Ал Дэвис: «Оңай жеңіс, сәби!» және Американ футбол тарихындағы тұлға

Кіріспе

Американдық футбол жаттықтырушысы және басшысы (1929–2011)

Аллен Дэвис (4 шілде 1929 – 8 қазан 2011) – американдық футбол жаттықтырушысы және басшысы. Ол 1972 жылдан 2011 жылы қайтыс болғанға дейін 39 жыл бойы Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Оукленд Рейдерс» клубының негізгі иесі және бас менеджері (ресми атауы – басқарушы серіктес) болды. «Рейдерс» клубының негізгі иесі болғанға дейін ол 1963 жылдан 1965 жылға дейін команданың бас жаттықтырушысы, ал 1966 жылдан 1971 жылға дейін жартылай иесі болып қызмет етті. «Рейдерс» Америка футбол лигасының (AFL) құрамында болған кезде ол екі лауазымды да бірге атқарды. 1966 жылы AFL комиссары қызметін атқарды. «Жай ғана жеңіс, сәлем» деген ұранымен танымал. Ол қазіргі заманда қара нәсілді бас жаттықтырушыны (Арт Шелл) алғаш рет тағайындаған, әйел бас атқарушы директорын (Эми Траск) алғаш рет тағайындаған және латино бас жаттықтырушыны (Том Флорес) алғаш рет тағайындаған NFL иесі болды. Ол NFL тарихында көмекші жаттықтырушы, бас жаттықтырушы, бас менеджер, комиссар және иелік еткен жалғыз басшы болып қала береді.

Ерте өмір

Дэвис Массачусетс штатының Броктон қаласында еврей отбасында дүниеге келді. Дэвистің әкесі Луис Дэвис Массачусетс штатында түрлі жұмыстар істеді; киім өндірісінде біршама табысқа жеткен соң, 1934 жылы әйелі Роуз және екі ұлы Джерри мен Алленмен бірге Нью-Йорк қаласына Бруклинге көшіп келді. Луис Дэвис отбасына Ютика даңғылынан алтыншы қабаттағы пәтер жалдады, киім саудасында сәтті болды және Атлантик-Бичте (Нью-Йорк) ыңғайлырақ тұрғын үйге көшуден бұрын екі ұлын колледжге жіберді. Луис Дэвис кіші ұлын қолдаған көптеген оқиға бар, бірақ бала ұсталмаса немесе жанжалдан қашпаса, осы оқиғалардың көп бөлігі Ал Дэвистен алынған. Балалық шағындағы достары оны ұрысқақтан гөрі сөйлегіш деп сипаттады, бірақ сөзбен шебер болған. Алдыңғы қатардағы спорт түрі - баскетбол, ол өте жақсы ойнады, бірақ ең шебер ойыншы болмады. Бала кезінде ол Эразм Холл орта мектебінде жаттықтырушы Аль Бадаинмен ойнауға бел буды, сондықтан үйіне жақын мектепке бару мүмкіндігінен бас тартты. Девис Эразм командасында резервте болды және көп ойнамады, бірақ Бадаиннің жаттықтыру әдістерін зерттеді және одан көп нәрсе үйренгенін сезінді. 1980 жылдары Бадаин ауырып, мұқтаж болғанда, Дэвис зейнеткер жаттықтырушысын Батыс жағалауына алып келіп, «Рейдерс» командасының Суперкубоктағы ойынын көруге мүмкіндік берді және оның қарыздарын төледі. Дэвис орта мектеп командасында аз рөл атқарғанына қарамастан, кейінірек «Рейдерс» медиа-нұсқаулықтарында Дэвистің сипаттамалары жарияланды, онда ол мектеп оқушысы ретінде көрсетілді, бірақ журналистер мәселені зерткегеннен кейін келесі басылымдарда бұл мәлімдемелер азайтылды. Футбол ойнау тәжірибесінің болмауы (оның жоғары мектептегі бауырластығында ойнаған) оны NFL немесе AFL-де бас жаттықтырушы болған бірнеше адамның қатарына қосты, тіпті жоғары мектеп командасында ойнамаған болса да. Дэвис 1947 жылдың қаңтарында орта мектепті бітіріп, 17 жасында Огайо штатының Спрингфилд қаласындағы Виттенберг колледжіне түсті. Колледж Дэвисті жұмысқа алды, бірақ оған стипендия берілмеді. Ол бір семестрді бейсболмен айналысып, жоғары деңгейдегі мектепке ауысуды жоспарлады. 1947 жылдың ортасында Сиракуз университетіне ауысты. Дэвис әртүрлі университет командаларына сынақтан өткенімен, Сиракуздағы спорттық мансабының шыңы - жасөспірімдер бейсбол командасының орынбасары болып жылыну. Бұған наразы болған ол 1948 жылы Нью-Йорк штатындағы Хартвик колледжіне қысқа уақытқа ауысты, бірақ көп ұзамай Сиракузға оралды. Дэвистің спортта жетістікке жетпегеніне қарамастан, ол жиі университет спортшыларымен араласатын, олардың көпшілігі оның да басқа командадағы спортшы екенін ойлады. Ерлер баскетбол командасына қосылуға тырысқанда сәтсіз болған Дэвис футбол стратегиясына қызығушылық танытты және бас жаттықтырушының жазбаларын алған Дэвиске күдікпен қарап, жаттығудан кетуді сұрағанға дейін футбол командасының жаттығуларын қадағалап жүрді. Дэвис сонымен қатар көмекші жаттықтырушылардың футбол стратегиясы бойынша академиялық курстарын тыңдады, оған көбінесе тек ойыншылар қатысатын.

Davis was born in Brockton, Massachusetts, to a Jewish family. Davis' father, Louis Davis, worked in a variety of trades in Massachusetts; having found some success in the garment manufacturing field, he moved to Brooklyn, New York, in 1934 with his wife, Rose, and their two sons, Jerry and Allen. Louis Davis rented a sixth floor walkup for his family off Utica Avenue, became very successful in the garment trade, and put his two sons through college before seeking a more comfortable dwelling in Atlantic Beach, New York. Although there are a number of stories of Louis Davis backing his younger son in anything so long as the boy did not get caught or back down from a confrontation, most of these stories derive from Al Davis. Childhood friends depicted him as more of a talker than a fighter, although very good with his mouth. Young Al's sport of choice was basketball, and he gained a reputation of a hard player, if not the most skillful. As a boy, he was determined to play for Coach Al Badain at Erasmus Hall High School, passing up the opportunity to attend school closer to his house. Although he was only a reserve on the Erasmus team, and did not play much, Davis studied Badain's coaching techniques, and felt he learned much from him. In the 1980s, with Badain ill and in need, Davis brought his elderly former coach to the West Coast to witness his Raiders in the Super Bowl, and paid the man's debts. Despite Davis's slight role on his high school team, Raiders media guides later published descriptions of Davis which depicted him as a schoolboy star, only to have the claims scaled back—slightly—in future editions after reporters investigated the matter. His lack of football playing experience (he did play football for his high school fraternity) made him one of the few to be a head coach in the NFL or AFL despite never having played even for the high school varsity. Davis graduated from high school in January 1947, immediately enrolling at Wittenberg College in Springfield, Ohio at age 17. The school had recruited Davis, although it did not extend him a scholarship. He spent a semester there, occupying himself with baseball and plans to transfer to a higher profile school. In mid 1947, he transferred to Syracuse University. Although Davis repeatedly tried out for the various varsity teams, the height of his athletic career at Syracuse was warming the bench for the junior varsity baseball team. Frustrated by this, he briefly transferred to Hartwick College, also in New York State, in 1948, but soon returned to Syracuse. Despite Davis's lack of athletic success, he commonly mingled with varsity athletes, many of whom assumed he was also one but on another team. Unsuccessful in his efforts to join the men's basketball team, Davis became interested in football strategy, and haunted the football team's practices until asked to leave by the head coach, suspicious of Davis for taking notes. Davis also took the academic courses in football strategy given by the assistant coaches, and ordinarily attended only by players.

Колледж жаттықтырушысы

Жұмыс іздеу кезінде ол өзін "Сиракузадан келген Дэвис" деп таныстырды, мүмкін қасақана түрде мектептің футбол командасының жұлдызды жартылай қорғаушысы Джордж Дэвиспен шатастыру үшін. Хофстра университеті мен Адельфи университетінің спорт директоры Билл Альтенберг (екеуі де Лонг-Айлендте) одан бас тартқаннан кейін, ол Адельфи университетінің президентіне жүгінді. Екі адам арасында не болғаны белгісіз; оның биографы Марк Рибоуски Дэвис "алдау мен сұйық сөздің" үйлесімін қолданғанын айтады, бірақ Альтенберг Дэвисті кеңсесінен шығарғаннан жарты сағат өткен соң президенттен жаңа жаңа футбол жаттықтырушысы тағайындалғаны туралы қоңырау келді.

Әскери қызмет

1952 жылы, магистр дәрежесін алғаннан кейін студенттік шегерімі тоқтатылып, Дэвис АҚШ Армиясына шақырылды. Ол тез арада Сиракуза қаласының жанындағы қоғамдық байланыстар бөліміне бекітіліп, әскери футбол командаларының бапкерлер құрамындағы бір орынға қол жеткізуге кірісті. 1953 жылы Вирджиния штатындағы Форт-Белвоардың генералдарының бірі Стэнли Скотт Дэвистің қызметін өз базасының футбол командасының бапкері ретінде пайдаланды. Сол кезде әскери футбол өте қадірленді; командалар колледж жұлдыздарымен толық жабдықталған және көбінесе Ұлттық Футбол Лигасы (NFL) командаларымен жаттығу ойындары өткізетін. Дэвис Вашингтоннан оңтүстікке қарай орналасқан Форт-Белвоар командасын сегіз жеңіс, екі жеңіліс және бір тең ойын (8–2–1) нәтижесіне жеткізді, бірақ жақын жердегі Куантико теңіз базасына соңғы ойында жеңіліс тапқандықтан Сан-Диегодағы Поинсеттия кубогында ойнау мүмкіндігінен айырылды. Қарапайым сарбаз ретінде ол жиі офицерлер сияқты жоғары шенді ойыншыларды баптайтын. 1952 жылдың соңында ол әскерилерде спортшыларға жағдай жасалып жатыр ма деген мәселені зерттеу үшін құрылған конгресс комитетінің алдында куәлік беруге шақырылды. Дэвистің командасының көп бөлігі Кореяға жіберілсе де, ол 1954 жылы әскерден босатылғанға дейін Форт-Белвоарда қалды. Армияда бапкерлік қызмет еткен кезде Дэвис өзінің ойыншылары туралы ақпаратты NFL командаларына сатқан. Дэвиске хабарласқан NFL басшыларының бірі Лос-Анджелес Рамс командасының Пит Розель болды, бірақ Розельге қаржы бөлмегендіктен, Дэвис оған ешқандай ақпарат бермеді.

Скаутинг және колледжге қайта оралу

Әскери қызметтен кейін Дэвис өзінің ниşanлысы Кэрол Сагалға Бруклиндегі синагогада үйленді; жұбайлар Ал Дэвистің ата-анасына жақын Атлантик-Бич қаласында алғашқы үйлерін құрды. Дэвис бір жыл бойы NFL-дің «Балтимор Колтс» командасында тәуелсіз скаут ретінде жұмыс істеді. Ол өзінің құрамында болған немесе қарсы жаттықтырған ойыншылар туралы көп білген және «Колтс» командасына қай ойыншыларға келісімшарт ұсынуға немесе азаматтық өмірге оралғанда таңдауға кеңес берді. Дэвис «Колтс» бас жаттықтырушысы Уиб Эвбанкті жақындыққа шақырды, Эвбанктің байланыстары Дэвиске жаттықтырушылық қызметке жол ашады деп үміттенді, және бұл күш-жігер 1955 жылдың қаңтарында нәтежесін берді, Дэвис Оңтүстік Каролинадағы «Цитадель» институтына бірінші жылдық бас жаттықтырушы Джон Сауэрдің көмекшісі ретінде жұмысқа қабылданды. Соғыста түлектері жеңіске жеткен даңққа қарамай, Оңтүстік Каролина әскери академиясының футбол командасы өткен маусымда барлық ойында жеңіліске ұшырады, ал бұрынғы бас жаттықтырушы Джон Макмиллан екі маусымнан кейін қызметтен босатылды. Дэвис сұхбатында Солтүстік-Шығыстағы шағын қалалардан келген жігіттерді «Цитадельге» оқуға көндіруге болатынын айтты, өйткені институттың қатаң тәртібі жұлдызды ойыншыларды тартуда қиындықтар туғызады. Ол жалдау жұмысында сәтті болды, бірақ олардың барлығы Паррис аралындағы теңіз жаяу әскерлерінің базасындағы алғашқы оқу лагерінен кейін қалған жоқ. Ойын кезінде Дэвис баспасөз орындығында орналасып, Сауэр көбінесе түзетпей орындаған ойынды шақыратын. «Цитадель» күтпеген жерден маусымды алғашқы алты ойынның бесеуінде жеңіске жетіп, келесі үш ойында жеңіліске ұшырады, нәтижесінде 5–4 есебімен аяқтады. Дэвис «Цитадельдің» жетістіктеріне қосқан үлесі үшін көп мақтау алды, бірақ Сауэрдің өзін-өзі тым агрессивті түрде жарнамалауынан оның құрметіне қол жеткізе алмады. 1956 жылғы маусым сәл нашар болды, команда 3–5–1 есебімен аяқтады. Сауэр маусым соңында отставкаға кетті; Дэвис бас жаттықтырушы лауазымына үміткер болды, содан кейін отставкаға кетті; Рибоуски NCAA ережелерін бұза отырып, ойыншыларға төлемдер мен басқа да жеңілдіктер жасалғаны туралы айыптаулар болғанын жазды; сондай-ақ Дэвис профессорларға студент-спортшыларды футбол ойнауға қабілетті ету үшін бағаларын өзгертуге қысым жасады деп мәлімдеді. «Цитадельден» кеткен кезде Дэвис келесі жұмысын Лос-Анджелестегі Оңтүстік Калифорния университетінде (USC) ұйымдастырған болатын. Дэвис USC-нің көмекші жаттықтырушысы ретінде тиімді жалдаушы болды, ол бір үміткер, Анджело Кояны түнде Лос-Анджелес Колизейіне алып келді, ал шамдар баяу өшіріліп жатқанда, студенттен өзін 100 000 адамның алдында ойнап жатқанын көзге елестетуін сұрады. Коя USC үшін ойнады және кейін «Рейдерс» кеңсесінде жұмыс істеді. Дэвис келген кезде USC түлектеріне ойыншыларға жасырын түрде ақша беруге рұқсат бергені үшін NCAA санкциясында болды және 1956 жылғы маусымнан кейін бірде-бір боул ойынында ойнауға рұқсат берілмеді; бұл санкциялар Дэвистің USC-дегі алғашқы екі маусымына, 1957 және 1958 жылдары, команданың 5–14–1 есебін көрсетуіне кедергі келтірді. Бас жаттықтырушы Дон Кларк Дэвиске қатты сене бастады. Кларк пен Дэвис 1959 жылы конференция чемпионатын жеңіп, Роуз-боулда ойнау мүмкіндігіне қол жеткізеді деп үміттенді, бірақ 1959 жылдың сәуірінде USC тағы да NCAA санкциясына ұшырады, бұл жолы басқа мектептерге қол қойған жалдаушыларды ниет хаттарын бұзуға итермелегені үшін. Теледидарда ойнауға рұқсат етілмеген USC UCLA және Нотр-Дамға ұтылмас бұрын алғашқы сегіз ойында жеңіске жетті. Жеңіліске қарамастан, команда Тынық мұхиты жағалауы конференциясының чемпионы болды, бірақ санкцияларға байланысты Роуз-боулда ойнауға мүмкіндік болмады. Кларк маусымнан кейін отставкаға кетті; Дэвис бұл лауазымға үміткер болғанымен, ол басқа көмекшіге, Джон Маккейге берілді, ол Дэвисті өз құрамында қалдырмады.

After his military service, Davis married his fiancée, Carol Sagal, in a Brooklyn synagogue; the couple established a first home in Atlantic Beach, near Al Davis's parents. Davis worked for a year as a freelance scout for the Baltimore Colts of the NFL. He had considerable knowledge of the players he had had on his roster or coached against, and advised the Colts which players to offer contracts to or draft as they returned to civilian life. Davis cultivated the Colts' head coach, Weeb Ewbank, hoping Ewbank's connections would lead to a coaching job for Davis, and these efforts paid off in January 1955, when Davis was hired by The Citadel in South Carolina as an assistant to first year head coach John Sauer. In contrast to the glory won by its alumni in war, the South Carolina military academy's football team had lost every game the previous season, and previous head coach John McMillan was dismissed after two seasons. Davis stated, in his interview, that he would be able to persuade small town boys from the Northeast to attend The Citadel, which often had difficulty in recruiting star players because of its regimented lifestyle. He was successful in his recruiting, although not all remained past the first training camp, at Parris Island Marine base. During games, Davis was stationed in the press box, calling plays which were generally run by Sauer without modification. The Citadel unexpectedly began the season by winning five of its first six games, although it lost the next three to end the season 5–4. Davis received much credit for his role in The Citadel's success, although losing Sauer's regard through too aggressive self promotion. The 1956 season was less successful, as the team finished 3–5–1. Sauer resigned at the end of the season; Davis unsuccessfully sought the head coaching position and then resigned; Ribowsky records that there were allegations of payments and other benefits to players in violation of NCAA rules; he also states that Davis pressured professors to change grades to keep student athletes eligible to play football. By the time he left The Citadel, Davis had already arranged his next job, at the University of Southern California (USC) in Los Angeles. Davis was an effective recruiter as a USC assistant coach, bringing one prospect, Angelo Coia to the Los Angeles Coliseum at night, and as the lights were slowly turned off, asked the student to imagine himself playing there before 100,000 people. Coia played for USC and later worked for the Raider front office. When Davis arrived, USC was on NCAA probation for allowing alumni to surreptitiously give money to players, and had not been permitted to play in a bowl game after the 1956 season; these sanctions hampered Davis's first two seasons at USC, 1957 and 1958, during which the team posted a combined 5 14 1 record. The head coach, Don Clark, came to rely heavily on Davis. Clark and Davis hoped that 1959 would bring a conference championship and the chance to play in the Rose Bowl, but in April 1959 USC was sanctioned by the NCAA again, this time for inducing recruits signed by other schools into breaking their letters of intent. Not allowed to play on television, USC won its first eight games before losing to UCLA and Notre Dame. Despite the defeats, the team was Pacific Coast Conference champions, but because of the sanctions could not play in the Rose Bowl. Clark resigned after the season; although Davis put in for the position, it went to another assistant, John McKay, who did not keep Davis on his staff.

Зарядтаушы көмекшісі

Дэвис Атлантик-Ситиде өткен жаттықтырушылар семинарында Лос-Анджелес Рамс командасының жаттықтырушысы Сид Гиллменмен танысты; NFL жаттықтырушысы Дэвистің бірінші қатарда отырғанын, көптеген жазбалар жасағанын және кейін көп сұрақтар қойғанын байқады. Гиллмен 1959 жылғы маусымнан кейін қызметтен босатылды, бірақ 1960 жылғы дебюттік маусымда жаңадан құрылған Америка футбол лигасының (АФЛ) Лос-Анджелес Чарджерс командасы оны тез жұмысқа алды. Ол Дэвисті болашақ даңқ залының мүшесі Чак Нолл, сондай-ақ болашақ АФЛ бас жаттықтырушысы және NFL бас менеджері Джек Фолкнер кіретін жаттықтырушылар құрамына бекфилд жаттықтырушысы ретінде тартты. Гиллмен кейіннен Дэвисті жаттықтырушы және рекрутер ретіндегі табыстары үшін жұмысқа алғанын, сондай-ақ "Ал адамдарға олар естігісі келгенін айту қабілетіне ие еді. Ол өте көндіре алатын адам болды" деді. АФЛ ережелері ашық, көп гол соғылатын футболға ынталандыру үшін жасалды. Кейінірек, Гиллменнің наразылығына қарамастан, Дэвис Чарджерс командасының шабуылдық схемасын өзі жасағанын немесе кем дегенде үлесі бар екенін айтты. Команда бастапқыда табысқа жетті, 1960 және 1961 жылдары АФЛ Батыс дивизионында жеңіске жетіп, бірақ әр жолы АФЛ Чемпионатында Хьюстон Ойлерс командасына есе жіберді. Лос-Анджелес Колизей стадионына аз көрермен келуінен туындаған қаржылық шығындарға байланысты команда 1961 жылы Сан-Диегоға көшті. Бірақ 1962 жылы команда он төрт ойынның тек төртеуінде ғана жеңіске жетті. Дэвис Чарджерс командасына ұсынған және кейін сатып алған ойыншылардың бірі – Арканзас штатының қанатты шабуылшысы Лэнс Алворт болды, ол 1962 жылғы NFL драфтында NFL Сан-Франциско 49ерс командасының бірінші таңдауы болды. 49ерс командасына оны қол қою мүмкіндігін бергісі келмеген Дэвис Алворттың соңғы колледж ойыны аяқталғаннан кейін алаңға жүгіріп кіріп, 49ерс командасының бас жаттықтырушысы Ред Хики көмектесе алмай, қағылып тұрғанда гол бағанасының астында онымен келісімшартқа қол қойды. Кейін Дэвис: "Алвортты киім ауыстыру бөлмесіне жіберу қауіпті екенін білдім", - деді. 1978 жылы Дэвисті Альворт Огайо штатының Кантон қаласындағы Профутбол Даңқы залына енгізілу кезінде таныстыру үшін таңдады.

Тақырыбы және жұмысқа алу

1962 жылғы маусымның басында Дэвис «Оукленд Рейдерс» командасының иесі Ф. Уэйн Вэллимен бас жаттықтырушы лауазымы туралы әңгімелесті. Бірақ сол кезде Дэвистің бұл ұсынысқа қызығушылығы болмады. Команданың 1962 жылғы сәтсіз маусымынан кейін, олар алғашқы 13 ойында жеңіліске ұшырап, тек содан кейін плей-оффқа өтуден шығарылған «Бостон Патриотс» командасын жеңді. Осыдан кейін Вэлли бас жаттықтырушы Ред Конкрайтты алмастыруды көздеді. «Рейдерс» командасының бас жаттықтырушы лауазымына үміткерлердің қатарында «Грин Бэй Пэкерс» командасының жаттықтырушысы Винс Ломбарди және Канада футбол лигасының «Торонто Аргонавтс» командасының бұрынғы жаттықтырушысы Лу Агасе де болды. 1963 жылдың 1 қаңтарында Дэвис Вэллимен және «Рейдерс» командасының бас серіктесі Эд МакГамен кездесті. Келіссөздерге қатысқан куәгерлердің айтуынша, Дэвис Вэлли мен МакГаны жоғары бағаламады, олардың болмаған кезде олардың дұрыс сұрақтар қоя білмейтінін айтқан. Олар оған бас жаттықтырушы ретінде бір жылдық келісімшарт ұсынды. Ол бас тартты, бас жаттықтырушы және бас менеджер ретінде бірнеше жылдық келісімшартқа талап қойды, сондай-ақ футбол операцияларын толық бақылауда ұстауды қалады. Олар ақырында келісімге келді және жылдық жалақысы 20 000 доллар болатын үш жылдық келісімшарт жасады. Дэвис туралы жазған биографы Айра Симмонстың айтуынша, Дэвис Оуклендке келген 1963 жылдың 18 қаңтары күні «АФЛ тарихындағы маңызды үш-төрт күннің бірі болды. Мүмкін, тіпті НФЛ тарихында да». Кейін Вэлли: «Бізге жеңіске жетуді қатты қалаған, соған жету үшін барлық нәрсені істейтін адам қажет болды. Мен қайда барсам да, адамдар маған Ал Дэвис қандай адам екенін айтатын, сондықтан ол бірдеңе дұрыс істеп жатыр деп ойладым». «Рейдерс» командасы 1960 жылы АФЛ-дің құрамына соңғы болып қосылған еді. Бұл франшиза АФЛ «Миннесота» командасының иелері НФЛ-ге өтуге көндірілгеннен кейін құрылған. Команда бұрынғы «Миннесота» командасының таңдау құқығын алған, бірақ басқа ештеңесі болмады. Бастапқыда «Señors» деп аталған франшиза (кейін бағаншылар наразылық білдіргеннен кейін «Рейдерс» деп өзгертілді), басқа АФЛ командалары ойыншылар мен жаттықтырушыларды таңдағаннан кейін ғана құрылды. Бұл оның АФЛ-дің алғашқы үш маусымында жеңіліске ұшыраған жалғыз команда болуына себепкер болды. Калифорния университеті оны Берклидегі «Мемориалдық стадионда» ойнауға рұқсат бермеді, ал Шығыс шығанағындағы басқа ешқандай нысан тіпті уақытша пайдалануға да жарамсыз болды. Сондықтан команда алғашқы екі маусымды Сан-Францискодағы шығанақтың арғы жағында орналасқан «Кезар стадионы» мен «Шамшалар паркінде» өткізуге мәжбүр болды. Вэлли мен оның серіктестері 1961 жылы «Рейдерс» командасын сатып алды. Вэлли мен оның серіктестері қалалық шенеуніктерді Оукленд қаласының орталығындағы, Нимиц тас жолының жанында орналасқан, шамамен 15 000 адамды қабылдайтын «Фрэнк Юэлл алабын» салуға итермелеу үшін команданы көшіру туралы мәселені пайдаланды. Бұл алапты орта мектептермен бірлесіп пайдаланды. Үлкен стадионды салу жоспары – болашақта «Оукленд Колизейі» аталған стадионды салу жоспары басталды, бірақ оның салынып бітетініне кепілдік берілмеді.

Early in the 1962 season, Davis spoke with Oakland Raiders owner F. Wayne Valley about their head coaching job. However, Davis was not then interested. After the team's disastrous 1962 season, in which it lost its first 13 games before defeating a Boston Patriots team demoralized from having just been eliminated from playoff contention, Valley sought to replace head coach Red Conkright. A number of names were rumored to be in contention for the Raiders head coaching job, from Green Bay Packers coach Vince Lombardi to Lou Agase, former coach of the Canadian Football League Toronto Argonauts. On January 1, 1963, Davis met with Valley and the other Raiders general partner, Ed McGah. According to witnesses present at the negotiations, Davis did not have a high opinion of Valley and McGah, indicating during their absence that they did not know the right questions to ask. They offered him a one year contract as head coach. He declined, insisting on a multi year deal as both head coach and general manager, with complete control over football operations, to which they eventually agreed and settled on a three year stint at an annual salary of $20,000. According to Davis biographer Ira Simmons, the date that Davis came to Oakland, January 18, 1963, "was probably one of the three or four most important dates in AFL history. Maybe NFL history too." Valley later stated, "we needed someone who wanted to win so badly, he would do anything. Everywhere I went, people told me what a son of a b**** Al Davis was, so I figured he must be doing something right." The Raiders team had been a late addition to the original AFL in 1960; the franchise had been awarded when the owners of the AFL Minnesota team had been induced to join the NFL instead. While it inherited the departed Minnesota team's draft picks, it had little else. The franchise, originally nicknamed the Señors (changed to Raiders after columnists raised objections) was not established until the other AFL teams had had the opportunity to sign players and coaches, a handicap which contributed to it being the only team to post a losing record in each of the AFL's first three seasons. The University of California refused to let it play at Memorial Stadium in Berkeley, and no other facility in the East Bay was suitable even for temporary use, forcing it to play its first two seasons at Kezar Stadium and Candlestick Park, both located across the bay in San Francisco. Valley and his group purchased the Raiders in 1961. Valley and his partners used the threat of leaving to induce city officials to construct Frank Youell Field, a temporary facility in downtown Oakland next to the Nimitz Freeway which held about 15,000 people, the use of which was shared with high schools. Planning for a larger stadium — what became the Oakland Coliseum — began, but there was no guarantee that it would ever be built.

АФЛ-дегі ең жас жаттықтырушы

Дэвис дереу «Рейдерс» командасын алаңда да, кеңседе де чемпиондық деңгейге жеткізуге кірісті. Көптеген ойыншылар мен кеңсе қызметкерлері жұмыстан босатылды. Алғашқы маусымнан бері «Рейдерс» Стоктон қаласындағы Тынық мұхиты университетінен қара және алтын түсті форма киіп келді. Дэвис Вест-Пойнт футболшыларының қара формасына қатты әсерленді, олардың осы түспен көлемдірек көрінетінін сезінді. Ол келгеннен кейін көп ұзамай «Рейдерс» командасы қазіргі танымал күміс және қара түсті мотивті қабылдады. «Рейдерс» кеңсесі Окленд қаласының орталықтағы қонақүйінің вестибюліне тікелей қарап тұрған ашық галереяда орналасқан еді; Дэвис Вэллиге оларды жеке жайға көшіруді бұйырды. AFL мен NFL арасында келісім болмағандықтан, таңдау арқылы алынған ойыншылар көбінесе ең жоғары ұсыныс жасаған командаға өтетін. Дэвис NFL-ден басып өте алмайтынын түсінді, сондықтан әлі колледжде оқитын ойыншыларды таңдады, олар мансабын аяқтағаннан кейін оларды қолға алуды үміттенеді. Осылайша, 1963 жылғы табысқа жету үміті оның қандай саудалар жасай алатынына және басқа командалардан шығарылған ойыншыларға қол қоюына байланысты болды. Дэвис осы ойыншыларды алу әдістері басқа командалардың басшыларына оған құрмет пен сақтықпен қарауға себеп болды. Ол «Нью-Йорк Джетс» командасынан Ден Фиккаға айырбасқа All AFL қорғаушысы Боб Мисчакты алды, бірақ «Джетс» командасының жаттықтырушысы/бас менеджері Уиб Эвбанкқа Фикканың маусым басталғанға дейін әскери қызметтен босатылмағанын айтпады. Арт Пауэлл «Нью-Йорк» командасымен келісімшартын аяқтағаннан кейін еркін агент мәртебесіне ие болды және, көрінетін болса, «Буффало Биллс» командасымен келісімге келді. Дэвис Пауэллдің келісімшарты маусым аяқталғаннан кейін жасалғанын біліп, бұл бұзушылық екенін анықтады. Ол өзі Пауэллмен келісім шарт жасады, ал «Биллс» командасы оған қарсы наразылық білдірмеді. Гиллманның «Чарджерс» командасы жоғары қуатты шабуылдарды пайдаланды. Дэвис олардың қуатын арттыруға тырысты. Оқу-жаттығу лагерінің ашылуынан бастап ол әскери қызметте алған тәжірибесіне сүйене отырып, ойыншыларын ынталандыруға тырысты. Ойыншылар бастапқыда «үздікке ұмтылу» және ойын кестесінде ойын уақытының жанында «Біз соғысқа барамыз!» сияқты сөздерді көрді. Маусымның ашылу ойынында Хьюстон қаласындағы Джеппсен стадионында «Ойлерс» командасына қарсы өткен ойында екі тачдаунмен жеңіліс күткен «Рейдерс» 24:13 есебімен жеңіске жетті, содан кейін үй стадионында «Биллс» командасын 35:17 есебімен жеңді. Үйде «Пэтриотс» командасына жеңіліс соңғы ойын болды, одан кейін Шығыс жағалауына сапар жасады, онда «Рейдерс» үш ойында да жеңіліске ұшырады. Оуклендте қызығушылықтың артуына байланысты «Рейдерс» маусымның қалған бөлігінде жеңіліссіз өтті, 10-4 есебімен аяқтады, бұл дивизион чемпионы «Чарджерс» командасынан бір ойын кем. Дэвис AFL жыл жаттықтырушысы болып танылды. 1963 жылғы Оукленд «Рейдерс» командасы 14 ойындық кестеде тоғыз жеңіспен рекордын жақсартқан жалғыз кәсіби футбол командасы болды. Команда 1964 жылы 5-7-2 есебіне түсіп, 1965 жылы 8-5-1 есебіне көтерілді.

Davis immediately began to try to build the Raiders into a championship team, both on the field and in the front office. Many Raiders players and front office employees were dismissed. Since their first season, the Raiders had used hand me down black and gold uniforms from the University of the Pacific in Stockton. Davis had been impressed by the black uniforms of the football players at West Point, which he felt made them look larger. Soon after he arrived, the Raiders adopted their now iconic silver and black motif. The Raiders' offices were on an open mezzanine overlooking a downtown Oakland hotel lobby; Davis got Valley to move them to more private facilities. With no agreement between the AFL and NFL, drafted players often went to the higher bidder. Davis could not hope to outbid the NFL and drafted players with remaining college eligibility, hoping to sign them once they finished their careers. Thus, his hopes of success for 1963 rested on what trades he could make, and in signing players cut by other teams. Davis's methods of acquiring these players caused other teams' executives to regard him with respect and caution. He acquired All AFL guard Bob Mischak from the New York Jets for Dan Ficca without telling Jets coach/general manager Weeb Ewbank that Ficca would not be released from his military service until after the season began. Wide receiver Art Powell had played out his contract with New York and become a free agent, and had apparently been signed by the Buffalo Bills. Davis learned that the Powell contract had been made before the season ended, and thus constituted tampering. He signed Powell himself, and the Bills did not contest it. Gillman's Chargers teams had used high powered offenses. Davis sought to increase their power. From the opening of training camp, he sought to motivate his players, using techniques he had learned in the military. From the start, players saw phrases like "commitment to excellence" and, on schedules next to the time of games, "We go to war!" In the season opener, at Houston's Jeppesen Stadium against the Oilers, the two touchdown underdog Raiders won, 24–13, then came home to defeat the Bills 35–17. A home loss to the Patriots was next, followed by an East Coast road trip on which the Raiders lost all three games. To growing excitement in Oakland, the Raiders did not lose the rest of the season, finishing 10–4, a game behind the division champion Chargers, whom the Raiders defeated twice. Davis was voted AFL Coach of the Year. The 1963 Oakland Raiders were the only pro football team to improve its record by nine victories under the 14 game schedule. Although the team slipped to 5–7–2 in 1964, it rebounded to an 8–5–1 record in 1965.

АФЛ комиссары (1966)

1965 жылы алтыншы маусымының соңында Америка футбол лигасы бастапқыда тірі қалған әрең тірі команда мәртебесінен асып, NFL-ге қарсы маңызды бәсекелес болып қалыптасты. NBC телеарнасымен келісімшарт жасасқан және ірі стадиондар салынған немесе салынып жатқан кезде AFL ойыншыларға NFL-мен тең жағдайда бәсекелесе алды. AFL-дің барлық иелері бірігуді қаламады. Мысалы, Jets командасының иесі Сонни Верблин, жаңа Shea стадионы мен жас жұлдыз Джо Наматтың квотербек ретіндегі мүмкіндіктерінің арқасында өз командасы Оңтүстік Бронкстағы Yankee стадионында ойнап жатқан NFL Giants командасымен тең дәрежеде бәсекелесе алады деп ойлады. Дегенмен, AFL иелерінің көпшілігі ескі, жақсы қалыптасқан NFL құрамына қосылғысы келді, себебі олардың иелері ойыншылардың жалақысының одан әрі өсуінен қорқатын. AFL иелері лиганың бірінші комиссары Джо Фоссқа риза болғанмен, екі лига арасындағы күрес кезінде оның қабілеттеріне сенімсіздік танытты, ал Фосс 1966 жылдың 7 сәуірінде отставкаға кетті. 36 жастағы Дэвис келесі күні комиссар болып сайланды және Валидің келісімімен жұмысты алды, ол NFL-мен соғыста жеңіске жететін жауынгер ретінде тағайындалды. Chiefs командасының иесі Ламар Хант бастаған иелер Дэвис NFL-ге қысым жасап, тиімді келісімге қол жеткізе алады деп сенді. Оның өмірбаяуын жазған Гленн Дикки Дэвистің иелер тарапынан алданып қалғанын айтады: «Ол NFL-мен соғыста жеңіске жету үшін тағайындалғанын ойлады. Шын мәнінде, иелер тек бейбітшілік орнатуды қалады. Олар Дэвис соғыс жүргізіп жатқанда тыныш келіссөздер жүргізіп отырды». Спорт жазушысы Кен Раппопорт AFL тарихында жазғандай, «Дэвистің жоспары болды және болашақта футбол гениі болатынын ескерсек, оның керемет жұмыс істейтініне ешкім таң қалмауы керек еді». Дэвистің соғыстағы мақсаты NFL-дің квотербектері болды, AFL командалары Rams командасының Роман Габриэль сияқты жұлдызды ойыншыларын қолға алуды ұйымдастырды, олар 1966 жылдан кейін еркін агенттерге айналатын еді, бірақ маусым әлі басталмаған. Габриэльдің AFL келісімшарты 1967 жылы күшіне енді, ол бірден 100 000 доллар көлемінде бонус алды. 49ers командасының квотербегі Джон Бродиге қол қойылғаны туралы Дэвис пен AFL жариялады. Бұл мәмілелер бір жылдың ішінде ең жақсы ойыншыларын жоғалту немесе еңбек ақысын ұлғайту қаупіне тап болған NFL-дің нашар командаларына қаржылық қысымды арттырды. 8 маусымда бірігу туралы келісімге қол қойылды және Дэвис келісімнің екі жағына да наразы болды. Бұл Jets және Raiders командаларына Giants және 49ers командаларына өздерінің эксклюзивті аумақтарында команда құрғаны үшін өтемақы төлеуді талап етті, сонымен қатар ол жұмысынан айырылды: бірігу келісімі AFL комиссары лауазымын дереу жойды. Пит Розель бірігу келісімі бойынша NFL комиссары лауазымында қалды. Дэвис егер бірігуге қол жеткізілсе, комиссар болып тағайындалатынына үміттенген еді; нәтиже Розельге деген жақтырмаушылығын күшейтті. Дэвис 1966 жылдың 25 шілдесінде комиссар лауазымынан кетті. AFL иелері Дэвистің AFL президенті болып қызмет етуін жалғастыруын қалады. AFL иелері AFL президенті лауазымының NFL комиссарына бағынышты болатыны туралы келісімге келді, ал Дэвис Розельдің бағыныштысы ретінде қызмет етуден бас тартты. Ақырында, Милт Вудард (Фосс кезінде комиссардың көмекшісі болған) AFL президенті болып қызмет етуге келісті.

By the end of its sixth season in 1965, the American Football League had overcome its initial status of bare bones survivor to become a significant rival to the NFL. With a television contract with NBC and major stadiums constructed or being built, the AFL could afford to compete on equal terms for players with the NFL. Not all AFL owners sought a merger — Jets owner Sonny Werblin, for example, felt that with brand new Shea Stadium and the young star Joe Namath at quarterback, his team could compete on equal terms with the crosstown NFL Giants, then playing at Yankee Stadium in the South Bronx. However, most AFL owners wanted to be a part of the older, better established NFL, whose owners feared continued escalation of player salaries. While the AFL owners liked the league's first commissioner, Joe Foss, they had little confidence in his abilities at a time for struggle between the two leagues, and Foss resigned on April 7, 1966. Davis, 36, was voted in as commissioner the following day, and took the job with Valley's agreement, hired as a fighter who would win the war with the NFL. The owners, led by Chiefs owner Lamar Hunt, felt that Davis could put pressure on the NFL and force a favorable settlement. His biographer, Glenn Dickey, notes that Davis was deceived by the owners, "He thought he had been hired to win the war with the NFL. In fact, the owners only wanted to force a peace. They were quietly negotiating a merger while Davis was fighting a war." According to sportswriter Ken Rappoport in his history of the AFL, "Davis had a plan, and, considering the football genius the man would become, no one should have been surprised that it would work—brilliantly." Davis's target in the war was the NFL's quarterbacks, arranging for AFL teams to sign star players, such as Roman Gabriel of the Rams, who would be free agents after 1966 although that season had not yet begun. Gabriel, with his AFL contract to begin in 1967, received an immediate $100,000 bonus. The signing of 49ers quarterback John Brodie was announced by Davis and the AFL. These transactions increased the financial pressure on the NFL's weaker franchises, which faced the prospect of losing their best players in a year, or greatly increasing their labor costs. A merger agreement was announced on June 8 and Davis was greatly displeased with the agreement on two fronts. It required the Jets and Raiders to pay indemnities to the Giants and 49ers for establishing teams within their exclusive territories, and it also put him out of a job: the merger agreement immediately abolished the post of AFL commissioner. Pete Rozelle would continue in his post as NFL commissioner under the merger agreement. Davis had hoped to be named commissioner if any merger was reached; the result increased what already had become a dislike of Rozelle. Davis resigned as commissioner on July 25, 1966. AFL owners wanted Davis to continue serving as AFL President. AFL owners had explicitly agreed that the office of AFL President would be subservient to that of the NFL Commissioner, and Davis flatly refused to consider serving as a subordinate to Rozelle. Eventually, Milt Woodard (who was assistant commissioner under Foss) agreed to serve as President of the AFL.

" Рейдерлер " қатарына қайта оралу

AFL комиссары лауазымынан кеткеннен кейін Дэвис A.D. Football, Inc. атты холдинг компаниясын құрып, Уэйн Вэлли мен Эд МакГахпен бірге ескі клубына үш жалпы серіктес ретінде оралды. Ол команданың 10% үлесіне ие болды және футбол операцияларының басшысы болып тағайындалды. Осы күннен бастап Дэвис франшизаның операциялық басшысы болды, ал Вэлли мен МакГах Рейдерлерді көбінесе Дэвистің қолына қалдырды. Далада Дэвис құрастырған және баптаған команда үнемі жақсарып жатты. Джон Раух (Дэвистің таңдаған мұрагері) бас бапкер ретінде, Рейдерс 1967 жылы Хьюстон Ойлерсін 40:7 есебімен жеңіп, AFL Чемпионатын ұтты. Бұл жеңіс командаға Super Bowl II-ге қатысу мүмкіндігін берді, бірақ олар Винс Ломбардидің Грин-Бэй Пэкерстерінен 33:14 есебімен жеңіліске ұшырады. Келесі екі жылда Рейдерс тағы да Батыс дивизионының титулын жеңіп алды, бірақ AFL Чемпионатын болашақ Super Bowl жеңімпаздарына – Нью-Йорк Джетске (1968) және Канзас-Сити Чифске (1969) жоғалтты. 1969 жылы Джон Мэдден команданың алтыншы бас бапкері болды және оның басшылығымен Рейдерс NFL-дегі ең табысты франшизалардың біріне айналды, 1970-жылдары алты дивизиондық титулды жеңіп алды. 1970 жылы AFL мен NFL біріктіріліп, Рейдерс жаңадан құрылған NFL-де Америка футбол конференциясының Батыс дивизионына қосылды. Бірігуден кейінгі алғашқы маусымда Рейдерс 8-4-2 есебімен AFC West-ті жеңіп, конференция чемпионатына дейін жетті, бірақ онда Колтсқа есе жіберді. 1971 жылы да 8-4-2 есебімен ойнағандарына қарамастан, Рейдерс дивизионды жеңе алмады және плей-оффқа қатыса алмады.

Рейдерлердің иелігі

1972 жылы бас серіктес Уэли Мюнхендегі 1972 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында болғанда, Дэвис команданың жұмысын дерлік толық бақылауға алатын жаңа бас серіктес ретінде тағайындалған, серіктестік шартының жаңартылған нұсқасын жасады. МакГа келісімге қол қойды. Команданың үш жалпы серіктесінің екеуі келісімді мақұлдағандықтан, ол сол кездегі Калифорнияның серіктестік заңына сәйкес міндетті болды. Уэли елге оралғаннан кейін келісімді жоюға сотқа шағымданды, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Уэли 1976 жылы өз үлесін сатты, содан кейін ешбір серіктес команданың жұмысына араласпады және ол тағы екі Супер Боул жеңгенше немесе қайтыс болғанша зейнетке шықпайтынын мәлімдеді. Дэвис мұқтаж болған бұрынғы ойыншыларға көмектесуде өте жомарт еді, бірақ көбінесе бұл туралы жария етпейтін. Оның философиясы: бір рет «Рейдер» болған адам, мәңгі «Рейдер» болады.

Құқықтық күрес

Дэвис ұзақ жылдар бойы НФЛ-дегі ең даулы иелердің бірі саналды және Лос-Анджелес, Окленд, Ирвиндайл және Ұлттық Футбол Лигасына қатысты бірнеше сот процесіне қатысты. 1980 жылы ол «Рейдерс» командасын Лос-Анджелеске көшіруге тырысты, бірақ сот шешімімен бұл әрекет тоқтатылды. Жауап ретінде Дэвис НФЛ-ге қарсы монополияға қарсы сотқа жүгінді және оның командасы Суперкубокты жеңіп алды. 1982 жылдың маусым айында федералды округтік сот Дэвистің пайдасына шешім шығарды және команда 1982 жылғы НФЛ маусымына Лос-Анджелеске көшірілді. 1986 жылы жаңадан құрылған Америка Құрама Штаттары Футбол Лигасы монополияға қарсы сот ісін бастағанда, Дэвис – НФЛ-де USFL-ді қолдаған жалғыз ие болды. 1995 жылы Лос-Анджелес аймағында жаңа стадионды қамтамасыз ете алмағаннан кейін, ал Дэвистің Сакраменто «Кингс» командасына иелік етуімен байланысты Сакраментоға көшу жоспары сәтсіз аяқталғаннан кейін, Дэвис команданы Оклендке қайтарды, содан кейін НФЛ-ді сотқа берді. Ол лиганың «Рейдерс» командасының Инглвудтағы Голливуд Паркінде стадион салуға жасаған әрекетін саботаж жасады, себебі команданың ескі Лос-Анджелес Мемориал Колизеумнан жаңа стадионға, жаңа жабдықтарымен бірге көшуіне жеткілікті көмек көрсетпегенін мәлімдеді. 2001 жылы НФЛ сотта жеңіске жетті, бірақ Лос-Анджелес округінің жоғарғы сотының судьясы Ричард Хаббелл бір қазылар алқасының командаға және Дэвиске қарсы пікір білдіргені және тағы бір қазылар алқасының заңбұзушылық жасағаны туралы айыптауларға байланысты жаңа сот процесін тағайындады. Кейіннен апелляциялық сот бұл шешімді жоққа шығарды. 2007 жылы Калифорнияның Жоғарғы соты «Рейдерс» командасына қарсы шығарылған үкімді күшінде қалдырды. Бұл лигаға және оның стадиондарының иелеріне қарсы «Рейдерс» командасының ашқан бірнеше ісінің соңғысы болды. 1990 жылдардың ортасында Дэвис «Рейдерс» командасының атынан НФЛ-ді сотқа берді, «Рейдерс» командасы Оклендте болғанына қарамастан, Лос-Анджелес нарығына эксклюзивті құқықтары бар екенін мәлімдеді. Дэвис пен «Рейдерс» командасы бұл сот ісін ұтпады. 2007 жылы NFL Films Дэвис пен НФЛ/Пит Розель арасындағы антагонизмді NFL Network арнасының «Ең үлкен 10 антагонизм» бағдарламасында НФЛ тарихындағы ең ұлы антагонизм деп таңдады, Дэвис пен лига арасындағы жарты ғасырлық антагонизмді атап өтті. Кейбіреулер Дэвистің НФЛ-ге және оның бұрынғы AFL серіктестеріне деген антагонизмінің түбінде олардың AFL-мен NFL бірігуін оның артынан тымызын итеруі жатқанына сендіреді. Бұл антагонизм соңғы рет «Эль Дэвис пен НФЛ» атты деректі фильмде баяндалды, бұл фильм Дэвис пен Розель арасындағы антагонизм туралы, ESPN арнасы 2021 жылдың 4 ақпанында «30 for 30» сериясының аясында көрсетілді. Фильмнің повестволық құрылымы Дэвис пен Розельдің реконструкцияларын пайдаланып, оқиғаны «айтуға» арналған, deepfake технологиясын және NFL Films архивтерінен алынған кең мазмұнды пайдаланады.

Davis was long considered one of the most controversial owners in the NFL and was involved in multiple lawsuits involving Los Angeles, Oakland, Irwindale and the National Football League. In 1980, he attempted to move the Raiders to Los Angeles but was blocked by a court injunction. In response, Davis filed an antitrust lawsuit against the NFL and his team won the Super Bowl. In June 1982 a federal district court ruled in Davis' favor and the team relocated to Los Angeles for the 1982 NFL season. When the upstart United States Football League filed its antitrust suit in 1986, Davis was the only NFL owner who sided with the USFL. In 1995, after being unable to secure a new stadium in the Los Angeles area and when a proposed move to Sacramento that involved Davis taking ownership of the Sacramento Kings fell apart, Davis moved the team back to Oakland then sued the NFL, claiming the league sabotaged the team's effort to build a stadium at Hollywood Park in Inglewood by not doing enough to help the team move from the antiquated Los Angeles Memorial Coliseum to a new stadium complete with luxury suites. The NFL won a verdict in 2001, but Los Angeles County Superior Court Judge Richard Hubbell ordered a new trial amid accusations that one juror was biased against the team and Davis and that another juror committed misconduct. A state appeals court later overturned that decision. The case was thrown out in 2007 when the Supreme Court of California unanimously ruled that the verdict against the Raiders stood. This was the last of several lawsuits the Raiders had outstanding against the league and its stadium landlords. In the mid 1990s, Davis sued the NFL on behalf of the Raiders, claiming the Raiders had exclusive rights to the Los Angeles market, even though the Raiders were in Oakland. Davis and the Raiders lost the lawsuit. In 2007, NFL Films chose the feud between Davis and the NFL/Pete Rozelle as their number 1 greatest feud in NFL history on the NFL Network's Top Ten Feuds, citing almost a half century of animosity between Davis and the league. Some believe that the root of Davis' animosity towards the NFL and his former co owners in the AFL was the surreptitious way they pushed the AFL NFL merger behind his back. The feud was most recently chronicled in Al Davis vs. the NFL, a documentary on the feud between Davis and Rozelle first broadcast by ESPN on February 4, 2021, as part of its 30 for 30 series. The film's narrative structure uses reconstructions of Davis and Rozelle to "tell" its story, using deepfake technology and extensive content from the NFL Films archives.

Алғашқы қадамдар

Дэвис 1963 жылы бас бапкер және бас менеджер ретінде бір жақты шешіммен «Рейдерс» командасының күміс және қара түстерін енгізді. 1966 жылы AFL комиссары ретінде Дэвис ойыншылар үшін NFL-мен бәсекелестік соғысын бастады. Бірақ 1967 жылы Оклендке оралғаннан кейін ғана ол өзінің нағыз шақыруын тапты. Сол маусымда Дэвис құрамға бірнеше өзгеріс енгізді, соның ішінде «Буффало Биллс» командасының квотербегі Дарил Ламониканы, «Джек Кемптің» қосалқы ойыншысы және екі AFL чемпионы «Биллс» командасының құрамында болды. Бастапқыда үмітсіз деп есептелген тағы бір қадам – бұрынғы «Хьюстон Ойлерс» командасының квотербегі Джордж Бландамен келісім жасасу болды. Ол 39 жаста болғанмен, әлі де өте жақсы орынбасар және «Хьюстонмен» алғашқы AFL чемпиондық командаларында, сондай-ақ «Чикаго Беарс» және «Балтимор Колтс» командаларында ойнаған. Дэвис Бланданы Ламоникаға тәлімгер ретінде және жасының үлкендігіне қарамастан, арнайы команданың сенімді ойыншысы ретінде бағалады. Сол жылы ол сондай-ақ «Окленд» командасының шабуылдық желісінің тірегіне айналған қорғаушы Джин Апшоуды таңдады. Ламоника «Рейдерс» командасын 1967-1968 маусымында 13-1 есебімен жеңіске жеткізіп, «Хьюстонды» 40-7 есебімен жеңіп, лига чемпионы атанды. Алайда, «Супер Боул II» турнирінде «Грин-Бэй Пакерс» командасына оңай жеңілді. Дэвис командасы 1970 жылы AFL-NFL бірігуіне дейін қалған екі AFL Батыс дивизионының титулын жеңіп алды. Жаңа лига форматының алғашқы жылдары «Окленд» командасы үстемдік танытып, 1971 жылдан басқа жыл сайын AFC Батыс дивизионында жеңіске жетті. 1970 мен 1975 жылдар аралығында «Супер Боулға» жолдама алуға «Балтимор Колтс», «Майами Долфинс» және «Питтсбург Стиллерс» командаларының керемет ойыны тосқауыл болды. Шындығында, 1967 жылдан 1975 жылға дейінгі тоғыз жылдық кезеңде «Рейдерс» командасы жеті рет «Супер Боулды» жеңген командадан жеңіліске ұшырады («Грин-Бэй» 1967 жылғы маусымның соңында «Супер Боул II» турнирінде, 1968 жылғы AFL Чемпионатында «Супер Боул III» чемпионы «Нью-Йорк», 1969 жылғы AFL Чемпионатында «Супер Боул IV» чемпионы «Канзас-Сити», 1970 жылғы AFC Чемпионатында «Супер Боул V» чемпионы «Балтимор», 1973 жылғы AFC Чемпионатында «Супер Боул VIII» чемпионы «Майами», 1974 және 1975 жылғы AFC Чемпионатында «Супер Боул IX» және «X» чемпионы «Питтсбург»). Соңында, 1976 жылы «Рейдерс» Дэвистің туған жеріндегі бас бапкері Джон Мэдденнің басшылығымен «Супер Боул XI» турнирінде алғашқы титулын жеңіп алды. 1970 жылдан 1980 жылға дейін «Окленд» командасы он бір жылдың жетісінде AFC Чемпионатына қатысып, екі «Супер Боулды» жеңіп алды. Олар сонымен қатар осы кезеңде қосымша дивизиондық титулдарды иеленді.

Davis introduced the Raiders' signature colors silver and black in 1963 in a unilateral move as head coach and general manager. In 1966 as AFL Commissioner, Davis initiated a bidding war with the NFL over players. But it was his return to Oakland in 1967 that allowed him to reach his true calling. That season Davis made a number of roster moves, including landing Buffalo Bills quarterback Daryle Lamonica, a backup for starter Jack Kemp on two AFL champion Bills teams. Another move at first thought to be desperate was the signing of former Houston Oilers quarterback George Blanda, who was already 39 but was still a very solid placekicker, and had played on the first AFL champion teams with Houston, as well as for the Chicago Bears and Baltimore Colts before that. Davis identified Blanda as a mentor for Lamonica as well as a solid special teams man despite his advanced age. That year, he also drafted guard Gene Upshaw, who would become the cornerstone of the Oakland offensive line well into the 1980s. Lamonica propelled the Raiders to a 13–1 won lost record in the 1967–68 season, and they coasted to the league championship with a 40–7 victory over Houston, although they were defeated easily by the Green Bay Packers in Super Bowl II. Oakland under Davis would go on to win the two remaining AFL Western Division titles before the 1970 AFL–NFL merger. During the first years of the new league format Oakland was a dominant franchise, winning the AFC West Division every year except 1971, and was kept out of the Super Bowls between 1970 and 1975 only by phenomenal Baltimore Colts, Miami Dolphins and Pittsburgh Steelers teams. Indeed, during the nine year span from 1967 through 1975, the Raiders were eliminated by the team that won the Super Bowl on seven occasions (Green Bay in Super Bowl II at the end of the 1967 season, Super Bowl III champion New York in the 1968 AFL Championship Game, Super Bowl IV champion Kansas City in the 1969 AFL Championship Game, Super Bowl V champion Baltimore in the 1970 AFC Championship, Super Bowl VIII champion Miami in the 1973 AFC Championship Game, and Super Bowl IX and X champion Pittsburgh in the 1974 and 1975 AFC Championship Games). Finally, in 1976, the Raiders won their first title in Super Bowl XI under Davis's homegrown head coach John Madden. From 1970 to 1980, Oakland was able to reach the AFC Championship Game seven out of eleven years, and won two Super Bowls. They also captured additional division titles in that span.

Сауда-саттық жүргізуші

1980 жылғы маусымнан кейін жұлдызды квотербек Кен Стейблер «Рейдерс» командасымен келісімшартын қайта жаңартуға тырысты. Өте тәжірибелі, «оқ атушы» ретінде танылған Стейблер сол кезге дейін «Рейдерс» командасының жалғыз титулын жеңіп алған және 1968 жылы командаға Ламониканың шәкірті ретінде қосылғаннан бері команданың негізгі ойыншысы болды. Дэвис, Стейблерді Дэн Пасториниге алмастырып «Ойлерс» командасына өткізу арқылы «Рейдерс» қауымдастығының көп бөлігін ашуландырды. Бұл ауысу көптеген адамдардың пікірінше, өзімшілдікпен кек алуға бағытталған және команданың АФК-дағы басты қарсыласын күшейту мақсатын көздеген еді. Пасторини 5-ші аптада жарақат алғаннан кейін, бастапқы ойыншы орнына оның қосалқысы Джим Планкетт шықты. Бұрын «Хейсман» жүлдесін жеңіп алған, бірақ кәсіби карьерасында көп жетістікке ие болмаған Планкетт, «Рейдерс» командасын Сан-Диегомен тең орынға шығарды, бұл АФК Батыс дивизионындағы ең жақсы көрсеткіш және 1977 жылдан бері алғашқы плей-оффқа қатысу мүмкіндігін берді. «Рейдерс» командасы АФК жапайы карта ойынында Стейблер мен «Ойлерс» командасын 27:7 есебімен жеңіп, кейіннен «Супер Боул» турнирінде ойнаған үшінші екінші орын алған команда атанды, бұрынғы «Канзас-Сити Чифс» (1969) және «Даллас Каубойс» (1975) командалары осы құрметке ие болған. Олар «Филадельфия Иглз» командасын 27:10 есебімен жеңіп, «Супер Боул XV» турнирін жеңіп алған алғашқы жапайы карта командасы болды. «Рейдерс» командасы Кливлендте өткен АФК жартылай финалында «Браунс» командасын 14:12 есебімен жеңді, бұл матч турнирдің ең қызықты ойындарының біріне айналды. Жеңіске Эри көлінің жанындағы суық ауа райында Брайан Сиптің пасын сәтті ұстап алуы себеп болды. Содан кейін олар «Сан-Диего» командасын 34:27 есебімен жеңіп, «Супер Боул XV» турнирінде жеңіске жету жолындағы қарсыластарын жеңді.

Маркус Алленнің орындыққа отыруы

Маркус Аллен, «Рейдерс» командасының XVIII Супер Боул жеңісіндегі ең құнды ойыншы, келісімшарт бойынша даудан кейін Дэвис тарапынан екі жылға құрамынан шығарылды. Дэвис тек: «Ол командаға зиян келтіретін элемент еді» деді. Аллен Дэвис өзімен байланысқа түсетінін айтты. Ол: «Менің ойымша, ол менің мансабымның соңғы бөлігін құртуға тырысты. Ол менің Даңқ залына енуіме кедергі келтіруге тырысуда. Олар мені ойнағысы келмейді» деді. Дэвис Алленнің айыптауларын «жалған» деп атады, ал «Рейдерс» командасының сол кездегі бапкері Арт Шелл кім ойнайтынын өзі шешетінін мәлімдеді. Оның орнына келген Билл Каллахан «Оклендті» 11-5 есебімен және үшінші рет қатарынан дивизион чемпионы атанды. «Рейдерс» XXXVII Супер Боулына жетті, онда олар Груденмен кездесті, ол «Тампа Бэйді» алғашқы Супер Боулына жеткізген еді. «Бюканерс» командасы 48-21 есебімен жеңіске жетті, бұл матч «Груден Боулы» деп аталды. Он жеті жылдан кейін Груден 2018 жылы «Рейдерс» командасының бас бапкері болып қайта оралды. Ол жеті жыл «Бюканерс» командасымен және тоғыз жыл ESPN арнасымен жұмыс істеген. Алайда, 2021 жылы мизогиниялық, гомофобиялық және расистік пікірлерді қамтитын электрондық хаттарының жариялануына байланысты ол қызметтен кетті.

Жоғалған жылдар

Ол кезде бұл көрінбесе де, «Рейдерлердің» Супер Боулдағы жеңілісі Дэвистің соңғы жарқырауы болды. «Рейдерлер» 2003 жылдан 2009 жылға дейін қатарынан алты маусым жеңіліске ұшырады, бұл франшиза тарихындағы ең ұзақ құрғақшылық кезеңі болды. Оның ішінде 2003 жылдан 2009 жылға дейін жеті жыл қатарынан оннан астам ойынды ұтысқан маусымдар болды. Команда көптеген бас бапкерлерді ауыстырды. Олардың 2007 жылғы бірінші таңдауы, квотербек ЖаМаркус Расселл, FoxSports.com сайтында «NFL тарихындағы ең ірі сәтсіз таңдау» деп аталды. Көбінесе кінә Дэвистің үстіне таңылды, ал оның «Жай ғана жеңіс, сәби!» деген ұраны көптеген адамдар тарапынан қысымға алынды. Дэвис NFL-де афроамерикалық бас бапкер Арт Шеллді және әйел бас атқарушы Эми Траскті алғаш рет жұмысқа алған иегер болды.

Бас бапкерлік рекорд

Команда жылыЖеңістерЖеңілістерТеңдікЖеңіс %НәтижеОАК19631040.7142АФЛ Батыс дивизионыОАК1964572.4173АФЛ Батыс дивизионыОАК1965851.6152АФЛ Батыс дивизионыЖалпы23163.583

Өлім

Дэвис 82 жасында 2011 жылғы 8 қазанда сағат 2:45-те Оукленд, Калифорнияда, Оукленд әуежайындағы «Хилтон» қонақүйінде қайтыс болды. Тоғыз күннен кейін Дэвис үшін жеке аза тұру рәсімі және жерлеу тойы өтті, ол «Чеймс» қауымдық үйінің зиратына жерленді. Жерлеуден кейінгі күндері «Associated Press» агенттігі Дэвистің өліміне қатысты ақпарат алды. Аламеда округінің берген өлім куәлігінде Дэвис «жүрек ырғағының бұзылуынан, жүрек жеткіліксіздігінен және жүрек бұлшықетінің ауруынан» қайтыс болғаны көрсетілген. Ол сондай-ақ сирек кездесетін тері қатерлі ісігімен ауырған және өлімінен бірнеше күн бұрын тамақ операциясынан өткен. Оның қайтысынан кейінгі жексенбіде «Окленд Рейдерс» командасының шлемдеріне Дэвистің есімінен «Ал» деген жазуы бар стикерлер бекітілді. Сондай-ақ, лигалық деңгейде бір минуттық үнсіздік сақталды. Дэвистің жетістіктері кеңінен еске алынғанына қарамастан, оның даулы тұлға ретіндегі беделі оның мұрасының бір бөлігі ретінде сақталып қалды. Спорт журналисі Рик Райли Дэвистің мансабының соңғы кезеңіндегі күмәнді кадрлық шешімдері мен оның қатыгез, өршіл мінезі спорт журналистерінің оны инновациялық иесі ретінде мақтауының арасында естен шығарылмауы керек екенін айтты. Дэвистің артында әйелі Кэрол және жалғыз баласы Марк қалды, ол Чикодағы Калифорния мемлекеттік университетінің түлегі. Марк әкесінің бұрынғы «басқарушы серіктес» лауазымын иеленді және анасымен бірге команданың көп бөлігіне иелік етеді. Марк пен Кэрол екеуі де иелер кеңесінде «Рейдерс» командасын өкілдік етеді. Кэрол 1979 жылы ауыр жүрек шабуына ұшырады және үш апта ауруханада жатты, бірақ толыққанды қалпына келді. Ал Дэвистің анасы Роза 103 жасқа дейін өмір сүрді. Ол 2001 жылы қайтыс болды, күйеуі Лудан 40 жылға артық өмір сүрді.

"11-ші адам"

Дэвис қайтыс болғаннан кейінгі күні «Рейдерс» Хьюстон «Тексанс» командасымен ойын өткізді. Оукленд ойынды 25-20 есебімен жетектеп тұрды, төртінші ширек аяқталуға жақын. Ойынның соңғы сәттерінде «Рейдерс» командасының қауіпсіздік шебері Майкл Хафф, «Тексанс» командасының ойыншысы Мэтт Шаубтан допты ұстап алып, жеңісті сақтап қалды. Аталған ойынға «Рейдерс» командасынан бар болғаны 10 қорғаныс ойыншысы қатысты. Бұл ойын «Құдайдың араласуы» деп аталды. «Рейдерс» командасының бапкері Хью Джексон Ал Дэвис «ол допқа қол жеткізді» деді. Джексон жеңіске жеткеніне өте қуанды, сондай-ақ Дэвистің ұлы Марк Дэвис та ризашылық білдірді. Джексон: «Бапкер [Дэвис] маған үнемі айтатын бір нәрсе болды: «Хью, ойынға сенбе, ойыншыларға сен. Олар сен үшін ойын жасайды». Мен де солай істедім. Мен оның маған осы сөздерін үнемі айтып тұрғанын естідім. Ойынға емес, ойыншыларға сен». – деді ол. «Біз оның қазір бізге қарап тұрғанын білеміз», – деді Хью. «Бұл жеңіс оның арқасы. Оның осы ұйым үшін жасаған барлық еңбегін бағалаймын. Ол біздің көз алдымыздан ешқашан кетпеді. Біз оны ешқашан ұмытпаймыз. Ол бізбен бірге».

Ал Дэвис ескерткіш шамы

Дэвис қайтыс болғаннан кейін Марк Дэвис және «Рейдерс» командасы Аль Дэвис еске алу мемориалдық шырағын жасады. Қазіргі таңда мұндай екі шырақ бар: бастапқы шырақ – газбен жұмыс істейтін, Окленд Колизеуінің ойын күндеріне шығарылатын және әрбір «Рейдерс» үй матчы алдында бұрынғы ойыншысы немесе жаттықтырушысы тұтандыратын шырақ. Ол адам шырақтың артқы немесе қабырғалық панельдерінің біріне қол қоятын еді. 2020 жылы команда Лас-Вегасқа көшкен кезде, Колизейдегі шырақ Невада штатының Хендерсон қаласындағы команданың жаңа кеңсесінің алдына орнатылды, ал ойыншы қол қойған қабырғалық және артқы панельдер Allegiant стадионында қойылды, онда 85 фут (26 метр) биіктіктегі (негізгі дәлізден жоғары көтерілетін) шырақ салынды. Allegiant стадионындағы Аль Дэвис еске алу мемориалдық шырағы – әлемдегі ең үлкен 3D-басылған нысан.

Марапаттар

2003 жылы Дэвис Оңтүстік Калифорния еврей спортшыларының даңқ залына енгізілді.