Сидни Годольфин: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық саясаткер Сидни Годольфин, Годольфиннің 1-ші графы, (15 маусым 1645 – 15 қыркүйек 1712) – ағылшын тори саясаткері және пэр. Ол бірінші қазынашылық лорды болып тағайындалғанға дейін, Солтүстік бөлімінің мемлекеттік хатшысы және Ұялы кеңес мүшесі қызметтерін атқарды. Ұлыбритания Корольдігін құрған 1707 жылғы Шотландиямен жасалған Одақ туралы заңдарды келісуде және қабылдауда маңызды рөл атқарды. Ол Сцилли аралдарының губернаторы сияқты көптеген басқа да лауазымдарды иеленді.

Отбасы және ерте мансап

Ол сэр Фрэнсис Годольфиннің (1605–1667) ұлы және ақын Сидни Годольфиннің туысы ретінде ежелгі Корнуолл отбасынан шыққан. Реставрация кезінде Англия королі II Карл оны сарайға таныстырды, оның сүйіктісіне айналды, сондай-ақ Корнуоллдағы Хелстон округінен Парламентке депутат болып сайланды. Ол Парламент алдында аз сөз сөйлегенімен, айтқандары мағыналы болғандықтан, «парламенттегі ең басты, тіпті жалғыз қаржылық сарапшы» ретінде танылды. 1668 жылы ол король мен оның қарындасы Генриетта Анна, Орлеан герцогының әйелі арасындағы келісімге көмектесті. Ол Франция королі XIV Людовикпен Англияның Голландиялық одақтастарына қарсы француз ақшасы үшін келісім жасады. 1669 жылы ол Корнуоллдағы Риалтон мен Ретрайдағы барлық қалайы кен орындарын 31 жылға жалға алды. Дегенмен, бұрын II Карлға құпия жәрдемдер берілген еді, Антония Фрейзердің сөзіне қарағанда, оларды қабылдау «қазіргідей ұлттық дауға айналмады». Мұндай қаражаттың мақсаты Парламенттің монархқа бақылауын айналып өту болса да, «вигтердің жетекшілері де сондай төлемдерді алуға келісім берді». 1704 жылы ол Гартер орденінің рыцары атанды, ал 1706 жылғы желтоқсанда Риалтон виконты және Годольфин графы титулын алды. Тори болғанымен, ол Марлборомен одақтасып, вигтердің үстемдігіне әкелген интригаларға белсенді қатысты: екеуі «Дүмвирлер» деп аталды. Бірақ Марлборолардың патшайымға ықпалы Әбигейл Машам мен Роберт Харлидің (кейін Оксфорд графы) ықпалымен бірте-бірте төмендеді, ал Марлборолардың тағдыры Годольфиннің тағдырымен тығыз байланысты болды. Патшайым бастапқыда оның кеңесіне көп сенеді, бірақ қарым-қатынас шиеленісті болды. Соңында, ол отставкаға кететінін айтқанда, патшайым салқын түрде: «Қалағаныңды істе, орныңды басатын көп адам бар», – деді. Марлборо мен Годольфиннің еңбегі ел үшін қымбат болғандықтан, олар бір кезде патшайымның оларға деген ықыласының жоғалғанына бейжай қарады, тіпті 1708 жылы Харлидің қызметтен шеттетілуіне қол жеткізді. Алайда, Генри Сачеверелдің импичментінен кейін консерваторлардың күшті реакциясынан соң, ол Годольфинді Вольпон есімімен қорлаған еді, Анна бұл мүмкіндікті пайдаланып, 7 тамызда 1710 жылы Годольфинді қызметтен кенеттен босатып, Марлбороға қарағандай суық және ризасыздықпен арықтады. Годольфин екі жылдан кейін қайтыс болды, оның мүлігі 12 000 фунт стерлингтен асты. Ол Вестминстер аббаттығының оңтүстік қанатында жерленген. Қабырғада мүсінші Фрэнсис Берд жасаған оның бюсті орналасқан.

He came from an ancient Cornish family as the son of Sir Francis Godolphin (1605–1667) and nephew of the poet Sidney Godolphin. At the Restoration, he was introduced into the royal household by King Charles II of England, whose favourite he had become, and he also entered the House of Commons as member for Helston, in Cornwall. Although he spoke few words before the House, they were so to the point that he "gradually acquired a reputation as its chief if not its only financial authority". In 1668, he was a successful intermediary between the King and his sister Henrietta Anne, the wife of the Duke of Orléans, to secure an agreement with King Louis XIV of France to reject England's Dutch allies in return for French money. In 1669, he was awarded a 31 year lease on all tin mines in Rialton and Retraigh in Cornwall. However, secret subsidies had also been paid to Charles II in the past, and according to Antonia Fraser, their acceptance was not "the national scandal it would be today". While the purpose of such funds was clearly to circumvent the control of Parliament over the monarch, "Whig leaders [ ] allowed themselves to receive similar payments" In 1704, he was also made a Knight of the Garter, and in December 1706, he was created Viscount Rialton and Earl of Godolphin. Though a Tory, he had an active share in the intrigues that gradually led to the predominance of the Whigs in alliance with Marlborough: the two were nicknamed "the Duumvirs". The influence of the Marlboroughs with the queen was, however, gradually supplanted by that of Abigail Masham and Robert Harley (later Earl of Oxford), and with the fortunes of the Marlboroughs, those of Godolphin were indissolubly united. The Queen initially relied heavily on his guidance, but relations became strained. Eventually, when he threatened to resign, she said coldly, "Do as you please there are many to take your place". The services of both Marlborough and Godolphin were so appreciated by the nation that for a time, they regarded the loss of the queen's favour with indifference and even in 1708 to procure the expulsion of Harley from office. However, after the High Tory reaction to the impeachment of Henry Sacheverell, who had abused Godolphin under the name of Volpone, Anne made use of the opportunity to get rid of Marlborough by abruptly dismissing Godolphin from office on 7 August 1710 in tones as cold and ungrateful as those that she later used with Marlborough. Godolphin died two years later and his estate was worth more than £12,000. He is buried in the south aisle of the nave of Westminster Abbey. On the wall is a bust of him by the sculptor Francis Bird.