Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фармингтон – АҚШ, Нью-Гэмпшир штатының Страффорд округіндегі қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 6 722 адамды құрайды. Фармингтон Блю Джоб мемлекеттік орман паркіне, Тэббетс Хилл қорығына және Бакстер көліне мекендейді. 2020 жылғы халық санауында 3 824 адам тұратын қаланың орталығы АҚШ Халық санағы бюросымен Фармингтон санақ бойынша белгіленген аудан ретінде анықталған және Нью-Гэмпшир штатының 75 және 153 тас жолдарының тоғысқан жерінде орналасқан.
Farmington is a town in Strafford County, New Hampshire, United States. The population was 6,722 at the 2020 census. Farmington is home to Blue Job State Forest, the Tebbetts Hill Reservation, and Baxter Lake. The town center, where 3,824 people resided at the 2020 census, is defined by the U. S. Census Bureau as the Farmington census designated place and is located at the junction of New Hampshire routes 75 and 153.
Тарих
Абенаки тайпасы бұл аймақты "каноэ орны" деген мағына беретін "Чемунг" деп атаған. Олар көлік үшін Кочеко, Эла және Мад өзендерін пайдаланған. Метингхаус төбесінде олардың тұрақты тұратын орны болған, онда қайың қабығынан каноэ жасаған. Әйтпесе, өзен аңғары жабайы дала болған, солтүстіктен келген жергілікті халықтар басқа аймақтар мен аң ауру орындарына бара жатқанда Виннипесоки көліне және одан қайтқан. Еуропалықтардың Нью-Гэмпширде қоныстануы кеңейе бастағанда, болашақта Фармингтон болар аймақ 1722 жылы жарғыланған Рочестердің Солтүстік-Батыс приходы ретінде құрылды. Жергілікті халықтар аймақтардан ығыстырылған кезде, олар Довер және оның төңірегіндегі елді мекендерге шабуыл жасады. 1721 жылы Портсмут колониялық ассамблеясы шабуылдарды тоқтату үшін көлдің жанында бекініс салуға рұқсат берді, сондай-ақ Доверден оны жабдықтау үшін әскерлік жол салынды. 1722 жылы Бей жолы тексеріліп, аяқталды. Осы жол бойында Фармингтон қаласы өркендеді. Аймақтағы соңғы шабуыл 1748 жылы болды, ал 1749 жылға қарай бұл аймақта тұрған жергілікті халық соғыс немесе ауру салдарынан жоғалып кетті. Фермерлер тасты топырақты өңдеді, ал су диірмендері астықты ұнтақтау үшін өзендердің су қуатын пайдаланды. Жылқы зауыттары мол ағаштарды кесті, ал алғашқы ағаш үй 1782 жылы салынды. 1790 жылы Портсмуттан келген Жонас Марч дүкен ашты, оның алдында саудагерлер ол саудалаған ағаштарды тиеді. Бұл аймақ "Марш догы", "Фармингтон догы" деп, соңында "Дог" деп атала бастады. Солтүстік-Батыс приходтың тұрғындары Рочестер төбесіндегі 19 шақырым қашықтықтағы мәжіліс үйін және дін қызметкерін ұстау үшін салық төледі, бұл қашықтыққа баруды қиындатты. 1770 жылдары жеке округ құруға қозғалыс басталды, ал 1783 жылы штат заң шығарушы органына жарғы беру туралы петиция ұсынылды. Ол қабылданбады, бірақ 1798 жылы тағы бір петиция мақұлданды. Шамамен 1000 тұрғыны бар Фармингтон қаласы құрылды. 1800 жылы Метингхаус төбесінде екі қабатты мәжіліс үйі салынды. Сол жылы Джон Уингейт ұстахана ашты. Ол сонымен қатар Уингейт тавернасының иесі болды. 19 ғасырда бұл қауымдастық аяқ киім өндірісінде жетекші орынға ие болды және қолмен еңбек етудің орнына автоматтандырылған машиналарды қолданған алғашқы орындардың бірі болды. 1836 жылы Е. Х. Баджер салған Спринг-стриттегі шеберханада аяқ киім жасау басталды, бірақ ол көп ұзамай кредиторларға берілді. Мартин Лютер Хейс іскерлікті өз қолына алды және 1840 жылға қарай ғимаратты кеңейтуге жеткілікті табыс тапты. 1849 жылы қала Доверге теміржолмен қосылды, ал 1851 жылы желі Алтон шығанағына дейін созылды. Аяқ киімдер Бостонға жыл сайынғы аукциондарда 50 центтен сатылды. Қала арқылы Нью-Гэмпширдің 11, 75 және 153 маршруттары өтеді.
The native Abenaki people called the area Chemung, meaning "canoe place", and used the three rivers—the Cocheco, the Ela, and the Mad—for transportation. They had a camping ground on Meetinghouse Hill, where they built birch bark canoes. Otherwise, the river valley was wilderness, through which the native peoples from the north traveled to and from Lake Winnipesaukee on their way to other areas and hunting grounds. As European settlement of New Hampshire began to spread, the area that would become Farmington began as the Northwest Parish of Rochester, which was chartered in 1722. As the native peoples became displaced in the regions, they raided area settlements in and around Dover. To stop the raids, in 1721 the colonial assembly in Portsmouth approved construction of a fort at the foot of the lake, with a soldiers' road built from Dover to supply it. In 1722, Bay Road was surveyed and completed. Along its course the town of Farmington would grow. The last native attack in the general region occurred in 1748, and by 1749 the Native Americans living in the area had disappeared from either warfare or disease. Farmers cultivated the rocky soil, and gristmills used water power of streams to grind their grain. Sawmills cut the abundant timber, and the first frame house at the village was built in 1782. In 1790, Jonas March from Portsmouth established a store, behind which teamsters unloaded on his dock the lumber he traded. The area became known as "March's Dock", "Farmington Dock", and finally just "The Dock". Inhabitants of the Northwest Parish were taxed to support both the meetinghouse and minister on Rochester Hill about 12 mile (19 km) away, a distance which made attendance difficult. A movement began in the 1770s to establish a separate township, and in 1783 a petition for charter was submitted to the state legislature. It was denied, but another petition in 1798 was granted. With about 1,000 inhabitants, Farmington was incorporated. In 1800, a , two story meetinghouse was erected on Meetinghouse Hill. The same year, John Wingate established a blacksmithy. He would also become proprietor of Wingate's Tavern. In the 19th century, the community developed a prime shoemaking industry, and was one of the first places to use automated machines instead of handwork. In 1836, shoe manufacturing began at a shop on Spring Street built by E. H. Badger, although it was soon abandoned to creditors. Martin Luther Hayes took over the business, and by 1840 was successful enough to enlarge the building. The town would be connected by railroad to Dover in 1849, with the line extended to Alton Bay in 1851. Shoes were shipped to Boston to be sold at semi annual auctions for 50 cents a pair. The town is crossed by New Hampshire Routes 11, 75, and 153.
Демография
2010 жылғы халық санауы бойынша қалада 6 786 адам, 2 592 үй шаруашылығы және 1 813 отбасы тұратын. Халық тығыздығы 2 832 тұрғын үй бірлігін құрады, орташа тығыздығы шамамен 76,1 бірлік квадрат мильге (29,4/км²). Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,8% ақ нәсілді, 0,5% афроамерикалық, 0,3% американдық үнді немесе Аляска тумасы, 0,5% азиялық, 0,1% Гавайи немесе Тынық мұхиты аралдарының тумасы, 0,2% басқа нәсілді және 1,7% екі немесе одан көп нәсілді. Халықтың 0,8% испаниялық немесе латын американдықтарды құрады. 2010 жылғы санақ бойынша есептелген 2 592 үй шаруашылығының 29,7% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрады, 51,0% некеде тұратын жұбайлардың отбасылары, 12,6% әйел басқаратын, күйеуі жоқ үй шаруашылықтары және 30,1% отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 22,0% жеке адамдардан тұрады, ал 7,9% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз тұратын адамдарды құрайды. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,62 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,01 адамды құрады. Қалада 2010 жылғы халықтың жас ерекшеліктері: 18 жасқа дейінгілер 23,9%, 18-ден 24 жасқа дейінгілер 8,5%, 25-тен 44 жасқа дейінгілер 26,4%, 45-тен 64 жасқа дейінгілер 30,2% және 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендер 11,1%. Орташа жас 39,2 жас. Әр 100 әйелге 98,7 еркек шамасында. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 96,0 еркек шамасында. 2012–2016 жылдар аралығында қаладағы үй шаруашылығының орташа жылдық табысы 52 305 долларды құрады, бұл округтік орташа табыстан 9% төмен, ал штаттық орташа табыстан 17% төмен. Отбасының орташа табысы 68 693 долларды құрады. Толық жұмыспен қамтылған еркектердің орташа табысы 45 476 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 35 958 долларды құрады. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 26 111 долларды құрады. Отбасылардың 7,2% және жалпы халықтың 11,5% кедейлік шегінен төмен өмір сүреді, сонымен қатар 18 жасқа дейінгілердің 17,5% және 65 жастан асқандардың 3,2% кедейлікте. Қаладағы кедейлік деңгейі округтегі деңгейге шамамен тең болғанымен, қалада округтың кедейлік шегінен жоғары тұратын азаматтарының үлесі жоғары, ал округтың бай отбасыларының үлесі төмен. Бұл, әлеуметтік-экономикалық жағдайлардың өзгеруіне байланысты, қала тұрғындарының үлкен бөлігі округтің басқа аймақтарына қарағанда кедейлікке түсу қаупіне ұшырайды дегенді білдіреді.
As of the 2010 census, there were 6,786 people, 2,592 households, and 1,813 families residing in the town. The population density was There were 2,832 housing units, at an average density of 76.1 units per square mile (29.4/km2). The racial makeup of the town was 96.8% white, 0.5% African American, 0.3% American Indian or Alaska Native, 0.5% Asian, 0.1% Native Hawaiian or other Pacific Islander, 0.2% some other race, and 1.7% from two or more races. 0.8% of the population were Hispanic or Latino of any race. There were 2,592 households counted at the 2010 census, out of which 29.7% had children under the age of 18 living with them, 51.0% were headed by married couples living together, 12.6% had a female householder with no husband present, and 30.1% were non families. 22.0% of all households were made up of individuals, and 7.9% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.62, and the average family size was 3.01. In the town, the 2010 population was spread out, with 23.9% under the age of 18, 8.5% from 18 to 24, 26.4% from 25 to 44, 30.2% from 45 to 64, and 11.1% who were 65 years of age or older. The median age was 39.2 years. For every 100 females, there were 98.7 males. For every 100 females age 18 and over, there were 96.0 males. For the period 2012–2016, the estimated annual median income for a household in the town was $52,305, which was 9% below the county average, and 17% below the state average. The median income for a family was $68,693. Male full time workers had a median income of $45,476 versus $35,958 for females. The per capita income for the town was $26,111. 7.2% of families and 11.5% of the total population were below the poverty line, along with 17.5% of people under the age of 18 and 3.2% of people 65 or older. Although the town has about the same percentage of population below the poverty line as does the county, the town has a disproportionate share of the county's low income residents living just above the poverty line, and a disproportionately small share of the county's affluent households. This means that with changing socio economic pressures, a larger portion of the town's population is at risk of falling into poverty than is the case elsewhere in the county.