Лондон Рекордс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Ұлыбританияда орналасқан дыбыс жазу компаниясы.

London Recordings (немесе London Records және London Music Stream) – 1947 жылдан 1980 жылға дейін жартылай тәуелсіз болашаққа дейін АҚШ, Канада және Латын Америкасында Decca Records компаниясы үшін жазбаларды таратқан британдық лейбл. "London" атауы – London American Recordings ретінде, көбінесе "London American" деп қысқартылады – британдық Decca компаниясы Ұлыбритания нарығында американдық лейблдерден лицензияланған жазбаларды шығару үшін де пайдаланған. Қазіргі кезде лейблге Because Music компаниясы ие, ол 1980 және 1998 жылдардан кейінгі каталогтардың көп бөлігіне де иелік етеді.

Тарих

Лондон рекордсы британдық және американдық филиалдарының Decca Records меншік үлесін бөлуден пайда болды. Лондон рекордсының американдық филиалы АҚШ-та британдық Decca жазбаларын шығарды, себебі британдық Decca сол жерде "Decca" атауын қолдана алмады, сондай-ақ керісінше де осы жағдай болды. Лейбл сол кездегі заманауи стереофониялық дыбыста жасалған классикалық альбомдарымен және Георг Солти, Джоан Сазерленд, Лучано Паваротти сияқты әртістерімен танымал болды. Керісінше, Лондон атауын британдық Decca Ұлыбритания нарығында Liberty, Imperial, Chess, Dot, Atlantic, Specialty, Essex, Sun және Motown-ның алғашқы екі британдық шығарылымы сияқты американдық лейблдерден лицензияланған шығарылымдар үшін де қолданды. 1960 жылдары Big Top, Monument, Parrot, Philles және Hi компанияларымен лицензиялық келісімдер жасалды, ал еншілес лейблдер Лондон Атлантик, Лондон Дот және Лондон Монумент болды (соңғысында Рой Орбисон болды, ол АҚШ-та MGM Records-ке қол қойғаннан кейін де Ұлыбританияда Лондонмен бірге болды). Сол кезде дистрибуциялық келісімдерді ұйымдастырудағы басты тұлға Мими Трепель болды. Ерекшелігі – нөмірлеу жүйесіндегі әріптік код. 1950 жылдардың соңынан 1973 жылға дейін лейбл "London American Recordings" логотипін тасыды, ал Radio Luxembourg-та "London American" деп танылды. Америкада лейбл 1971 жылға дейінгі Rolling Stones жазбаларының американдық нұсқасы ретінде танымал болды (қазір ABKCO-ға тиесілі). Лейбл бастапқыда Техас штатындағы ZZ Top тобының алғашқы LP және синглдерін шығарды (топ сол лейблмен келісімшарт жасасқанда оның каталогы Warner Bros. Records-ке өтті). 1960 және 1970 жылдары London Records төрт каналды дыбыс техникасына қатысты және винилді LP шығарды. Олардың "Phase 4" сериясы – иммерсивті, кеңейтілген STEREO дыбысы (нағыз төрт каналды емес) және "FFRR – Full Frequency Range Recording" сериясы мен атауы оларға дыбыс сапасы бойынша лайықты репутация әкелді. Phase 4 жазбалары бастапқыда 4 тректік лентада жасалды, бірақ жаңалық – технологияны барынша пайдалану үшін жасалған арнайы нотацияда болды. 60-жылдардың ортасындағы жаздыру техникасында Phase 4 жазбаларындағы қабатталған дыбысты алу үшін бірнеше ленталардағы бірнеше рет қайта жазу қажет болды. Бұл соңғы мастерде лентаның шу деңгейін арттырды, бұл Phase 4 инженерлері көтере алмады. Сондықтан олар өздерінің нотациялық әдістерімен басқалар бірнеше рет қайта жазу арқылы қол жеткізген нәрсені бір ретте жазуға қол жеткізді. Осыған ұқсас нотациялық әдістер сол кездегі дыбыс пионері Енох Лайт және оның Project 3 Records лейблімен де қолданылды. 1970 жылдардың соңында Лондон Bomp! Records және Коннектикут штатындағы Big Sound компанияларымен келісімшарт жасады. Бұл лейблді көптеген адамдардың көзінде аналық компания Decca-ның қазіргі заманғы шығарылымдарымен салыстырғанда сәл "көктемді" нәрсеге айналдырды. Сол кезде лейблде Грэм Бейкер, Кит Гуден, Майк Хоршам және Лиз Рофф жұмыс істеді. Decca-ның Джефф Милнесі барлық жағдайды бақылап отырды. 1970 жылдары Лондон рекордсының президенті Д. Х. Толлербонд болды. 1980 жылы PolyGram британдық Decca-ны сатып алғаннан кейін, Лондон Slash, Pete Tong's Essential Records және FFRR (Лондонның би музыкасы лейблі, Лондон логотипі дизайнының бір бөлігі бойынша аталған) сияқты еншілес лейблдермен тәуелсіз бағытты ұстанды. 1990 жылдары Лондон Мадчестердің The High инди-тобымен келісімшарт жасады және 1991 жылы BPI-ге 50,000 фунт стерлинг айыппұл салды, себебі бұл топқа қатысты Ұлыбританияның синглдер тізімінде жарнамалық манипуляция жасады деп күдіктелді, олардың тізімдегі орны жанкүйерлер олардың "More" жазбасын сатып алуының нәтижесінде емес, рекорд компаниясы сатып алған болуы мүмкін. MCA, American Decca компаниясының иесі, 1999 жылы PolyGram компаниясымен бірікті, ол Universal Music компаниясын құрды; алайда, осы уақытқа дейін London Records Roger Ames басқаратын PolyGram тобының жартылай тәуелсіз лейблге айналды. 1990 жылдары Трейси Беннет президент, ал Колин Белл басқарушы директор болды. Эймс Warner Music Group-қа көшіп кеткенде, ол лейблді өзімен бірге алып кетті, сондықтан Лондонның соңғы каталогының барлығын Warner сатып алды, ол сонымен бірге Лондонның атауын және сауда белгісін Decca-дан сатып алды (ол әлі де 1980 жылға дейінгі каталогтың көпшілігіне ие). Атау әлі күнге дейін, негізінен Ұлыбританияда тұратын суретшілер үшін және бұрынғы Factory Records суретшілері үшін қолданылады. Лондонның 90 деп аталатын сол инкарнациясында шыққан көрнекті суретшілер: New Order (алғашқыда өздерінің CentreDate Co. Ltd лейблінде), Happy Mondays, A және Shakespears Sister. PolyGram британдық Decca-ны алғаннан кейін, британдық Decca жазған классикалық музыка альбомдары АҚШ-тағы Лондон лейблінде Decca классикалық лейблінің логотипіне ұқсас логотиппен шығарыла берді, 1999 жылы American Decca иесі MCA британдық Decca иесі PolyGram компаниясымен бірігіп Universal Music құрғанға дейін, содан кейін олардың барлығы АҚШ-тағы түпнұсқа британдық Decca лейблінде қайта шығарылды. Universal Music-ке тиесілі London поп музыкасының каталогы қазір Polydor Records компаниясымен басқарылады, ал АҚШ-тағы дистрибуция 2014 жылы бұрынғы дистрибьютор Mercury Records-ты сіңіргеннен кейін Island Records компаниясымен жүзеге асырылады. Decca Records Батыс Лондондағы Blomfield Road көшесінде жазбалар студиясына ие болды; Лондонның батыс бөлігінде тағы бір студия болған болуы мүмкін. 2010 жылы Universal Music London Records сауда белгісіне иелігін қайта иеленді. Universal Music бұл сауда белгісіне ие болғанмен, Warner Music Group оны Warner Records 90 компаниясымен басқарылатын Лондонның каталогын қайта шығару үшін лицензиялады. 2017 жылдың шілдесінде Because Music Warner Music UK-тың еншілес компаниясы Warner Records 90-ды сатып алатынын жариялады, ол 1980 жылдан кейінгі London Records әртістерінің көп бөлігін, сондай-ақ Warner Music лейблге ие болғаннан кейінгі 1998 жылдан кейінгі аз ғана шығарылымдарды қайта шығарды. Because 2017 жылдың тамызында мәмілені аяқтады, ол Bananarama және Happy Mondays сияқты елуден астам London әртісінің құқықтарын қамтиды, бірақ Slash Records, All Saints, New Order және FFRR (Full Frequency Range Recordings) брендін қамтымайды (ол WMG-нің Parlophone лейблінің бөлігіне айналды). Because тағы бір UMG бөлімшесі Virgin Music Label & Artist Services арқылы дистрибуцияланады, бұрын Caroline Distribution болған. Warner Records 90 London Music Stream деп өзгертілді, кейін London Recordings деп өзгертілді.

London arose from the split in ownership between the British and American branches of Decca Records. The American branch of London Records released British Decca records in the U. S., as British Decca could not use the "Decca" name there as well as vice versa. The label was noted for classical albums made in then state of the art stereophonic sound, and such artists as Georg Solti, Joan Sutherland and Luciano Pavarotti. In a reverse situation, the London name was also used in the UK market by British Decca for releases taken from American labels which were licensed by British Decca, such as Liberty, Imperial, Chess, Dot, Atlantic, Specialty, Essex and Sun, and the first two UK releases from Motown. By the 1960s more licensing deals had been made with Big Top, Monument, Parrot, Philles, and Hi, and subsidiary labels were London Atlantic, London Dot and London Monument (the last featuring Roy Orbison, who remained with London in the UK even after he signed for MGM Records in the U. S.). The lead person in arranging the distribution deals at that time was Mimi Trepel. An unusual feature was the letter code in the numbering system. From the late 1950s until 1973, the label bore the logo "London American Recordings", and on Radio Luxembourg it was known as "London American". In America, the label was best known as the American imprint of the pre–1971 recordings of the Rolling Stones (now owned by ABKCO). The label also originally issued some early LPs and singles by Texas based band ZZ Top (whose catalog went to Warner Bros. Records when the band signed with that label). In the 1960s and 1970s London Records got involved in then innovative quadraphonic sound techniques and launched vinyl LPs. Beginning with their "Phase 4" series of immersive, spatialized STEREO sound (which was NOT quadraphonic despite claims to the contrary) which, along with their "FFRR Full Frequency Range Recording" series and appellation, gained them a well earned reputation on their sound quality. Phase 4 recordings were originally made on then novel 4 track tape, but the innovation was in the special scoring used to maximize the technology. Normally in recording techniques of the mid 60s, in order to get the kind of layered sound realized in Phase 4 recordings, required multiple overdubs over multiple reels of tape, bouncing down and bouncing across to different recorders. This increased the level of tape hiss on the final master, something which Phase 4 engineers could not tolerate. So they achieved in their scoring techniques what could be recorded in one pass what everybody else was achieving with multiple overdubs. Similar scoring techniques were used with sound pioneer Enoch Light and his Project 3 Records label around the same period. In the late 1970s, London signed deals with Bomp! Records and with Big Sound in Connecticut, U. S. This changed the label in the eyes of many from a backwater into something a little more "edgy" compared to the pedestrian contemporary releases from parent company Decca. The label was staffed by Graham Baker, Keith Gooden, Mike Horsham and Liz Roff at that time. Decca's Geoff Milne was in overall control. The president of London Records in the 1970s was D. H. Tollerbond. After British Decca was acquired by PolyGram in 1980, London followed a more independent course with subsidiary labels such as Slash, Pete Tong's Essential Records and FFRR (London's dance music label, named after part of London's logo design). In the 1990s, London signed Madchester indie band The High and ended up being fined £50,000 by the BPI in 1991, for suspected chart hyping in the UK Singles chart in regards to this band, with the suspicion that their chart position may have been bought by the record company and not due to fans purchasing their record, "More". MCA, the owner of American Decca, merged with PolyGram in 1999, which formed Universal Music; however, by this time, London Records had become a semi independent label within the PolyGram group operated by Roger Ames. In the 1990s, Tracy Bennet became President and Colin Bell, Managing Director. When Ames moved to the Warner Music Group, he took the label with him, and so almost all of London's recent back catalogue was acquired by Warner, which also acquired the London name and trademark from Decca (which still owns most of the pre 1980 back catalogue). The name is still used, mainly for UK based artists, and for ex Factory Records artists. Notable artists released by that incarnation of London, called London Records 90, include New Order (initially on their own CentreDate Co. Ltd label), Happy Mondays, A, and Shakespears Sister. After PolyGram took over British Decca, classical music albums recorded by British Decca continued to be released on the London label in the U. S., with a logo similar to the Decca classical label logo, until American Decca owner MCA merged with British Decca owner PolyGram in 1999 and formed Universal Music, after which they were all reissued on the original British Decca label in the US. The London pop music catalogue owned by Universal Music is now managed by Polydor Records, with United States distribution handled by Island Records after absorbing former distributor Mercury Records in 2014. Decca Records had a recording studio in Blomfield Road, West London; there may have been another in London's West End. In 2010, Universal Music reclaimed ownership of the London Records trademark. Even Universal Music again owned this trademark, Warner Music Group licensed it to be used on its reissues of London's catalogue controlled by Warner Records 90 company. On 1 July 2011 Universal Music reclaimed the London Records name and relaunched it under the executive team of Nick Raphael (president) and later Jo Charrington (senior vice president of A&R) who together previously ran Epic Records for Sony Music Entertainment since 2001. Both had started their careers at London Records in the Ames era in the 1990s. When Nick Raphael became president of Capitol Records's UK division in 2013, London Records moved there, and operated as a sublabel until Because Music acquired the trademark license in 2017. In July 2017, Because Music announced that it would acquire Warner Records 90, a subsidiary of Warner Music UK that reissued most London Records artists from the post 1980 era, plus very few titles from the post 1998 era, when Warner Music owned the label. Because completed the deal in August 2017, which includes the rights to over fifty London artists (including Bananarama and Happy Mondays), but excluding Slash Records, All Saints, New Order, and the FFRR (Full Frequency Range Recordings) brand (which became part of WMG's Parlophone label). Because is distributed by another UMG division Virgin Music Label & Artist Services, formerly Caroline Distribution. Warner Records 90 was renamed London Music Stream, and later London Recordings.

Қосалқы немесе байланысты белгілер

London Records компаниясы өмірлік кезеңінде ондаған еншілес және таратушы лейблдерге ие болды. Олардың ішінде: