Мичиган Бэтл Кэтс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Мичиган шайқас мысықтары – 1995 жылы Midwest Лигасында ойнай бастаған кіші лигалық бейсбол командасы. Олардың үй стадионы Мичиган штатының Батл-Крик қаласындағы C. O. Браун стадионы болды. Бұрынғыда франшиза 1994 жылы Висконсин штатының Мэдисон қаласында орналасқан, сол кезде оларды Мэдисон Хаттерс деп атаған. Одан бұрын команда Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында орналасып, Спрингфилд Кардиналс деп танымал болған. Батл-Крикке көшкеннен кейін команда бастапқыда Мичиган штатының Каламазуо қаласымен байланыс орнату үшін Battle Creek Golden Kazoos деген атты қарастырған, бірақ құқықтық даулар нәтижесінде Battle Cats деген атты қабылдады. 2003 жылы Нью-Йорк Янкиз командасымен байланыс орнатып, команда Батл-Крик Янкиз деп аталды, ал 2005 жылы тағы да атауын және байланысын өзгертіп, Оңтүстік-Батыс Мичиган Devil Rays болды. 2007 жылы көрермендер санының азаюын себепке келтіре отырып, команда Мичиган штатының Мидленд қаласына көшіп, Great Lakes Loons атанды.

Бостон Ред Соксінің филиалы: 1995-1998 жылдар

1994 жылдың қыркүйегінде Батл-Крик қаласы стадионды жақсартуға міндеттеме берді, осы арқылы Мэдисон Хаттерс франшизасын қаласына әкелуді көздеді. Басшы Браун стадионы 1989 жылы әуесқой бейсболға арналған болып салынған, және ол Midwest League франшизасын алу алдында айтарлықтай жақсартылды. Уақытша «Батл-Крик Голден Казус» деп аталғаннан кейін команда «Мичиган Бэтл Кэтс» деген атауды қабылдады. Команда «Бостон Ред Сокс» клубының еншілес клубы болуға келісті («Мэдисон Хаттерс» бұрын «Сент-Луис Кардиналс» клубының еншілес клубы болған, бірақ «Сент-Луис» өзінің Midwest League еншілес клубын Пеорияға ауыстырды). Лига сондай-ақ 14 франшизасын екі дивизионнан үш дивизионға қайта ұйымдастырды және әр дивизиондағы бірінші және екінші жартыдағы жеңімпаздары мен «жоқтардың» қатысуымен үш кезеңді плей-оффты қабылдады. «Мичиган» Шығыс дивизионында өнер көрсетті. 1995 жылы, алғашқы маусымында, «Бэтл Кэтс» 36–32 есебімен бірінші жартыдағы дивизион чемпионатын жеңіп алды, ал екінші жартыдағы 39–31 есебі оларды «Форт-Уэйн Визардс» командасынан бір ойынға қалып қойды. Олардың жалпы маусымдық көрсеткіші 75–63 болды, бұл лигада төртінші орынға ие болды. Плей-оффтың бірінші турында олар «Форт-Уэйн» командасын 2:0 есебімен жеңіп, екінші турда «Батыс Мичиган Уайткапс» командасын 2:1 есебімен ұтты. Алайда, чемпионат турында олар «Белойт Снапперс» командасынан үш ойында жеңіліске ұшырады. «Бэтл Кэтс» клубының бас жаттықтырушысы ДеМарло Хейл лиганың «Жыл бапкері» атанды. Шортстоп Донни Садлер .283 көрсеткішпен 9 хоум-ран соғып, 103 ұпаймен лиганың үздік мергені атанды және маусымнан кейінгі жұлдыздар командасына енді. Пичер Карл Павано 6–6 есебімен 3.44 орташа ұпаймен ойнап, 138 соққы жасады. Команданың қатысушыларының саны 171,794 болды, бұл 14 командадан тұратын лигада сегізінші орынға ие болды және бұл көрсеткіш «Мэдисон Хаттерс» командасының өткен жылғы 69,060 қатысушысынан айтарлықтай жоғары болды. 1996 жылғы маусым сәтті болмады, себебі «Бэтл Кэтс» бес командадан тұратын дивизионда бірінші және екінші жартыда төртінші орынды иеленді, бірінші жартыда 31–38, ал екінші жартыда 29–40 есебімен ойнады. 1996 жылғы командадан ұзақ жылдар бойы үлкен лигада карьера жасаған жалғыз ойыншы – олардың нашар соққы соққан шортстопы Рафаэль Бетанкурт (ол тек .167 соққы соқты); кейін ол рилиф пичер ретінде табысқа жетті. 1997 жылы «Бэтл Кэтс» бірінші жартыда 38–31 есебімен ойнады, бірақ бұл тек екінші орынға жетіп, «Батыс Мичиган» командасынан 11 ойынға қалып қойды. Екінші жартыда олар 32–36 есебімен төртінші орынға түсіп қалды. Олар плей-оффқа «жоқтар» командасы ретінде қатысты, бірақ бірінші турда «Лансинг Лугнатс» командасынан 2:1 есебімен жеңіліске ұшырады. Екінші базамен ойнаған Джим Чэмбли 22 хоум-ран соғып, 73 ұпай жинап, лигада 112 ұпаймен үздік мерген атанды. Бірінші базамен ойнаған Ши Хилленбранд 3 хоум-ран соғып, .290 көрсеткішпен ойнады. Пичер Крис Рейцма 4–1 есебімен 2.90 орташа ұпаймен ойнап, 41 соққы жасады. 1998 жылғы маусымның бірінші жартысында «Бэтл Кэтс» 36–36 есебімен Шығыс дивизионында төртінші орынды иеленді. Алайда, екінші жартыда олар 43–25 есебіне жетіп, дивизионды жеңіп алды. Жалпы маусымда олар лигадағы жалпы есеп бойынша екінші орынды бөлісті, «Батыс Мичиган Уайткапс» командасынан төрт ойынға қалып қойды. Плей-оффта «Бэтл Кэтс» бірінші турда «Батыс Мичиган» командасына 2:1 есебімен жеңіліске ұшырады. Бас жаттықтырушы Билли Гарднер, кіші, лиганың «Жыл бапкері» атағын жеңіп алды. Ши Хилленбранд кетчерге ауысып, .349 көрсеткішпен 19 хоум-ран соғып, лигада .546 соққы пайызымен жетекші болды.

By September 1994, the city of Battle Creek had committed to stadium improvements in order to bring the Madison Hatters franchise to their city. C. O. Brown Stadium had been constructed in 1989 for amateur baseball, and it was substantially improved prior to obtaining the Midwest League franchise. After temporarily being known as the Battle Creek Golden Kazoos, the team adopted the name of Michigan Battle Cats. The team agreed to become an affiliate of the Boston Red Sox (the Madison Hatters had been affiliated with the St. Louis Cardinals, but St. Louis switched its Midwest League affiliate to Peoria). The league also reorganized its 14 franchises from two divisions to three and adopted a three round post season playoff including first and second half winners from each division plus wildcards. Michigan played in the Eastern Division. In 1995, their first season, the Battle Cats won the first half division championship with a 36–32 record, while their second half record of 39–31 left them one game behind the Fort Wayne Wizards. Their overall season record of 75–63 was fourth in the league. In the first round of playoffs they beat Fort Wayne two games to none, and in the second round they defeated the West Michigan Whitecaps two games to one. In the championship round, however, they were swept in three games by the Beloit Snappers. Battle Cats manager DeMarlo Hale was named the league's Manager of the Year. Shortstop Donnie Sadler hit .283 with 9 home runs, led the league in runs scored with 103, and was named to the post season all star team. Pitcher Carl Pavano went 6–6 with a 3.44 earned run average and 138 strikeouts. The team's attendance, 171,794, was eighth in the 14 team league and a marked improvement over the Madison Hatters' attendance of 69,060 the year before. The 1996 season was less successful, as the Battle Cats finished in fourth place in the five team division in both the first and second halves, with a 31–38 in the first half and 29–40 in the second half. The only player from the 1996 team who went on to a long major league career was their weak hitting shortstop, Rafael Betancourt (who hit just .167); he would later find success as a relief pitcher. In 1997 the Battle Cats went 38–31 in the first half, but that was only good for second place, 11 games behind West Michigan. In the second half they dropped to fourth place with a 32–36 record. They nevertheless qualified for the playoffs as a wildcard team, but they lost in the first round to the Lansing Lugnuts two games to one. Second baseman Jim Chamblee hit .300 with 22 home runs and 73 runs batted in and led the league with 112 runs scored. First baseman Shea Hillenbrand hit .290 with 3 home runs. Pitcher Chris Reitsma went 4–1 with a 2.90 earned run average and 41 strikeouts. In the first half of the 1998 season, the Battle Cats went 36–36 and finished in fourth place in the Eastern Division. In the second half, though, they improved to 43–25 and won the division. For the overall season they finished tied for second place in the standings for the entire league, four games behind the West Michigan Whitecaps. In the playoffs the Battle Cats lost to West Michigan in the first round, two games to one. Manager Billy Gardner, Jr. won the league's Manager of the Year award. Shea Hillenbrand moved to catcher and hit .349 with 19 home runs, leading the league with a .546 slugging percentage.

Хьюстон Астросының филиалы: 1999 жылдан 2002 жылға дейін

1999 жылы Мичиган «Батл Кэтс» командасы өз серіктестігін «Бостон Ред Сокс» клубынан «Хьюстон Астрос» клубына ауыстырды. Бұрын «Квад Сити Ривер Бэндитс» командасы «Астрос» клубының Midwest League филиалы болған. «Батл Кэтс» маусымның бірінші жартысын 35–34 есебімен екінші орында аяқтады, бірақ екінші жартысында 41–28 есебімен дивизионды жеңіп алды. Плей-оффтың бірінші турында олар «Лансингке» 0–2 есебімен есе жіберді. Бірінші база ойыншысы Аарон МакНил .310 көрсеткішпен ойнап, 166 соққысымен, 38 үйден шыққан доптарымен және 131 ұпаймен лигада көш бастады, сондай-ақ лиганың ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды. Екінші база ойыншысы Аарон Майлз 10 үйден шыққан доппен .317 көрсеткішпен ойнады және МакНилмен бірге маусымаутар жұлдыздар командасына енді. Пичер Рой Освальт 13–4 есебімен 4.46 орташа ұпаймен және 143 соққымен, ал Тим Реддинг 8–6 есебімен 4.97 орташа ұпаймен және 141 соққымен ойнады. 2000 жылы Midwest League екі дивизионға бөлінді; Мичиган алты командадан тұратын Шығыс дивизионында ойнады, ал Батыс дивизионында қалған сегіз команда болды. Плей-офф үш кезеңнен тұрды және сегіз команда қатысты. Бірінші жартысында «Батл Кэтс» 34–34 есебімен өз дивизионында төртінші орынға ие болды, бірақ екінші жартысында 48–22 есебімен дивизионда жеңіске жетті. (Олардың жалпы маусымдық көрсеткіші 82–56 лигада екінші орынға ие болды.) Плей-оффта олар бірінші турда «Форт-Уэйн Визардс» командасын 2–1 есебімен, ал екінші турда «Дейтон Драгонс» командасын 2–0 есебімен жеңді. Чемпионат турда олар үш ойынның барлығында «Белойт Снапперс» командасын жеңіп, Midwest League чемпионы атанды. Ұстаушы Джон Бак 10 үйден шыққан доппен .282 көрсеткішпен ойнады. Сол жақ қорғаушы Джейсон Лейн 23 үйден шыққан доппен .299 көрсеткішпен ойнады және 104 ұпаймен лигада көшбасшы болды. Пичер Карлос Эрнандес 6–6 есебімен 3.82 орташа ұпаймен және 115 соққымен ойнады. 28 мамырда Эрнандес «Уэст Мичиган Уайткапс» командасына қарсы 2–0 есебімен ойынды таза жеңіске жеткізді. Келесі маусымда «Батл Кэтс» бірінші жартысын 38–30 есебімен екінші орында аяқтады, екі ойын қалып қойды. Олар екінші жартысында 44–25 есебімен дивизионда жеңіске жетті. Плей-оффта олар бірінші турда «Саут-Бенд Сильвер Хокс» командасына 0–2 есебімен есе жіберді. Шортстоп Крис Берк 3 үйден шыққан доппен .300 көрсеткішпен ойнады. Пичер Чэд Кволлс 15–6 есебімен 3.72 орташа ұпаймен және 125 соққымен лигада жеңістер саны бойынша көшбасшы болды. Алаңдағы табысқа қарамастан, көрермендер саны азайды, өйткені команда «Батл Крикке» көшкеннен бері әр маусымда осылай болып келді, және тек 66 088 жанкүйер келді. Екінші жазғы маусымда команда тағы да сатылды. 2002 жылы «Батл Кэтс» Шығыс дивизионының бірінші жартысын 42–28 есебімен жеңіп алды. Олар екінші жартысын 37–33 есебімен үшінші орында аяқтады. Плей-оффта олар бірінші турда «Лансингке» 1–2 есебімен есе жіберді. Пичер Майк Бернс 14–9 есебімен 2.49 орташа ұпаймен, ал Д. Дж. Хоултон 14–5 есебімен 3.14 орташа ұпаймен ойнады. Команда тағы да сатылды және маусымнан кейін олар өз серіктестігін «Нью-Йорк Янкиз» клубымен ауыстырып, франшизаны «Батл-Крик Янкиз» деп атады.

In 1999, the Michigan Battle Cats switched their affiliation from the Boston Red Sox to the Houston Astros. Previously, the Quad City River Bandits had been the Astros' Midwest League affiliate. The Battle Cats finished the first half of the season in second place with a 35–34 record, but went 41–28 in the second half to win the division. In the first round of the playoffs they lost two games to none to Lansing. First baseman Aaron McNeal hit .310, led the league in hits (with 166), home runs (with 38), and runs batted in (with 131), and captured the league's Most Valuable Player award. Second baseman Aaron Miles hit .317 with 10 home runs and was named, along with McNeal, to the post season all star team. Pitcher Roy Oswalt went 13–4 with a 4.46 earned run average and 143 strikeouts, and Tim Redding went 8–6 with a 4.97 earned run average and 141 strikeouts. In 2000, the Midwest League reorganized into two divisions; Michigan played in the six team Eastern Division, while the Western Division comprised the other eight teams. The playoffs continued to last three rounds and to include eight teams. In the first half, the Battle Cats' 34–34 record placed them in fourth place in their division, but in the second half they won the division with a 48–22 record. (Their overall season record of 82–56 was second in the league.) In the playoffs, they beat the Fort Wayne Wizards in the first round, two games to one, and the Dayton Dragons in the second round, two games to none. In the championship round they swept the Beloit Snappers in three straight games to become the Midwest League champions. Catcher John Buck hit .282 with 10 home runs. Left fielder Jason Lane hit .299 with 23 home runs and his 104 runs batted in tied for the league lead. Pitcher Carlos Hernández went 6–6 with a 3.82 earned run average and 115 strikeouts. On May 28, Hernández pitched a no hitter, beating the West Michigan Whitecaps 2–0. The next season the Battle Cats finished the first half in second place in the division with a 38–30 record, two games behind. They won the division in the second half, 44–25. In the playoffs they lost in the first round to the South Bend Silver Hawks, two games to none. Shortstop Chris Burke hit .300 with 3 home runs. Pitcher Chad Qualls tied for the league lead in victories, going 15–6 with a 3.72 earned run average and 125 strikeouts. Despite the on field success, attendance continued to drop, as it had almost every seasonsince the franchise had moved to Battle Creek, and only 66,088 fans attended. For the second straight summer the team was sold. In 2002, the Battle Cats won the Eastern Division's first half with a 42–28 record. They finished the second half tied for third with a 37–33 record. In the playoffs, they lost in the first round to Lansing, two games to one. Pitcher Mike Burns went 14–9 with a 2.49 earned run average, and D. J. Houlton went 14–5 with a 3.14 earned run average. The team was sold again and after the season they switched their affiliation to the New York Yankees and renamed the franchise as the Battle Creek Yankees.

Жыл сайынғы есеп

Жыл Рекорд Аяқтау Менеджер Плей-офф 1995 75 62 4-ші ДеМарло Хейл Лига финалында жеңілді 1996 60 78 13-ші Том Барретт 1997 70 67 4-ші Билли Гарднер, Jr. 1-ші раундта жеңілді 1998 79 61 2-ші (тең) Билли Гарднер, Jr. 1-ші раундта жеңілді 1999 76 62 3-ші Аль Педрике 1-ші раундта жеңілді 2000 82 56 2-ші Аль Педрике Лига чемпионы 2001 82 55 3-ші Джон Массарелли 1-ші раундта жеңілді 2002 79 61 4-ші Джон Массарелли 1-ші раундта жеңілді