Кіріспе

| ұзындығы = 48 минут 20 секунд
| белгі = Silvertone / RCA (US)
| өндіруші = John Leckie · Peter Hook ("Elephant Stone")
| алдыңғы атауы =
| алдыңғы жылы =
| келесі атауы = Turns Into Stone
| келесі жылы = 1992
| қосымша =

The Stone Roses – ағылшын рок-тобы Stone Roses-тың тұңғыш студиялық альбомы. Ол негізінен 1988 жылдың маусымынан 1989 жылдың ақпанына дейін продюсер Джон Леккимен Лондонның Battery Studios студиясында жазылған және сол жылдың 2 мамырында Silvertone Records лейблымен шығарылған. Бірден үлкен табысқа жете қоймағанмен, альбом топтың жоғары деңгейдегі концерттік өнер көрсетулерімен бірге танымал болды, соның арқасында олар Madchester және baggy мәдениеттерінің маңызды бөлігіне айналды. Уақыт өте келе альбомның сын тұрғысынан бағасы да едәуір жақсарды, қазір The Stone Roses – барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі деп есептеледі. Колин Ларкиннің "All Time Top 1000 Albums" (2000) кітабының үшінші басылымында 11-орынды иеленді. Әлем бойынша төрт миллионнан астам данасы сатылды.

Өмірбаян

Манчестерде, «Мадчестер» музыкалық қозғалысының орталығында 1983 жылы Stone Roses тобы құрылған. Топ құрылғаннан бастап дебюттік альбомын шығаруға дейін әртүрлі атаулар мен құрамдарды бастан өткерді, әртүрлі дыбыстарды сынап көрді және бірнеше лейблде бірнеше сингл шығарды. Олар өзі атты дебюттік альбомын Pink Floyd-тың Meddle альбомында жұмыс істеген Джон Леккимен жаздырды. Жазу жұмыстары негізінен Лондонның Battery студиясында, ал қосымша сеанстар Конк, Стокпорттағы Coconut Grove студиясында және Уэльстегі Rockfield студиясында өтті. Лекки топтың «өте жақсы дайындықтан өткенін» және «алғашқы альбомын жасайтын топ екендігінен басқа қысым сезінбегенін», оны жақсы жасау мүмкіндігін жібергісі келмегенін айтты. Сондықтан олар өзін дәлелдеуге тырыспады, өйткені өздерінің жақсы екенін білді. AllMusic-тің Стивен Томас Эрлевайннің сөзіне сәйкес, басист Мани мен барабаншы Ренидің ырғақ бөлімі би ырғақтарын меңзеп ойнады, ал Иан Браун «I Wanna Be Adored» және «I Am the Resurrection» сияқты мақтанды сезімдерді білдіретін өлеңдерді бейжай түрде орындады. «Elizabeth My Dear» әнінің мелодиясы ағылшын халқының «Scarborough Fair» дәстүрлі балладасынан алынған.

Көркем шығарма

Stone Roses-тың көптеген шығармалары сияқты, мұқабасында топтың гитарисі Джон Сквайрдің суреті бейнеленген, бұл жолы Джексон Поллоктың ықпалымен салынған "Bye Bye Badman" атты туындысы. Ол 1968 жылғы мамырдағы Париж қаласындағы көтерілістерге сілтеме жасайды. Q журналы бұл мұқабаны "Барлық уақыттың 100 үздік пластинка мұқабасы" деп атады. Сквайр осы мақалада: "Иан [Браун] Еуропаны автостоппен шарлап жүргенде бір французбен танысқан, ол кісі көтерілісте болған екен, және Ианға лимонның көз жасы ағызу газына қарсы ем ретінде қолданылғанын айтқан. Содан кейін деректі фильмде полицияға тас лақтырып жатқан бір адамның керемет кадры болды. Мен оның көзқарасына қатты риза болдым" деді. Осы оқиға сол аттас әннің мәтініне де шабыт берді.

Шығару және жылжыту

The Stone Roses 1989 жылдың 2 мамырында Silvertone компаниясы арқылы шығарылды, ол Zomba Records компаниясының «жаңа рок» орындаушыларымен жұмыс істеу үшін құрылған бөлімшесі еді. Осы кезде Мадчестер сахнасы музыкалық басылымдарда қандай да бір деңгейде жарияланғанмен, The Stone Roses бастапқыда Ұлыбританиядағы тыңдаушылар мен сыншылардың көп назарын аудармады. Q журналында Питер Кейн альбомға онша жағымды баға бермеді және The Stone Roses-ты «ерекше біртекті дыбынмен» салмақ салған, үміттендіретін альбом деп санады, ал NME журналисі Джек Баррон оны 10 балдық шкала бойынша 7 баллмен бағалап, жай ғана «жақсы» деп сипаттады; кейіннен бұл журнал оны 1989 жылдың екінші үздік альбомы деп атады. Альбомды насихаттау үшін топ бірнеше маңызды концерттер берді, соның ішінде 1989 жылдың 27 ақпанында Мадчестер және бэгги сахналарының орталығы саналған Манчестердегі The Haçienda түнгі клубында өнер көрсетті. Эндрю Коллинз NME журналында былай деп жазды: «Вулвергемптондағы Морриссиге, The Falcon-дағы The Sundays-қа, Брикстондағы PWEI-ге – мен қазір-ақ немерелеріме The Stone Roses-ты Haçienda-да көргенімді айтатын хат жазып жатырмын». 1989 жылдың қараша айында Top of the Pops бағдарламасында топтың алғашқы рет пайда болуы альбомның кеңірек танылуына көмектесті. 2006 жылғы 33⅓ музыка сериясы үшін жазылған кітапқа сәйкес, The Stone Roses бүкіл әлем бойынша төрт миллионнан астам дана сатылған.

Мұра және қайта бағалау

The Stone Roses кейінгі жылдары сыншылар мен музыканттар тарапынан жоғары бағаланды. Mojo журналының сыншысы Пэт Гилберт 1999 жылғы қайта шығарылуын тыңдаушыларға қатты ұсынды және альбомның "90-шы жылдардағы рок музыкасына бағыт бергенін" мәлімдеді. Q журналында Иан Гиттинс альбомның "көктемді, уақытсыз әнұрандары" арқасында топтың "өз буынының өкіліне" айналғанын жазды. PopMatters журналының сыншысы Дженнифер Маковски "альбомдағы психоделикалық, есірткіге толы поп-әндер топқа альтернативті музыка тарихында лайықты орын берді" деп атап өтті. Алайда, американдық музыка журналисі Джим Дерогатис The Stone Roses-ты сыншылардың артық бағалағанын айтты, "әлсіз диско ырғағы" мен "өтте ескірген, қоңыраулы гитаралар" туралы мәлімдеді, ал The Quietus журналынан Нил Кулькарни оның алғашқы үш әнінің ұнағанын, бірақ "соңынан зәулім қиындықтар" туғанын айтты. The Guardian үшін жазылған мақаласында Питер Робинсон The Stone Roses-ты "орташа рок альбомы – лирикалық жағынан қарапайым және дыбыстық саясаты қауіпсізден тым жомартқа дейін ауытқыған" деп сипаттады. Guardian журналисі Пенни Андерсон кейбір тректердің ұзындығын сынға алып, жазбаның "керексіз созылғанын" атап өтті, ал The Independent журналынан Фиона Стерджес Браунның ән айтуын және топтың мәтіндерін өте нашар деп тапты, сондай-ақ NME редакторларының The Stone Roses-ты барлық уақыттағы ең жақсы британдық альбом деп тағайындауына қарсылық білдірді. Альбом Ұлыбританиядағы қоғамдық дауыс беруде екінші орын алғаннан кейін, Channel 4 телеарнасы нәтижелерді көрсетті, онда үш жүргізуші – музыкант Боб Гелдоф, сыншы Пол Гамбачини және суретші Джастин Фришман альбомның топ-100-ге кіруін сынап, оны жазба сапасынан гөрі дауыс берген тыңдаушылар буынына байланысты деп түсіндірді. Гелдоф бұл орынның "күлкілі" екенін айтты және топтың "жақсы топ екенін" мәлімдеді. 1998 жылы Q журналының оқырмандары оны 4-ші орынға, ал 2000 жылы сол журнал "Ең ұлы 100 британдық альбом" тізімінде 29-шы орынға қойды. 2004 жылы The Observer журналы 100 музыкант пен сыншының арасында сауалнама жүргізіп, оны барлық уақыттағы ең жақсы британдық альбом деп таныды. 2006 жылы Q журналы оны "80-ші жылдардың 40 ең жақсы альбомы" тізімінде 5-ші орынға қойды. 2008 жылы Q журналы мен HMV жүргізген сауалнама бойынша ол "ең ұлы британдық альбом" деп аталды. 2000 жылы NME Premier Awards марапаттауында "барлық уақыттағы ең жақсы альбом" сыйлығын жеңіп алды, ал 2006 жылы журналдың "100 ең жақсы британдық альбом" тізіміне көтерілді. 2005 жылы Spin журналы оны "Соңғы жиырма жылдың 100 ең жақсы альбомы" тізімінде 78-ші орынға қойды. Сол жылы Rolling Stone журналы "Барлық уақыттағы 500 ең жақсы альбом" тізімін кітап түрінде қайта қарағанда, оны сегіз жаңа жазбаның бірі ретінде енгізіп, 497-ші орынға қойды; 2012 жылғы қайта қараған тізімде оны 498-ші орынға, ал 2020 жылғы жаңартуда 319-шы орынға көтерді. 2006 жылы Time журналы оны "Барлық уақыттағы 100 ең жақсы альбом" тізіміне енгізді. 2003 жылы Pitchfork оны 1980-ші жылдардың 39-шы ең жақсы альбомы деп атады. 2012 жылы Slant Magazine оны "1980-ші жылдардың ең жақсы альбомдары" тізімінде 28-ші орынға қойды. Альбом 1001 Albums You Must Hear Before You Die кітабына да енді. Ол Колин Ларкиннің All Time Top 1000 Albums (2000) үшінші басылымында 11-ші орынды иеленді. 2006 жылы British Hit Singles & Albums және NME 40 000 адам қатысқан сауалнама ұйымдастырды, нәтижесінде The Stone Roses тізімде жетінші орынға ие болды. 2010 жылы The Stone Roses Mojo Classic Album сыйлығын жеңіп алды. Сыйлықты жариялаған кезде Mojo топтың "бір дәуірді қорытындылай білгенін және оны жасаған уақытынан асып түсетін туынды жасағанын" атап өтті. 2013 жылы The Flaming Lips және достары альбомды The Time Has Come to Shoot You Down What a Sound альбомымен құрметтеп, оны қайта өңдеді. 2014 жылы PopMatters қызметкерлері оны "1980-ші жылдардың 12 маңызды альтернативті рок альбомы" тізіміне енгізді, Майкл Джексонның "Thriller", Guns N' Roses тобының "Appetite for Destruction" және Принстің "Purple Rain" сияқты альбомдарды басып өтті. "Он мыңдаған дауыс жиналған" тыңдаушылар сауалнамасында музыкалық сарапшылар тобы таңдаған 50 альбомнан таңдауға мүмкіндік болды. Ұсынылған тізім онжылдықтың әр жылындағы сату көрсеткіштеріне және уақыт сынағынан өткен альбомдарға негізделді.

Трек тізімі

Ескертпе: "Elephant Stone" әні алғаш рет 1988 жылдың қазан айында Ұлыбританияда жеке сингл ретінде жарық көрген, бірақ кейіннен АҚШ нұсқаларына енгізілді.