Бэй Сити Роллерс: Шотландиялық поп-рок тобының тарихы

Кіріспе

Шотландтық поп-рок тобы, өзі атты альбом

The Bay City Rollers – 1970 жылдары әлемдік жасөспірімдер арасында үлкен танымалдылыққа ие болған шотландтық поп-рок тобы. Олар «Эдинбургтен шыққан тартан үлгісіндегі жасөспірім сенсациясы» деп аталады және «Битлзден кейінгі ең ірі топ» деп мақтан тұтатын көптеген топтардың бірі. Топтың құрамы жылдар бойы өзгеріп отырды, бірақ оның ең танымал кезеңіндегі классикалық құрамына гитарист Эрик Фолкнер, гитарист Стюарт Вуд, әнші Лес МакКеоун, басист Алан Лонгмуир және барабаншы Дерек Лонгмуир кірді. Қазіргі құрамы (2018 жылдан бері) бастапқы гитарист Стюарт «Вуди» Вуд, әнші Иан Томсон, басист Майки Смит, клавишада ойнаушы/әнші Джон Маклафлин және барабаншы Джейми МакГрориден тұрады.

Алғашқы күндер мен құрылуы: 1964-1973

1964 жылы Шотландияның Эдинбург қаласында «Амбассадорлар» атты трио құрылды. 16 жасар Алан Лонгмуир акустикалық гитарада, оның кіші інісі Дерек Лонгмуир барабанда, ал олардың үлкен туысы Нил Портеус акустикалық гитарада орындады. Топ бұл атпен көпшілік алдында ешқашан өнер көрсетпеді, тек отбасылық тойда «Wake Up Little Susie» әнін орындады. Олар өздерінің атын «Саксон» деп өзгертті, ал Дерек мектептегі досы Гордон «Нобби» Кларкты жетекші әнші болуға шақырды. Портеус акустикалық гитарадан электрлі гитараға ауысты, ал Алан Лонгмуир де солай істеп, электрлі бас гитараға көшті. «Саксон» тобы мектепті бітіргенге дейін немесе күндіз жұмыс істегенге дейін (Алан сантехник болып оқыды) кейде би залдарында концерттер берді. Портеус 1965 жылдың шілдесінде топтан кетіп, оның орнын жаңа гитарист Дейв Петтигрю басты, ол топтың Эдинбург газетінде жариялаған хабарламасына жауап берген еді. Петтигрю музыка жағынан басқалардан озық болды және топты жақсартуға ынталандырды. Олардың репертуарында «Please Mr. Postman» және «Heat Wave» сияқты американдық R&B/поп әндері болды. Олар «Deadbeats» атымен Gonk клубында кем дегенде бір рет концерт берді, бірақ олар бір мәселені анықтады: жергілікті жерде «Rock Bottom» және «Deadbeats» атты тағы бір топ ойнап жатты. Сондай-ақ, жергілікті топтың және клубтың ықпалды менеджері Лонгмуирлердің үйінде оларды тыңдауға шақырды. Патон оларды бейсенбі күні кешке өзінің клубы «Паласқа» шақырды, содан кейін «Хиппл Пейл» тобының алдында «Топ-Сториде» орындауға жіберді. Содан кейін тағы да концерттер өтті. Бұл кезеңдегі уақытша мүшелерге бас гитарист Дэвид Патон (1969-1970 жылдар) және клавишник Билли Лайалл (1969-1971) кірді, олар Эдинбургтің тағы бір тобы «Pilot» құрылтайшылары болды. «Bell Records» компаниясымен келісімшартқа қол қойғаннан кейін, топтың алғашқы хиті «Keep on Dancing» (Ұлыбританияда 9-орын, 1971), «Gentrys» тобының 1965 жылғы хитінің кавер нұсқасы болды. Бұл релиздің табысына байланысты, олар «BBC One’s Top of the Pops» бағдарламасына қатысты. Келесі екі жылда хит-парадқа енбеген бірнеше сингл шығарылды. Осы кезеңде ұзақ жылдар бойы гитарист Эрик Фолкнер қосылды. 1973 жылдың ортасында олар төртінші сингл «Saturday Night» әнімен Ұлыбританияның сингл чартынан сәл ғана қалып қойды. 1973 жылдың соңында Кларк топтың музыкалық бағытына көңілі тоймады және «Remember (Sha La La La)» әні хит-парадта 6-орынға көтерілген кезде кетуге шешім қабылдады. Оның орнына жетекші әнші ретінде Лес МакКеоун келді. Бірнеше айдан кейін, 1974 жылдың басында, «Бей Сити Роллерс Біз сені жақсы көреміз» деп аталатын топтың классикалық құрамы белгілі болды. Бұл трек Лоуді «United Artists» компаниясымен жаздыру келісімшартынан босату үшін «мұқият ойлап табылған» еді. Бұл стратегия кері кетті. «UA» бұл жазбаны Англиядағы «Роллерс» жанкүйерлеріне берілген «Tartan Horde» деген атпен шығарды және ол Жапонияда үлкен хитке айналды. «The Bay City Rollers (1975)» альбомы (тек Солтүстік Америкада шығарылған) 7 ақпанда осы кестеде 1-орынға шықты. Солтүстік Америка/Жапонияда шыққан «Rock n' Roll Love Letter (1976)» альбомы бір апта ішінде Канадада 25-орыннан 1-орынға көтерілді. Бұл 1976 жылдың 27 наурызында ұлттық чартта 1-орынды иеленген «Bay City Rollers (1975)» альбомын ығыстырды. Алайда, ол АҚШ-тың «Billboard» чартында тек 31-орынға ие болды. Олар Австралияда да өте танымал болды. Олардың танымалдығының бір мысалы 1974 жылдан 1987 жылға дейін көрсетілген Австралиялық теледидар музыка шоуы туралы кітапқа енгізілді. 1976 жылдың қазан айында олардың «Countdown» бағдарламасына қатысуы толық күн тұтылумен сәйкес келді. Директор Тед Эмери еске алды: (онда) аяқ киімдерінің жоғарғы жағына жетпейтін шалбар киген мыңдаған балалар плексиглас есіктерді ұрып-соғып тұрды. Олар телестудияға түсу үшін барлық нәрсені жасады. 200 бала есікті қағып тұрғанда, күн тұтылуы болды. Мен ешқашан мұндайды көрген емеспін. Сол күні бәріміз студияда тоқтадық, ал «Роллерс» тобы шатырға шықты. Біз сыртта тұрып, гүлдердің жабылып, көшелердің жарықтанғанын көрдік. Бұл қызықты, ең керемет нәрсе болды. Төмендегі балалар ешқашан артына бұрылмай, плексигласқа қарап, «Роллерс» тобының студиядан шығып, дәлізден асханаға кіретінін күтті. Олар толық күн тұтылуын байқамады. Алан Лонгмуир 1976 жылдың басында топтан кетіп, топтың табысының қысымына және жиырмадан асқан кезінде жасөспірімдер тобының мүшесі болудан ұялғанына байланысты кетті. және «Адалдық».

In 1964, a trio called the Ambassadors was formed in Edinburgh, Scotland, by 16 year old Alan Longmuir on acoustic guitar, his younger brother Derek Longmuir on drums, and their older cousin Neil Porteous on acoustic guitar. The group never performed publicly under this name, just a family wedding where they covered "Wake Up Little Susie". They changed their name to the Saxons, and Derek invited a friend from school, Gordon "Nobby" Clark, to be the lead singer. Porteous moved from acoustic to electric guitar, and Alan Longmuir followed suit by changing to electric bass. The Saxons played occasional dance hall concerts while the band members completed their schooling or worked during the day (Alan apprenticed as a plumber). Porteous left the band in July 1965, with new guitarist Dave Pettigrew filling the spot after answering an advertisement placed by the band in an Edinburgh newspaper. Pettigrew was more advanced musically than the others, and pushed the band to improve. Their repertoire included American R&B/pop songs such as "Please Mr. Postman" and "Heat Wave". They played at least one gig at the Gonk Club as the Deadbeats, but they discovered a conflict: Another band was playing locally as Rock Bottom and the Deadbeats. and influential local band and club manager, to audition them at the Longmuirs' house. Paton booked them for a Thursday night at his club, the Palais, then assigned them to open for the Hipple People at Top Storey. More gigs followed. Short term members from this period included bassist David Paton (from 1969 to 1970) and keyboardist Billy Lyall (1969–71), who went on to be founding members of another Edinburgh band Pilot. After signing with Bell Records, the band's first hit was "Keep on Dancing" (UK No. 9, 1971), a cover of a 1965 hit by the Gentrys. Upon this release's success, they made appearances on BBC One's Top of the Pops. Several non charting singles were released over the following two years. This period saw the addition of long term member guitarist Eric Faulkner. In mid 1973, they narrowly missed the UK Singles Chart with their fourth single, "Saturday Night". By the end of 1973, Clark had become disillusioned with the band's musical direction and decided to leave just when his recording of "Remember (Sha La La La)" climbed the charts to No. 6. He was replaced as lead singer by Les McKeown. A couple of months later, in early 1974, what became known as the classic line up paean to the band titled "Bay City Rollers We Love You". The track was "carefully sculpted" to be poor enough to get Lowe out of a recording contract with United Artists. The strategy backfired. UA issued the record as by the Tartan Horde, which was the name given to Rollers fans in England, and it became a substantial hit in Japan. The Bay City Rollers (1975) album (North American release only) hit No. 1 in the same chart on 7 February. The North America/Japan release album Rock n' Roll Love Letter (1976) jumped from No. 25 to the top position in a single week in Canada. This deposed their own Bay City Rollers (1975) at No. 1 on the national chart, on 27 March 1976, However, it only managed to achieve the No. 31 spot on the U. S. Billboard chart. They were also extremely popular in Australia. One example of their popularity was put into the book about Countdown – the Australian TV music show which ran from 1974 to 1987. Their Countdown appearance in October 1976 coincided with a total eclipse of the sun. Director Ted Emery recalled:

(there) were thousands of kids done up in tartan pants that didn't reach the top of their shoes, constantly bashing on the plexiglas doors. They would do anything to get into that television studio. There's 200 kids bashing on the door and a total eclipse of the sun occurred. I'd never seen one. On this day we all stopped in the studio and the Rollers went up on the roof. We stood out there and watched the flowers close up and all the automatic street lighting come on. It was chilling, the most fantastic thing you'd ever see. Downstairs the kids never turned around, staring into the plexiglas waiting to see the Rollers come out of the studio, go down the corridor and into the canteen. (They) never noticed the total eclipse of the sun. Alan Longmuir had left the group by early 1976, due to both the pressures of the band's success and feeling discomfort at being a member of a teen band whilst in his late twenties. and "Dedication".

1977-1979 жылдар

Rollers-тің танымалдылығы төмендеген сайын, құрамындағы өзгерістер жалғасты; Митчелл топтан кетіп қалды. Оның орнына гитарист Пэт МакГлинн келді. Алдағы қиындықтар олардың музыкалық бағытымен байланысты болды, себебі топ мүшелері одан да күрделі стильдерді қалаған. Олар Дэвид Боуидің продюсері Гарри Маслинді таңдады және 1977 жылдың тамызында МакКеоун, Вуд, Фолкнер және Дерек Лонгмуирден құралған төрттік ретінде "It's a Game" әнін жариялады. "It's a Game" турнесі 1977 жылы Жапонияның Будокан залында жазылды және кейіннен 2001 жылы "Rollerworld: Live at the Budokan 1977" деген атпен шығарылды. Тур аясында олар 1973 жылы сәтті болмаған String Driven Thing тобының "It's a Game" әнін орындады, бұл оларға Ұлыбританиядағы соңғы Топ 20 хитін (1977 жылдың мамырында 16-орын) сыйлады. Қызығы, осы сингл оларға Германиядағы ең жоғары хит-парадқа енуге мүмкіндік берді, сол жылы 4-орынға жетті. "You Made Me Believe in Magic" әні Ұлыбританияда шілде айында 34-орынды, ал АҚШ-та 10-орынды иеленді, бұл олардың соңғы маңызды жетістігі болды.

1980 жылдар - қазіргі уақыт

1980 және 1990 жылдары бірнеше қысқа гастрольдер болды. Жеті бұрынғы мүше 1982 жылы және 1983 жылы Жапонияда өнер көрсетті. 1985 жылы Жапония мен Австралияда «Breakout» атты қайта құрылған топтың альбомы шықты, оған барабаншы Джордж Спенсер қосылды. «Breakout» альбомын негізінен МакКеоун мен МакГлинн жазды, ал Фаукнер, Вуд және Митчелл шағын үлес қосты. 1980 жылдардың соңында «New Rollers» деп аталған топ құрылды, онда Фаукнер жетекші вокалда, Карен Проссер вокалда, Джейсон Медвек гитарада, Энди Боакс бас-гитарада және Марк Робертс барабанда болды. Топ АҚШ пен Канада бойынша, сондай-ақ Ұлыбритания мен Австралияда кең ауқымда гастрольдік сапарлар жасады. Бұл топ «Party Harty» атты төрт әндік тәуелсіз EP шығарды. 1990 жылы Вуд пен Алан Лонгмуир Фаукнермен бірге «Bay City Rollers» деген атпен гастрольдеп, ескі «Roller» әндерінің жаңадан жазылған бірнеше CD-лерін шығарды. 1996 жылы классикалық құрам қайта бірігіп, «Rollermania» мерекесіне арналған жапон телешоуында «Saturday Night» әнін орындады. Классикалық құрам (Дерек Лонгмуирсіз) 1999–2000 жылдары Шотландиядағы Эдинбург қамалының көлеңкесінде жаңа жылдық мыңжылдық концерт берді, бұл «Bay City Rollers» тобының соңғы ресми концерті болды. Топ туралы түрлі телешоулар Ұлыбританияда қызығушылықты жаңартты, ал телеарнада жарнамаланған «Very Best of the Bay City Rollers» жинағы 2004 жылы Ұлыбритания альбомдар тізіміне №11 орында кірді. Эрик Фаукнер денсаулығына байланысты қатыса алмады, 2015 жылдың ақпанында вируспен шаққаннан кейін жартылай қайтыс болды. Топ «Boomerang» атты жаңа сингл шығарды және жаңа альбом жоспарларын талқылады. Вуд 2016 жылдың 9 шілдесінде «қайта құрылған» деп аталатын концерттерге шақырулар болмағандықтан, қайта біріккен құрамды таратып жібергенге дейін қайта бірігу жалғасты. 2015 жылғы Рождестволық концерттерден кейін Лес 2016 жылы тек өзінің және тобының шоуларын ұйымдастырды (T In The Park-тен басқа), бұл қайта бірігудің аяқталуына себеп болды. 2017 жылы өтетін жаңа альбом мен гастрольдер жоспарлары іске аспады. Қайта бірігуге дейін және гастроль аяқталғаннан кейін МакКеоун «Les McKeown's Bay City Rollers» ретінде гастрольдік сапарларын жалғастырды. 2018 жылдың 27 ақпанында Вуд «жаңа буын» Bay City Rollers сол жылдың маусымында Токиода өнер көрсететінін хабарлады. Топтың құрамына Вуд гитарада, Ян Томсон жетекші вокал мен гитарада, Маркус Кордок бас-гитарада (2023 жылы Майки Смит ауыстырды) және Джейми МакГрори барабанда болды. Бас-гитарист Алан Лонгмуир 2018 жылдың 2 шілдесінде Мексикада әйелімен демалысқа шыққанда ауырып қайтыс болды. Оның «I Ran with the Gang: My Life in and Out of The Bay City Rollers» автобиографиясы 2018 жылдың қарашасында жарық көрді, кітапты Мартин Найтпен бірге жазды. Алан Лонгмуир кітабында МакКеоун мен Вудтың дауларын ұмытып, тағы бір рет бірігулеріне үміттенгенін айтты. 2019 жылы Алан Лонгмуирдің тілектеріне байланысты аңыздардан кейін МакКеоун мен Вуд тағы бір кездесудің мүмкіндігін жоққа шығарды және бір-бірімен жұмыс істегісі келмеді, бірақ МакКеоун Фаукнермен жұмыс істегісі келетінін айтты. 2020 жылдың 1 қыркүйегінде Иан Митчелл 62 жасында жұтқыншақ қатерінен қайтыс болды. 2021 жылдың 20 сәуірінде Лес МакКеоун 65 жасында қайтыс болды. Дегенмен, 2023 жылдың 9 наурызы мен 10 желтоқсаны аралығында Ян Томсон, Стюарт Вуд, Маркус Кордок және Джейми МакГрори құрамында 11 концерт және фестивальге қатысу жоспарланған, оның тоғызы Ұлыбританияда, ал біреуі Данияда және біреуі Германияда өтті. 2024 жылға барлығы Ұлыбританияда өтетін 5 концерт жарияланды.

During the 1980s and 1990s, there were a few short tours. Seven past members played Japan in 1982, and again in 1983. A reunion album, Breakout, was released in Japan and Australia in 1985, and added drummer George Spencer. Breakout was written primarily by McKeown and McGlynn with minor contributions from Faulkner, Wood, and Mitchell. In the late 1980s, a version of the band called the New Rollers was formed featuring Faulkner on lead vocals, Karen Prosser on vocals, Jason Medvec on guitar, Andy Boakes on bass, and Mark Roberts on drums. The band toured extensively throughout the US and Canada as well as tours of the UK and Australia. This group also released an independent four song EP titled Party Harty. In 1990, Wood and Alan Longmuir joined with Faulkner to tour under the Bay City Rollers name and issued several CDs of re recordings of the old Roller tunes. In 1996, the classic line up reunited and performed "Saturday Night" on a Japanese television show to celebrate the 20th anniversary of Rollermania. The classic line up (minus Derek Longmuir) performed a one off New Year's Eve millennium concert, the last official Bay City Rollers concert (1999–2000) in the shadow of Edinburgh Castle in Scotland. Interest was rekindled in the UK by various television documentaries about the group; and the television advertised compilation Very Best of the Bay City Rollers entered the UK Albums Chart on release in 2004 at No. 11. Eric Faulkner was unable to contribute because of health concerns, almost dying in February 2015 after contracting viral encephalitis. The band released one new single, "Boomerang", and discussed plans for a new album. The reunion continued into 2016 before Wood ended the reunited line up on 9 July 2016 because no shows were being booked for the so called reunion. After the 2015 Christmas shows Les was booking shows only for himself and his band during 2016 (except T In The Park) which caused the reunion to end. Plans for a new album and various tours that were hoped to take place in 2017 never materialised. Prior to the reunion and after the end of the tour, McKeown continued to tour as "Les McKeown's Bay City Rollers". On 27 February 2018, Wood announced that a "new generation" Bay City Rollers would be performing in Tokyo, Japan in June of the same year. The band comprises Wood on guitar, Ian Thomson on lead vocals and guitar, Marcus Cordock on bass (replaced by Mikey Smith in 2023), and Jamie McGrory on drums. Bassist Alan Longmuir died on 2 July 2018 after falling ill while on holiday with his wife in Mexico. His autobiography I Ran with the Gang: My Life in and Out of The Bay City Rollers was published posthumously in November 2018; the book was written with Martin Knight. In his book, Alan Longmuir mentioned his hope for McKeown and Wood to put aside their differences and reunite one more time. In 2019, after rumors related to Alan Longmuir's wishes, both McKeown and Wood denied any chance of another reunion and did not want to work with each other, though McKeown did mention his desire to work with Faulkner. On 1 September 2020, Ian Mitchell died at the age of 62 after suffering from throat cancer. On 20 April 2021, Les McKeown died aged 65. For the period between 9 March and 10 December 2023, however, a total of 11 concerts and appearances at festivals were planned again with the line up of Ian Thomson, Stuart Wood, Marcus Cordock and Jamie McGrory, nine of them in the UK and one each in Denmark and Germany. 5 concerts have been announced for 2024, all in the UK.

Қаржылық даулар

Би-би-сидің мәліметінше, «Бей Сити Рольерс» 120 миллион дискі сатқан. 2007 жылдың наурызында топтың алты бұрынғы мүшесі (Фор және «классикалық құрам») Arista Records-қа қарсы сот ісі қозғап, төленбеген авторлық гонорардың «ондаған миллион доллар» көлемін талап етуді көздеді. Гордон «Нобби» Кларк, егер сот ісі сәтті аяқталса, топтың басқа мүшелерін сотқа шақырумен қорқытты, топтың табысына өзінің шығармашылық үлесі зор екенін, тіпті ол 1973 жылы, олардың атақ-даңқы мен байлығының көп бөлігі басталар алдында топты тастап кеткенін айтты. 2010 жылдың қыркүйегінде Кларк, Иан Митчелл және Пэт МакГлинн АҚШ сотына алты мүшеге (Фор және «классикалық құрам») қарсы шағымдама берді, себебі олар Arista Records-қа қарсы сот ісінен шеттетілген. Кларк, Митчелл және МакГлинн өздерінің құқықтарын анықтауды және басқа «Бей Сити Рольерс» мүшелеріне келісімшартты бұзғаны үшін материалдық залапты өтеуді талап етті. 2013 жылы АҚШ Апелляциялық сотының судьясы үштігіне қарсы шешім шығарды, себебі кейбір келісімдер белгілі бір жағдайларда жазбаша түрінде болуы тиіс екендігін белгілейді. Апелляциялық судьяның қаулысында: «Әділетсіз байып кету туралы талап, талапкерлердің тиісті жазбаларды жасаған кездегі топтың бірлескен еңбегіне салған үлесіне негізделуі керек, ал емес, үш он жылдан кейін жанданудан туындаған табыс ағынына». 2011 жылдың наурыз айында Нью-Йорк судьясы «Бей Сити Рольерс» Arista Records-қа қарсы төрт жыл бұрын басталған сот ісін жалғастыра алатынына шешім берді. Arista Нью-Йорк штатының мерзімділік заңына сүйене отырып, авторлық гонорардың көп бөлігі үшін жауапкершіліктен бас тартты. Бұл заң келісімшарттық дауларда алты жылдан кейін келтірілген залапты өтеуді шектейді, бұл «Рольерс»-тің 2001 жылға дейін туған роялти үшін талаптарын күштен шығарады. Алайда, Arista «Бей Сити Рольерс»-ке авторлық гонорарларын жазбаша түрде уәде еткендіктен, судья заңның қолданылмауына шешім берді. Шамамен он жылдық сот таласы 2016 жылы соттан тыс келісіммен аяқталды. Arista Records-тің бас компаниясы Sony Music 3,5 миллион доллар төлегені, ал әр топ мүшесі 70 000 фунт стерлинг алғаны хабарланды.

According to the BBC, the Bay City Rollers sold 120 million records. In March 2007, six former members of the group (Faure plus the "classic line up") announced a lawsuit against Arista Records in hopes of claiming what they described as "tens of millions of dollars" of unpaid royalties. Gordon "Nobby" Clark threatened to sue the other band members if their lawsuit was successful, stating that he was the creative force behind the band's success, even though he left the group in 1973, before the bulk of their fame and fortune began. In September 2010, Clark, Ian Mitchell and Pat McGlynn filed a complaint in the courts in the United States against the six members (Faure plus the "classic line up") over being excluded from the case against Arista records. Clark, Mitchell and McGlynn were seeking to have their rights determined and were seeking financial damages against the other Bay City Rollers for alleged breach of contract. In 2013, a judge in the United States Circuit Court of Appeals ruled against the three due to the statute of frauds, which establishes that certain agreements must be in writing under certain conditions, and the appellate judge's ruling stated: "A claim for unjust enrichment must be based on the value of plaintiffs' contribution to the joint effort of the band at the time it made the relevant records, not on the income stream resulting from a revival over thirty years later." In March 2011, a New York judge determined that the Bay City Rollers could move forward with their four year old lawsuit against Arista Records. Arista denied responsibility for the majority of the royalties, citing a New York statute of limitations. The statute limits plaintiffs from recovering damages post six years in contract disputes, which therefore would negate the Rollers' claims for royalties incurred before 2001. However, because Arista had continued to promise the Bay City Rollers their royalties in writing, the judge ruled that the statute was not applicable. After almost a decade, the legal battle came to an end with an out of court settlement in 2016. Arista Records' parent company Sony Music is believed to have paid $3.5 million, with each band member receiving £70,000.

Жыныстық зорлық-зомбылық туралы мәлімдемелер

"Бей Сити Ролерс" тобының мүшелері бұрынғы менеджері Там Пэтонды сексуалдық зорлық-зомбылық жасады деп айыптады. 2003 жылы МакГлинн бұрынғы "Бей Сити Ролерс" менеджері Там Пэтонды 1977 жылы қонақүй бөлмесінде зорлауға талпынғаны үшін айыптады. Бірақ полиция Пэтонды соттауға жеткілікті дәлел жоқ деп шешті. Пэтонның бұрын кәмелетке толмаған балалармен сексуалдық қатынас жасау фактілері бойынша тұтқындалғандары бар. 2009 жылы МакКеоун Пэтонды өзін зорлағаны үшін айыптады. 2023 жылғы "Бей Сити Ролерс құпиялары" деректі фильмінде топқа үміткер Герт Магнус Пэтон оған сексуалдық қатынас үшін топқа орын ұсынғанын мәлімдеді.