1119 ж. Агер Сангвинис шайқасы: Антиохия крестшілер әскері Мардин Илғази әскерінен жеңіліп, құрылды. Сирия мен Месопотамиядағы крестшілер мен мұсылман шайқастары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1119 жылы Таяу Шығыста Агер Сангуинис шайқасы, сондай-ақ Қанды дала шайқасы, Сармада шайқасы немесе Балат шайқасы болып белгілі болған шайқаста, Антиохия княздығының Роджер Салерно бастаған крест әскері 1119 жылғы 28 маусымда Алеппоның артукид билеушісі Мардиннің Илғази әскері тарапынан толығымен қырылды.
Battle in the Middle East in 1119
In the Battle of Ager Sanguinis, also known as the Battle of the Field of Blood, the Battle of Sarmada, or the Battle of Balat, Roger of Salerno's Crusader army of the Principality of Antioch was annihilated by the army of Ilghazi of Mardin, the Artuqid ruler of Aleppo on 28 June 1119.
Өмірбаян
Антиохия және басқа кресттік мемлекеттер Солтүстік Сирия мен Джазира, әсіресе Алеппо мен Мосул мұсылман мемлекеттерімен үнемі соғыста болды. 1113 жылы Алеппоның Ридван қайтыс болуымен, кем дегенде бірнеше жылға дейін бейбітшілік орнады. Дегенмен, Антиохияда Богемонд II-нің регенті ретінде билік еткен Салернолық Роджер Ридванның өлімін тиімді пайдаланбады; сондай-ақ, Эдесса графы Бальдуин II және Триполи графы Понс тек өз мүдделерін ойлап, Роджермен бірлесіп Алеппоға қарсы одақтаспады. 1115 жылы Роджер Сармин шайқасында Бурсук ибн Бурсук бастаған Селжук түрік шабуылдаушыларын жеңді. 1117 жылы Алеппо Артукид атабегі Илғазидің билігіне көшті. 1118 жылы Роджер Азазды басып алды, бұл Алеппоны крестоносшылардың шабуылына бейімдеді; жауап ретінде Илғази 1119 жылы княздыққа шабуыл жасады. Роджер Антиохияның латын патриархы Валенсиялық Бернардпен бірге Артахтан жолға шықты. Бернард оларға сол жерде қалуды ұсынды, себебі Арта Антиохияға жақын орналасқан, жақсы қорғалған бекініс болды және олар сол жерде тұрғанда Илғази өте алмас еді. Патриарх Роджерге енді Иерусалим патшасы болған Бальдуин мен Понстан көмек сұрауға кеңес берді, бірақ Роджер олардың келуін күте алмады. Роджер Сармада өткелінде лагерь құрды, ал Илғази әл-Атариб бекінісін қоршады. Вие-Понт Роберті бастаған күштер қоршауды бұзуға шықты, Илғази кері шегінгендей болды, Роберттің әскері бекіністен шығып, түсқұбылып қоршауға түсті.
Antioch and the other Crusader States were constantly at war with the Muslim states of Northern Syria and the Jazeerah, principally Aleppo and Mosul. When Ridwan of Aleppo died in 1113, there was a period of peace, at least for a few years. However, Roger of Salerno, who was ruling Antioch as regent for Bohemond II, did not take advantage of Ridwan's death; likewise, Baldwin II, count of Edessa, and Pons, count of Tripoli, looked after their own interests and did not ally with Roger against Aleppo. In 1115, Roger defeated a Seljuk Turkish invasion force led by Bursuq ibn Bursuq at the Battle of Sarmin. In 1117, Aleppo came under the rule of the Artuqid atabeg Ilghazi. In 1118, Roger captured Azaz, which left Aleppo open to attack from the Crusaders; in response, Ilghazi invaded the Principality in 1119. Roger marched out from Artah with Bernard of Valence, the Latin Patriarch of Antioch. Bernard suggested they remain there, as Artah was a well defended fortress only a short distance away from Antioch, and Ilghazi would not be able to pass if they were stationed there. The Patriarch also advised Roger to call for help from Baldwin, now king of Jerusalem, and Pons, but Roger felt he could not wait for them to arrive. Roger camped in the pass of Sarmada, while Ilghazi besieged the fort of al Atharib. A force under Robert of Vieux Pont set out to break the siege, and Ilghazi feigned a retreat, Robert's men were drawn out from the fort and ambushed.
Шайқас
Ильгази Дамасктың бурид әмірі Тогтекиннен де күш күтуде еді, бірақ ол да күтуден жалықты. 27 маусым күні түні ол өзінің әскерімен Роджердің лагерін айналып қоршады. Князь аңғарына, тік беткейлі және қашуға қиын жағдайға орналасқан лагерьді ойсыз таңдады. Роджердің 700 салт аттысы, 500 армян аттысы және 3000 жаяу әскері, оның ішінде туркополдар, асығыс түрде бес бөлімге жиналды. Бөлімдер V әріпіндей етіп орналасты, ал V-нің ұшы мұсылман әскеріне қарама-қарсы бағытталды. Солдан оңға қарай бөлімдерге Роберт Сент-Ло, Князь Роджер, Гю де Френель, Джеффри Монах және Питер басшылық етті. Ал Роджер Антиохиялық әскердің артынан қорғау үшін Рено Мансуердің басқаруындағы алтыншы бөлімді сақтап қалды. Мұсылман әскері күтіп тұрғанда, қади Әбу әл-Фадл ибн әл-Хашшаб, заңгерлік тымақын киіп, қолында найзамен әскердің алдына шықты. Басында олар ғалымның сөзіне күмән келтірді, бірақ Алеппоның заманауи тарихшысы Камал ад-Диннің айтуынша, ол джихад соғысының парызы мен артықшылықтары туралы құмарлықпен сөйлегеннен кейін, осы тәжірибелі жауынгерлер көздерінен жас шығарып, шайқасқа кірді. 28 маусым күні таңда Антиохиялық жаяу әскері мен түрік садақшылары арасында садақпен айқас басталды. Крестшілер әскері бастапқыда Пётр мен Джеффри Монахтың оң жақ бөлімдері қарсыластары Артукидтерді жеңгенде сәттілікке жетті. Гю де Френельдің орталық бөлімі де біршама жетістікке қол жеткізді, бірақ шайқастың барысы сол қанатта шешілді. Роберт Сент-Ло және туркополдар Роджердің бөліміне кері шегініп, оның қатарын бұзды. Солтүстіктен соққан жел Антиохиялық аттылар мен жаяу әскерлердің көзіне шаң ұшырып, оларды одан әрі шатастырды. Көп ұзамай Артукидтердің қанатты әскерлері крестшілерді қоршап алды. Шайқас барысында Роджер, өзінің туы болған әсем әшекейленген айқыш астында, бетіне тиген қылыштан қаза тапты. Әскердің қалғаны қаза болды немесе тұтқынға алынды, тек екі атты ғана аман қалды. Рено Мансуер король Балдуиннің келуін күтіп Сармада бекінісіне сиынды, бірақ кейін Ильгази оны тұтқынға алды. Басқа тұтқындардың арасында, кейін шайқас туралы жазған Вальтер Канцлер де болған болуы мүмкін. Осы қырғын салдарынан шайқасқа "агер сангинис" – "қанды дала" деген латынша ат қойылды.
Ilghazi was also waiting for reinforcements from Toghtekin, the Burid emir of Damascus, but he too was tired of waiting. Using little used paths, his army quickly surrounded Roger's camp during the night of 27 June. The prince had recklessly chosen a campsite in a wooded valley with steep sides and few avenues of escape. Roger's army of 700 knights, 500 Armenian cavalry and 3,000 foot soldiers, including turcopoles, hastily formed into five divisions. These drew up in a V shaped line with the tip farthest from the Muslim battle array. From left to right, the divisions were commanded by Robert of St. Lo, Prince Roger, Guy de Frenelle, Geoffrey the Monk and Peter. Meanwhile, Roger held back a sixth division under Renaud Mansoer to protect the Antiochene rear. As the Muslim army waited, the qadi Abu al Fadl ibn al Khashshab, wearing his lawyer's turban but brandishing a lance, rode out in front of the troopers. At first they were incredulous at being harangued by a scholar but at the end of his passionate evocation of the duties and merits of the jihad warrior, according to Kamal ad Din, the contemporary historian of Aleppo, these hardened professionals wept with emotion and rode into battle. That morning, 28 June, the battle was begun by an archery duel between the Antiochene infantry, posted in front of the knights, and the Turkish bowmen. The crusader army was at first successful when the right hand divisions of Peter and Geoffrey the Monk attacked and defeated the Artuqids opposed to them. Guy de Frenelle's center division had some success also, but the battle was soon decided on the left flank. Robert of St. Lo and the Turcopoles were driven back into Roger's division, disrupting it. A north wind blew dust in the faces of the Antioch knights and footmen, confusing them further. Soon, Artuqid flanking forces enveloped the crusaders. During the fighting, Roger was killed by a sword in the face at the foot of the great jewelled cross which had served as his standard. The rest of the army was killed or captured; only two knights survived. Renaud Mansoer took refuge in the fort of Sarmada to wait for King Baldwin, but was later taken captive by Ilghazi. Among the other prisoners was likely Walter the Chancellor, who later wrote an account of the battle. The massacre led to the name of the battle, ager sanguinis, Latin for "the field of blood."
"Ager sanguinis" атауы
"Ager sanguinis" термині, Яһуданың Исаны сату үшін алған ақшаға сатып алған жерге сілтеме болуы мүмкін. Елшілердің істері Яһуданың сол далада өз-өзін өлтіргенін айтады, сол себепті ол арамей тілінде "ахельдемах" деп, ал Вульгатада "ager sanguinis" деп аталған.
The description ager sanguinis is possibly a Biblical reference to the field purchased by Judas with the money he had been given to betray Jesus. The Acts of the Apostles records that Judas killed himself in the field, and it was thus known as acheldemach in Aramaic, and ager sanguinis in the Vulgate.
Шығындар
Түріктер 70 рыцарь мен 500 төмен дәрежелі әскерді тұтқынға алды. Жоғары шенді тұтқындар үшін құны төленді, ал өтемақы төлей алмаған 30 адам дарға асылды.
The Turks captured 70 knights and 500 soldiers of inferior rank. The high ranking prisoners were ransomed and 30 men who could not pay their way out were executed.
Салдары
Көп ұзамай Ильгази араққа салынып, Антиохияға жол тартпады, онда патриарх Бернард қолдан келгеннің бәрін қорғануға жинақтады. Дегенмен, Антиохиялық дала армиясының жоғалуынан Атариб, Зердана, Сармин, Маарат әл-Нуман және Кафр Таб қалалары мұсылмандардың қолына тез түсті. 14 тамызда Хаб шайқасында Ильгази Иерусалимнің Балдуин II және Понс графынан жеңіліске ұшырады, ал Балдуин Антиохияның регенттігін өз мойнына алды. Соңынан Балдуин жоғалған қалалардың бір бөлігін қайтарып алды. Бірақ, Қанды даладағы жеңіліс Антиохияны әлсіз қалдырып, келесі он жыл бойы мұсылмандардың шабуылдарына ұшыратуда. Соңында, князьдік қайта жандана бастаған Византия империясының ықпалына көшті. Алты жыл өткен соң, 1125 жылы Аяз шайқасында крестшілер Сириядағы өздерінің ықпалын қайта жаңғыртты.
Ilghazi soon went on an alcoholic binge and did not advance to Antioch, where Patriarch Bernard was organizing whatever defense he could. Even so, because of the loss of the Antiochene field army, Atharib, Zerdana, Sarmin, Ma'arrat al Numan and Kafr Tab rapidly fell into Muslim hands. Ilghazi was defeated by Baldwin II of Jerusalem and Count Pons at the Battle of Hab on 14 August and Baldwin took over the regency of Antioch. Subsequently, Baldwin recovered some of the lost towns. Even so, the defeat at the Field of Blood left Antioch severely weakened, and subject to repeated attacks by the Muslims in the following decade. Eventually, the Principality came under the influence of a resurgent Byzantine Empire. The Crusaders regained some of their influence in Syria at the Battle of Azaz six years later in 1125.