Джон Кокрофт: Ядроны бөлуші физик және ядролық энергияның дамуына үлес қосқан ғалым

Кіріспе

Британдық физик (1897–1967)

Сэр Джон Дуглас Коккрофт (27 мамыр 1897 – 18 қыркүйек 1967) – британдық физик, 1951 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығын атом ядросын жару үшін Эрнест Уолтонмен бөлісті және ядролық энергияны дамытуға зор үлес қосты. Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік далалық артиллерияда қызметтен кейін Коккрофт Манчестер қалалық технологиялық колледжінде электротехниканы оқыды, сонымен қатар «Метрополитен Виккерс Траффорд Парк» компаниясында шәкірт болып жұмыс істеді және олардың ғылыми қызметкерлерінің құрамына кірді. Кейін ол Кембридж университетінің Сент-Джонс колледжіне шәкіртақы алып түсті, онда 1924 жылғы маусымда трипос емтиханын сәтті тапсырып, «wrangler» атағын иеленді. Эрнест Резерфорд Коккрофтты Кавендиш зертханасында ғылыми ізденісші ретінде қабылдады, ал Коккрофт 1928 жылы Резерфордтың жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғады. Эрнест Уолтон мен Марк Олифантпен бірлесіп, ол кейіннен Коккрофт-Уолтон генераторы деп белгілі болған құрылғыны жасады. Коккрофт пен Уолтон осы генераторды пайдаланып атом ядросын алғаш рет жасанды түрде ыдыратты, бұл жетістік «атомды бөлу» деп кеңінен танылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Коккрофт Жабдықтау министрлігіндегі ғылыми зерттеулер жөніндегі директордың орынбасары болып, радар технологиясымен айналысты. Ол сондай-ақ атом бомбасын жасаудың техникалық мүмкіндіктерін есептеген Фриш-Пейерлс меморандумына байланысты мәселелерді қарастырған комитет пен оның ізін келе жатқан MAUD комитетінің мүшесі болды. 1940 жылы «Тизард миссиясы» аясында ол британдық технологияны АҚШ-тағы әріптестерімен бөлісті. Соғыстың аясында «Тизард миссиясының» нәтижелері Ұлыбританияға SCR 584 радар жиынтығы және V-1 ұшқыш бомбасын жеңуге көмектескен жақындық қысқыштары (proximity fuze) түрінде оралды. 1944 жылдың мамырында ол Монреаль зертханасының директоры болып тағайындалды және ZEEP және NRX реакторларын әзірлеуге, сондай-ақ Чалк Ривер зертханаларын құруға жетекшілік етті. Соғыстан кейін Коккрофт Харвеллдегі Атом энергиясын зерттеу орталығының (AERE) директоры болды, онда аз қуатты, графитпен баяулатылатын GLEEP реакторы Батыс Еуропадағы алғашқы ядролық реактор болып, 1947 жылдың 15 тамызында жұмыс істеуге кірісті. 1948 жылы одан кейін Британдық тәжірибелік үйме 0 (BEPO) іске қосылды. Харвелл реакторларды және Виндскейлдегі химиялық бөлу зауытын жобалауға қатысты. Оның басшылығымен шекаралық термоядролық зерттеулер, соның ішінде ZETA бағдарламасы жүргізілді. Виндскейл реакторларының мұржаларын сүзгілермен жабдықтау туралы оның талабы 1957 жылғы Виндскейл өрті кезінде реактордың бірінің өзегі тұтанғанда және радиоактивті заттар шыққанда «Коккрофттың ақымақтығы» деп ұзақ уақыт мазақ етілді. 1959 жылдан 1967 жылға дейін ол Кембридж университетінің Черчилль колледжінің алғашқы магистрі болды. Сонымен қатар, ол 1961 жылдан 1965 жылға дейін Канберрадағы Австралия Ұлттық университетінің канцлері қызметін атқарды.

Sir John Douglas Cockcroft (27 May 1897 – 18 September 1967) was a British physicist who shared with Ernest Walton the Nobel Prize in Physics in 1951 for splitting the atomic nucleus, and was instrumental in the development of nuclear power. After service on the Western Front with the Royal Field Artillery during the Great War, Cockcroft studied electrical engineering at Manchester Municipal College of Technology whilst he was an apprentice at Metropolitan Vickers Trafford Park and was also a member of their research staff. He then won a scholarship to St. John's College, Cambridge, where he sat the tripos exam in June 1924, becoming a wrangler. Ernest Rutherford accepted Cockcroft as a research student at the Cavendish Laboratory, and Cockcroft completed his doctorate under Rutherford's supervision in 1928. With Ernest Walton and Mark Oliphant he built what became known as a Cockcroft–Walton generator. Cockcroft and Walton used this to perform the first artificial disintegration of an atomic nucleus, a feat popularly known as splitting the atom. During the Second World War Cockcroft became Assistant Director of Scientific Research in the Ministry of Supply, working on radar. He was also a member of the committee formed to handle issues arising from the Frisch–Peierls memorandum, which calculated that an atomic bomb could be technically feasible, and of the MAUD Committee which succeeded it. In 1940, as part of the Tizard Mission, he shared British technology with his counterparts in the United States. Later in the war, the fruits of the Tizard Mission came back to Britain in the form of the SCR 584 radar set and the proximity fuze, which were used to help defeat the V 1 flying bomb. In May 1944, he became director of the Montreal Laboratory, and oversaw the development of the ZEEP and NRX reactors, and the creation of the Chalk River Laboratories. After the war Cockcroft became the director of the Atomic Energy Research Establishment (AERE) at Harwell, where the low powered, graphite moderated GLEEP became the first nuclear reactor to operate in western Europe when it was started on 15 August 1947. This was followed by the British Experimental Pile 0 (BEPO) in 1948. Harwell was involved in the design of the reactors and the chemical separation plant at Windscale. Under his direction it took part in frontier fusion research, including the ZETA program. His insistence that the chimney stacks of the Windscale reactors be fitted with filters was mocked as Cockcroft's Folly until the core of one of the reactors ignited and released radionuclides during the Windscale fire of 1957. From 1959 to 1967, he was the first Master of Churchill College, Cambridge. He was also chancellor of the Australian National University in Canberra from 1961 to 1965.

Алғашқы жылдар

Джон Дуглас Коккрофт, сондай-ақ "Джонни В" деп танылған, 1897 жылдың 27 мамырында Англияның Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Тодморден қаласында, фабрика иесі Джон Артур Коккрофт пен оның әйелі Энни Мод Филденнің үлкен ұлы болып дүниеге келді. Оның төрт кіші інісі болды: Эрик, Филип, Кит және Лайонел. Оның алғашқы білімі 1901 жылдан 1908 жылға дейін Уолсдендегі Англия шіркеуінің мектебінде, 1908 жылдан 1909 жылға дейін Тодморден бастауыш мектебінде және 1909 жылдан 1914 жылға дейін Тодморден орта мектебінде болды, онда ол футбол және крикет ойнады. Мектептегі қыздардың арасында оның болашақ әйелі Юнис Элизабет Крэбтри де болды. 1914 жылы ол Манчестердегі Виктория университетіне математиканы оқуға түсті. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1919 жылдың қаңтар айында Коккрофт әскерден босатылды. Ол Виктория университетіне қайтып ормай, Манчестер қалалық технологиялық колледжінде электр инженериясын оқуды жөн көрді. Виктория университетінде бір жыл оқығандықтан, оған бірінші курс өткізіп алмауға рұқсат берілді. 1920 жылдың маусымында ол бакалавр дәрежесін алды. Сол жердегі электротехника профессоры Майлз Уокер оны "Метрополитен Виккерс" компаниясына шәкірттікке алуға көндірді. Ол 1851 жылғы көрменің Корольдік комиссиясынан 1851 жылғы көрменің стипендиясын алды және 1922 жылдың маусымында "Кезектес токтардың гармоникалық талдауы" тақырыбында магистрлік диссертациясын қорғады. Уокер кейін Коккрофтқа өзінің альма-матері Кембридждегі Сент-Джон колледжінде оқуға түсуге кеңес берді. Коккрофт 30 фунт стерлингтік стипендияны және қаражаты шектеулі студенттерге берілетін 20 фунт стерлингтік шәкіртақыны жеңіп алды. "Метрополитен Виккерс" оған 50 фунт стерлинг берді, бірақ ол бітіргеннен кейін қайтып келу шартымен. Уокер мен оның тәтесі 316 фунт стерлингтің қалған бөлігін төледі. Басқа университет түлегі болғандықтан, оған бірінші жылдық емтиханды өткізіп алмауға рұқсат берілді. 1924 жылдың маусымында ол tripos емтиханын тапсырды, B* бағасын алды және бакалавр дәрежесін иеленді. Коккрофт 1925 жылдың 26 тамызында Элизабет Крэбтриге үйленді, бұл жайлы мәлімет Royal Society басылымында жарияланды. 1925 жылдың 6 қыркүйегінде докторлық дәрежесін алды. Осы уақыт ішінде ол ресейлік физик Петр Капицаның ассистенты болды, ол өте төмен температурадағы магнит өрістерінің физикасы бойынша жұмыс істеді. Коккрофт гелий сұйытқыштарын жобалауға және құрастыруға көмектесті. 1928 жылдың 5 қарашасында Коккрофт Сент-Джон колледжінің мүшесі болып сайланды. Ол Уолтонмен бірге 1932 жылдың наурыз айында литий мен бериллийді жоғары энергиялы протондармен бомбалау арқылы өздерінің үдеткіштерін іске қосуды бастады. Олар француз ғалымдары хабарлаған гамма сәулелерін көруді күткен, бірақ ондай сәулелер табылмады. 1932 жылдың ақпан айында Джеймс Чэдвик байқалған нәрсенің нейтрондар екенін дәлелдеді. Содан кейін Коккрофт пен Уолтон альфа бөлшектерін іздеуге көшті. 1932 жылдың 14 сәуірінде Уолтон литий нысанасын бомбалады және альфа бөлшектер болуы мүмкін деп ойлаған нәрсені байқады. Коккрофт, содан кейін Рутерфорд шақырылды, олар бұл шындық екенін растады. Сол күні кешке Коккрофт пен Уолтон Рутерфордтың үйінде кездесіп, Nature журналына өздерінің нәтижелерін жариялаған хат жазды. Бұл атом ядросының алғашқы жасанды ыдырауы болды: Link=yes литий + → 2Link=yes гелий + 17.2 МэВ. Бұл жетістік "атомды бөлу" деп кеңінен танылды. Осы жетістіктері үшін Коккрофт пен Уолтон 1938 жылы Хьюз медалімен, ал 1951 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Олар протон, дейтерон және альфа бөлшектерін пайдаланып көміртек, азот және оттекті де ыдыратты. Олар радиоактивті изотоптар, соның ішінде көміртек-11 және азот-13 өндіргенін көрсетті. 1929 жылы Коккрофт Сент-Джон колледжінде механика ғылымдарының супервайзері болып тағайындалды. 1931 жылы физика бойынша супервайзер болып тағайындалды, ал 1933 жылы кіші стипендиат болды, бұл оған көптеген ғимараттарды күтпеуге жауапкершілік жүктеді. Колледждің қақпа үйін deathwatch қоңыздары келтірген зақымды жөндеу үшін ішінара бұзуға тура келді, ал Коккрофт электр желілерін қайта құруды қадағалады. 1935 жылы Рутерфорд оны Кеңес Одағына оралған Капицаның орнына Монд лабораториясының зерттеу директоры етіп тағайындады. Ол жаңа криогендік жабдықтарды орнатуды және төмен температурадағы зерттеулерді қадағалады. 1936 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.

John Douglas Cockcroft, also known as "Johnny W.", was born in Todmorden, West Riding of Yorkshire, England, on 27 May 1897, the eldest son of a mill owner, John Arthur Cockcroft, and his wife Annie Maude Fielden. He had four younger brothers; Eric, Philip, Keith and Lionel. His early education was at the Church of England school in Walsden from 1901 to 1908, at Todmorden Elementary School from 1908 to 1909, and at Todmorden Secondary School from 1909 to 1914, where he played football and cricket. Among the girls at the school was his future wife, Eunice Elizabeth Crabtree. In 1914, he won a County Major Scholarship, West Riding of Yorkshire, to the Victoria University of Manchester, where he studied mathematics. After the war ended, Cockcroft was released from the Army in January 1919. He elected not to return to the Victoria University of Manchester, but to study electrical engineering at Manchester Municipal College of Technology. Because he had completed a year at Victoria University of Manchester, he was allowed to skip the first year of the course. He received his BSc in June 1920. Miles Walker, the professor of electrical engineering there, persuaded him to take up an apprenticeship with Metropolitan Vickers. He obtained a 1851 Exhibition Scholarship from the Royal Commission for the Exhibition of 1851, and submitted his MSc thesis on the "Harmonic Analysis for Alternating Currents" in June 1922. Walker then suggested Cockcroft sit for a scholarship to St. John's College, Cambridge, Walker's alma mater. Cockcroft was successful, winning a £30 scholarship and a £20 bursary awarded to undergraduates of limited means. Metropolitan Vickers gave him £50 subject to his returning after completing his degree. Walker and an aunt made up the balance of the £316 fee. As a graduate of another university, he was allowed to skip the first year of the tripos. He sat the tripos exam in June 1924, achieved a B* as a wrangler, and was awarded his BA degree. Cockcroft married Elizabeth Crabtree on 26 August 1925, which was published in the Proceedings of the Royal Society. He was awarded his doctorate on 6 September 1925. During this time he was an assistant to the Russian physicist Peter Kapitza, who was working on the physics of magnetic fields in extremely low temperatures. Cockcroft helped with the design and construction of helium liquefiers. Cockcroft was elected a Fellow of St. John's College on 5 November 1928. He and Walton began operating their accelerator in March 1932, bombarding lithium and beryllium with high energy protons. They expected to see gamma rays, which French scientists had reported, but none were found. In February 1932, James Chadwick demonstrated that what had been observed were actually neutrons. Cockcroft and Walton then switched to looking for alpha particles instead. On 14 April 1932, Walton bombarded a lithium target and noticed what he thought might be alpha particles. Cockcroft and then Rutherford were summoned, and confirmed that this was indeed the case. That evening, Cockcroft and Walton met at Rutherford's home and produced a letter for Nature in which they announced their results, the first artificial disintegration of an atomic nucleus, which can be described thus:
Link=yes lithium + → 2Link=yes helium + 17.2 MeV
This feat was popularly known as splitting the atom. For this accomplishment, Cockcroft and Walton were awarded the Hughes Medal in 1938, and the Nobel Prize in Physics in 1951. They went on to disintegrate carbon, nitrogen and oxygen using protons, deuterons and alpha particles. They demonstrated that they had produced radioactive isotopes, including carbon 11 and nitrogen 13. In 1929, Cockcroft was appointed a Supervisor in Mechanical Sciences at St John's College. He was appointed a Supervisor in Physics in 1931, and in 1933 became the junior bursar, making him responsible for the upkeep of the buildings, many of which were suffering from neglect. The college gatehouse had to be partly taken down in order to repair damage done by deathwatch beetles, and Cockcroft supervised rewiring of the electrics. In 1935, Rutherford appointed him the director of research at the Mond Laboratory after Kapitza, who had returned to the Soviet Union. He supervised the installation of new cryogenic equipment, and supervised low temperature research. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1936,

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Коккрофт Радармен жұмыс істейтін Әжеттер министрлігінде Ғылыми зерттеулер жөніндегі директордың көмекшісі лауазымына тағайындалды. 1938 жылы сэр Генри Тизард Коккрофтқа Chain Home жүйесін көрсетті, ол Корольдік әуе күштерінің (RAF) жағалау бойындағы ерте ескерту радиолокациялық станцияларының желісі болып, ұшақтарды анықтау және оларды қадағалау үшін салынған еді. Ол ғалымдарды жүйе толыққанды жұмыс істеуіне көмектесу үшін жіберді. 1940 жылы ол Ғылыми зерттеулер және техникалық даму жөніндегі консультативтік кеңестің құрамына кірді. 1940 жылдың сәуірінде ол Фриш-Пейерлс меморандумынан туындаған мәселелерді қарастыру үшін құрылған Әуе соғысының ғылыми зерттеу комитетінің мүшесі болды, онда атом бомбасының техникалық жағынан мүмкін екендігі есептелген. Бұл комитет 1940 жылдың маусымында Коккрофттың да мүшесі болған MAUD комитетімен алмастырылды. Бұл комитет Ұлыбританиядағы маңызды алғашқы зерттеулерді жүргізді. 1940 жылдың тамызында Коккрофт Тизард миссиясының құрамында АҚШ-қа сапар шекті. Ұлыбритания көптеген жаңа технологияларды дамытқанмен, оларды толыққанды пайдалануға қабілетті өндірістік қуаты болмағандықтан, оларды соғысқа қатыспаған АҚШ-пен бөлісу туралы шешім қабылданды. Тизард миссиясы ұсынған ақпарат соғыс кезеңінде жасалған ең маңызды ғылыми жетістіктердің бірін құрады. Бөліскен технологиялардың ішінде радар технологиялары, әсіресе Бирмингемдегі Олифант тобы жасаған және американдық тарихшы Джеймс Пинни Бакстер III "біздің жағалауымызға жеткізілген ең құнды жүк" деп сипаттаған қауысша магнетроны, жақындық қысқыштарының жобасы, Франк Уиттлдің реактивті қозғалтқышының егжей-тегжейлі сипаттамасы және атом бомбасының мүмкіндігін сипаттаған Фриш-Пейерлс меморандумы болды. Бұл ең маңыздысы болса да, көптеген басқа да заттар тасымалданды, олардың ішінде ракеталар, турбонаддувтер, нысана көздегіштер және суасты кемелерін анықтау құрылғылары бар еді. 1940 жылдың желтоқсанында ол Ұлыбританияға оралды. Оралғаннан кейін көп ұзамай Коккрофт Хэмпширдегі Крайстчерчтегі Әуе қорғанысын зерттеу және дамыту мекемесінің (ADRDE) бас директоры болып тағайындалды. 1943 жылдың тамызында Квебек келісімі Британдық Tube Alloys жобасын Манхэттен жобасына біріктірді және Манхэттен жобасын бақылау үшін Біріккен саясат комитетін құрды. 1944 жылдың 20 мамырында соңғы келісімге қол қойылды. Оған сәйкес, американдықтар Канадада ауыр сумен жұмыс істейтін ядролық реакторды салуға көмектеседі және коррозия және радиацияның материалдарға тигізетін әсері сияқты мәселелер бойынша техникалық көмек көрсетеді. Олар плутоний химиясы немесе металлургиясы туралы егжей-тегжейлі мәлімет бермеді, бірақ британдықтар өздері зерттеу жұмыстарын жүргізуі үшін сәулеленген уран шашақтарын ұсынды. Келіспеушілік тудырған мәселе Монреаль зертханасының директоры Ханс фон Халбан болды, ол нашар әкімшілік басшы, канадалықтармен жақсы қарым-қатынас орната алмады және американдықтар оны қауіпсіздік тұрғысынан қауіпті деп санады. 1944 жылдың сәуірінде Вашингтонда өткен Біріккен саясат комитетінің отырысында Монреаль зертханасының британдық емес ғалымдары кетуге келісті, ал Коккрофт 1944 жылдың мамырында Монреаль зертханасының жаңа директоры болады. 1944 жылдың 24 тамызында толыққанды NRX реакторын салуды бастамас бұрын, Монреаль зертханасының тор өлшемдері, қаптама материалдары және басқару таяқшалары сияқты есептеулерін сынау үшін кішкентай реактор салу туралы шешім қабылданды. Бұл Zero Energy Experimental Pile (Жоқ энергия эксперименттік үйіндісі) деп аталды, яғни ZEEP. Монреаль қаласының орталығында реактор салу мүмкін емес еді; Канадалықтар Оттавадан солтүстік-батысқа қарай 177 шақырым жерде, Отава өзенінің оңтүстік жағалауындағы Онтарио штатындағы Чалк Ривер жерін таңдады, ал Гроувс осыны мақұлдады. Чалк Ривер зертханасы 1944 жылы ашылды, ал Монреаль зертханасы 1946 жылдың шілдесінде жабылды. 1944 жылдың шілдесінде 8 МВт қуатымен жобаланған қуаты дизайндық өзгерістер арқылы, мысалы, тот баспайтын болаттан жасалған уран таяқшаларын ауыстыру және жеңіл сумен салқындатылатын алюминий таяқшалармен алмастыру арқылы 10 МВт-қа дейін арттырылды. 1945 жылдың 10 қыркүйегінде Чалк Ривер зертханасында жұмыс істеген британдық физик Алан Нанн Мейдің Кеңес Одағының тыңшысы екенін білгенде Коккрофт қатты таң қалды. 1947 жылдың тамызында Коккрофт Нанн Мейдің он жылдық түрме жазасын қысқартуды талап ететін петицияға қол қойған ғалымдардың бірі болды, бұл әрекетіне кейін өкінді.

At the outbreak of the Second World War, Cockcroft took up the post of Assistant Director of Scientific Research in the Ministry of Supply, working on radar. In 1938, Sir Henry Tizard showed Cockcroft Chain Home, the ring of coastal early warning radar stations built by the Royal Air Force (RAF) to detect and track aircraft. Now, he helped deploy scientists to help get the system fully operational. In 1940, he became part of the Advisory Council for Scientific Research and Technical Development. In April 1940, along he became a member of the Committee for the Scientific Study of Air Warfare formed to handle issues arising from the Frisch–Peierls memorandum, which calculated that an atomic bomb could be technically feasible. This committee was succeeded by the MAUD Committee, of which Cockcroft was also a member, in June 1940. This committee directed the ground breaking early research in Britain. In August 1940, Cockcroft travelled to the United States as part of the Tizard Mission. Because Britain had developed many new technologies but lacked the industrial capacity to fully exploit them, it was decided to share them with the United States, although that nation was not yet at war. The information provided by the Tizard Mission contained some of the greatest scientific advances made during the war. The shared technology included radar technologies, in particular the greatly improved cavity magnetron designed by Oliphant's group at Birmingham, which the American historian James Phinney Baxter III described as "the most valuable cargo ever brought to our shores", the design for the proximity fuze, details of Frank Whittle's jet engine and the Frisch–Peierls memorandum describing the feasibility of an atomic bomb. Though these may be considered the most significant, many other items were also transported, including designs for rockets, superchargers, gunsights and submarine detection devices. He returned to Britain in December 1940. Soon after his return, Cockcroft was appointed Chief Superintendent of the Air Defence Research Development Establishment (ADRDE) at Christchurch, Hampshire. In August 1943, the Quebec Agreement subsumed the British Tube Alloys project into the Manhattan Project, and established the Combined Policy Committee to control the Manhattan Project. A final agreement was spelt out on 20 May 1944. Under it, the Americans would assist with the construction of a heavy water moderated nuclear reactor in Canada, and would provide technical assistance with matters such as corrosion and the effects of radiation on materials. They would not provide details about plutonium chemistry or metallurgy, although irradiated uranium slugs were made available for the British to work it out for themselves. A sticking point was the director of the Montreal Laboratory, Hans von Halban, who was a poor administrator, did not work well with the Canadians, and was regarded as a security risk by the Americans. In April 1944 a Combined Policy Committee meeting at Washington agreed that Montreal Laboratory scientists who were not British subjects would leave, and Cockcroft would become the new director of the Montreal Laboratory in May 1944. On 24 August 1944, the decision was taken to build a small reactor in order to test the Montreal Laboratory's calculations relating to such matters as lattice dimensions, sheathing materials, and control rods, before proceeding with the full scale NRX reactor. This was named ZEEP, for Zero Energy Experimental Pile. Building reactors in downtown Montreal was out of the question; the Canadians selected, and Groves approved, a site at Chalk River, Ontario, on the south bank of the Ottawa River some 110 mile (177 km) north west of Ottawa. The Chalk River Laboratories opened in 1944, and the Montreal Laboratory was closed in July 1946. Originally designed in July 1944 with an output of 8 MW, the power was raised to 10 MW through design changes such as replacing uranium rods clad in stainless steel and cooled by heavy water with aluminium clad rods cooled by light water. Cockcroft was shocked when he was informed on 10 September 1945 that the British physicist Alan Nunn May, who worked at the Chalk River Laboratories, was a Soviet spy. In August 1947, Cockcroft was one of the scientists who signed a petition urging that Nunn May's ten year prison sentence be reduced, an act he later regretted.

Соғыстан кейінгі кезең

1945 жылдың сәуірінде Коккрофт пен Олифант Ұлыбританияда ұқсас мекеме құру үшін орын іздестіріп, RAF Харвеллді таңдады. Коккрофтқа 1945 жылдың 9 қарашасында Харвеллдегі Атом энергиясын зерттеу орталығының (AERE) директоры лауазымы ұсынылды. Ресми хабарлама 1946 жылдың 29 қаңтарында жарияланды, бірақ жаңалық жарияланғанға екі ай бұрын, ал Канада үкіметі хабардар болмас бұрын ақпараттар тарап, дипломатиялық инцидент туды. Коккрофт ізбасар табылғанша кетпеуге келісті және ол 1946 жылдың 30 қыркүйегіне дейін Чалк Риверден Харвеллге көшпеді. Осы уақыт аралығында ол жаңа зертхана үшін қызметкерлер жинады. Манхэттен жобасының Лос-Аламос зертханасынан Клаус Фукс Теориялық физика бөлімінің басшысы болды; Монреаль зертханасында Коккрофттың орынбасары Роберт Спенс Химия бөлімінің басшысы болды; H. W. B. Skinner – Жалпы физика бөлімінің, Отто Фриш – Ядролық физика бөлімінің, ал Джон Данворт – Реактор физикасы бөлімінің басшысы болды. Кейіннен Фукс 1950 жылдың 3 ақпанында кеңестік тыңшы ретінде тұтқындалды. Монреаль зертханасы жобалаған және Батыс Еуропада жұмыс істейтін алғашқы ядролық реактор болған, «Графит төмен энергиялық эксперименталды қазандығы» (GLEEP) деп аталатын реактор 1947 жылдың 15 тамызында іске қосылды. Одан кейін 1948 жылдың 3 шілдесінде AERE жобалаған 6 МВт зерттеу реакторы BEPO іске қосылды. Ұлыбританияда ауыр судың жетіспеуіне байланысты BEPO графитпен жұмыс істейтін реактор ретінде жобаланып, салынды. Харвелл Виндскейлдегі реакторларды және ондағы химиялық ажырату орнатын жобалауға қатысты. Коккрофттың басшылығымен AERE соғыстан кейінгі жылдары шекаралық термоядролық зерттеулерге, соның ішінде ZETA бағдарламасына қатысты. Джордж Пейджет Томсон 1946 жылы Лондондағы Императорлық колледжінде термоядролық зерттеулерді бастады. Бұл зерттеулер кейіннен Аллибон басшылығымен Альдермастондағы Associated Electrical Industries зертханасына берілді. Оксфорд университетінде Питер Тонеман басшылығымен тәуелсіз зерттеулер басталды. 1951 жылы Коккрофт Оксфорд тобының Харвеллге көшірілуін ұйымдастырды. Коккрофт Тонеманның Харвелл тобының ZETA (Zero Energy Thermonuclear Assembly) құрылысын және Аллибонның AEI тобының кішігірім Sceptre құрылысын мақұлдады. Джеймс Л. Тактың Лос-Аламос зертханасындағы тобы да термоядролық зерттеулер жүргізді, ал Коккрофт американдықтармен ортақ нәтижелерді жариялау туралы келісімге келді, бұл 1958 жылы орындалды. Коккрофттың үнемі жетістікке жақын екендігіне сенуіне қарамастан, термоядролық энергия қол жеткізе алмайтын мақсат болып қала берді.

In April 1945, Cockcroft and Oliphant scouted a site for a similar establishment in Britain, settling on RAF Harwell. Cockcroft was offered the directorship of the Atomic Energy Research Establishment (AERE) at Harwell on 9 November 1945. The official announcement was made on 29 January 1946, but the news leaked two months before the announcement, and before the Canadian government was informed, creating a diplomatic incident. It was agreed that Cockcroft would not depart until a successor was found, and he did not depart Chalk River for Harwell until 30 September 1946. In the meantime he recruited staff for the new laboratory. Klaus Fuchs from the Manhattan Project's Los Alamos Laboratory became head of the Theoretical Physics; Robert Spence, Cockcroft's deputy at Montreal Laboratory, became head of Chemistry; H. W. B. Skinner, of General Physics; Otto Frisch, of Nuclear Physics; and John Dunworth, of Reactor Physics. Fuchs was later arrested as a Soviet spy on 3 February 1950. The low powered, graphite moderated GLEEP, which stood for Graphite Low Energy Experimental Pile, was designed by the Montreal Laboratory, and became the first nuclear reactor to operate in Western Europe when it was started on 15 August 1947. This was followed by BEPO, a 6 MW research reactor designed by AERE, on 3 July 1948. Because heavy water was unavailable in Britain, BEPO was designed and built as a graphite moderated reactor. Harwell was involved in the design of reactors at Windscale, and the chemical separation plant there. Under Cockcroft's direction, AERE took part in frontier fusion research in the post war years, including the ZETA program. Sir George Paget Thomson began research in nuclear fusion at Imperial College London in 1946. This was subsequently transferred to the Associated Electrical Industries Laboratory at Aldermaston, under Allibone's direction. Research independently began at Oxford University under Peter Thonemann. In 1951, Cockcroft arranged for the Oxford group to be transferred to Harwell. Cockcroft approved the construction of ZETA (Zero Energy Thermonuclear Assembly) by the Thonemann's Harwell group, and the smaller Sceptre by Allibone's AEI group. James L. Tuck's group at the Los Alamos Laboratory was also researching fusion, and Cockcroft struck an agreement with the Americans that they would release their results together, which was done in 1958. Despite Cockcroft's perennial optimism that a breakthrough was imminent, fusion power remained an elusive goal.

Коккрофттың ақымақтық

АЭРИ директоры ретінде Коккрофт Виндскаль плутоний өндіру реакторларының түтін шығару құбырларына үлкен шығындармен жоғары тиімді сүзгілер орнатылуын қатаң талап етті. Бұл Теннесси штатының Оук-Ридж қаласындағы X10 графит реакторының жанында уран оксиді табылуы туралы хабарламаға жауап болды. Сүзгілер құбырлар жобаланғаннан кейін орнатылғандықтан, түтін шығару құбырларының үстінде көзге түсетін ісіктерге айналды. Реакторлар пайдалану барысында таза және коррозияға ұшырамауы үшін жобаланған, сондықтан сүзгілерге ұсталатын бөлшектер болмайды деп есептелді. Сонымен қатар, Оук-Ридждегі уран оксиді реактордан емес, химиялық өндіріс орнынан шыққан. Сондықтан бұл сүзгілер «Коккрофттың қателігі» деп аталды. Бірақ 1957 жылы екі реактордың бірінің ядросы өртенген кезде, сүзгілер радиоактивті материалдың одан да көп мөлшерде таралуына жол бермеді. 1960 жылдары Қорғаныс министрлігінің болашақ ғылыми кеңесшісі Теренс Прайс «апаттан кейін «қателік» деген сөз орынсыз болып көрінді» деп мәлімдеді.

Кейінгі өмірі

1959 жылғы 24 қаңтарда Кембридж университеті Черчилль колледжін ресми мойындады. Екі күннен кейін, қамқоршылар кеңесі Коккрофтың колледждің алғашқы директоры болып тағайындалатынын жариялады. Гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар оқытылса да, студенттердің 70 пайызы ғылым мен технология саласындағы пәндерді оқитын болады. Ол алғашқы ғылыми қызметкерлерді таңдап, бастапқы құрылыс жұмыстарын бақылады. Колледжге шатыр салу мәселесі дау тудырды. 1961 жылы Кембридждегі дәстүр бойынша, колледждің кіреберісіне шатыр салу жоспары, бейкүнә атеист Фрэнсис Криктің ғылыми қызметкерліктен кетуіне әкелді. Алғашқы студенттер 1961 жылы келді, ал колледж толыққанды аяқталмай тұрған күйінде 1964 жылғы 5 маусымда Эдинбург герцогы, принц Филипп ресми түрде ашты. Коккрофт 1954-1956 жылдары Физика институтының және ғылымды дамыту жөніндегі Британ қауымдастығының президенті болды. 1961-1965 жылдары Канберрадағы Австралия Ұлттық университетінің канцлері қызметін атқарды. Бұл қызмет көбінесе рәсімдік сипатта болды, ол диплом табыстау рәсімдеріне жылына бір рет қатысты. 1944 жылы ол Рутерфордты еске алу лекциясын оқыды. Коккрофт CERN кеңесіндегі британдық өкіл және Ғылыми-өнеркәсіптік зерттеулер департаментінің ядролық физика жөніндегі кіші комитетінің төрағасы болды. Бұл жағдай қалыпты еді, ғалымдар көбінесе ордендермен марапатталмайтын, бірақ ол 1953 жылдың мамырында Бат орденінің командирі атанды. Бұл сирек болғандықтан, ғалымдар Әлдешев орденіне мүше болуды артық құрмет деп есептеді; Коккрофт 1956 жылдың желтоқсанында Әлдешев орденінің мүшесі болды. Ол 1954 жылы Корольдік медаль, 1955 жылы Фарадей медалі, 1947 жылы Американың бостандық медалі және 1961 жылы «Бейбітшілік үшін атом» сыйлығын алды, сондай-ақ 1955 жылы Португалиядан Әскери Христиан орденінің командирі, ал 1958 жылы Испаниядан Альфонсо X орденінің үлкен кресімен марапатталды. Коккрофттың есімімен Чеширдегі Даресбери зертханасындағы Коккрофт институты, Брайтон университетінің Коккрофт ғимараты және Салфорд университетінің Коккрофт ғимараты аталды. Австралия Ұлттық университетінің Физикалық ғылымдар және инженерия зерттеу мектебінің ең көне ғимараты – Коккрофт ғимараты оның құрметіне аталған. Коккрофттың құжаттары Кембридждегі Черчилль мұрағат орталығында сақталады және оларға жұртшылық қол жеткізе алады. Олардың ішінде оның зертханалық күнделіктері, хат алмасулары, фотосуреттері (Чалк Ривердің құрылысын бейнелейтін ондаған фотосурет, CKFT 26/4), диссертациялары және саяси құжаттары бар.

On 24 January 1959, Churchill College, Cambridge, was formally recognised by the University. Two days later, the Trustees announced that Cockcroft would be its first Master. Although it would also teach the humanities and social sciences, 70 per cent of the student body would study science and technology related subjects. He nominated the first fellows, and he oversaw the initial construction. Controversy arose over the chapel. A 1961 plan to build it at the entrance to the college, as was traditional at Cambridge, led to the immediate resignation of Francis Crick, a staunch atheist, as a fellow. The first undergraduates arrived in 1961, and the college, still incomplete, was formally opened by Prince Philip, Duke of Edinburgh, on 5 June 1964. Cockcroft was president of the Institute of Physics from 1954 to 1956, and of the British Association for the Advancement of Science. He served as chancellor of the Australian National University in Canberra from 1961 to 1965, a largely symbolic post that involved a visit once a year for degree conferring ceremonies. He delivered the Rutherford Memorial Lecture in 1944. He was the British delegate on the Council of CERN as well as Chairman of the Nuclear Physics Sub Committee of the Department of Scientific and Industrial Research. This was normal: scientists were seldom inducted into the chivalric orders, but he was created a Knight Commander of the Order of the Bath in May 1953. Perhaps because this was rare, scientists normally regarded becoming a member of the Order of Merit as a greater honour; Cockcroft became an Order of Merit member in December 1956. He also received the Royal Medal in 1954, the Faraday Medal in 1955, the American Medal of Freedom in 1947 and Atoms for Peace Award in 1961, and was awarded the Knight Commander of the Military Order of Christ by Portugal in 1955, and the Grand Cross of the Order of Alfonso X by Spain in 1958. the Cockcroft Institute at Daresbury Laboratory in Cheshire; the Cockcroft building of the University of Brighton; and the Cockcroft building of the University of Salford. The oldest building at the Research School of Physical Sciences and Engineering, Australian National University, the Cockcroft building, is named after him. Cockcroft's papers are held at the Churchill Archives Centre in Cambridge, and are accessible to the public. They include his lab books, correspondence, photographs (with dozens depicting the construction of Chalk River, CKFT 26/4), theses and political papers.