Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американың прогрессивті фермерлер мен шаруашылықтар одағы – Роберт Л. Хилл ұйымдастырған африка-американдық жалдама фермерлер мен үлескерлердің одағы. 1919 жылдың 30 қыркүйегінде кешке Элейн қаласының жанында өткен одақтың жиналысы тоқырады. Ақ адамның қаза болуы ақтардың кек алуына әкеп соқты; жүздеген адам аймаққа құйылып кіріп, қараларға кездескенде шабуыл жасады, нәтижесінде Америка тарихындағы ең қанды оқиға – Элейн расалық көтерілісі болды.
The Progressive Farmers and Household Union of America was a union of African American tenant farmers and sharecroppers, organized by Robert L. Hill. A meeting of this union near Elaine, Arkansas, was disrupted on the evening of September 30, 1919. The fatal shooting of a white man sparked retaliation by whites; hundreds poured into the area, attacking blacks on sight and resulting in the Elaine Race Riot, believed to be the deadliest in American history.
Өмірбаян
Американың прогрессивті фермерлер мен үй шаруашылықтары одағын Арканзас штатының Винчестер қаласынан шыққан қара нәсілді жалғалымал шаруа Роберт Л. Хилл құрды. Ол 15-20 округте бөлімшелер бар екенін мәлімдеді, және одақтың Элейн аймағында бірнеше ложасы болды. 1919 жылдың соңында одақ Элейн аймағындағы қара нәсілділер арасында қарсылықты ұйымдастырды: қара нәсілді әйелдер ақ нәсілділердің үй шаруашылықтарында жұмыс істеуді тоқтатты, ал одақ мақта жинаушыларға еңбекақыны көтеруді талап етті. Одақ сонымен қатар штат астанасында адвокаттарды жалдап, жалға алушылар мен шаруаларға тиесілі, бірақ алынып қойылған үлестер үшін жер иелерін сотқа беруді жоспарлаған.
The Progressive Farmers and Household Union of America was formed by Robert L. Hill of Winchester, Arkansas, a black tenant farmer. He claimed chapters in 15 to 20 counties, and the union had several lodges in the Elaine area. In late 1919 the union organized resistance among blacks in the Elaine area: black women stopped working in domestic positions in white households, and the union demanded higher wages for cotton pickers. The union had also hired lawyers at the state capital and planned to sue landlords for shares allegedly withheld from tenant farmers and sharecroppers.
Элейн нәсілдік тәртіпсіздік
Одақ Филипс округінде болған зорлық-зомбылық пен ақ нәсілділердің басқыншылығынан кейін күйреп қалды. Жүздеген ақ адамдар округ бойына қара нәсілділерді іздеу үшін жасақ құрды және олардың "қозғалысын" басуға тырысты. Арканзас штатының губернаторы Чарльз Хиллман Броу федералды әскерлерді округке кіргізіп, жүздеген қара нәсілділерді тұтқындады. Келесі күндері бес ақ және шамамен 100–237 қара адам қаза тапты, олардың кейбіреулерін әскерлер өлтірді. Басқа қара нәсілділерге әскери билік растаған және беделді ақ азамат куәландырған арнайы рұқсаттамасыз қала маңында жүруге тыйым салынды. Оқиғадан кейінгі аптада ақ нәсілділер мен федералды әскерлердің топтары аймақта 100-ден 200-ге дейін қара нәсілділерді өлтірді. Зорлық-зомбылықтан кейін, жергілікті жер иелері мен саудагерлерден құралған үлкен жюри кімге айып тағу керектігін шешті. Өзгелерге қарсы куәлік беруге дайын болған және жер иелері қойған кез келген талаптармен жұмыс істеуге келіскен қара нәсілді ер адамдар босатылды. "Көшбасшылар" деп танылған немесе "сенімсіз" деп саналған қара нәсілділерге айып тағылды. Кейіннен айыпталушылар берген мәлімдемелерге сәйкес, көптеген тұтқындар куәлік беру немесе жақын адамдарынан ақпарат алу үшін ұрып-сапаланып, қамшымен соққыға жығылып немесе электр тогымен азапталды; егер олар куәлігінен бас тартса, өліммен қорқытылды. Роберт Хилл көтеріліс басталған күндердің бірінде Канзас штатына қашып кетті. Ол онда тұтқындалды, бірақ губернатор оны Арканзасқа қайтарудан бас тартты. Арканзаста 122 қара нәсілді адам айыпталды, оның 73-і кісі өлтіргені үшін айыпталды; ешбір ақ нәсілді адам сотталмады. Көптеген күдіктілерді куәлік беруге мәжбүрлеу үшін ұрып-сапалап, электр тогымен азаптап, соққыға жықты. Барлық ақ нәсілділерден құралған жюри алдында сот процесі өтті, сот үйінің сыртында қарулы ақ нәсілділер жүріп-тұрды, ал сот залында да қарулы адамдар болды. Он екі адам кісі өлтіргені үшін сотталып, өлім жазасына кесілді. Олардың шағымдары екі бағытта қарастырылды, алты адам (Ware et al.) штаттық сотта сот шешімінен бас тартты; олар қайтадан сотталды және сотталды, бірақ штаттық жоғарғы сотта тағы бір шағым жеңіп алды. Олар 1923 жылы Арканзас заңына сәйкес босатылды, өйткені штат екі жыл ішінде оларды қайтадан соттай алмады. Қалған алты айыпталушының (Moore et al.) сот шешімі АҚШ Жоғарғы сотында Мур Демпси ісі бойынша сот процесінің жағдайлары мен оны жариялау салдарынан олардың әділ сотқа қатысу құқығы бұзылғандықтан қайтарылды. Бұл Жоғарғы соттың штаттық қылмыстық сот процестерін Конституциялық құқықтарды қолдану арқылы қарауға қатысты маңызды прецедент болды. NAACP, қорғау тобын қаржыландыруға және тапсырыс беруге көмектескен, афроамерикалықтардың мүддесі үшін жұмыс істейтінін көрсетіп, беделін нығайтты. Оқиғаны тергеген NAACP өкілі Уолтер Ф. Уайт, оның ішінде қара нәсілділердің көп саны қаза болған қырғын туралы хабарлағандығымен танымал болды. Кейін ол ондаған жылдар бойы NAACP атқарушы хатшысы болып қызмет етті.
The union was largely destroyed by the violent riots and white repression that followed in Phillips County. Hundreds of whites formed militias to hunt down blacks throughout the county and suppress what they claimed was an "insurrection". The Governor of Arkansas, Charles Hillman Brough, led a detachment of federal troops into the county, and hundreds of blacks were arrested. A total of five whites and an estimated 100–237 blacks were killed in the following days, some by troops. Other blacks were required to have passes signed by military authorities and attested by a reputable white citizen in order to move about in public. In the week after the shooting, roving bands of whites and federal troops killed an estimated 100 to 200 blacks in the area. After the violence, a grand jury, made up of all white local landlords and merchants, decided who would be indicted. Those black men willing to testify against others and who agreed to work on whatever terms their landlords set for them were freed. Blacks labeled as ringleaders or who were judged "unreliable" were indicted. According to the affidavits later supplied by the defendants, many of the prisoners had been beaten, whipped or tortured by electric shocks to extract testimony or confessions; they were threatened with death if they were to recant such testimony. Robert Hill escaped to the state of Kansas during the first days of the riot. He was arrested there but the governor refused to extradite him to Arkansas to face charges. Some 122 blacks were indicted in Arkansas, with 73 charged with murder; no whites were prosecuted. Many suspects were beaten and tortured through electric shock to elicit forced testimony. The trials by all white juries were dominated by armed whites milling around outside the courthouse, with some armed men inside the courtroom. Twelve men were convicted of murder and sentenced to death. Their appeals took two tracks, with six men (Ware et al.) winning reversals of their convictions in state court; they were retried and convicted, but won another appeal in the state supreme court. They were released in 1923 under Arkansas law after the state failed to retry them within two years. The convictions of the remaining six defendants (Moore et al.) were eventually reversed by the United States Supreme Court in Moore v. Dempsey , on the basis of violation of their right to due process because of the conditions of the trial and related publicity. This was an important precedent for the Supreme Court to review state criminal trials through application of the Bill of Rights. The NAACP, which had helped fund and commission the defense team, strengthened its reputation for working on behalf of African Americans. Walter F. White, the NAACP field secretary who had investigated the riot in the field, gained renown for his reporting on the massacre, including its high number of black fatalities. He later served for decades as executive secretary of the NAACP.