Кіріспе

Делавэр өзені бойындағы геологиялық нысан. Делавэр су айдыны – АҚШ-тың Нью-Джерси және Пенсильвания штаттарының шекарасында, Делавэр өзенінің Аппалач тауларының үлкен қырқасын кесіп өтетін су айдыны. Бұл айдын Делавэр су айдыны ұлттық демалыс аймағының оңтүстік бөлігін құрайды, ол негізінен каноэмен жүзу, балық аулау, жаяу серуендеу және тауға шығу сияқты демалыс мақсатында пайдаланылады. АҚШ Ұлттық саябақтар қызметі ұлттық демалыс аймағын басқарады, бірақ су айдынының бір бөлігін Нью-Джерси мемлекеттік парктері мен орман шаруашылығы басқармасы да күзетіп бақылайды. Саябаққа кіру тегін, бірақ көлік маусымдық және күнделікті билеттері, велосипед пайдалану ақысы және жағажайды пайдалану ақысы сияқты қосымша төлемдер бар. Саябақтың көп бөлігі тәулігіне 24 сағат ашық, ал саябақтағы күндізгі демалыс орындарының көпшілігі күн шығудан күн батуға дейін ашық болады (мысалы, бағыттардағы тұрақ орындары, Миллбрук ауылы және барлық демалыс аймақтары).

Геология

Су аралығы – тау жотасын өзен кесіп өтетін геологиялық құрылым. Делавэр суаралығы 500 миллион жыл бұрын, аймақтағы таулардан кварц қиыршықтары шалқая теңізге түскен кезде қалыптасқан. Киттатинни тауының шығыс жағындағы Мартинсбург тақтасы 450 миллион жыл бұрын, вулкандық аралдар тізбегі прото-Солтүстік Америкамен соқтығысқанда көтерілген. Бұл аралдар Солтүстік Америка тақтасының үстімен сырғып, тақтаның үстіне тау жыныстарын жинап, Жоғарлықтар мен Киттатинни аңғарын құрады. Шамамен 400 миллион жыл бұрын кішкентай континент прото-Солтүстік Америкамен соқтығысты. Қысымның салдарынан кварцит балқып, кварц қиыршықтарының иілуіне мүмкіндік берді. Бұл қабат мыңдаған жылдар бойы көтеріліп, жарылды. Осы кезеңде Делавэр өзені жарылған және жарықтанған кварцит арқылы өзен арнасын баяу кесіп өтті. Егер кварцит жарылмаған болса, өзен тауды кесіп өтіп, осы аралықты қалыптастыра алмас еді. Миллиондаған жылдар бойы жаңбыр, мұз, қар және желдің эрозиясы бұл аймақты қалыптастырды. 21 000 және 13 000 жылдар аралығында болған Висконсин мұз басу кезеңінде Киттатинни жотасының барлық бөлігі мұзбен жабылған, ал Бельвидер маңында аяқталған. Мұздықтар шегінген кезде, қалыптасқан аралық қазіргі түрін алды. Тау Силур кезеңінің шавангунк конгломератынан тұрады. Бұл сұр кварцит, ол тауды ауа райына өте төзімді етеді. Аралықтың батыс жағында, негізге жақын жерде Силурлық құмтастың Биік Шығару формациясы орналасқан. Аралықтың шығыс жағында Ордовик кезеңінің Мартинсбург тақтасы бар. Өзен бойында шөгінді тау жыныстары жатыр. Даннфилд ағынының астындағы аралықта Блумсбург қызыл төсегі, қызыл шифер орналасқан. Делавэр суаралығының ені өзен деңгейінде шамамен 396 метр, ал Маунт-Таммани шыңынан Маунт-Минси шыңына дейін 2 шақырымдай. Тау шыңынан өзен бетіне дейінгі қашықтық 366 метрден асады. Аралық арқылы өтетін өзеннің теңіз деңгейінен биіктігі 88 метрді құрайды. Делавэр өзені кесіп өтетін Аппалачи тауларының жотасы Пенсильваниядағы Көк Таулар және Нью-Джерси штатының Уоррен округіндегі Киттатинни жотасы деп аталады. Бұл Аппалачи тауларының алғашқы ірі жотасы. Нью-Джерси тауы – Таманни тауы, ол Ленни-Ленапе басшысы Таманендтің құрметіне аталған. Пенсильвания тауы – Минси тауы, ол осы аймақтағы үнді тайпасының атымен аталған. Таманни тауының шыңы теңіз деңгейінен 469 метр биіктікте орналасқан.

Флора мен фауна

1739 жылы Американың алғашқы ботанигі, Филадельфиялық Джон Бартрам, британдық табиғат зерттеушілеріне бұрын белгісіз болған американдық ағаштарды, мәңгі жасыл және бұталарды табу үшін Делавэр өзенінің бойымен жүрді. Осы бағбандар теңіз арқылы жіберілетін жас түптерді, тұқымдарды және қарағай конустарын айлар бойы күтті, олар ағылшын бақтарына енгізілді. Бартрам американдықтардың жолдарымен атпен Уотер Гептен өтіп, одан әрі жерлерге жол ашты. Делавэр су айрығының еңістерін солтүстік жапырақты орман жауып тұр. Орманды құрайтын қатты ағаштарға әртүрлі емен, гикори, клен, күл, елім, вишня, жаңғақ, қайың, сикомор және бук кіреді. Қарағайлардың арасында шығыс ақ қарағайы, қарағай, шығыс қызыл кедрі және шығыс гемокі бар. NJ Fish & Wildlife ережелеріне сәйкес, бұғы, түйеқұс және ұсақ мал аулауға рұқсат етіледі, бірақ ешбір кемпингте рұқсат етілмейді. Көлеңкелер көктемде өзен арқылы айрыққа қарай жылмиды. Басқа балықтарға бас, форель, сазан және валлей кіреді. Даннфилд ағысы табиғи бұлақ форелінің болуына байланысты "Жабайы форель ағысы" деп белгіленді. Таудың тасты аудандарында жырқырауық жыландары мен мысқұйрықтар да мекендейді. Саламандрлер орманның ылғалды жерлерінде кездеседі. Шығыс тікенді перәлі кактус таудың оңтүстік-шығысқа қараған беткейіндегі қызыл нүктелі жолдың жанында, таудың ортасында өседі.

Көлік

1793 жылы өзеннің Пенсильвания жағында жол салынғанға дейін, тік жартастардың биік қабырғалары осы тарлықтан жаяу өтуге мүмкіндік бермейтін. 1830 жылы Нью-Джерси жағында да жол салынды, ол тарлық арқылы өтіп, Пахаквариге қарай солтүстікке қарай созылды. 1970-ші жылдардың басында 80-ші мемлекетаралық автомобиль жолы Делавэр су айдынының төлемдік көпірі арқылы Нью-Джерси жағындағы тарлықтан өтеді және бұрынғы Нью-Йорк, Сусквеханна және Батыс теміржолының жол құқығын пайдаланады. Делавэр, Лакаванна және Батыс теміржолының Нью-Джерси тармағының Пенсильвания бөлігі Слейтфордқа, Пенсильванияға жетеді. Пенсильванияның Солтүстік-Шығыс аймақтық теміржол басқармасы Уотер Гэп аймағындағы теміржол желілеріне иелік етеді. Делавэр Лаккаванна теміржолы осы тарлық арқылы өтетін желілерді пайдаланады. Пенсильванияның 611-ші бағдарламалық жолы бұрынғы трамвай желісінің жол құқығында орналасқан. Марц Трейлвейстің Делавэр Уотер Гэп муниципалитетінің шекарасында автобус станциясы бар. Сонымен қатар, Нью-Йорк пен Хазлтон, Уилкс-Барре және Скрантон сияқты қалаларға бағытталған маршруттарында көптеген шағын автобустар да тоқтайды.

Токс аралы мен Ұлттық парк қызметі

1962 жылы Конгресс Делавэр өзенінің арғы жағында, Токс аралында, су айдынының жоғары тұсында бөгет салуға рұқсат берді. Бұл бөгет қызылша су тасқындарын бақылау үшін жоспарланған, бірақ ешқашан салынбады. Бұрын сатып алынған су қоймасының жері 1965 жылы Делавэр су айдыны ұлттық демалыс аймағын құруға пайдаланылды. Екі келушілер орталығы бар: біреуі Нью-Джерсиде, Делавэр өзені көпірінің жанында, екіншісі Пенсильвания штатындағы Дингман паромында. Бас кеңсе Пенсильваниядағы Ривер-роудта орналасқан. Су айдынының Нью-Джерси жағы Уортингтон мемлекеттік орманының ішінде қорғалған, бұл орман толығымен демалыс аймағының құрамында орналасқан.

Жаяу жүру жолдары

+Трассаның ұзындығы (бір бағытта) Биіктік өзгерісі Қиындық Белгі Mt. Таманни 1,2 миля (2 км) 1,201 фут (366 м) Қиын Пахаквари 1,7 миля (3 км) 1,201 фут (366 м) Қиын Даннфилд Крик 3,5 миля (6 км) 966 фут (294 м) Орташа

Таманай тауының жолы

Тамани тауының шыңына тік 1200 фут көтерілетін екі жолдың бірі. Жолы аяқталғаннан кейін, қарсы жағындағы Пенсильвания штатындағы Минси тауының көрінісін тамашалауға болады.

Пахаквари жолы

Екінші Тамани тауына жол. Парктегі ең қиын жаяу серуен – 5 шақырымдық (3 миль) шеңбер құру үшін Red Dot және Blue Blaze жолдарын біріктіру. Парк қызметі Қызыл нүкте жолымен көтерілуді және Көк жалын жолымен түсуді ұсынады, сондай-ақ Көк жолдың еңісі аз.

Даннфилд өзенінің жолы

Даннфилд Крик жолы Апалачи жолынан Делавэр өзенінің үстінен басталып, өзеннің үштен екі бөлігін бойлай, көптеген шағын өзендерді кесіп өтеді. Содан кейін жол тік жардан өрлеп, Санфиш көлінде Апалачи жолымен қосылады.

Аппалач жолы

Грузия штатындағы Спрингер тауынан Мэн штатының Бакстер мемлекеттік паркіндегі Катахдин тауына дейін созылатын Аппалачи жолы, 80-ші тас жол көпіріндегі Делавэр өзенінде Делавэр су айдынына кіреді. Одан Sunfish Pond-қа дейін жетеді, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай Stokes мемлекеттік орманына жалғасады. Жол 206-шы бағытты кесіп өтеді және Киттатинни тауларының қырқасымен Хай-Пойнт мемлекеттік паркіне дейін жүреді, соңында Нью-Йорк штатына кіреді. Жалпы жолдың 28 милі (45 км) Делавэр су айдыны ұлттық ойын-сауық аймағының ішінде орналасқан. Аймақ арқылы басқа да жолдар өтеді.

Тау-кенге көтерілу

Gap - Нью-Джерси штатында тауға көтерілуге танымал орын. Көтерілулердің көп бөлігі Нью-Джерси жағында жасалады, себебі оған қол жеткізу оңай. Нью-Джерси жағында шамамен жүзге жуық көтеріліс бар. Көтерілістер Йосемити ондық жүйесі бойынша 5.1-ден 5.14-ке дейін бағаланады. Таушылар 80-тар жолындағы сұр нүктелі жолмен жүріп, үлкен жартасты басып өтеді, содан кейін таңдаған маршрутына дейін жолға көтеріледі. 2010 жылдан бастап, Пенсильвания жағындағы көтеріліс, сирек кездесетін қара құстарын (соқырларды) көбейткізу маусымында мерзімді түрде жабылады.

Балуандар лагерлері

Американың Скауттар Ұйымының Истон аймақтық кеңесі 1931 жылдан 1968 жылға дейін Тамани тауының етегінде Вейгадт скауттар резервациясын басқарды. Резервацияда бастапқыда екі скаут лагері орналасқан – резервацияның оңтүстік бөлігіндегі Истон кеңесінің Вейгадт лагері және резервацияның солтүстік бөлігіндегі Минси Трейлс кеңесінің Минси лагері. 1930 жылдардың соңында Бейтлехем кеңесі лагерін Поконосқа көшірді, содан кейін Су аңғарындағы барлық резервация Вейгадт лагері болып бірікті. Қазір Минси лагері Пенсильвания штатының Поконо Саммит қаласында, Стиллвотер көлінің жағасында орналасқан. Pahaquarra скаут лагері Делавэр су аңғарының Нью-Джерси жағында, Ескі Кен Жолындағы тасталған Pahaquarry мыс кенішінің орнында болды. Лагерь Джордж Вашингтон кеңесінің скауттарына қызмет көрсетті. Осы лагердің солтүстігінде Раритан кеңесінің скауттарына қызмет көрсеткен Кауау скаут лагері орналасқан.