ол жас кезінде одан мүмкіндігінше алыс болуға тырысты, себебі ол, өзінен айырмасызда, жоспарланған жүктілік пен босану болғандықтан, реніштен деп есептеді. Дикинсонның алғашқы музыкалық тәжірибесі ол әлі де Уоркшопта әже-шешесімен бірге тұрғанда, олардың қонақ бөлмесінде Чабби Чеккердің "The Twist" әніне билегені болды. Дикинсон есіне түскен алғашқы пластинка - "The Beatles" тобының "She Loves You" синглы, оны ол әкесінен сатып алуға көндірді, бұл оны музыкаға қызықтырды. Ол әкесіне тиесілі акустикалық гитараны ойнауға тырысты, бірақ саусақтарына күйік тиді. Дикинсон Шеффилдке көшіп келген кезде оның ата-анасы жылжымайтын мүлікті сатып алып, жөндеп, содан соң пайдаға сатудан жақсы табыс таба бастады. Нәтижесінде Дикинсонның балалық шағының көп бөлігі құрылыс алаңында өтті, ата-анасы пансионат пен банкрот болған гараж сатып алғанға дейін, онда әкесі қолданылған автомобильдерді сата бастады. Олардың бизнесінен түскен табыс Дикинсонға - 13 жастағы балаға пансионда оқуға мүмкіндік берді, және олар Нортгемптонширдегі Оундл жеке мектебін таңдады. Дикинсон үйден кетуге қарсы болған жоқ, өйткені ол алты жасқа дейін әжесі мен атасымен тәрбиеленгендіктен, ата-анасына "ешқандай байланыс" орнатпаған. Оундлде Дикинсонды Сидни Хаусының үлкен оқушылары, ол тұратын пансион, үнемі мазақтады және қорқытты, ол мұны "жүйелі түрде азаптау сияқты" деп сипаттады, бұл оның шеттетілуіне әкелді. Оундлдегі қызығушылықтары көбінесе әскери болды; ол Майк Джорданмен бірге мектептегі стратегиялық ойындар клубын құрды және мектептің кадеттік корпусына қосылды. Бұл оған тікелей оқ-дәріге қол жеткізуге мүмкіндік берді, оны ол тұзақтар жасау үшін жарылыстарға пайдаланды. Дикинсон Дип Пурплдің "Child in Time" әнін басқа студенттің бөлмесінде естігеннен кейін прогрессивті рок пен ертедегі хеви-металға қызығушылық танытты. Нәтижесінде ол Deep Purple's In Rock альбомын сатып алды, бұл оның рок және металл музыкасына деген қызығушылығын оялтты. In Rock-тан кейін ол Black Sabbath-тың дебютін, Jethro Tull-дың Aqualung және Emerson, Lake & Palmer-дің Tarkus-ын сатып алды. Әр семестрде мектепте концерттер өткізілетін, Дикинсон көрген алғашқысы "Wild Turkey" тобы болды, онда Jethro Tull бассисінің бұрынғы мүшесі Гленн Корник ойнады. Содан кейін ол Van der Graaf Generator және Артур Браунды көрді. Дикинсон бастапқыда барабан ойнағысы келді, кейіннен жаттығу үшін музыка бөлмесінен бұрынғы домбыра жұбын алды. Ол досы Майк Джорданмен "Let It Be" әнін ойнағанын еске алады, сол кезде Дикинсон өзінің ән айту дауысын ашты, Джорданды биік ноталарды орындауға шақырып. Көп ұзамай Дикинсон директордың кешкі асына зәр тастағаны туралы әңгімеге қатысқаны үшін Оундлден шығарылды. 1976 жылы Шеффилдке оралған Дикинсон Король Эдуард VII мектебіне түсті, онда ол өзінің алғашқы тобына қосылды. Ол екі оқушының өз тобы туралы сөйлесіп жатқанын естіді және оларға әнші керек екенін білді, сондықтан дереу ерікті болды. Олар барабаншының әкесінің гаражында репетиция жасады, ал топ Дикинсонның ән айтуына таң қалды, оны өзінің алғашқы микрофонын сатып алуға шақырды. Олардың алғашқы концерті Шеффилдтегі Бродфилд тавернасында өтті. Бастапқыда "Paradox" деп аталған топ Дикинсонның ұсынысы бойынша, американдықтардың сол есімді тобының бар екенін білместен, өз атын "Styx" деп өзгертті. Олар жергілікті газеттерде жарияланды, өйткені олардың өнерінен оянған болат жұмысшысы топтың домбырасын бұзуға тырысты. Көп ұзамай топ тарап кетті. Мектепті ағылшын, тарих және экономика пәндерінен үздік бағамен бітірген Дикинсон: "Мен не істегім келетінін білмедім", - деді. Ол алдымен алты айға аумақтық армияға қосылды. Ол TA-да өткізген уақытын ұнатып, бірақ бұл мансап емес екенін түсінді, сондықтан ол Лондонның Королева Мария колледжінде тарих мамандығына оқуға өтініш берді. Оның ата-анасы оның армияда болуын қалады, бірақ ол оларға алдымен диплом алуын қалайтынын айтты, бұл оның "жасырын мақсаты" болды, және ол бірден топтарда ойнауды бастады. Университетте Дикинсон ойын-сауық комитетіне қатысты: "бір күні сен The Jam үшін жол саяхатшысы боласың, келесі күні Hawkwind үшін Стоунхендждің фондық суретін орнатасың". 1977 жылы Дикинсон Пол "Нодди" Уайтпен танысты, ол көптеген аспаптарды және үстелді иеленген, Дикинсон, барабаншы Стив Джонспен бірге Speed деп аталатын топ құрды. Дикинсонның айтуынша, топ Speed деп аталды, себебі олар осылай ойнады, емес, есірткі заттарына сілтеме жасады. Speed тобында Дикинсон Уайт оған гитарада үш аккордды ойнауды үйреткеннен кейін өзінің материалдарын жаза бастады. Speed Пламстедтегі Грин Мэн пабында бірнеше концерттер бергенімен, топ ұзаққа соқпады, бірақ ол Дикинсонды музыкант болуға ұмтылуын жалғастыруға ынталандырды. Дикинсон Melody Maker журналында "Жазу жобасына әнші қажет" деген жарнаманы көріп, дереу жауап берді. Ол демо таспа жазып, "Айтпақшы, сізге ән ұнамаса, сіз көңіл көтеру үшін екінші жағында Джон Клиздің жазбаларын таба аласыз" деген хат қосты. Олар оның жазғанын ұнатып, Дикинсонды студияға шақырып, "Dracula" әнін жазуға шақырды, бұл оның жазған алғашқы әні болды, оны екі бауыр, Фил және Дуг Сивитер құрған "Shots" тобымен бірге орындады. Ән кейіннен Брюс Дикинсонның ең жақсы жинағының екінші дискісінде пайда болды. Бауырлар Дикинсонның вокалдық қабілетіне әсерленіп, оны өз тобына қосылуға шақырды. Дикинсон Shots тобымен үнемі шағын көрермендерге ие пабтарда ойнады. Бір түні Дикинсон әннің ортасында тоқтады және көрермендердің бірімен сұхбаттаса бастады, назар қоймағаны үшін оны сынады. Ол осылай жақсы жауап алды, сондықтан ол оны әр түні істеді, бұл көрермендердің назарын аудару үшін тұрақты тәсілге айналды. Дикинсон бұл тәжірибенің оған шоумен болуға үйреткенін айтады. Дикинсонның мансабындағы келесі қадам Грейвсенд, Кенттегі Принц Уэльс пабында Shots тобы үнемі ойнағанда, Барри Грэм ("Thunderstick") және Пол Самсон келгенде жасалды. Оның сахналық өнеріне әсерленген олар Дикинсонмен кейін сөйлесіп, оны өздерінің жаңа әншісі болуға шақырды. Дикинсон олардың Самсон тобына қосылуға келісті, бірақ екі аптадан кейін тарих емтихандарын бітіргеннен кейін ғана. Осы уақытқа дейін ол университеттік біліміне немқұрайлы қарады. Нәтижесінде университет оны екінші курс емтихандарын сәтсіз тапқандықтан және жатақхана ақысын төлемегендіктен шығарып жіберуге тырысты, бірақ ол ойын-сауық офицері болғандықтан құтылды. Екі апта ішінде алты айлық эссе жазып, емтихандарға соңғы минутта дайындалғаннан кейін Дикинсон 2:2 бағасын алды.

Paul Bruce Dickinson was born on 7 August 1958 in Worksop, Nottinghamshire. His mother, Sonia, worked part time in a shoe shop, and his father, Bruce, was a mechanic in the British Army. His birth hurried the young couple, who were then just teenagers, into marriage. Initially, he was brought up by his grandparents; his grandfather was a coal face worker at the local colliery, and his grandmother was a housewife. This is referred to in his song "Born In '58" from the album Tattooed Millionaire. Dickinson started school at Manton Primary in Worksop while his parents moved away to Sheffield. Soon afterwards, when he was six, he was also despatched to Sheffield, where he attended a primary school in Manor Top. After six months, his parents decided to move him to a small private school called Sharrow Vale Junior. Due to constant moving, Dickinson states that this period of his life taught him to be self reliant as he was unable to make close friends. Dickinson has a younger sister, professional showjumper Helena Stormanns, who was born in 1963. He tried to isolate himself from her as much as he could when he was young, supposedly out of spite because she, unlike him, was a planned pregnancy and birth. Dickinson's first musical experience was dancing in his grandparents' front room to Chubby Checker's "The Twist", when he still lived with them in Worksop. The first record Dickinson recalls owning was the Beatles single "She Loves You", which he managed to persuade his grandfather to buy him, which made him more interested in music. He tried to play an acoustic guitar belonging to his father, but it blistered his fingers. By the time he moved to Sheffield, Dickinson's parents were earning a good living from buying property, refurbishing it and then selling it for a profit. As a result, much of Dickinson's childhood was spent living on a building site, until his parents bought a boarding house and a bankrupt garage where his father began selling second hand cars. The income from their business success gave them the opportunity to give Dickinson—then 13 years old—a boarding school education and they chose Oundle, a public school in Northamptonshire. Dickinson was not opposed to moving away from home because he had not built "any real attachment" to his parents, having been raised by his grandparents in Worksop until he was six. At Oundle, Dickinson was picked on and routinely bullied by the older boys of Sidney House, the boarding house that he belonged to, which he described as "like systematic torture" and meant that he became an outsider. His interests at Oundle were often military; he co founded the school wargames society with Mike Jordan, and he joined the school's cadet force. This gave him access to live ammunition, which he used to create explosions as booby traps. Oundle was where Dickinson became attracted to progressive rock and early heavy metal after hearing Deep Purple's "Child in Time" being played in another student's room. As a result, the first album he ever bought was Deep Purple's In Rock, which created his interest in rock and metal music. After In Rock, he went on to buy Black Sabbath's debut, Jethro Tull's Aqualung and Tarkus by Emerson, Lake & Palmer. Every term, a band would play at the school, the first of these which Dickinson saw was called Wild Turkey, featuring former Jethro Tull bassist Glenn Cornick. After that, he saw Van der Graaf Generator and Arthur Brown. Dickinson initially wanted to play the drums, later obtaining a pair of bongo drums from the music room for practice. He remembers playing "Let It Be" with his friend Mike Jordan, during which Dickinson discovered his singing voice while encouraging Jordan to sing the high notes. Shortly afterwards Dickinson was expelled from Oundle for participating in a prank in which he allegedly urinated in the headmaster's dinner. Returning home to Sheffield in 1976, Dickinson enrolled at King Edward VII School, at which he joined his first band. He had overheard two other pupils talking about their band and that they needed a singer and so volunteered immediately. They rehearsed in the garage of the drummer's father, and the band were impressed by Dickinson's singing, encouraging him to buy his first microphone. Their first gig took place at the Broadfield Tavern in Sheffield. Originally called "Paradox", the band changed their name on Dickinson's suggestion to "Styx", unaware of the American act with the same name. They made local newspaper headlines when a steel worker was awoken by their performance and tried to smash the band's drum kit. Soon afterwards the band split up. After leaving school with A levels in English, History, and Economics, Dickinson confessed, "I didn't really know what I wanted to do." The first thing he did was join the Territorial Army for six months. Although he enjoyed his time in the TA, Dickinson realised that it was not a career choice, and so he applied for a place to read history at Queen Mary College, London. His parents wanted him in the army, but he told them that he wanted to get a degree first, which acted as his "cover story", and immediately began playing in bands. At university, Dickinson got involved in the Entertainments Committee: "one day you'd be a roadie for the Jam, the next you'd be putting up the Stonehenge backdrop for Hawkwind or whatever." In 1977, Dickinson met Paul "Noddy" White, a multi instrumentalist who owned a PA and other equipment, with whom Dickinson, along with drummer Steve Jones, would form a band together called Speed. According to Dickinson, the band was called Speed because of the way in which they played, rather than a reference to drug taking. In Speed, Dickinson began writing his own material after White taught him how to play three chords on the guitar. Although Speed would play several gigs at the Green Man pub in Plumstead, the band did not last long, but it encouraged Dickinson to continue to work towards being a musician. Dickinson spotted an advertisement in Melody Maker with the caption "Singer wanted for recording project" and replied immediately. He recorded a demo tape and sent it with a note which read: "By the way, if you think the singing's crap, there's some John Cleese stuff recorded on the other side you might find amusing." They liked what they heard and invited Dickinson down to the studio to make "Dracula", the first song he would ever record, with a band called "Shots", formed by two brothers, Phil and Doug Siviter. The song would later appear on the second disc of The Best of Bruce Dickinson compilation. The brothers were impressed with Dickinson's vocal abilities and asked him to join their group. Dickinson played pubs with Shots on a regular basis to small audiences. One particular night, Dickinson suddenly stopped in the middle of a song and started interviewing a man in the audience, heckling for not paying enough attention. He got such a good response he started doing it every night until it became a regular routine used to catch the audience's attention. Dickinson states that this experience taught him how to be a frontman. The next step in Dickinson's career was taken in a pub called the Prince of Wales in Gravesend, Kent, where Shots were playing regularly, when Barry Graham ("Thunderstick") and Paul Samson paid a visit. Impressed with his stage act, they talked with Dickinson afterwards and invited him to be their new singer. Dickinson agreed to join their band, Samson, but only once he'd finished taking his History finals two weeks later. Until that point, he had been neglecting his University education. As a result, the university had tried to kick him out for failing his Second Year exams and not paying his accommodation fees, but he was saved because of his role as Entertainments Officer. After writing six months' worth of essays in the space of two weeks and some last minute cramming for his exams, Dickinson achieved a 2:2.

Самсон: 1979-1981 жылдар

Уэльс принці клубында Пол Самсон мен Барри Пуркиспен кездескеннен кейін, әрі университеттің соңғы емтихандарын тапсырып жатқанда, Дикинсон Самсонмен бірге Бишоп Стортфордтағы сахнада олардың "Rock Me Baby" әнін орындады, осылайша жаңа жетекші вокалисі ретіндегі рөлін бекітті. Топ 1979 жылы өзінің тұңғыш альбомын – "Survivors" шығарған, Дикинсон оларға қосылғаннан екі ай бұрын. Университет жұмысын аяқтағаннан кейін ол Гринвичтегі Вуд-Уорф студиясында "Survivors" альбомын үйрену үшін топпен кездесті. Тректер оның вокалдық стиліне толыққанды сәйкес келмегенімен, топ көп ұзамай келесі "Head On" альбомының көп бөлігін алғашқы репетицияларында жазды, олардың бір бөлігі бірден концерттік бағдарламасына енгізілді. Осы ерте репетициялар кезінде "Брюс Брюс" деген лақап аты пайда болды, ол Монти Пайтонның "Брюс эскизінен" алынған. Бұл есім шаршатуға айналды, себебі топтың менеджерлері әзіл ретінде "Брюс Брюске" төленетін жалған чектерді жиі жазып отырды. Кейін Дикинсон бұл есімді ұнатпағанын, бірақ оны "сахналық есім" деп есептегенін және қабылдағанын айтты. Дикинсон көптеген рок орындаушыларының "ұлы суретшілер" емес екенін білгенде таң қалды; ол Самсон сияқтыларының әйелдерге, есірткіге және алкогольге ғана қызығуын сезінді, ол олармен тіл табыса алмады. Бұрын марихуана шеккенімен, Дикинсон ішпеген кезде топтың басқа мүшелерімен байланыс орнатудың қиын екенін анықтады, бұл "төленуге тиіс құн" деп шешті. Топтың жетекшісі ретінде Дикинсон 1980 жылы "Music Machine" клубында Самсонды қолдаған "Iron Maiden" тобымен алғаш рет кездесті. Дикинсон еске түсіргендей: "Мен оларды қарап отырдым, олар керемет болды, шынымен де керемет, сол сәтте мен: 'Мен сол топ үшін ән айтқым келеді. Шын мәнінде, мен сол топта ән айтамын! Мен олар үшін ән айтамын!' – деп ойладым. Мен: 'Осы – мен үшін. Бірақ Самсон үшін емес' дедім". Дикинсон тағы бір жыл топта қалып, олармен екі студиялық альбом – "Head On" және "Shock Tactics" жазды. Алайда, Самсон жақын арада "Gem" атты жазбалар компаниясымен қиындыққа тап болды, ол банкротқа ұшырап, "Iron Maiden" тобының Еуропалық гастрольдерін қаржыландыра алмады. Топ "RCA" компаниясына берілді, ол топқа немқұрайлы қарады, сондықтан олар дереу менеджмент командасын жұмыстан босатты, ал содан туындаған сот шешімі олардың жабдықтары қайтарылып алынғанын және концерттері үшін ақы төленбегенін білдірді. Топтың соңғы концерті "Reading Festival" фестивалінде өтті, содан кейін "Iron Maiden" тобының менеджері Род Смолвуд Дикинсонға жаңа жетекші вокалисі болу үшін кастингке қатысуды ұсынды.

After meeting Paul Samson and Barry Purkis at the Prince of Wales, and while still undertaking his final university exams, Dickinson joined Samson onstage at Bishop's Stortford to perform one of their songs, "Rock Me Baby", cementing his role as their new lead vocalist. The band had already released their debut album, Survivors, in 1979 on an independent label, two months before Dickinson joined. Immediately following the completion of his University work, he met up with the band at Greenwich's Wood Wharf studios to learn the Survivors album. Although the tracks did not suit his vocal style, the band soon wrote the majority of the following Head On album in their earliest rehearsal sessions, some of which were immediately incorporated into their live set. It was during these early rehearsals that the nickname "Bruce Bruce" came about, derived from Monty Python's "Bruces sketch". The name became very tiresome as the band's management continually wrote dud cheques, made payable to "Bruce Bruce", as a joke. Dickinson later commented that he did not like it but considered it "a sort of stage name" and accepted it. Dickinson was dismayed to learn that not all rock performers were "great artists"; he felt that some, such as Samson, were only interested in women, drugs and alcohol, which he was unable to relate to. Although he had smoked joints before, Dickinson discovered that it was impossible to communicate with other band members if he was sober, deciding that it was "the price that had to be paid". While fronting the band, Dickinson also came across Iron Maiden for the first time, who were supporting Samson at the Music Machine in 1980. As Dickinson recalls; "I was watching them, and they were good, really fucking good, and at that moment, I remember thinking, 'I wanna fucking sing for that band. In fact, I'm going to sing for that band! I know I'm going to sing for that band!' I just thought, 'This is really me. Not Samson.'" Dickinson remained in the band for another year, recording two studio albums with them—Head On and Shock Tactics. However, Samson soon ran into difficulties with their record label, Gem, who went out of business and failed to finance their European tour in support of Iron Maiden. The band were turned over to RCA, which began neglecting the group, and so they promptly fired their management team and the resulting injunction meant that their equipment was reclaimed and they could not be paid for their concert performances. The band's last gig was at Reading Festival, after which Dickinson was approached by Iron Maiden's manager, Rod Smallwood, who asked him to audition to be their new lead vocalist.

Басталуы мен табысы: 1981-1985

Дикинсон 1981 жылдың қыркүйегінде Хакнидегі репетиция залында Iron Maiden тобына кастингке барды және бұл операцияның Самсон тобымен салыстырғанда әлдеқайда кәсіби деңгейде екенін бірден байқады. Репетиция залында топ "Prowler", "Sanctuary", "Running Free" және "Remember Tomorrow" әндерін орындады, содан кейін Дикинсоннан осы әндерді студияда қайтадан орындауын сұрады, және ол бірден топқа қабылданып алынды. Iron Maiden тобының қатаң және ұйымдастырылған тәртібі болды, ол топтың шығармашылық стиліне сай келетін, Дикинсон "уақыт кестесі" деп сипаттаған жүйе еді. Бірнеше концерттен кейін олар 1982 жылы жарық көрген үшінші альбомы – The Number of the Beast үшін жаңа материал жаза бастады. Самсон тобының келісімшарттық мәселелеріне байланысты Дикинсонды альбомның ешбір әнінде автор ретінде көрсетуге заңдық түрде мүмкін болмады, ол өзінің "моральдық үлесін" қосты, кейіннен ол "The Prisoner", "Children of the Damned" және "Run to the Hills" әндеріне де үлес қосқанын айтты. 12 Wasted Years деректі фильмінде менеджер Род Смолвуд "The Prisoner" әнін Дикинсон мен Адриан Смит бірлесіп жазғанын мәлімдеді. Альбом үлкен жетістікке ие болды, британдық хит-парадтардың төбесіне көтерілді және Ұлыбритания мен АҚШ-та платиналық мәртебе алды. Альбом шыққаннан кейін топ әлемдік гастрольдік турға шықты. Келесі альбомдарда, 1983 жылғы Piece of Mind және 1984 жылғы Powerslave, Стив Харристің ән жазу монополиясы басқа топ мүшелерінің идеяларына басымдық беру үшін ығыстырылды, Дикинсон бірқатар тректерге, соның ішінде "Flight of Icarus" және "2 Minutes to Midnight" синглдарына үлес қосты. World Slavery турнесі аясында, топтың сахналық шоуына енгізілген жаңа театрлық элементтердің бөлігі ретінде Дикинсон "Powerslave" әнін орындағанда қауырсыннан жасалған маска киді. Бұл топтың осы уақытқа дейінгі ең ұзақ гастрольдік туры болды, оның барысында Дикинсон концерттердің көп санына байланысты тур ортасында үйге қайтуды ойлады. Iron Maiden тобының менеджерлері үздіксіз тур күндерін қосып отырды, оған дейін Дикинсон олардың тоқтауына немесе ол топтан кететініне талап қойды.

Үдемелі шиеленісу және кету: 1986-1993

Алты айлық үзілістен кейін, Дикинсон көбінесе фехтованиемен айналысты, ал Iron Maiden келесі альбомын жазуға кірісті – “Somewhere in Time”. Дикинсон осы жұмыстан көңілі қалды, себебі топтың бұрынғы альбомдардан күрт ерекшеленуі қажет деп ойлады, тіпті синтезаторда ойналған бас және гитаралар енгізілгеніне қарамастан. Оның материалдары, альбом акустикалық стильде болуы керек деген оның ұсынысы бойынша, топтың қалған бөлігімен қабылданбады, сондықтан ол альбомның авторларының тізіміне енбеді. Стив Харрис оның материалдары жеткіліксіз болғандықтан қабылданбағанын айтты, сондай-ақ Дикинсон “соңғы турдың соңында баршадан көбірек шаршаған” екенін мәлімдеді. Келесі турдан кейін Iron Maiden келесі студиялық альбомы – “Seventh Son of a Seventh Son” жұмысын бастады, ол топтың бұрынғы альбомдарына қарағанда прогрессивті рок элементтеріне толы болды. Бұл альбом британдық чарттарда екінші рет көшбасшы болса да, Дикинсонның АҚШ-та платиналық мәртебеге ие болмаған алғашқы альбомы болды. “Somewhere in Time” альбомынан өзгеше, Дикинсон осы альбомның идеясына қатты ынталанды және бірнеше ән жазуға қатысты. 1988 жылғы келесі турдан кейін топ бір жыл демалуға шешім қабылдады. Келесі альбомның жазылу кезеңінде Адриан Смит Iron Maiden тобынан кетіп, оның орнына Жаник Герс келді. Iron Maiden-нің сегізінші студиялық альбомы, 1990 жылы жарық көрген “No Prayer for the Dying” альбомының дыбысы шикі болды және AllMusic журналының ретроспективті бағалауынша, бұрынғы жұмыстармен салыстырғанда “жақсы сақталмады”, себебі ол Стив Харриске тиесілі қорада, Rolling Stones тобына тиесілі мобильді студияда жазылған. Альбомда Дикинсонның “Bring Your Daughter to the Slaughter” әні бар, ол бастапқыда фильмнің саундтрегі үшін жазылған. 1989 жылы ең нашар түпнұсқа ән үшін “Алтын Раушан” сыйлығын алғанына қарамастан, бұл топтың Ұлыбританиядағы синглдер тізімінде бірінші және жалғыз орын алған әні болды. 1992 жылы Харрис өзінің қорасын толыққанды студияға айналдырды, ал жаңа альбом – “Fear of the Dark” сол жерде жазылды, нәтижесінде “No Prayer for the Dying” альбомынан гөрі жақсы дыбыс алынды, бірақ Дикинсон оның көлеміне байланысты шектеулері бар екенін айтады. “Fear of the Dark” турынан кейін Дикинсон Iron Maiden тобынан шығып, жеке мансабына назар аударуға шешім қабылдады. Ол кезде топ 1993 жылы келесі турға дайындық жүргізіп жатқан, бірақ Дикинсонға ол ұнамады. Тур барысында Дикинсон өз әріптестерінен көп сын естіді, әсіресе Стив Харрис: “Мен оны өлтіргім келді” деді. Харрис айтуынша, Дикинсон тек баспасөз өкілдері болған кезде ғана жақсы өнер көрсеткен, ал басқа концерттерде әндерді тек шулап айтқан. Дикинсон өзінің әдейі нашар өнер көрсеткені туралы айыптауларды жоққа шығарды, кейбір түндері атмосфераның салдарынан лайықты өнер көрсету мүмкін емес болғанын мәлімдеді. Оның топпен соңғы концерті 1993 жылғы 28 тамызда Би-би-си Pinewood Studios-та түсірілді және келесі жылы “Raising Hell” атты тікелей эфирлік видео ретінде жарық көрді.

After a six month break, which Dickinson mostly spent practising fencing, Iron Maiden began writing their next album, Somewhere in Time. Dickinson was disappointed with the effort as he felt that the band needed a more dramatic stylistic departure from past records to remain relevant, despite its introduction of synthesised bass and guitars. He has no writing credits on the release, as his material, based on his own suggestion that the album should be more acoustic focused, was rejected by the rest of the band. Steve Harris, on the other hand, stated that his material was rejected because it was not good enough, and that Dickinson "was probably more burnt out than anyone at the end of the last tour". After a subsequent tour, Iron Maiden started working on their next studio effort, Seventh Son of a Seventh Son, which featured more progressive rock elements than the band's previous records. Although it became their second release to top the British charts, it was also Dickinson's first album with the band that did not achieve platinum status in the US. Unlike Somewhere in Time, Dickinson was much more enthusiastic about this album due to its concept and has several song writing credits. After the following tour in 1988, the band decided to take a year off. During the next album's writing stage, Adrian Smith left Iron Maiden, and was replaced by Janick Gers. Iron Maiden's eighth studio release, 1990's No Prayer for the Dying, had a raw sound that, according to a retrospective assessment by AllMusic, did not "hold up well" compared to past efforts, as it was recorded in a barn which Steve Harris owned, with a mobile studio owned by the Rolling Stones. The record featured Dickinson's "Bring Your Daughter to the Slaughter", originally composed for a film soundtrack, which despite receiving a Golden Raspberry Award for worst original song in 1989, became the band's first and only single to top the UK Singles Chart. By 1992, Harris had converted his barn into a proper studio, and the new album, Fear of the Dark, was recorded there, resulting in a better overall sound than No Prayer for the Dying, although Dickinson still says it had limitations due to its size. After the Fear of the Dark Tour, Dickinson decided to leave Iron Maiden to concentrate on his solo career. At that point the band had already booked a following tour in 1993, which Dickinson did not enjoy. Throughout the tour, Dickinson drew a lot of criticism from his bandmates, with Steve Harris in particular saying, "I really wanted to kill him." According to Harris, Dickinson would only perform when the press was there, whereas at other concerts he would only mumble his way through songs. Dickinson has since denied the accusations that he was deliberately under performing, arguing that it was impossible to give a decent performance some nights because of the atmosphere. His last performance with the band on 28 August 1993 was filmed by the BBC at Pinewood Studios and released as a live video the following year, entitled Raising Hell.

Қайтару: 1999 жылдан қазіргі уақытқа дейін

Эдриан Смитпен бірге Дикинсон 1999 жылы Iron Maiden тобына қайта қосылды, ал менеджер Род Смолвуд онымен келіссөз жүргізгеннен кейін Джаник Герс топта қалды. Смолвуд сондай-ақ Стив Харриспен Дикинсонның оралуы туралы әңгімелесті, ол бастапқыда осы мүмкіндікке күмәнданып, кейін ойын өзгертті, олар оның қабілеттерін білетінін және «таныс әйдік жақсырақ» екенін түсіндірді. Харрис пен Дикинсон 1999 жылғы қаңтарда Смолвудтың Брайтон қаласындағы үйінде кездесуге келісті, бұл 1993 жылдан бергі алғашқы әңгімелері болды. Екеуі де кездесуге қысылғандықтан, бір-бірін көргеннен кейін шиеленіс бірден сейілді және Дикинсонның топқа оралуы керек екеніне келісті. Ұсақ турнеден кейін, топ 1992 жылдан бергі Дикинсонмен бірге жазылған алғашқы студиялық альбомы – «Brave New World» альбомын жазуға кірісті. Дикинсон олардың зейнеткерлікке шыққан тұрақты продюсері Мартин Бирчтің орнын алмастыруын және «No Prayer for the Dying» мен «Fear of the Dark» альбомдарын жазған студиядан өзге студияда жазуын талап етті, Харрис оған келісті. Альбом продюсер Кевин Ширлидің қатысуымен Париждегі Guillaume Tell студиясында жазылды, содан кейін Iron Maiden 250 000 көрермен алдында Rock in Rio фестивалінде өнер көрсетумен аяқталған турнеге шықты. 2003 жылы олар Лондонның SARM студиясында Кевин Ширлимен бірге «Dance of Death» альбомын жазып шығарды, ол енді топтың жаңа тұрақты продюсері болды. «Dance of Death World Tour» және «Eddie Rips Up the World Tour» турлерінен кейін Iron Maiden 2006 жылы SARM студиясына оралып, келесі студиялық альбомын – «A Matter of Life and Death» альбомын жазды және оны қолдаушы турнеге шықты. 2008 және 2009 жылдары топ «Somewhere Back in Time World Tour» әлемдік турнесіне шықты, ол Дикинсонның өзі ұшқан топтың жекешелендірілген Boeing 757 ұшағы – «Ed Force One» пайдалануымен «ерекше» деп танылды және «Iron Maiden: Flight 666» деректі фильмінің түсірілуіне әкелді, ол 2009 жылғы сәуірде шектеулі көрсетілімде шықты. Iron Maiden 2010 және 2011 жылдары «The Final Frontier» альбомын қолдау үшін тағы бір әлемдік турне өткізді, бұл 1986 жылғы «Somewhere in Time» альбомынан бергі алғашқы рет Багам аралдарындағы Nassau қаласындағы Compass Point Studios студиясында жазылған альбом болды және 28 елде бірінші орынға ие болды. 2014 жылдың қыркүйегінде Iron Maiden Париждегі Guillaume Tell студиясында «The Book of Souls» атты он алтыншы студиялық альбомын жазуға кірісті. Бұл альбомда Powerslave альбомынан бергі алғаш рет Дикинсон ғана жазған екі ән – «If Eternity Should Fail» және «Empire of the Clouds» бар, алғашқысы бастапқыда жеке альбомға арналған болатын. «Empire of the Clouds» – бұл топтың ең ұзақ әні, оның ұзақтығы 18 минуттан асады және Дикинсон алғаш рет фортепианода ойнайды, ән осылай жазылды. Топ 2016 жылы альбомды насихаттады, осы кезеңде Дикинсон тағы да топтың жеке ұшағын – «Ed Force One» (қазір Boeing 747 400 jumbo jet) ұштырды.

Along with Adrian Smith, Dickinson rejoined Iron Maiden in 1999 with Janick Gers remaining in the band, after he was approached by manager Rod Smallwood. Smallwood also spoke to Steve Harris about Dickinson's return, who initially had reservations about the prospect, but soon came round to the idea, deliberating that they knew of his abilities and that it was a case of "better the devil you know". Harris and Dickinson agreed to meet at Smallwood's home in Brighton in January 1999 for the first conversation they would have with each other since 1993. Although both men were nervous about the encounter, upon seeing each other the tension immediately dissipated and both agreed that Dickinson should return to the group. After embarking on a small tour, the band set about recording Brave New World, their first studio album with Dickinson since 1992. Dickinson insisted that they find a replacement for the now retired Martin Birch, the band's regular producer, and record in a different studio than the one in which they made No Prayer for the Dying and Fear of the Dark, to which Harris agreed. The album was recorded at Guillaume Tell Studios, Paris with producer Kevin Shirley, after which Iron Maiden undertook a supporting tour culminating with a performance at the Rock in Rio festival before a crowd of 250,000. In 2003, they recorded and released Dance of Death at London's SARM Studios with Kevin Shirley, now the band's new regular producer. After two further stints on the road (Dance of Death World Tour and Eddie Rips Up the World Tour) Iron Maiden returned to SARM in 2006 to record their next studio album, A Matter of Life and Death, and embarked on a supporting tour. In 2008 and 2009, the band set out on the Somewhere Back in Time World Tour, which has since been described as "groundbreaking" for its use of Ed Force One, the band's customised Boeing 757, flown by Dickinson himself, and led to the documentary film Iron Maiden: Flight 666, which had a limited cinema release in April 2009. Iron Maiden held another world tour in 2010 and 2011 in support of The Final Frontier, their first album recorded at Compass Point Studios, Nassau, Bahamas since 1986's Somewhere in Time, and which peaked at No. 1 in 28 countries. In September 2014, Iron Maiden began recording their sixteenth studio album, The Book of Souls, at Guillaume Tell Studios, Paris. The release features two songs written solely by Dickinson for the first time since Powerslave, "If Eternity Should Fail" and "Empire of the Clouds", the former originally penned for a possible solo record. "Empire of the Clouds" is the band's longest ever song, at over 18 minutes in length, and features Dickinson on piano for the first time, which is how the song was written. The band toured the album in 2016, during which Dickinson once again piloted the band's private plane, Ed Force One (now a Boeing 747 400 jumbo jet).

Оззфест оқиғасы

2005 жылы Iron Maiden Black Sabbath-пен бірге АҚШ-тағы Ozzfest фестивальдік турнесіне бас қақпақ болды. Бас әнші Оззи Осборнның әйелі Шарон 20 тамызда Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласындағы Hyundai Pavilion-да Iron Maiden-нің соңғы өнер көрсетуін саботаждауға отбасылық достарын және басқа топтардың мүшелерін шақырды. Бұл шабуылды Род Смолвуд «нашар, қауіпті, қылмыстық және қорқынышты» деп сынға алды, сондай-ақ топтың «толық, кедергісіз өнер көрсетуін» көру үшін ақша төлеген жанкүйерлерге көрсетілген құрметсіздік деп атады. Ол топтың үн күшейткіш жүйесімен (PA) араласуға бұйрық берді, топтың талисманы Эддидің сахнаға шығуын кешіктірді және Осборн лагерінің мүшелерін көрермендердің алдына жұмыртқа, жаққыштар мен бөтелке қақпақтарын лақтыруға ынталандырды. Дикинсонның сөзінше, шабуыл оның «жеке қабылдаған реалити-шоулар туралы сынаған сөздеріне» жауап ретінде болды, алайда The Guardian газеті ол Осборн отбасының реалити-шоуын жамандап, Оззи Осборнды телепромптерді пайдалануда айыптағанын хабарлады. Дикинсон Оззи Осборн мен Black Sabbath-қа қарсы пікір білдіргенін жоққа шығарды, бірақ тур барысында Ozzfest-ті сынағанын, олардың «корпоративтік» орындық схемасын шабуылдап, «Көптеген топтар сол жерде болу үшін ақша төледі» деп мойындады. Сан-Бернардинодағы концерттен кейін Осборн Дикинсонды бірнеше антиамерикандық пікір білдіргендігі үшін айыптады, бірақ Classic Rock журналы «ешкім темірдей нақты дәлел келтіре алмайды» деп мәлімдеді. Сонымен қатар, Осборн «The Trooper» әні орындалғандағы ту көтеру американдық әскерлерге құрметсіздік болды деп мәлімдеді, олар сол кезде Иракта британдықтармен бірге соғысып жатқанда, тіпті Дикинсон ән орындалған кезде әрдайым Ұлыбритания туын ұстаған. Стив Харрис Сан-Бернардинода Оззи Осборнмен сөйлесіп, Дикинсонның сөздері үшін кешірім сұрағаны туралы да хабарланды, бірақ Харрис бұл сөздерінің «бұрмаланғанын» жоққа шығарды.

Жеке мансап

1989 жылдың басында Зомба Дикинсоннан "Елм көшесіндегі қасірет 5: Арман бала" фильміне трек жазуды сұрады, соның ішінде бюджет, студия және продюсер Крис Цангаридес ұсынылды. Дикинсон мүмкіндікті пайдаланып, бұрынғы Гилан гитарисі Жаник Герсті шақырды. Кездескен соң, олар "Bring Your Daughter to the Slaughter" трегін студияға дайындады, содан кейін бассист Энди Карр мен барабаншы Фабио дель Рионың көмегімен жазды. "Мен оны үш минут ішінде жаздым", - дейді Дикинсон. - "Bring Your Daughter to the Slaughter" деген атау қалай келді, мен өзім де білмеймін, ол жай ғана ойымнан өтті. Мен: "Құдай-ау, тікелей AC/DC-ден шыққандай!" деп ойладым. Сосын ойладым: "Елм көшесіндегі қасірет". Иә, солай болады." Нәтижеге риза болған Зомба Дикинсоннан толық альбом жазуға дайын екенін сұрады. Сол құрамда және продюсермен Дикинсонның жеке дебюті "Tattooed Millionaire" екі апта ішінде жазылып, 1990 жылдың мамырында жарық көрді, содан кейін гастрольдік тур өтті. Сол жылы Дикинсон Deep Purple-дің "Smoke on the Water" әнін қайта жаздыруға қатысып, "Rock Aid Armenia" гуманитарлық шарасының бір бөлігі болды. "Skin" тобының қолдауымен ол Роуэн Аткинсонмен бірге Алис Купердің "Elected" әнінің кавер-версиясын жазды (Мистер Бин рөлінде), ол 1992 жылы "Comic Relief" үшін, ал бес жылдан кейін "Bean Soundtrack"-те пайда болды. Екінші жеке альбомы үшін Дикинсон американдық продюсер Кит Олсенмен бірлесіп жұмыс істеді және Лос-Анджелесте жазбада жұмыс істеп жүргенде "Iron Maiden"-нен кетуді шешті. Олсенмен жұмыс істеу бағытынан қанағаттанбаған Дикинсон "Tribe of Gypsies" гитарисі Рой З-бен жұмыс істей бастады және альбомды бастапқыдан қайта жазды. "Balls to Picasso" альбомы "Tribe of Gypsies" тобының қолдауымен жазылып, 1994 жылы жарық көрді. Сол жылы Дикинсон "Black Sabbath"-тың "Nativity in Black" құрмет альбомы үшін "Godspeed" тобымен "Sabbath Bloody Sabbath" әнінің кавер нұсқасын жазды. "Tribe of Gypsies" өз материалдарын жазу үшін кетті, ал Дикинсон жаңа жазушы серіктесі және гитарисі Алекс Диксонды іздеді. 1994 жылы осы жаңа құраммен гастрольде жүргенде Дикинсон Сараевода өнер көрсетті, ол Босния соғысы кезінде қоршауға алынған еді; концертке негізделген "Scream For Me Sarajevo" деректі фильмі 2015 жылдың желтоқсанында түсірілді. "Balls to Picasso" турнесі аяқталғаннан кейін ол "Skunkworks" атты жаңа студиялық альбоммен айналыса бастады. Дикинсон "Skunkworks" тобының атауы болатынын шешті, бірақ рекорд компания альбомды оның аты мұқабада болмаса, шығарудан бас тартты. Дикинсон продюсер Джек Эндиноны жалдады, ол алғашқы "Nirvana" альбомын жазғанмен танымал. "Skunkworks" тобы тур аяқталғаннан кейін таратылды. "Мен "Skunkworks" үшін қатты қиналдым", - деді Дикинсон. - "Skunkworks" - өзімді қиратып жазған, бірақ ешкімге қызық болмаған альбом." Ұзақ үзілістен кейін Дикинсон Рой З және "Tribe of Gypsies" тобымен бірлесіп келесі альбомын, "Accident of Birth"-ті жазды. "Шындығында, Рой мені қайтадан жинады, өйткені ол маған қоңырау шалып: "Тыңда, менде бірнеше нәрселер бар, ол металл пластинка сияқты", - деді. Мен қуанбадым, менде ештеңе жоқ екеніне сенімді емеспін. Содан кейін ол маған телефон арқылы "Accident of Birth" альбомының болашақ әндерін ойнатты, мен: "Онда бірдеңе бар" деп ойладым." "Iron Maiden"-нің бұрынғы гитарисі Адриан Смит альбомға қонақ ретінде шақырылды, бірақ ол Дикинсонның жеке тобының толық уақытты мүшесі болып қалды. Альбом Дикинсонның ауыр металға оралуын белгіледі, "Sputnikmusic" былай деді: "Альбомның ауыр сезімі өте қанағаттанарлық, және 90-шы жылдары "Maiden" қалдырған бос орынды толықтырады." Келесі, "The Chemical Wedding" альбомы алхимия туралы жартылай концептуалды альбом болды, шабыттанған Уильям Блейк жазбаларынан; "Book of Thel" сияқты кейбір әндер оның өлеңдерімен бірдей атауға ие болды, ал мұқабасында оның суреттерінің бірі бейнеленген. Бұл альбом алдыңғысынан да сәтті болды, "Sputnikmusic" былай деді: "Брюс барлық күмәннен арылып, бұрынғысынан да жақсы альбом жасады." "The Chemical Weddings" турнесі кезінде Сан-Паулуде "Scream for Me Brazil" концерттік альбомы жазылды, содан кейін Дикинсон мен Смит 1999 жылдың ақпан айында "Iron Maiden"-ге оралды. 2000 жылы Дикинсон "Ayreon"-ның "Universal Migrator Part 2: Flight of the Migrator" альбомындағы "Into the Black Hole" әнін орындады. Содан кейін ол жылы ол "Judas Priest"-тің жетекшісі Роб Халфордпен бірге "The One You Love to Hate" әнін жазды. 2001 жылдың соңында "The Best of Bruce Dickinson" жинағы шығарылды, оның ішінде екі жаңа ән және сирек кездесетін бонус дискісі бар. Оның алтыншы жеке альбомы "Tyranny of Souls" 2005 жылдың мамырында жарық көрді. Бұл жолы ән жазудың барлығы Рой З және Дикинсон арасында бөлінді, ал көптеген әндерді З Дикинсон "Iron Maiden" тобымен гастрольде жүргенде рифтерді жазып жіберу арқылы шығарды. 2005 жылдың 21 маусымында Дикинсонның барлық жеке дискографиясы бонус дискілерімен қайта жарық көрді, олар сирек және қайта жазылған тректерді қамтыды. Сол жылы Дикинсон "Tribuzy"-дің "Execution" альбомындағы "Beast in the Light" әніне қатысты, сондай-ақ олардың келесі концерттік альбомына. "Anthology" атты үш DVD жинағы 2006 жылдың 19 маусымында жарық көрді, ол оның жеке мансабындағы концерттер мен промо-видеоларын, сондай-ақ ескі "Samson" видеосын, "Biceps of Steel" атты қамтыды. "Monty Python" комедиялық труппасының жанкүйері Дикинсон 2009 жылы "Monty Python: Almost the Truth (Lawyers Cut)" фильмінде пайда болды. Ол сонымен қатар "Monty Python's Life of Brian" фильмінен тақырыптық әндің жаңа нұсқасын жазды, ол алтыншы және соңғы эпизодта қолданылды. 2017 жылдың желтоқсанында Дикинсон келесі жеке альбомының жоспары "толық концептуалды альбом" болатынын айтты, атауы "If Eternity Should Fail" болады, бұл "Iron Maiden"-нің "The Book of Souls" альбомындағы әнмен бірдей атау, ол бұл әннің бастапқыда жеке трек ретінде жазылғанын растады. "Егер мен тағы бір жеке альбом жазсам, мен бастапқы жоспарымды сақтап, оны титулдық ән ретінде пайдалануым мүмкін. Мен оны өзім жаздым - ол мен жазған алғашқы ән. Солай болса, оның мазмұны "Maiden" нұсқасынан сәл өзгеше болар еді." Дикинсон 2024 жылдың наурыз айында 19 жылдан кейін жарық көрген алғашқы жеке студиялық альбомын, "The Mandrake Project"-ті шығарды. Оны Рой З өндірді.

In early 1989, Zomba asked Dickinson to produce a track for the movie A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child, providing a budget, a studio, and a producer, Chris Tsangarides. Dickinson took up the opportunity and called an old friend of his, former Gillan guitarist, Janick Gers, and, shortly after meeting up, they had "Bring Your Daughter to the Slaughter" ready for the studio, then recorded with the assistance of bassist Andy Carr, and drummer Fabio del Rio. "I wrote it in about three minutes", states Dickinson, "I don't know where the title 'Bring Your Daughter to the Slaughter' came from, but it just popped into my head. I thought, 'Bloody hell, straight out of AC/DC!' And I thought, Nightmare on Elm Street. Yeah, that'll do.' Impressed with the results, Zomba asked Dickinson if he was willing to record a whole album as well. With the same line up and producer, Dickinson's solo debut, Tattooed Millionaire, was written and recorded within two weeks, and released in May 1990, followed by a supporting tour. Later that year, Dickinson participated on a re recording of Deep Purple's "Smoke on the Water", as part of the humanitarian effort Rock Aid Armenia. Backed by the band Skin, he produced a cover version of Alice Cooper's "Elected", along with Rowan Atkinson (in character as Mr. Bean), which was used in 1992 for Comic Relief, and five years later, on Bean Soundtrack. For his second solo effort, Dickinson received the collaboration of American producer, Keith Olsen, and, while working on the record in LA, decided to leave Iron Maiden. Unhappy with the direction he was taking with Olsen, Dickinson began working with Tribe of Gypsies guitarist Roy Z and started the album again from scratch. Balls to Picasso was recorded with Tribe of Gypsies as the backing band, and was released in 1994. That same year, Dickinson recorded a cover version of "Sabbath Bloody Sabbath" with the band Godspeed for Black Sabbath's tribute album Nativity in Black. Tribe of Gypsies departed to work on their own material and Dickinson tracked down another band, including his new writing partner and guitarist, Alex Dickson. While touring with this new outfit in 1994, Dickinson performed in Sarajevo, then under siege during the Bosnian War; a documentary film based on the concert, entitled Scream For Me Sarajevo, completed filming in December 2015. After the Balls to Picasso supporting tour finished, he started working on a new studio record, Skunkworks. Dickinson decided that Skunkworks would be the title of the band as well, but the record company refused to release the album without his name on the cover. Dickinson hired producer Jack Endino, most noted for producing the first Nirvana album. The "Skunkworks" entity ceased to be when the tour ended. "I was devastated by the Skunkworks thing", stated Dickinson, "Skunkworks was a record which I tore myself apart to make and nobody seemed to give a shit." After a short period of inactivity, Dickinson once again teamed up with Roy Z and Tribe of Gypsies to record his next album, Accident of Birth; "It was actually Roy that dragged me back into some assemblance, because he called up and he said, 'Listen, I've got some stuff and it's like a metal record.' And I wasn't thrilled, I wasn't really sure that I had anything to offer Then he played me some backing tracks he'd done for what was to become Accident of Birth down the phone and I thought 'There is something there.'" Former Iron Maiden guitarist, Adrian Smith, was asked to guest on the record, but remained as a full time member of Dickinson's solo outfit. The album marked a return to heavy metal for Dickinson, with Sputnikmusic remarking, "The album's heavy feel is very satisfying, and definitely fills that void left by Maiden during the 90's." The follow up, The Chemical Wedding, was a semi concept album on alchemy, which drew inspiration from William Blake's writings; with some songs, such as "Book of Thel", having the same title as some of his poems, and the cover artwork featuring one of his paintings. The record was even more successful than its predecessor, with Sputnikmusic commenting, "Bruce had shattered all expectations to create an album that might even be better than the previous one." During The Chemical Weddings supporting tour, the live album, Scream for Me Brazil was recorded in São Paulo, after which Dickinson and Smith returned to Iron Maiden in February 1999. In 2000, Dickinson performed vocals on the song, "Into the Black Hole", for Ayreon's Universal Migrator Part 2: Flight of the Migrator. Later that year, he collaborated with Judas Priest's front man, Rob Halford, recording, "The One You Love to Hate", for Halford's debut, Resurrection. A compilation, entitled The Best of Bruce Dickinson, was released in late 2001, including two new songs and a bonus disc of rarities. His sixth solo album, Tyranny of Souls was released in May 2005. This time the song writing was all split between Roy Z and Dickinson and many songs were composed by Z sending recordings of riffs to Dickinson while he was on tour with Iron Maiden. On 21 June 2005, Dickinson's complete solo discography was re released, featuring bonus discs with rare and remastered tracks. That same year, Dickinson contributed to the song, "Beast in the Light", from Tribuzy's album, Execution, and their subsequent live album. A three DVD box set, entitled Anthology, was released on 19 June 2006, containing concerts and promo videos from throughout his solo career, as well as an old Samson video, entitled "Biceps of Steel". A fan of the Monty Python comedy troupe, in 2009 Dickinson appeared in Monty Python: Almost the Truth (Lawyers Cut). He also recorded a new version of the theme song from Monty Python's Life of Brian for the sixth and final episode. In December 2017, Dickinson said that he has tentative plans for his next solo album to be "a whole concept album", with the title being If Eternity Should Fail, the same song name from Iron Maiden's album The Book of Souls, in which he confirmed that it was originally penned as a solo track, "So if I did do another solo album, which I think I will, I might just stick to my original plan and have that as the title track. I mean, I did write it – it was the first track that I wrote for it. So, yeah, I'd probably still include that song. But it would be the feel would be slightly different – not very much, though – from the Maiden version." Dickinson released The Mandrake Project, his first solo studio album in 19 years, in March 2024. It was produced by Roy Z.

Жеке өмір

Дикинсон 1984 жылы Эрика "Джейн" Барнеттпен үйленді, ал олар 1987 жылы ажырасты. Екінші әйелі, психотерапевт Патрис "Пэдди" Боуденмен үш баласы бар: ұлдары Остин (1990 жылы туған) және Гриффин (1992 жылы туған) және қызы Киа (1994 жылы туған). Үшеуі де Лондонның Чисвик ауданында дүниеге келді, Дикинсон 1981 жылдан бастап бірнеше онжылдық бойы сол жерде тұрды. 2020 жылы ол және Боуден шамамен 30 жылдық некеден кейін бұрын бөлініскенін хабарлады; Боуден 2020 жылдың мамыр айында үйінде болған оқиғада қаза тапты. Дикинсон Париждегі әйелі Лиана Долчимен бірге тұрады. 2021 жылы, Келісім күшіне енгеннен кейін, Дикинсон британдық музыканттар мен артистердің Еуропа бойынша еркін саяхаттауына шектеу қойылғанына наразы екенін айтты. 2015 жылы Дикинсон тілінің артқы бөлігінде табылған қатерлі ісікке байланысты жеті апта бойы химиотерапия мен сәулелік терапиядан өтті. Дикинсонның медициналық тобы ісік ерте сатыда табылғандықтан ол толық жазылатынын күтті. 15 мамырда Дикинсонның дәрігерлері оған жағдайдың жақсы екенін хабарлады.

Арнайы марапаттар

2011 жылдың 19 шілдесінде Дикинсон музыка индустриясына қосқан үлесі үшін туған оқу орны – Лондонның Королева Мэри университетінен құрметті музыка докторы дәрежесін алды. 2019 жылы Дикинсон Сараевоның құрметті азаматы атанды және 1994 жылы қамалған кезде концерт бергені үшін қаланың ең беделді Алтыншы сәуір сыйлығымен марапатталды. Қала әкімі оның Сараевоға келгенінің «біздің аман қалатынымызды, Сараево қаласының аман қалатынын, Босния және Герцеговинаның аман қалатынын сезінген уақыттардың бірі болғанын» айтты. Ол сонымен қатар 2016 жылы жарық көрген және осы концертті және Сараевоға оралуын көрсететін, сынға алынған «Мен үшін Сараево үшін айқайла» деректі фильмінің продюсері ретінде де танымал. 2019 жылы Дикинсонға Хельсинки университетінің Философия факультетінен құрметті докторлық дәрежесі табысталды. 2020 жылдың 6 қаңтарында Дикинсон 601 (Лондон графтығы) эскадрильясының құрметті топ капитаны атанды. 2024 жылы Дикинсон Бразилияның Куритиба қаласының құрметті азаматы болды.

Басқа жұмыстар

Дикинсонның қызығушылықтары мен музыкадан тыс әрекеттеріне жазу, хабар тарату, фехтование (ол халықаралық жарыстарда қатысып, Ұлыбританияда 7-орын алған, сондай-ақ "Duellist" таңбасымен фехтование жабдықтарын өндіретін компания құрған), сыра қайнату және авиация кіреді. Дикинсонның көптеген қызығушылықтарын ескере отырып, 2009 жылы Intelligent Life журналы оны полиматтың көрінетін мысалы деп атады.

Авиация және кәсіпкерлік

Дикинсон 1990 жылдары Флоридада демалыс үшін ұшуды үйренді және қазір әуе тасымалдаушы ұшқыш лицензиясына ие. Ол бұрынғы британдық чартерлік Astraeus әуе компаниясының капитаны ретінде Boeing 757 ұшақтарымен үнемі ұшқан. 2010 жылдың 16 қыркүйегінен бастап ол маркетинг директоры болып жұмыс істеді. Осы лауазымдағы оның басты міндеттерінің бірі – Astraeus қызметтерін бейнероликтердің санын арттыру арқылы насихаттау болды, нәтижесінде 2011 жылдың маусымында Азаматтық авиация басқармасы Дикинсонның қатысуымен әуе кемесін тиеу қауіпсіздігі туралы бейнежазба шығарды. 2011 жылдың 21 қарашасында Astraeus жабылуынан кейін Дикинсон 2012 жылдың 1 мамырында Cardiff Aviation Ltd құрылып, кәсіпкерлікке қадам басты. Бұл компания Уэльстің Гламорган аймағындағы Сент-Атан қаласында орналасқан Twin Peaks ангарындағы ұшақтарды техникалық қызмет көрсетумен айналысады. The Wall Street Journal мәліметінше, 2013 жылдың қаңтарында Cardiff Aviation 40 жұмыс орны құрып, 2013 жылдың жазына қарай 100-ден астам адамды жұмысқа алуды жоспарлаған. 2013 жылдың маусымында The Daily Telegraph газеті компанияның штаттық санын 60-70-ке дейін арттырғанын және жеке әуе компаниясын құру мүмкіндігін талқылауда екенін хабарлады. 2015 жылдың тамызында Cardiff Aviation Air Djibouti әуе компаниясына қолдау көрсету келісіміне қол қойды, ал Дикинсон келесі жылы олардың бірінші рейсін – Cardiff-тен Джибутиге Boeing 737 ұшағымен жүзеге асырды. Кәсіби жобаларының нәтижесінде Дикинсон бүкіл әлемдегі іс-шараларда сөз сөйледі, оның ішінде 2012 жылдың қарашасында Лондон Королева Мэри университетіндегі инновациялық көрме, 2013 жылдың наурызында Стокгольмдегі Connect2Business, 2015 жылдың қазанында Лондондағы Aviation Week's MRO Europe конференциясы және 2015 жылдың қазанында Мумбайдағы "Blog Now, Live Forever" іс-шаралары болды. Дикинсонның ұшқыш ретіндегі қызметі бірнеше маңызды рейстерге әкелді, соның ішінде 2008 жылы Ауғанстаннан британдық RAF ұшқыштарының тобын қайтару, 2006 жылы Израиль-Хезболла қақтығысы кезінде Ливандан 200 британдық азаматты эвакуациялау және 2008 жылдың қыркүйегінде XL Airways UK банкроттығынан кейін Мысырдан 180 демалыс жасап жатқан туристі құтқару. Ол сонымен қатар 2007 және 2010 жылдары Rangers F. C. және Liverpool F. C. командаларын Израиль мен Италиядағы матчтарына жеткізді. 2008-2009 жылдарғы "Somewhere Back in Time World Tour" турнесі үшін ол Iron Maiden тобының чартерлік Boeing 757 ұшағын, "Ed Force One" деп атап, құрлықтар арасында топтың жабдықтарын тасымалдау үшін арнайы жабдықтады, бұл кейіннен "Iron Maiden: Flight 666" деректі фильмінің түсірілуіне әкелді. Дикинсон 2011 жылы "The Final Frontier World Tour" турнесі үшін де "Ed Force One" ұшағымен ұшты. 2016 жылғы "The Book of Souls World Tour" үшін топ Boeing 747 400 ұшағына көшті, бұл Дикинсонға ұшақты басқару үшін қосымша оқытудан өтуді талап етті. 2014 жылы Дикинсон Fokker Dr. I ұшағының репликасын сатып алып, Бірінші дүниежүзілік соғыстың әуе шайқастарын қайта жасайтын Great War Display Team құрамына қосылды.

Dickinson learned to fly recreationally in Florida in the 1990s and now holds an airline transport pilot's licence. He regularly flew Boeing 757s in his role as captain for the now defunct British charter airline Astraeus, which, from 16 September 2010, employed him as marketing director. One of his key roles in that position was to promote Astraeus' services by increasing their number of videos, leading to the Civil Aviation Authority releasing a video featuring Dickinson on aircraft loading safety in June 2011. Following Astraeus' closure on 21 November 2011, Dickinson branched into entrepreneurship when he launched Cardiff Aviation Ltd on 1 May 2012, an aircraft maintenance business based at the Twin Peaks Hangar in St Athan, Vale of Glamorgan, Wales. According to The Wall Street Journal, in January 2013 Cardiff Aviation had created 40 jobs and hoped to have over a hundred personnel by the summer of 2013. In June 2013, The Daily Telegraph reported that the business had expanded to between 60 and 70 employees and were in discussions to set up their own airline. In August 2015, Cardiff Aviation signed a deal to provide airline support to Air Djibouti, for whom Dickinson piloted their maiden flight the following year, a Boeing 737 from Cardiff to Djibouti. As a result of his business ventures, Dickinson delivered keynote speeches at events around the globe, including Queen Mary University of London's Innovation Showcase in November 2012, Connect2Business, Stockholm in March 2013, Aviation Week's MRO Europe Conference, London in October 2015 and "Blog Now, Live Forever", Mumbai in October 2015. Dickinson's role as a pilot has led to some high profile flights, which include returning a group of British RAF pilots from Afghanistan in 2008, 200 British citizens from Lebanon during the Israel/Hezbollah conflict in 2006, and 180 stranded holiday makers from Egypt following the collapse of XL Airways UK in September 2008. In addition, he flew Rangers F. C. and Liverpool F. C. to away matches in Israel and Italy in 2007 and 2010, respectively. For the 2008–09 "Somewhere Back in Time World Tour", he piloted Iron Maiden's chartered Boeing 757, dubbed "Ed Force One", specially converted to carry the band's equipment between continents, which subsequently led to a documentary film, Iron Maiden: Flight 666. Dickinson flew "Ed Force One" again for "The Final Frontier World Tour" in 2011. For the 2016 The Book of Souls World Tour, the band upgraded to a Boeing 747 400 jumbo jet, which meant that Dickinson had to undertake type conversion to fly the aircraft. In 2014, Dickinson purchased a Fokker Dr. I triplane replica G CDXR and joined the Great War Display Team, which re enacts First World War air battles at air shows across the UK.

Радио және теледидар

Дикинсон 2002 жылдан 2010 жылға дейін BBC радиостанциясы 6 Music-те Брюс Дикинсонның жұма күнгі рок-шоуын жүргізді. 2010 жылдың наурыз айында BBC сегіз жылдан астам уақыттан кейін Дикинсонның шоуы тоқтатылатынын хабарлады. Оның соңғы эфирі 2010 жылдың 28 мамырында өтті, мұнда әдеттегі формат жақында қайтыс болған Ронни Джеймс Диоға арналған жеке және музыкалық құрмет көрсетуге ауыстырылды. Дикинсон шоуды тоқтату шешімі үшін BBC басшыларын сынап, Джонни Пэйчек орындаған "Take This Job and Shove It" әнін орындады. 6 Music-тегі шоуынан бөлек, Дикинсон 2003 жылдан 2007 жылға дейін BBC Radio 2 арнасында "Masters of Rock" атты телесериалды жүргізді. Дикинсонның 6 Music бағдарламаларының каталогын 2014 жылы TeamRock радиосы сатып алып, желтоқсан айында эпизодтарды қайта көрсетуді бастады. 2005 жылы Дикинсон Discovery Channel және кейіннен Ұлыбританиядағы Discovery Turbo арналарында авиация тарихына арналған "Flying Heavy Metal" атты бес бөлімдік телесериалды жүргізді. Ол Military Channel арнасының "The Greatest Ever" бағдарламасының бір бөліміне шақырылып, ресейлік Т-34 танкын жүргізді. 2006 жылы Дикинсон Sky One арнасы үшін "Inside Spontaneous Human Combustion with Bruce Dickinson" атты деректі фильмді түсірді, онда ол бірнеше сарапшылардың көмегімен және түрлі тәжірибелер арқылы осы құбылыстың себебін анысуға тырысты. Басқа телешоудағы қатысуларының ішінде "Never Mind the Buzzcocks" және "Space Cadets" сияқты викториналар, сондай-ақ Джереми Кларксон жүргізетін "Clarkson" ток-шоуы бар. Дикинсон сонымен қатар BBC-нің "The Paradise Club" сериалында Джейк Скиннер атты музыкант рөлін ойнады. 2012 жылдың 27 шілдесінде Дикинсон Ice Pilots NWT төртінші маусымның эпизодында қонақ ретінде түсірілді, онда ол Douglas DC-3 ұшағымен ұшты және Buffalo Airways ұшағымен Douglas DC-4 ұшағында "тач-энд-гоу" жаттығуларына қатысты.

Жазу

1986–1987 жылдары Iron Maiden гастрольдік сапарында және ажырасқаннан кейін Дикинсон өзінің алғашқы кітабын жазуға кірісті. Том Шарптың романдарынан, сондай-ақ Бигглс пен Пентхаус журналынан шабыттанған ол "Керранг!" журналының "жоғарғы топтағы фетишизмді сатиралық жолмен сынаған" деп сипаттаған "Лорд Иффи Ботрейс ерліктері" кітабын жазды. Кітабының басты кейіпкері – "жартылай трансвестит" британдық жер иесі. Кітабын аяқтағаннан кейін Дикинсон Сиджвик пен Джексон баспасына жүгінді. Дикинсонның сөзіне сүйенсек, олар Iron Maiden тобының альбомдарының сатылымына сүйене отырып, кітапты оқымай-ақ жариялауға келісіпті. 1990 жылы жарық көрген роман бірден 40,000 данадан астам сатылды. Жоғары сұранысқа байланысты Сиджвик пен Джексон Дикинсоннан осы кітапқа жалғас жазуды сұрады, нәтижесінде 1992 жылы "Миссионерлік поза" атты теледидарлық бағдарламалардың сатирасы жарық көрді. Дикинсон "Лорд Иффидің мектеп шағындағы" оқиғаларын баяндайтын кітабына алғашқы 60 бетін жазғанмен, оны "қанағаттанарлықсыз деп ойлап, барлығын жыртып тастады. Мен оны қызықты деп ойлаған жоқпын". Дикинсон сондай-ақ сценарий жазуға талпынып, режиссер Джулиан Дойлмен бірлесіп "Химикалық үйлену тойы" фильмінің сценарийін жазды. Дикинсон фильмде бірнеше шағын эпизодтық рөлдерді ойнады және оның саундтрегін жазды. Фильм 2008 жылы шықты, бас рөлде Саймон Каллоу ойнады. 2015 жылдың 15 қазанында HarperCollins және Dey Street Дикинсонның естеліктерін жариялайтындарын мәлімдеді. "Бұл түйме не үшін?" кітабы 2017 жылдың 19 қазанында жарық көрді.

Сүт

2013 жылы Iron Maiden Стокпорттағы Robinsons Brewery компаниясымен бірлесіп Trooper, 4,8% бөшке / 4,7% бөтелкедегі сыраны жасады, оның рецепті Дикинсон бас сырашы Мартин Уикспен бірге әзірледі. 2014 жылдың мамыр айына қарай, бұл сыра 40 елде 2,5 миллион пинт сатылып, Robinsons компаниясының ең табысты экспорты болды. Труппердің табысынан кейін, дәстүрлі ағылшын бөшке сырасын ұнататын Дикинсон болашақта тағы да жаңа сыралар жасауға ниетті екенін айтты, бірақ жаңа өнімдер "Труппердің туымен, Iron Maiden емес, шығарылады, себебі Труппер өздігінен дамыды. Адамдар оны Iron Maiden жанкүйері болғандықтан емес, сыраның өзіне қызығып ішеді". Сонымен қатар, Trooper Red 'N' Black Porter (5,8% ABV), Trooper Hallowed (6,0% ABV) және лимиттік "666" (6,66% ABV) сыралары да шығарылды. 2023 жылы ол неміс крафт сыра зауыты Crew Republic компаниясымен бірлесіп Trooper Progressive Lager сырасын жасады.

Ән салуы мен сахналық орындау

Дикинсон ешқашан ресми оқып үйренбегенімен, оның кең вокалдық диапазонға ие екені белгілі, және ол өзінің квази-опералық тенорымен танымал. Ронни Джеймс Дио мен Роб Халфордпен бірге Дикинсон опералық вокал стилінің алғашқы қадамдарын жасағандардың бірі, бұл стиль кейіннен пауэр-метал вокалистері тарапынан қабылданып, ол әрдайым барлық уақыттағы ең ұлы рок вокалистері мен концерттік орындаушылар тізімдерінде жоғары орындарда болады. Дикинсон өзінің стиліне Артур Браун, Питер Хаммилл (Van der Graaf Generator), Иан Андерсон (Jethro Tull) және Иан Гиллан (Deep Purple) есімдерінің ықпалды болғанын айтады. Дикинсонның ән айту стилі 1990 жылдары «No Prayer for the Dying», «Fear of the Dark» және оның алғашқы жеке альбомы «Tattooed Millionaire» сияқты альбомдарды жазғанда өзгерді, бұл олардың қарапайым стиліне сай, одан да қатыгез және жасыраусыз дыбысты қолданды. 1999 жылы Iron Maiden қатарына оралғаннан бері, оның ән айту стилі 1980-ші жылдардағыдай болды, бірақ оның дауысы жасының өтуімен бірге төмендеді. Daily Mirror газетінде жарияланған мәліметтерге сәйкес, Дикинсонның вокалдық диапазоны 4,25 октаваны құрайды. Оның дауысы «Әуе шабуылы сиренасы» деген лақап атын алды, Billboard бұл лақаптың «оның ән айтуының зор күшіне байланысты» екенін мәлімдейді, бірақ Дикинсон бұл атаудың жанкүйерлердің шағымынан туындағанын айтты. Вокалдық қабілетімен қатар, Дикинсон сергекті сахналық өнерпаз ретінде де сипатталды. Ол көрермендерді қатыстыруды «Maiden тәжірибесінің мәні» деп санайды және оның міндеті – «футбол стадионын әлемдегі ең кішкентай клубқа айналдыру үшін алаңды қысқарту». Осы мақсатқа жету үшін Дикинсон көрермендермен көзбен байланысып, оларды «Мен үшін айқайлаңдар!» (содан кейін концерт өтетін жердің аты) фразасымен бірге қатысуға шақырады. Ол жанкүйерлерімен байланыспайтын орындаушыларды, әсіресе «амперлердің артына жасырынып», автокю қолданатындарды сынап, «адамдар жақсы ақша төлейді, ал олар тіпті сөздерді еске түсіре алмайды» дейді.