Кіріспе
Atlantic Recording Corporation (Атлантик рекордс) – 1947 жылғы қазан айында Ахмет Эртегун және Херб Абрамсон құрған американдық жазбалар компаниясы. 1948 жылғы қаңтарда алғашқы жазбаларын жариялағаннан бастап, екі онжылдық бойында
Atlantic Recording Corporation (simply known as Atlantic Records) is an American record label founded in October 1947 by Ahmet Ertegun and Herb Abramson. Over the course of two decades, starting from the release of its first recordings in January 1948,
Құрылғы және ерте тарихы
1944 жылы Несухи мен Ахмет Ертегун ағайындары, әкелері Мүнир Ертегун, АҚШ-тағы Түркияның алғашқы елшісі қайтыс болғаннан кейін, аналары мен әпкесі Түркияға оралғанда, АҚШ-та қалды. Ағайындар джаз бен ритм-н-блюздің жанкүйерлері болды, 78 айналымдық 15 000-нан астам пластинкадан тұратын жинақ құрды. Ахмет Джорджтаун университетіндегі аспирантураны аяқтау үшін Вашингтонда қалды, бірақ қаланың музыкалық өміріне еніп, рекорд индустриясында жұмыс істеді, ол соғыс кезінде шелақтың қолданылуына шектеу қойылғаннан кейін қайта жанданып келді. Ол отбасылық стоматолог Вахди Сабитті 10 000 доллар инвестициялауға көндіріп, стоматология студенті Херб Абрамсонды жұмысқа алды. Абрамсон National Records джаз лейблінде Al Green үшін жартылай штатты A&R менеджері/продюсер болып жұмыс істеді, Big Joe Turner және Billy Eckstine-мен келісімшарт жасады. Ол 1946 жылы Jubilee лейблін құрды, бірақ оның ең табысты музыканттарына қызығушылық танытпады. 1947 жылдың қыркүйегінде ол Jubilee-дегі үлесін серіктесі Джерри Блейнге сатып, Atlantic-ке 2500 доллар инвестициялады. Atlantic 1947 жылдың қазанында тіркелді және оны Абрамсон (президент) мен Эртегун (A&R, өндіріс және жарнамалау жөніндегі вице-президент) басқарды. Абрамсонның әйелі Мириам лейблдің Progressive Music баспасын басқарды және 1949 жылға дейін кеңсе жұмыстарын атқарды, содан кейін Atlantic өзінің алғашқы қызметкерін, бухгалтер Франсин Вакшалды жұмысқа алды, ол келесі 49 жыл бойы лейблде жұмыс істеді. Мириам қатал мінезімен танымал болды. Инженер Том Доуд: «Кейбір адамдар оны «Токио Розасы» деп атады», – деп еске алды, ал Док Помус оны «өте ызалы әйел» деп сипаттады. 2009 жылы берген сұхбатында ол өзінің беделін компанияның созылмалы ақша тапшылығымен байланыстырды: «Біздің суретшілермен болған көптеген проблемалардың себебі олар аванс талап етті, бұл біз үшін өте қиын болды, өйткені біз ұзақ уақыт бойы жеткілікті капиталға ие болмадық». 1950 жылдардың басында Atlantic Джефферсон қонақ үйінен 301 Батыс 54-ші көшедегі кеңсеге, содан кейін 356 Батыс 56-шы көшедегі кеңсеге көшті. Atlantic-тің алғашқы жазбалары 1948 жылдың қаңтар айының соңында шықты, оларға Тинни Граймстің «That Old Black Magic» және Джо Морристің «The Spider» әндері кірді. Бастапқы жылдары Atlantic қазіргі заманғы джазға басымдық берді, бірақ сонымен қатар ел және батыс музыкасы мен сөйлеу өнерінің жазбаларын да шығарды. Абрамсон сонымен қатар «Magic Records» балалар пластинкаларын шығарды, олардың әр жағында төрт жолақ болды, әр жолақта әртүрлі әңгіме жазылған, сондықтан ойнатылатын әңгіме стилустың қай жолаққа түскеніне байланысты болатын. 1947 жылдың соңында Америка музыканттар федерациясының төрағасы Джеймс Петрильо музыканттар одағының барлық жазбаларын тоқтату туралы шешім қабылдады, ол 1948 жылдың 1 қаңтарынан бастап күшіне енді. Одақтың бұл әрекеті Atlantic-ті тыйым салу кезеңіне жеткілікті жазбаларды кесіп, сақтау үшін барлық капиталын жұмсауға мәжбүр етті, ол кем дегенде бір жылға созылуы күтілді. Алғашқы жазбаларында Сидни Беше, Барни Бигард, The Cardinals, The Clovers, Фрэнк Кулли, The Delta Rhythm Boys, Эррол Гарнер, Диззи Гиллеспи, Тинни Граймс, Ал Хибблер, Эрл Хайнс, Джонни Ходжес, Джеки & Рой, Лид Белли, Мид Лакс Льюис, Профессор Лонгхаир, Шели Манн, Говард МакГи, Мейбл Мерсер, Джеймс Муди, Джо Моррис, Арт Пеппер, Джанго Рейнхардт, Пит Руголо, Пи Уи Расселл, Бобби Шорт, Сильвия Симс, Билли Тейлор, Сонни Терри, Биг Джо Тернер, Джимми Янси, Сара Воган, Мал Уолдрон және Мэри Лу Уильямс музыкасы болды. Atlantic-тің табысы тез өсті: 1949 жылы 187 ән жазылды, бұл алдыңғы екі жылмен салыстырғанда үш есе көп, және Колумбиямен өндіріс және тарату туралы келісімге қол қойылды, ол Atlantic-ке сатылған әрбір данадан 3% авторлық төлем жасады. Эртегун суретшілердің авторлық жарналары туралы сұрады, ол оны төледі, бұл Колумбия басшыларын таң қалдырды, олар бұған келіспеді, келісім бұзылды. Телерадиохабаршы Уиллис Коновердің ұсынысы бойынша Эртегун мен Абрамсон Вашингтондағы Кристалл Кавернс клубында Рут Браунды кездестіріп, оны Atlantic үшін сынақтан өтуге шақырды. Ол Нью-Йоркке бара жатқанда автокөлік апатында жарақат алды, бірақ Atlantic оны тоғыз ай бойы қолдады, содан кейін онымен келісімшарт жасады. Оның лейбл үшін жазған алғашқы әні «So Long» 1949 жылдың 25 мамырында Эдди Кондонның тобымен бірге жазылды. Ән R&B хит-парадында 6-орынға шықты. Браун Atlantic үшін сексеннен астам ән жазды, ол сол кезеңдегі ең көп сатылған және ең өнімді музыкант атанды. Браунның Atlantic-ке жеткен табысы соншалықты маңызды болды, лейбл «Рут салған үй» деп аталды. Лейблдің алғашқы келісімшарттарының бірі Джо Моррис болды, ол 1950 жылдың қазанында «Anytime, Anyplace, Anywhere» әнімен хитке ие болды, бұл Atlantic-тің 45 айналымдық форматта шыққан алғашқы жазбасы болды, компания 1951 жылдың қаңтарында оны басуды бастады. The Clovers тобының (Эртегун жазған) «Don't You Know I Love You» әні 1951 жылдың қыркүйегінде лейблдің алғашқы R&B No. 1 хит-парадына енді. Бірнеше аптадан кейін Браунның «Teardrops from My Eyes» әні миллионнан астам сатылған алғашқы жазбаға айналды. Ол 1952 жылдың наурыз-сәуір айларында «5 10 15 Hours» әнімен тағы да No. 1 орынға шықты. Олардың жазбалары кейбір дау тудырды: «Such A Night» әні Мичиган штатының Детройт қаласындағы WXYZ радиостанциясымен тыйым салынды, ал «Honey Love» әні Теннесси штатының Мемфис қаласында тыйым салынды, бірақ екеуі де Billboard R&B хит-парадында No. 1 орынға шықты. Atlantic стерео дауыста жазба жасаған алғашқы тәуелсіз лейблдердің бірі болды: Доуд студияның моножазба құралымен бірге жұмыс істейтін портативтік стереожазба құралын пайдаланды. 1953 жылы (Billboard мәліметтері бойынша) Atlantic эксперименттік стереожүйеде жазылған коммерциялық LP-лерді шығарған алғашқы лейбл болды, ол бинауралық жазба деп аталды. Бұл жүйеде жазбалар екі микрофонды пайдаланып жасалды, олар адам құлақтары арасындағы қашықтыққа орналастырылды, ал сол және оң арналар екі параллель жолаққа жазылды. Оларды ойнату үшін екі инесі бар арнайы тонармасы бар айналдырғыш қажет болды, тек 1958 жылға қарай екі стереоарнаны бір жолақтың екі жағына жазатын микрожазба жүйесі (single stylus microgroove system) индустрия стандарты болды. 1950 жылдардың соңына қарай стерео LP-лер мен айналдырғыштар енгізілді. Atlantic-тің алғашқы стереожазбаларына Клайд МакФаттердің «Lover's Question», Чак Уиллистің «What Am I Living For», ЛаВерн Бейкердің «I Cried a Tear», Бобби Дариннің «Splish Splash», The Coasters тобының «Yakety Yak» және Рей Чарльздың «What'd I Say» әндері кірді. Бұл әндердің көпшілігі 1950 жылдардың басында 45 айналымдық моносинглдер болғанымен, Доуд болашақта шығару үшін «параллель» стереожазбаларын жинады. 1968 жылы лейбл Rhythm and Blues тарихы, 4-томды стерео форматында шығарды. Рей Чарльздың «What'd I Say» және «Night Time is the Right Time» әндерінің стерео нұсқалары Atlantic антологиясы The Birth of Soul: The Complete Atlantic Rhythm & Blues Recordings, 1952–1959-ға енді. Atlantic LP нарығына ерте кірді: оның алғашқысы 1949 жылдың наурыз айында шыққан Walter Benton ақынының «This Is My Beloved» атты 10 дюймдік альбомы, оны John Dall оқыды, ал Vernon Duke музыкасын жазды. 1951 жылы Atlantic тәуелсіз лейблдердің біріншісі болып 45 айналымдық сингл форматында пластинкаларды басып шығарды. 1956 жылға қарай 45 айналымдық синглдер 78 айналымдық синглдерден сатылымы бойынша басым болды. Сәуір айында Мириам (Абрамсон) Биенсток Billboard журналына Atlantic өзінің синглдерінің 75% 45 айналымдық форматта сататынын хабарлады. Алдыңғы жылы 78 айналымдық синглдер 45 айналымдық синглдерден екі есе көп сатылған. Ол Германияға көшті, онда Армия стоматологиялық корпусында қызмет етті, бірақ Atlantic президенті лауазымында толық жалақымен қалды. Ол вице-президент болып тағайындалды және компания акцияларының 13% сатып алды. ЛаВерн Бейкердің «Tweedlee Dee» әні R&B хит-парадында 4-орынға шықты, бірақ Georgia Gibbs-тің бәсекелес нұсқасы поп-парадта 2-орынға шықты. Big Joe Turner-дің 1954 жылдың сәуір айындағы «Shake, Rattle and Roll» әні R&B хит-парадында No. 1 орынға шықты, бірақ поп-парадта тек 22-орынға жетті. Bill Haley & His Comets тобының нұсқасы 7-орынға жетіп, Decca үшін ең көп сатылған ән болды. 1954 жылдың шілдесінде Wexler мен Ertegun Cash Box журналына музыканттар одағының болашағына арналған көреген мақала жазды...
Atlantic's first recordings were issued in late January 1948 and included "That Old Black Magic" by Tiny Grimes and "The Spider" by Joe Morris. In its early years, Atlantic concentrated on modern jazz although it released some country and western and spoken word recordings. Abramson also produced "Magic Records", children's records with four grooves on each side, each groove containing a different story, so the story played would be determined by the groove in which the stylus happened to land. In late 1947, James Petrillo, head of the American Federation of Musicians, announced an indefinite ban on all recording activities by union musicians, and this came into effect on January 1, 1948. The union action forced Atlantic to use almost all its capital to cut and stockpile enough recordings to last through the ban, which was expected to continue for at least a year. Early releases included music by Sidney Bechet, Barney Bigard, The Cardinals, The Clovers, Frank Culley, The Delta Rhythm Boys, Erroll Garner, Dizzy Gillespie, Tiny Grimes, Al Hibbler, Earl Hines, Johnny Hodges, Jackie & Roy, Lead Belly, Meade Lux Lewis, Professor Longhair, Shelly Manne, Howard McGhee, Mabel Mercer, James Moody, Joe Morris, Art Pepper, Django Reinhardt, Pete Rugolo, Pee Wee Russell, Bobby Short, Sylvia Syms, Billy Taylor, Sonny Terry, Big Joe Turner, Jimmy Yancey, Sarah Vaughan, Mal Waldron, and Mary Lou Williams. Atlantic's fortunes rose rapidly: 187 songs were recorded in 1949, more than three times the amount from the previous two years, and received overtures for a manufacturing and distribution deal with Columbia, which would pay Atlantic a 3% royalty on every copy sold. Ertegun asked about artists' royalties, which he paid, and this surprised Columbia executives, who did not, and the deal was scuttled. On the recommendation of broadcaster Willis Conover, Ertegun and Abramson visited Ruth Brown at the Crystal Caverns club in Washington and invited her to audition for Atlantic. She was injured in a car accident en route to New York City, but Atlantic supported her for nine months and then signed her. "So Long", her first record for the label, was recorded with Eddie Condon's band on May 25, 1949. The song reached No. 6 on the R&B chart. Brown recorded more than eighty songs for Atlantic, becoming its bestselling, most prolific musician of the period. So significant was Brown's success to Atlantic that the label became known colloquially as "The House That Ruth Built". Joe Morris, one of the label's earliest signings, scored a hit with his October 1950 song "Anytime, Anyplace, Anywhere", the first Atlantic record issued in 45rpm format, which the company began pressing in January 1951. The Clovers' "Don't You Know I Love You" (composed by Ertegun) became the label's first R&B No. 1 in September 1951. A few weeks later, Brown's "Teardrops from My Eyes" became its first million selling record. She hit No. 1 again in March–April 1952 with "5 10 15 Hours". Their records created some controversy: the suggestive "Such A Night" was banned by radio station WXYZ in Detroit, Michigan, and "Honey Love" was banned in Memphis, Tennessee but both reached No. 1 on the Billboard R&B chart. Atlantic was one of the first independent labels to make recordings in stereo: Dowd used a portable stereo recorder which ran simultaneously with the studio's existing mono recorder. In 1953 (according to Billboard) Atlantic was the first label to issue commercial LPs recorded in the experimental stereo system called binaural recording. In this system, recordings were made using two microphones, spaced at approximately the distance between the human ears, and the left and right channels were recorded as two separate, parallel grooves. Playing them back required a turntable with a special tone arm fitted with dual needles; it was not until around 1958 that the single stylus microgroove system (in which the two stereo channels were cut into either side of a single groove) became the industry standard. By the late 1950s stereo LPs and turntables were being introduced. Atlantic's early stereo recordings included "Lover's Question" by Clyde McPhatter, "What Am I Living For" by Chuck Willis, "I Cried a Tear" by LaVern Baker, "Splish Splash" by Bobby Darin, "Yakety Yak" by the Coasters and "What'd I Say" by Ray Charles. Although these were primarily 45rpm mono singles for much of the 1950s Dowd stockpiled his "parallel" stereo takes for future release. In 1968 the label issued History of Rhythm and Blues, Volume 4 in stereo. Stereo versions of Ray Charles "What'd I Say" and "Night Time is the Right Time" were included on the Atlantic anthology The Birth of Soul: The Complete Atlantic Rhythm & Blues Recordings, 1952–1959. Atlantic entered the LP market early: its first was This Is My Beloved (March 1949), a 10" album of poetry by Walter Benton that was narrated by John Dall with music by Vernon Duke. In 1951, Atlantic was one of the first independent labels to press records in the 45rpm single format. By 1956 the 45 had surpassed the 78 in sales for singles. In April of that year, Miriam (Abramson) Bienstock reported to Billboard that Atlantic was selling 75% of its singles as 45s. During the previous year, 78s had outsold 45s by a ratio of two to one. He moved to Germany, where he served in the Army Dental Corps, although he retained his post as president of Atlantic on full pay. He was appointed vice president and purchased 13% of the company's stock. LaVern Baker had a No. 4 R&B hit with "Tweedlee Dee", but a rival version by Georgia Gibbs went to No. 2 on the pop chart. Big Joe Turner's April 1954 song "Shake, Rattle and Roll" was a No. 1 R&B hit, but it only reached No. 22 on the pop chart. Bill Haley & His Comets's version reached No. 7, selling over one million copies and becoming the bestselling song of the year for Decca. In July 1954, Wexler and Ertegun wrote a prescient article for Cash Box devoted to what they called "cat music"; the same month, Atlantic had its first major "crossover" hit on the Billboard pop chart when the "Sh Boom" by The Chords reached No. 5 But they were outbid by RCA's offer of $45,000. In 1990 Ertegun remarked, "The president of RCA at the time had been extensively quoted in Variety damning R&B music as immoral. He soon stopped when RCA signed Elvis Presley." Nesuhi became head of artists and repertoire (A&R), By 1958 Atlantic was America's second largest independent jazz label.
Герб Абрамсон жолға шығады
Абрамсон 1955 жылы әскери қызметтен оралғанда, Ахметтің серіктесі ретінде оның орнын Векслер басып алғанын білді. Абрамсон Векслермен де, Несухи Эртегунмен де жақсы қарым-қатынас құра алмады, сонымен қатар ол әскери қызметтен неміс қызымен бірге келді, бұл Мириамнан – кіші акционер және Atlantic компаниясының бизнес және баспа жұмысын басқарушысынан – ажырасуына себеп болды. 1958 жылға қарай Абрамсон мен оның серіктестері арасындағы қарым-қатынас тоқырады; 1958 жылдың желтоқсанында 300 000 долларға акцияларын сатып алу келісімі жасалды. Оның акциялары Несухи Эртегун мен Абрамсонның бұрынғы әйелі Мириам арасында бөлісті, ал Мириам осы уақыт аралығында музыка баспашысы Фредди Бьенстокке (кейін Карлин Музыка / Чаппелл Музыка баспа империясының иесі) қайта тұрмысқа шықты. Абрамсонның кетісі Ахмет Эртегунға лейбл президенті болуға мүмкіндік берді. Абрамсон кеткен соң, басқа басшылардың лауазымдары: Векслер – атқарушы вице-президент және бас менеджер, Несухи Эртегун – LP бөлімінің атқарушы вице-президенті, ал Мириам Бьенсток – вице-президент және сонымен қатар Atlantic компаниясының музыкалық баспа бөлімінің – Progressive Music президенті болды, Векслер оның атқарушы вице-президенті, ал Эртегун ағалары Progressive вице-президенттері болып тағайындалды.
Кеңейту
Atlantic Джерри Векслер ритм-энд-блюз деп атаған жанрды танымал етуде маңызды рөл атқарды және осыдан үлкен пайда тапты. 1953 жылдың соңы мен 1954 жылдың басында R&B хиттері негізгі (ақ) тыңдаушылар қатарына өткен кезде осы пластинкаларға деген сұраныс күрт өсті. Atlantic компаниясының он жылдық мерейтойына арналған Billboard журналында: «Өте танымал R&B пластинкасы 250 000 дана сатылуы мүмкін, бірақ осы кезден бастап (1953–54) индустрия R&B саласында бірінен соң бірі миллиондаған сатылымды көре бастады» делінген. Мириам еске алады: «Мен ондағы адамдармен сөйлескенде, олар әйелдермен бизнес жүргізуге онша ыңғайлы емес еді, сондықтан біз келісімдерді өте жылдам жасап, мәселені шешіп бітіретінбіз». Абрамсонды компанияда ұстап тұру үшін 1955 жылы Atco атты қосалқы лейбл құрылды. Бастапқыда Atco Бобби Даринмен бірге үлкен жетістікке жете алмады. Оның алғашқы шығарылымдары сәтсіз аяқталды және Абрамсон оны тастауды жоспарлаған. Бірақ Эртэгун оған тағы бір мүмкіндік бергенде, Дарин 12 минутта жазған «Splish Splash» пайда болды. Әлгі ән алғашқы айда 100 000 дана сатылып, миллиондаған сатылымға ие болды. «Queen of the Hop» әні АҚШ-тың поп және R&B чарттарында топ-10-ға енді және Ұлыбританияда танымал болды. «Dream Lover» АҚШ-та 2-орынды, ал Ұлыбританияда 1-орынды иеленді және көп миллиондаған сатылымды қамтамасыз етті. «Mack the Knife» (1959) әні АҚШ пен Ұлыбританияда 1-орынға көтеріліп, 2 миллионнан астам данасы сатылды және 1960 жылғы «Жыл жазбасы» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. «Beyond the Sea» әні Дариннің АҚШ пен Ұлыбританиядағы топ-10 хиттерінің қатарында төртінші орынды иеленді. Ол Capitol компаниясымен келісімшарт жасасып, кинокарьерасын бастау үшін Голливудқа көшті, бірақ «You Must Have Been a Beautiful Baby» және «Things» сияқты хиттері 1962 жылға дейін Atco лейбліне пайда әкелді. 1965 жылы Дарин Atlantic компаниясына қайта оралды. 1965 жылы Atlantic Clarion Records деп аталатын бюджеттік лейбл құрды. 1965 жылы бірден 21 альбом шығарылды, олардың барлығы шығарылымдарының артқы жағында көрсетілген. Лейбл бір жылдан кем уақыт өмір сүргендіктен, одан әрі альбомдар шығарылмады.
Лейбер және Столлер
Джерри Лейбер мен Майк Столлер «Smokey Joe's Cafe» әнін жазды, ол The Robins үшін хитке айналды. Олардың Spark лейблін Atlantic компаниясы сатып алды және оларды Американың алғашқы тәуелсіз жазбалар продюсерлері ретінде жұмысқа алды, олар басқа лейблдерге де еркін өндіріс жасауға мүмкіндік алды. The Robins тобының екі мүшесі The Coasters тобын құрып, Atlantic үшін «Down in Mexico» және «Young Blood» сияқты хиттерді жазды. «Yakety Yak» Atlantic-тің бірінші №1 хиті болды. Лейбер мен Столлер The Drifters үшін «Ruby Baby» хитін де жазды. Жазбалар продюсері Фил Спектор Лейбер мен Столлермен жұмыс істеу үшін Нью-Йоркке көшті. Ол өзінің кәсібін Калифорниядағы Лестер Силл мен Ли Хейзлвудқа тиесілі және Atlantic таратып жүрген Trey Records лейблінде үйренді. Силл Спекторды Лейбер мен Столлерге ұсынды, олар оған Рей Петерсонның «Corrine, Corrina» және Кёртис Лидің «Pretty Little Angel Eyes» әндерін өндіруді тапсырды. Екеуі де хитке айналды, содан кейін Atlantic оны штаттық продюсер ретінде жұмысқа алды. Ахмет Ертегун оны ұнатып, бірақ Лейбер: «Ол ұнамайтын. Ол көңілді, қызықты болды, бірақ жақсы адам емес еді» деді. Векслер оны ұнатпады. Мириам Бьенсток оны «мойны ауыр» деп атады. Спектор Бобби Дариннің ән жазуын сынағанда, Дарин оны үйден қуды. Atlantic Спекторды қабылдады, бірақ нәтижелер азайды. Ол The Top Notes үшін «Twist and Shout» әнін өндірді, бірақ ол сәтсіз болды. Ән жазушы Берт Бернс Спектордың аранжировкасын жек көріп, ол әнді бұзды деп ойлады, сондықтан Бернс оны The Isley Brothers тобымен қайта жаздырды, ол хитке айналды. Atlantic-тегі қысқа уақытында Спектор ЛаВерн Бейкер, Рут Браун, Жан ДюШон және Билли Сторм үшін музыка өндірді. 1961 жылы ол лейблден кетіп, Лос-Анджелеске оралды және Лестер Силлмен бірге Philles Records компаниясын құрды. Спектор 1960 жылдардың ең табысты жазбалар продюсерлерінің біріне айналды. Лейбер мен Столлер қысқа уақыт бойы United Artists компаниясында жұмыс істеді, содан кейін Джордж Голднермен бірге Red Bird компаниясын құрды. Олар The Dixie Cups тобының «Chapel of Love» және The Shangri Las тобының «Leader of the Pack» хиттерімен танымал болды, бірақ Red Bird компаниясының қаржысы нашар болды. 1964 жылы олар Джерри Векслермен кездесіп, Atlantic компаниясымен бірігуді ұсынды. 1990 жылы Эртегунның өмірбаянына сұхбат бергенде Векслер бұл мәселені талқылаудан бас тартты, бірақ Эртегун бұл келіссөздер оны сатып алу жоспары болғанын мәлімдеді. 1964 жылдың қыркүйегінде Эртегун ағайындылары мен Векслер компанияның басқа екі акционерін, Сабит пен Бьенстокты сатып алу процесінде болды, және Лейбер мен Столлер Сабит акцияларын сатып алуды ұсынды. Лейбер, Столлер, Голднер және Векслер өздерінің жоспарын Нью-Йорктегі Плаза қонақ үйінде түскі ас кезінде Эртегунға ұсынды. Лейбер мен Столлер Эртегунға оны сатып алу ниеті жоқ екенін айтты, бірақ Эртегун Голднердің мінез-құлқынан ашуланды және Векслер олармен бірге сөз байласып жатқанына сенімді болды. Векслер Эртегунға егер ол бас тартса, келісім онысыз жасалады деп айтты. Бірақ акцияның басым бөлігі Эртегун ағайындарының қолында болды, ал Векслер шамамен 20 пайызын иеленді. Эртегун Лейбер мен Столлерге қарсы өмір бойына кек сақтады, ал Векслермен қарым-қатынасы уыстасты.
Стек
1959 жылдың басында Atlantic компаниясының табысы өте жоғары болғандықтан, кейбір жоспарланған жарияланымдар кейінге шегерілді. Компания жазда екі ай қатарынан 1 миллион доллардан астам жалпы сатуды тіркеді, бұл The Coasters, The Drifters, LaVern Baker, Ray Charles, Bobby Darin және Clyde McPhatter тобының хиттерінің арқасында мүмкін болды. Бірнеше айдан кейін компания ең ірі екі әртісінен – Бобби Даринден және Рей Чарльзден бірден айырылып, сатылымның үштен бірін құрады. Дарин Лос-Анджелеске көшіп, Capitol компаниясымен келісімшарт жасады. Чарльз ABC Paramount компаниясымен жоғары роялтилер, өндірістік келісім, пайданы бөлісу және оның негізгі жазбаларына соңғы құқықтарды қамтитын келісімге келді. "Біз өліп қала жаздадық", - деп еске алады Векслер. 1990 жылы ол мен Эртегун Чарльздың келісімшартының мазмұны туралы дауласып, бұл жарылысқа себеп болды. Эртегун Бобби Даринмен достық қарым-қатынаста болды, ол 1966 жылы Atlantic-ке оралды. Рей Чарльз 1977 жылы Atlantic-ке қайта келді. 1960 жылы Atlantic-тің Мемфис дистрибьюторы Бастер Уильямс Векслерге хабарласып, Карла Томас пен оның әкесі Руфустың дуэті болған "Cause I Love You" әнін үлкен көлемде басып шығарып жатқанын айтты, бұл ән шағын Satellite лейблі арқылы шығарылды. Векслер Satellite компаниясының серіктесі Джим Стюартпен байланысып, Atlantic-ке 1000 доллар және кішкентай роялти төлеуге келісім жасады – бұл лейблдің алғашқы табысы болды. Келісімге 5000 долларлық төлем және барлық басқа жазбаларға бес жылдық опция кірді. Satellite иелері Стюарт пен Акстонның құрметіне Stax деп қайта аталды. Бұл келісім екі лейблдің сәтті сегіз жылдық серіктестігінің басталуын білдірді, Stax-қа Atlantic-тің жарнамасы мен дистрибуциясына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Векслер: "Біз мастерлер үшін төлемедік, Джим мастерлер үшін төледі, содан кейін ол бізге дайын жазбаны жіберді, біз оны шығардық. Біздің шығындарымыз өндіріс деңгейінен басталды – басып шығару, тарату, жарнамалау және маркетинг". The Mar Keys тобының "Last Night" әнін Satellite лейблі арқылы дистрибьюциялауға келісім жасау Atlantic-тің Atlantic емес лейблдегі тректерді маркетингке салуға алғашқы қадамы болды. Atlantic Stax жазбаларын басып шығара бастады. Векслер Том Даудты Stax-тың жазу жабдықтары мен құрылғыларын жаңартуға жіберді. Векслер Stax студиясындағы ынтымақтастық атмосфераға және оның нәсілдік интеграцияланған үй тобына таң қалды, ол оны "өте керемет топ" деп атады. Ол Мемфиске Atlantic музыканттарын алып келіп, жазды. 1960 жылдардың ортасындағы британдық жарылыс Atlantic-ті өзінің британдық дистрибьюторын өзгертуге мәжбүр етті. Decca әдетте АҚШ-та London еншілес компаниясында пайда болған британдық артистерге қол жеткізуден бас тартты. 1966 жылы Atlantic Atco лейблі арқылы 1966 жылы дебюттік альбомын шығарған Cream тобымен Polydor компаниясымен лицензиялық келісімге келді. 1967 жылы топ Disraeli Gears-ті Том Даудпен бірге жазу үшін Нью-Йорктегі Atlantic студиясына барды; ол АҚШ және Ұлыбританиядағы хит-парадтардағы Top 5-ке енді, ал "Sunshine of Your Love" синглі Billboard Hot 100-де 5-орынды иеленді. Векслер поп музыканың дамуын мойындамай, музыканттарды "рокроидтар" деп атады. Бірақ Atlantic 1970 жылдары рок музыкасына көшуден пайда тапты, ол Bad Company, Led Zeppelin және Yes тобымен келісімшарт жасады.
Warner Bros.-Seven Arts компаниясының сатып алуы
Atlantic өз әртістерімен және Stax компаниясымен келісімшарт жасасу арқылы үлкен жетістікке қол жеткізгеніне қарамастан, 1967 жылы Джерри Векслер тәуелсіз рекордтық компаниялардың ескі ретінің ыдырауына қатты алаңдады және лейблдің болашағынан сескеніп, оны ірі компанияға сатуға ұсыныс жасады. Лейбл президенті Ахмет Эртегун сатуға құштар болмаса да, 1962 жылғы сәтсіз сатып алу әрекетінен бері күштердің тепе-теңдігі өзгерген еді; Atlantic-тің бастапқы инвесторы доктор Вахди Сабит және аз үлестік иегері Мириам Бьенсток 1964 жылдың қыркүйегінде сатып алынған болатын. Atlantic Records-тің сатылуы Stax Records-пен жасалған тарату шартындағы тарату шарттарын қайта қарау туралы бапты қолданысқа енгізді, соның салдарынан Stax серіктестері Atlantic-ке тиесілі барлық Stax жазбаларының құқығы Atlantic-ке тиесілі екенін анықтады. Жаңа Warner иелері Stax шебер жазбаларының меншік құқығынан бас тартуға келіспеді, сондықтан тарату шарты 1968 жылдың мамырында тоқтатылды. Atlantic 1960 жылдары таратылған Stax жазбаларына құқығын сақтап тұрды. Сатудан кейін Джерри Векслердің компаниядағы ықпалы тез төмендеді; өзінің мойындауынша, ол және Эртегун Atlantic-ті "абсолютті билеушілер" ретінде басқарған, бірақ жаңа корпоративтік құрылымда ол өзінің лауазымына сәйкес жауапкершілікті қабылдауға құштар емес екенін сезінді. Сонымен қатар ол лейблдің ең табысты өнімдеріне айналып жатқан "рокқа ұқсас" ақ әртістерден алшақтады және Бен Э. Кинг пен Соломон Берк сияқты өзі қолдаған қара әртістердің аяқталып бара жатқан табысына көңілі тоңды. Векслер Нью-Йорктен Флоридаға көшіп кетуге шешім қабылдады. Оның кеткеннен кейін Эртегун – бұрын Atlantic-тің іскерлік мәселелеріне көп қызығушылық танытпаған – лейблдің бақылауын өз қолына алып, Warner музыка тобының кеңеюіндегі маңызды тұлғаға айналды. 1968 жылы Atlantic Cotillion Records атты жаңа еншілес лейбл құрды. Лейбл бастапқыда блюз және оңтүстік соул музыкасын шығару үшін құрылды; оның алғашқы синглы, Отис Клейдің "She's About A Mover" нұсқасы R&B хитке айналды. Cotillion каталогы тез арада прогрессивті рок, фолк-рок, госпел, джаз және комедия жанрларын қамтыды. 1976 жылы лейбл диско және R&B музыкасына баса назар аудара бастады. Оның қатарында Curtis Mayfield Impressions, Slave, Brook Benton, Jean Knight, Mass Production, Sister Sledge, The Velvet Underground, Stacy Lattisaw, Lou Donaldson, Mylon LeFevre, Stevie Woods, Johnny Gill, Emerson, Lake & Palmer, Garland Green, The Dynamics, The Fabulous Counts және The Fatback Band сияқты әртістер болды. Cotillion Льютер Вандростың мансабын бастауға да көмектесті, ол Luther триосының бір бөлігі ретінде лейблге жазды. Cotillion 1970 жылы Вудсток фестивалі фильмінің үш альбомдық саундтрегін де шығарды. 1970 жылдан бастап ол джаз флейтисті Герби Маннның бұрынғы Atlantic шарты аяқталғаннан кейін құрылған Embryo Records-ты да таратты. Cotillion құрумен қатар, Atlantic өзінің тізімін кеңейте бастады, оған рок, соул/рок, прогрессивті рок, британдық топтар және әнші-күйші авторлар енді. Векслер 1969 жылы Дасти Спрингфилдтің ("Dusty in Memphis") және Лотти Голденнің ("Motor Cycle") альбомдарын шығарды, бірақ Голденнің Эртегунмен де тығыз байланысы болды, ол оның лейблға қосылуына ықпал етті. 1969 жылы Atlantic 8000 сериясы (1968–72) R&B, рок, соул/рок және психоделикалық әртістерден тұрды. Сол жылы Арета Франклиннің ("Soul '69"), Led Zeppelin ("Led Zeppelin"), Дон Ковэйдің ("House of Blue Lights"), Боз Скаггстің ("Boz Scaggs"), Роберта Флэк ("First Take"), Уилсон Пикет ("Hey Jude"), Mott the Hoople ("Mott the Hoople") және Black Pearl ("Black Pearl") альбомдары да шықты. Эртегунның Warner-дегі билігі нығайғаннан кейін Atlantic бас компанияның қайта ұйымдастыруларына қарамастан дербестігін сақтап, өздерінің маркетингін жүргізуді жалғастырды, ал WEA дистрибуциямен айналысты.
The sale of Atlantic Records activated a clause in the distribution agreement with Stax Records calling for renegotiation of the distribution deal and at this point, the Stax partners discovered that the deal gave Atlantic ownership of all the Stax recordings Atlantic distributed. The new Warner owners refused to relinquish ownership of the Stax masters, so the distribution deal ended in May 1968. Atlantic continues to hold the rights to Stax recordings it distributed in the 1960s. In the wake of the takeover, Jerry Wexler's influence in the company rapidly diminished; by his own admission, he and Ertegun had run Atlantic as "utmost despots" but in the new corporate structure, he found himself unwilling to accept the delegation of responsibility that his executive role dictated. He was also alienated from the "rockoid" white acts that were quickly becoming the label's most profitable commodities and dispirited by the rapidly waning fortunes of the black acts he had championed, such as Ben E. King and Solomon Burke. Wexler ultimately decided to leave New York and move to Florida. Following his departure, Ertegun—who had previously taken little interest in Atlantic's business affairs—took decisive control of the label and quickly became a major force in the expanding Warner music group. During 1968 Atlantic established a new subsidiary label, Cotillion Records. The label was originally formed as an outlet for blues and deep Southern soul; its first single, Otis Clay's version of "She's About A Mover", was an R&B hit. Cotillion's catalog quickly expanded to include progressive rock, folk rock, gospel, jazz and comedy. In 1976, the label started focusing on disco and R&B. Among its acts were the post Curtis Mayfield Impressions, Slave, Brook Benton, Jean Knight, Mass Production, Sister Sledge, The Velvet Underground, Stacy Lattisaw, Lou Donaldson, Mylon LeFevre, Stevie Woods, Johnny Gill, Emerson, Lake & Palmer, Garland Green, The Dynamics, The Fabulous Counts, and The Fatback Band. Cotillion was also responsible for launching the career of Luther Vandross, who recorded for the label as part of the trio Luther. Cotillion also released the triple albums soundtrack of the Woodstock festival film in 1970. From 1970 it also distributed Embryo Records, founded by jazz flautist Herbie Mann after his earlier Atlantic contract had expired. In addition to establishing Cotillion, Atlantic began expanding its own roster to include rock, soul/rock, progressive rock, British bands and singer songwriters. Two female artists were personally signed by Wexler, with album releases in 1969, Dusty Springfield (Dusty in Memphis) and Lotti Golden (Motor Cycle), although Golden also had a close working relationship with Ertegun, who was instrumental in her signing with the label. By 1969, the Atlantic 8000 series (1968–72) consisted of R&B, rock, soul/rock and psychedelic acts. Other releases that year include albums by Aretha Franklin (Soul '69), Led Zeppelin (Led Zeppelin), Don Covay (House of Blue Lights), Boz Scaggs (Boz Scaggs), Roberta Flack (First Take), Wilson Pickett (Hey Jude), Mott the Hoople (Mott the Hoople), and Black Pearl (Black Pearl). With Ertegun's power at Warners now secure, Atlantic was able to maintain autonomy through the parent company reorganizations and continue to do their own marketing, while WEA handled distribution.
Рок дәуірі
Бұл кезеңде Атлантик лейбліндегі бірқатар әртістер британдықтар болды (Led Zeppelin, Genesis, Yes, Bad Company және Phil Collins сияқты), бұл көбінесе Эртегунның еңбегінің нәтижесі болды. Гринбергтің айтуынша, Эртегун Ұлыбританияны ұзақ уақыттан бері ашылмаған таланттардың қоры ретінде қарастырған. Оның ықпалымен Гринберг әр жылы алты-жеті рет Ұлыбританияға сапар шегіп, лейблге жаңа әртістер іздеді. Бастапқыда Джерри Векслер лейблдің басқарушысы болған, ал Эртегун A&R саласына ден қойып, бизнес жағына көп қызығушылық танытпаған. Бірақ Warner компаниясына сатылғаннан кейін жағдай өзгерді. Эртегун сатуға мәжбүр болғанымен, осы жағдайды өзіне тиімді етуге қол жеткізді. Ол лейблдің атқарушы билігін алды және Warner тобына ықпал етті. Ал Векслер Атлантиктің рок музыкасына бет бұруына наразы болды және 1975 жылы кетіп қалды. Векслердің шәкірті Джерри Л. Гринберг оны алмастырды және 1970 жылдары Атлантиктің табысына үлкен үлес қосты. Жеті жылдың ішінде Гринберг жеке көмекші қызметінен лейбл президентіне дейін өсті. Векслер Гринбергті жұмысқа алды және оның ұстазы болды, оған жазба бизнесінің күнделікті істерін үйретті. Эртегундан музыканттармен қалай қарым-қатынас жасау керектігін білді. Zeppelin 1968 жылдан 1973 жылға дейін Атлантик үшін жазбалар жасады. Келісімшарт аяқталғаннан кейін олар Swan Song лейблін құрып, басқа лейблдерден бас тартқаннан кейін Атлантикпен дистрибьюциялық келісімшартқа қол қойды. 1969 жылы Стивен Стиллс әлі де Buffalo Springfield тобымен жасасқан келісімшарты бойынша Атлантикке қол қойды. Оның агенті Дэвид Геффен Векслерден Стиллсті Атлантик келісімшартынан босатуды сұрады, себебі Геффен Стиллстің жаңа тобының Columbia лейблімен келісімшарт жасауын қалады. Векслер ашуланып, Геффенді кеңсесінен шығарып жіберді, бірақ Геффен келесі күні Ахмет Эртегунға қоңырау шалып, Эртегун Геффенді Columbia-дағы Клайв Дэвисті Атлантикке Crosby, Stills & Nash-ты қол қоюға көндіруге итермеледі. Олар Атлантикпен келісімшарт жасасты, ал Атлантик оларға алғашқы альбомын жазуда толық еркіндік берді. Келісімшарт Нэштің әлі де Epic Records (The Hollies-тің АҚШ дистрибьюторы) келісімшартымен байланысты болғандықтан қиынға соқты, бірақ Эртегун дипломатиялық шеберлігін пайдаланып, бұл мәселені шешті. Ол бұрынғы Buffalo Springfield мүшесі Ричи Фрейді Атлантик келісімшартынан босатты, бұл Фрейдің жаңа тобы Poco-ға Epic-ке қол қоюға мүмкіндік берді, ал оның орнына Columbia Records (Epic-тің бас компаниясы) Нэшке Атлантикке қол қоюға рұқсат берді. Нәтижесінде Эртегун мен Атлантик жеңіске жетті. Poco Epic үшін орташа табысқа қол жеткізді, бірақ Crosby, Stills & Nash-тың өз атымен аталатын дебюттік альбомы (1969 жылдың мамырында жарық көрді) үлкен және ұзаққа созылған хитке айналды, Billboard альбом тізімінде #6 орынға жетті, АҚШ-тың Top 40 синглдерін шығарды, көп платиналық сатушы атанды және ақырында Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың 500 ең үздік альбомы" тізіміне енді. CSNY және Led Zeppelin-нің үлкен табысынан кейін британдық Yes тобы прогрессивті рок жанрындағы жетекші топтардың бірі ретінде тез танылды, ал олардың табысы 1970 жылдары ұзақ ойналатын альбомның рок музыкасының негізгі сату форматы ретінде басымдығын орнатуда маңызды рөл атқарды. 1969-1970 жылдары бірнеше құрамдық өзгерістерден кейін, топ 1971 жылы қосылған гитарист Стив Хау және клавишник Рик Уэйкменмен бірге "классикалық" құрамына енді. Олардың көптеген шығармаларының ұзақтығы топты бір синглмен жарнамалауды қиын еткенімен, олардың сахналық шеберлігі оларға адал жанкүйерлер әкелді және олардың альбомдары өте табысты болды. Олардың үшінші альбомы The Yes Album (1971), жаңа гитарист Стив Хаудың дебюті болды, олардың алғашқы үлкен хитіне айналды, Ұлыбританияда #4 орынға жетті және АҚШ-та #40 орынға енді. Осы кезден бастап, және 1970 жылдардың соңындағы панк / жаңа толқын қозғалысының әсеріне қарамастан, топ төртінші альбомынан бастап ерекше табысқа ие болды. Fragile, 1971 және 1991 жылдар аралығында шыққан он бір альбомның әрқайсысы (соның ішінде сәнді түрде таңбаланған жанды үш альбом Yessongs) АҚШ пен Ұлыбританияда Топ-20-ға кірді, ал екі LP Топографиялық мұхиттардың әңгімелері (1973) және Going For The One (1977) екеуі де Ұлыбританияда No 1 орынға жетті. 1970 жылдардың соңында Атлантиктің рок лейблі ретінде жаңадан сәттілікке жетуіне белгілі A&R менеджері Джон Калоднердің еңбегі үлкен үлес қосты. 1974 жылы бұрынғы фотограф, дискі дүкенінің менеджері және музыка сыншысы Атлантиктің Нью-Йорк жарнама бөліміне қосылды. 1975 жылы Калоднер A&R бөліміне ауысты, қатарлар бойынша тез өрледі, ал 1976 жылы Атлантиктің алғашқы Батыс жағалауының A&R директоры болып тағайындалды. Келесі төрт жыл ішінде ол Foreigner, AC/DC, Peter Gabriel және Phil Collins сияқты бірқатар маңызды әртістерді жұмысқа алуда маңызды рөл атқарды. Калоднер басқа лейблдер бас тартқан әртістерді жұмысқа алып, өзінің беделін қалыптастырды, және оның осы саладағы ең маңызды жетістіктерінің бірі – ағылшын-американдық Foreigner тобын қолдауы болды. Топ экспатриант британдық музыканттар Мик Джонс (бұрынғы Spooky Tooth) және King Crimson тобының негізін қалаушылардың бірі Иэн Макдональдтың туындысы болды. Олардың дебюттік альбомына айналған әндердің демо жазбалары (соның ішінде "Feels Like The First Time" әні) дерлік барлық ірі лейблдермен, соның ішінде Атлантикпен қабылданбады. Бірақ олардың табанды менеджері Буд Прагер кейінірек бұл лейблдің бұрынғы келісімшарты бойынша өтелетін өтеуіне жауап ретінде CBS-ке әдейі үн қатпағанын айтты ("Олар маған көп ақша төлемеді, сондықтан мен олардан Foreigner-ді өтетемін деп ойладым. Топ оларға тіпті ұсынылмады.") Прагер Атлантикпен әрі қарай жұмыс істеді, тіпті лейблдің A&R бөлімі мен президенті Джерри Гринберг Foreigner-ді бірнеше рет қабылдамады. Калоднердің топқа деген сенімі (және тікелей ойнатылым) ғана Гринбергті оларды жұмысқа алуға және оны жеке жобасы ретінде қабылдауға көндірді. Одан да кейін Калоднер жобаны қабылдауға дайын болатын жиырма алты продюсерден бас тартты. Барлық қарсылықтарға қарамастан, Калоднердің Foreigner-ге деген сенімі топтың үлкен табысымен толығымен расталды. Олардың 1976 жылғы дебюттік синглы "Feels Like The First Time" Billboard сингл тізімінде #4 орынға жетті, олардың өз атымен аталатын дебюттік альбомы 4 миллионнан астам дана сатылды, ал альбомнан шыққан келесі синглдар топты АҚШ тізімінде бір жылдан астам уақыт бойы сақтап тұрды. Келесі жылдары Foreigner Атлантиктің ең табысты жобаларының біріне және тарихтағы ең көп сатылатын топтардың біріне айналды, халықаралық хиттер тізіміне енді және бүкіл әлемде 80 миллионнан астам альбом сатты, оның ішінде АҚШ-та 37,5 миллион альбом сатылды. 1978 жылы Атлантик, ақыры, жетекші британдық прогрессивті тобы Genesis-ті АҚШ-та маңызды әртіс ретінде таныстырды. Ахмет Эртегун олардың алғашқы американдық турларының бірінде Орта Батыста олардың өнерлерін көрген, және осы кезде ол олардың барабаншысы/вокалисі, Phil Collins-тің жанкүйеріне айналды. Джерри Гринберг Эртегунның кеңесі бойынша 1973 жылы Genesis тобын АҚШ-та Атлантикке қол қойды, бірақ олар Еуропада өте табысты болғанымен, Genesis 1970 жылдары Америкада ең жақсы жағдайда "культты" топ болып қала берді. Осы уақыт аралығында, бастапқы жетекші вокалист Питер Гэбриел 1975 жылы топты тастап кетті, ал 1977 жылы жетекші гитарист Стив Хакетт топты тастап кетті, нәтижесінде топ үштікке дейін қысқарды. Эртегун топтың 1978 жылғы альбомын жазуға тікелей қатысты. And Then There Were Three, жеке өзі альбомның болашақ бірінші синглы "Follow You, Follow Me" әнін қайта жазды. Топ осы нұсқаны пайдаланбаса да, олардың келесі өндірісіне бағыт берді. Коллинс кейін: "Біз оның нұсқасын пайдаланбадық, бірақ ол нені іздеп отырғанын білдік. Ол бұрын байқамаған нәрсені көрді", - деді. "Follow You, Follow Me" әнінің шыққан нұсқасы Genesis-ке АҚШ-та алғашқы хитін сыйлады, альбом олардың алғашқы американдық алтын альбомына айналды, және осы тәжірибе Эртегун мен Коллинстің жақын дос болуына әкелді.
Лонг Бранч қоймасындағы өрт
1978 жылғы 8 ақпанда таңертең «Атлантик» компаниясы ауыр қайғыға ұшырады, өйткені өрт оның таспа архивінің көп бөлігін жойды. Бұл архив Нью-Джерси штатының Лонг-Бранч қаласындағы кондиционерлері жоқ қоймада сақталған болатын. 199 Бродвейдегі төрт қабатты қойма 1975 жылғы наурыз айында жабылатынша «Вогель» дүкеніне тиесілі болған. Ғимарат бір апта бұрын сатып алынып, қала орталығын қайта жаңғырту мақсатында «Nadler’s Furniture Center» атымен қайта ашу жоспарланған еді. Сол кездегі «Атлантик» компаниясының қаржы директоры Шелдон Вогельдің отбасына бұл ғимарат тиесілі болған. Эртегун компанияның Манхэттендегі кеңселерінде таспалар тым көп орын алып жатыр деп шағымданғаннан кейін, ол компанияның көпжолға жазылған және шығарылмаған жазбаларын осы ғимаратқа көшіруді ұсынған. «Атлантик» компаниясының шығарылған каталогындағы материалдың түпнұсқа таспалары Нью-Йоркте сақталғандықтан аман қалды, бірақ өрт шамамен 5000–6000 таспа орамасын жойды немесе зақымдады. Олардың ішінде компанияның барлық шығарылмаған түпнұсқа таспалары, баламалы түсірілімдер, репетициялық таспалар және 1948 мен 1969 жылдар аралығында жазылған студиялық жазбалар бар еді. «Атлантик» компаниясы стерео дыбыста жаздыратын алғашқы лейблдердің бірі болды. Жоғалған таспалардың көп бөлігі 1940-1950 жылдары жазылған стерео «баламалары» еді (1960 жылға дейін «Атлантик» компаниясы моно нұсқалармен бір уақытта жаздыратын), сондай-ақ Том Доудтың 1950-1960 жылдары жазған 8 тректі көпжолға жазылған түпнұсқаларының барлығы. «Billboard» журналының тілшісі Билл Холландтың айтуынша, өрт туралы ақпарат құпия сақталған, ал Холландпен сөйлескен «Атлантик» компаниясының бір қызметкері бір жылдан кейін ғана осы жайтты білгенін хабарлаған. Кейіннен қайта шығару өндірушілері мен мұрағатшылар бірнеше жыл бұрын Нью-Джерси архивінен алынып, қайтарылмағандықтан сақталған, алғашқыда «жоғалған» деп есептелген таспаларды тапты. «Rhino Atlantic John Coltrane» жинағын құрастыру кезінде продюсер Джоэл Дорн 1959 жылғы Колтрейннің «Giant Steps» альбомынан жойылған жазбаларды, сондай-ақ Бобби Дариннің «Dream Lover» (Фред Нилдің гитарада ойнауымен) түпнұсқалық «Atco» демо-жазбасын және басқа да таспаларды тапты. «Атлантик» архивішілері басқа «жоғалған» материалдарды да тапты, олардың ішінде шығарылмаған түпнұсқалар, баламалы түсірілімдер және Рэй Чарльз, Ванн «Piano Man» Уоллс, Орнетт Коулман, Ленни Тристано және Ли Конитцтің репетициялық таспалары бар еді.
40 жылдығы концерті
1988 жылдың мамырында лейбл HBO телеарнасында 40 жылдық мерекелік концерт өткізді. Шамамен 13 сағатқа созылған бұл концертте олардың көптеген әртістері өнер көрсетті, сондай-ақ Led Zeppelin және Crosby, Stills және Nash сияқты рок жұлдыздары қайта қосылды (Дэвид Кросби түрмеден шыққаннан кейін толық құрамымен алғаш рет сахнаға шықты).
2000 жылдар
1980 жылдары құрылған кантри музыка бөлімшесі 2001 жылы жабылды. 2003 жылдың соңында Time Warner компаниясы Warner Music Group-ты инвесторлар тобына 2,6 миллиард долларға сатты. Келісім 2004 жылдың басында аяқталды, нәтижесінде Elektra Records және Atlantic бір лейблге біріктірілді, ол АҚШ-тың шығысында жұмыс істеді. Янкович бұл пародияны әділ пайдалану құқығын пайдаланып жасауға мүмкіндігі болғанымен, оның жазбалар лейблі Volcano Entertainment, Atlantic компаниясымен "соғысқа түсудің" қажеті жоқ деп шешті. Пародия 7 маусымда тегін онлайн-релизбен жарияланды. Кейін ол тағы екі пародия жазды: "White & Nerdy" және "Do I Creep You Out", олар екеуі де 26 қыркүйекте оның орнына шығарылды. Ол тікелей эфирде "Atlantic Records sucks" деп жазылған футболка киді, ал "White & Nerdy" музыкалық видеосында Atlantic туралы Википедиядағы мақаланы бұзып, оны үлкен әріптермен "YOU SUCK!" деп ауыстырды. Бұл Википедиядағы әрекет бірнеше жыл бойы көшірмешілік вандализмге әкеліп соқты, нәтижесінде аталған бетше ұзақ мерзімге жартылай қорғалды. 2007 жылы лейбл өзінің 60 жылдығын 2 мамырда PBS телеарнасында көрсетілген American Masters деректік фильмі "Atlantic Records: The House that Ahmet Built" және бір уақытта Starbucks CD-сі "Atlantic 60th Anniversary: R&B Classics Chosen By Ahmet Ertegun" шығару арқылы атап өтті. Сол жылы Atlantic ірі жазбалар лейблы үшін маңызды жетістікке қол жеткізді. International Herald Tribune газетінің мәліметінше, "АҚШ-тағы музыкалық сатудың жартысынан астамы қазір iTunes-тен жүктеу және ұялы телефондарға рингтондар сияқты цифрлық өнімдерден түседі", сонымен қатар "өнеркәсіптің қалған бөлігі сияқты компакт-дискі сатудың күрт төмендеуін көрмейді".
2020 жылдар
2020 жылдардың басында Atlantic Records өзгеретін медиа кеңістігіне бейімделу үшін жаңа стратегияларды қабылдады. TikTok сияқты платформалар талантты іздеудің жаңа мүмкіндіктерін ұсынғандықтан, рекордтық компания жаңадан көзге шығып келе жатқан әртістерді, әсіресе әлеуметтік желілердегі таланттарды қарастыра бастады. Осының нәтижесінде Flyana Boss, Efflo және Flawed Mangoes сияқты музыкалық топтар музыка индустриясының ірі компаниясымен келісімшарт жасасты.