Қолда ұсталатын екі тараптан байланыс құрылғысы

Кіріспе

Қолмен ұсталатын портативті екі жақты байланыс құрылғысы

Воки-токи, ресми түрде қолмен ұсталатын трансивер (HT) деп аталады, – қолмен ұсталатын, портативті, екі жақты радио трансивері. Оның екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі дамуы Дональд Хингс, радиоинженер Альфред Дж. Гросс, Генрик Магнуски және Motorola инженерлік командаларына әртүрлі жағдайларда байланыстырылады. Алғаш рет жаяу әскерде қолданылған, осыған ұқсас конструкциялар далалық артиллерия және танк бөлімшелері үшін жасалды. Соғыстан кейін воки-токилер қоғамдық қауіпсіздік саласына, содан кейін коммерциялық және жұмыс орындарында кеңінен қолданыла бастады. Типик воки-токи телефон аппаратына ұқсайды, бір жағында динамик, екінші жағында микрофон (кейбір құрылғыларда динамик микрофон ретінде де қолданылады) және құрылғының үстіне орнатылған антеннасы болады. Оны бетке жақын ұстап сөйлейді. Воки-токи – жартылай дуплекс байланыс құрылғысы. Бірнеше воки-токи бір радиоарнаны пайдаланады, бірақ арнада бір уақытта тек бір радио ғана хабар тарата алады, ал қалғандары тыңдай алады. Трансивер әдетте қабылдау режимінде жұмыс істейді; пайдаланушы сөйлегісі келгенде, қабылдағышты өшіріп, хабар берушіні қосатын «сөйлеуге басу» (PTT) түймесін басуы керек. Кейбір ұялы телефон желілері ұялы желі арқылы воки-токи сияқты жұмыс істеуге мүмкіндік беретін «сөйлеуге басу» функциясын ұсынады, әр жолы қоңырау шалудың қажеті болмайды. Дегенмен, ұялы телефон операторы қолжетімді болуы керек. Кейбір құрылғыларда қоңырау жіберу, қоңырау қабылдау, діріл дабылы, пернетақта құлпы және секундомер сияқты қосымша мүмкіндіктер бар. Кішкентай воки-токилер де жас балалардың арасында өте танымал. Халықаралық телекоммуникация одағының (ITU) радио ережелерінің 1.73-бабына сәйкес, воки-токи радиостанция/құрлықтағы жылжымалы станция ретінде жіктеледі.

Тарих

Қолмен ұсталатын екі бағытты радиостанциялар әскерилер тарапынан жасалған. Бұл радиостанциялар, әскери саяхатшылардың арқасында тасымалданған сөмке радиостанцияларынан дамыды, олар отрядты командирлерімен байланыста ұстауға мүмкіндік берді. Бірінші патент иесі, мүмкін, поляк инженер Генрих Магнуски болды, ол 1935 жылдың 20 мамырында патентке өтініш берді және 1936 жылдың 19 наурызында патент алды. Генрик кейін 1939 жылдан бастап Motorola компаниясының алғашқы радио телефонында (қолмен ұсталатын радио қабылдағыш-передаткіш SCR 536) жұмыс істеді. Канадалық өнертапқыш Дональд Хингс 1937 жылы CM&S компаниясы үшін портативті радиосигнал жүйесін жасады. Ол бұл жүйені "packset" деп атады, бірақ кейіннен ол "walkie-talkie" деп танылды. 2001 жылы Хингс Канада орденімен марапатталды. Хингстің C 58 "Handie Talkie" үлгісі 1942 жылдан бері әскери қызметте қолданылып келеді, бұл 1940 жылы басталған құпия ғылыми-зерттеу жұмысының нәтижесі. Альфред Дж. Гросс, радио инженері және Joan Eleanor жүйесін әзірлеушілердің бірі, сонымен қатар 1938 және 1941 жылдар аралығында walkie-talkie-нің алғашқы технологиясы үстінде жұмыс істеді және кейде оны ойлап тапқан деп есептеледі. "Walkie-talkie" деп кеңінен танылған алғашқы құрылғыны АҚШ әскері Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасады – бұл арқаға ілінетін Motorola SCR 300 болды. Ол 1940 жылы Galvin Manufacturing Company (Motorola компаниясының алдағысы) инженерлік тобымен құрылды. Топқа жиілік модуляциясын пайдаланып дизайнды ұсынған Дэн Нобл, бас RF инженері Генрик Магнуски, Марион Бонд, Ллойд Моррис және Билл Фогель кірді. Алғашқы қолмен ұсталатын walkie-talkie – 1941 жылы Motorola компаниясы жасаған AM SCR 536 қабылдағыш-передаткіші, ол Handie Talkie (HT) деп аталды. Бүгінде бұл терминдер жиі шатастырылады, бірақ бастапқы walkie-talkie арқаға орнатылатын модельді, ал handie talkie – толығымен қолмен ұстауға болатын құрылғыны білдірді. Екі құрылғы да вакуумдық түтіктерді пайдаланды және жоғары кернеулі құрғақ батареялармен қуаттандырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Raytheon компаниясы SCR 536 әскери үлгісін AN/PRC 6 деп атады. AN/PRC 6 схемасында 13 вакуумдық түтік (қабылдағыш және передаткіш) қолданылды; бірлікпен бірге қосалқы бөлшектер ретінде тағы 13 түтікшенің жиынтығы жеткізілді. Бөлшек зауытта бір кристаллмен орнатылды, оны кристаллды ауыстыру және бірлікті қайта баптау арқылы басқа жиілікке ауыстыруға болады. Ол 24 дюймдік сым антеннасын пайдаланды. AN/PRC 6 телефонына 5 фут кабель арқылы қосылатын қосымша гарнитура болды. Оны тасымалдау және пайдалану кезінде қолдау үшін реттелетін белдік берілді. 1970 жылдардың ортасында АҚШ Теңіз корпусы AN/PRR 9 қабылдағышы мен AN/PRT 4 қабылдағыш-передаткішін (екеуі де АҚШ Армиясымен жасалған) алмастыру үшін отрядтық радионы әзірлеуге кірісті. 1976 жылы Magnavox компаниясы жасаған AN/PRC 68, 1980 жылдары Теңіз корпусына берілді және АҚШ Армиясы да оны қабылдады. Motorola компаниясының "Handie Talkie" тауарлық белгісінен алынған HT аббревиатурасы көбінесе портативті қолмен ұсталатын радиостанцияларды атау үшін қолданылады, ал "walkie-talkie" көбінесе қарапайым адамдар үшін қолданылатын термин немесе әсіресе ойыншықты атау үшін қолданылады. Қоғамдық қауіпсіздік және коммерциялық пайдаланушылар әдетте өздерінің қолмен ұсталатын құрылғыларын жай ғана "радио" деп атайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Motorola Handie Talkie-нің артық қалдықтары бірден радио әуесқойларының қолына түсті. 1950 және 1960 жылдары Motorola компаниясының қоғамдық қауіпсіздік радиостанциялары азаматтық қорғаныс бағдарламасының бөлігі ретінде радио әуесқойлар тобына берілді немесе сыйға тартылды. Тауарлық белгіні бұзудан сақтану үшін басқа өндірушілер өз өнімдері үшін "Қолмен ұсталатын қабылдағыш-передаткіш" немесе "Қолмен ұсталатын передаткіш" сияқты атауларды қолданады.

Handheld two way radios were developed by the military from backpack radios carried by a soldier in an infantry squad to keep the squad in contact with their commanders. The first patent owner was possibly the engineer, Henryk Magnuski from Poland who filed his patent on May 20th 1935, and was granted his patent on March 19th 1936. Henryk would later worked starting 1939 on Motorola's first walkie talkie (a hand held radio transceiver SCR 536). Canadian inventor Donald Hings was the first to create a portable radio signaling system for his employer CM&S in 1937. He called the system a "packset", although it later became known as a "walkie talkie". In 2001, Hings received the Order of Canada for the device's significance to the war effort. Hings' model C 58 "Handie Talkie" was in military service by 1942, the result of a secret R&D effort that began in 1940. Alfred J. Gross, a radio engineer and one of the developers of the Joan Eleanor system, also worked on the early technology behind the walkie talkie between 1938 and 1941, and is sometimes credited with inventing it. The first device to be widely nicknamed a "walkie talkie" was developed by the US military during World War II, the backpacked Motorola SCR 300. It was created by an engineering team in 1940 at the Galvin Manufacturing Company (forerunner of Motorola). The team consisted of Dan Noble, who conceived of the design using frequency modulation; Henryk Magnuski, who was the principal RF engineer; Marion Bond; Lloyd Morris; and Bill Vogel. The first handheld walkie talkie was the AM SCR 536 transceiver from 1941, also made by Motorola, named the Handie Talkie (HT). The terms are often confused today, but the original walkie talkie referred to the back mounted model, while the handie talkie was the device which could be held entirely in the hand. Both devices used vacuum tubes and were powered by high voltage dry cell batteries. Following World War II, Raytheon developed the SCR 536's military replacement, the AN/PRC 6. The AN/PRC 6 circuit used 13 vacuum tubes (receiver and transmitter); a second set of thirteen tubes was supplied with the unit as running spares. The unit was factory set with one crystal which could be changed to a different frequency in the field by replacing the crystal and re tuning the unit. It used a 24 inch whip antenna. There was an optional handset that could be connected to the AN/PRC 6 by a 5 foot cable. An adjustable strap was provided for carrying and support while operating. In the mid 1970s, the United States Marine Corps initiated an effort to develop a squad radio to replace the unsatisfactory helmet mounted AN/PRR 9 receiver and receiver/transmitter handheld AN/PRT 4 (both developed by the US Army). The AN/PRC 68, first produced in 1976 by Magnavox, was issued to the Marines in the 1980s, and was adopted by the US Army as well. The abbreviation HT, derived from Motorola's "Handie Talkie" trademark, is commonly used to refer to portable handheld ham radios, with "walkie talkie" often used as a layman's term or specifically to refer to a toy. Public safety and commercial users generally refer to their handhelds simply as "radios". Surplus Motorola Handie Talkies found their way into the hands of ham radio operators immediately following World War II. Motorola's public safety radios of the 1950s and 1960s were loaned or donated to ham groups as part of the Civil Defense program. To avoid trademark infringement, other manufacturers use designations such as "Handheld Transceiver" or "Handie Transceiver" for their products.

Қазіргі заманғы қолданысы

Радиобайланыс құралдары портативті радиобайланыс қажет болатын кез келген жағдайда кеңінен қолданылады, оның ішінде бизнес, қоғамдық қауіпсіздік, әскери, ашық ауада демалу және тағы да басқалары. Құрылғылар ойыншықтар ретінде сатылатын арзан аналогтық түрлерінен бастап, қайықтарда немесе ауыр өнеркәсіпте пайдалануға арналған (яғни, су өткізбейтін немесе қауіпсіздігі қамтамасыз етілген) аналогтық және цифрлық түрлеріне дейін, әртүрлі баға диапазонында қолжетімді. Көптеген елдер радиотелефондарды кем дегенде бизнес, теңіз байланысы және CB радио сияқты кейбір шектеулі жеке пайдаланулар, сондай-ақ әуесқойлар радиосы үшін сатуға рұқсат береді. Қоғамдық қауіпсіздік, коммерциялық және өнеркәсіптік мақсаттардағы радиотелефондар радиоарналарды тиімді пайдалану үшін динамикалық түрде бөлетін радиожүйелердің бөлігі болуы мүмкін. Мұндай жүйелер әрқашан ретранслятор және контроллер ретінде әрекет ететін базалық станциямен жұмыс істейді, бірақ жекелеген құрылғылар мен мобильді құрылғыларда базалық станцияны айналып өту мүмкіндігі де болуы мүмкін. Миниатюралық электрониканың кеңінен қолданылуының арқасында радиотелефондар өте кішкентай болып жасалуы мүмкін, кейбір жеке екі бағытты UHF радио модельдері картадан кішірек (бірақ VHF және HF түрлері үлкен антенналар мен аккумулятор жинақтарына қажеттіліктен айтарлықтай үлкен болуы мүмкін). Сонымен қатар, құн төмендеген сайын, арзан радиостанцияларға CTCSS (аналогтық сөндіру) және DCS (цифрлық сөндіру) (көбінесе «құпиялық кодтары» ретінде сатылады) сияқты жетілдірілген сөндіру мүмкіндіктерін, сондай-ақ дауыс шифрлау және транкинг мүмкіндіктерін қосуға болады. Кейбір құрылғыларда (әсіресе әуесқойлар HT-ларында) ретрансляторлар сияқты әртүрлі құрылғыларды қашықтан басқару үшін DTMF пернетақталары бар. Кейбір модельдерде қолсыз пайдалану үшін VOX мүмкіндігі, сондай-ақ сыртқы микрофондар мен динамиктерді қосу мүмкіндігі қарастырылған. Тұтынушылар мен коммерциялық жабдықтар бірнеше жағынан ерекшеленеді: коммерциялық жабдықтар әдетте металл корпустармен жабдықталған, берік болып келеді және оларға тек бірнеше нақты жиіліктер бағдарламаланады (көбінесе, бірақ әрдайым емес, компьютер немесе басқа сыртқы бағдарламалау құрылғысы арқылы; ескі түрлері кристаллдарды ауыстыру арқылы жаңартылуы мүмкін), өйткені белгілі бір бизнес немесе қоғамдық қауіпсіздік қызметкері белгілі бір жиілік бөлінісін сақтауы керек. Ал тұтынушылар құрылғылары әдетте кішкентай, жеңіл және белгіленген жолақтағы кез келген арнаға, тек таңдалған арналарға ғана емес, қол жеткізуге қабілетті болып жасалады.

Walkie talkies are widely used in any setting where portable radio communications are necessary, including business, public safety, military, outdoor recreation, and the like, and devices are available at numerous price points from inexpensive analog units sold as toys up to ruggedized (i. e. waterproof or intrinsically safe) analog and digital units for use on boats or in heavy industry. Most countries allow the sale of walkie talkies for, at least, business, marine communications, and some limited personal uses such as CB radio, as well as for amateur radio designs. Walkie talkies for public safety, and commercial and industrial uses may be part of trunked radio systems, which dynamically allocate radio channels for more efficient use of the limited radio spectrum. Such systems always work with a base station that acts as a repeater and controller, although individual handsets and mobiles may have a mode that bypasses the base station. Walkie talkies, thanks to increasing use of miniaturized electronics, can be made very small, with some personal two way UHF radio models being smaller than a deck of cards (though VHF and HF units can be substantially larger due to the need for larger antennas and battery packs). In addition, as costs come down, it is possible to add advanced squelch capabilities such as CTCSS (analog squelch) and DCS (digital squelch) (often marketed as "privacy codes") to inexpensive radios, as well as voice scrambling and trunking capabilities. Some units (especially amateur HTs) also include DTMF keypads for remote operation of various devices such as repeaters. Some models include VOX capability for hands free operation, as well as the ability to attach external microphones and speakers. Consumer and commercial equipment differ in a number of ways; commercial gear is generally ruggedized, with metal cases, and often has only a few specific frequencies programmed into it (often, though not always, with a computer or other outside programming device; older units can simply swap crystals), since a given business or public safety agent must often abide by a specific frequency allocation. Consumer gear, on the other hand, is generally made to be small, lightweight, and capable of accessing any channel within the specified band, not just a subset of assigned channels.

Әскери

Әскери ұйымдар түрлі мақсаттар үшін қолға ұсталатын радиостанцияларды пайдаланады. AN/PRC 148 көпжолақты командааралық/ішкі командалық радиостанциясы (MBITR) сияқты қазіргі заманғы құрылғылар әртүрлі жиіліктерде және модуляция түрлерінде байланыс құра алады, сондай-ақ шифрлау мүмкіндігімен жабдықталған.

Әуесқойлық радио

Воки-токилер (сонымен қатар HT немесе "қолмен ұсталатын қабылдағыштар" деп те аталады) әуесқой радио операторлары арасында кеңінен қолданылады. Motorola сияқты компаниялардың коммерциялық құрылғыларын түрлендіру жиі кездеседі, бірақ Yaesu, Icom және Kenwood сияқты көптеген компаниялар әуесқойларға арналған модельдерді әзірлейді. Әуесқойлық жабдықтар сырттай коммерциялық және жеке құрылғыларға ұқсас (мысалы, әуесқой радио қайталаушыларын қосу үшін қолданылатын CTCSS және DCS шуды басу функциялары), бірақ әдетте басқа жабдықтарда кездеспейтін бірнеше ерекшеліктері бар, олар:

Кең жолақты қабылдағыштар, көбінесе радио сканерлік мүмкіндігімен, әуесқойлық емес жолақтарды тыңдау үшін. Көптеген жолақтар; кейбіреулері 2 метр немесе 70 см сияқты белгілі бір жолақтарда ғана жұмыс істейді, ал басқалары пайдаланушыға қолжетімді бірнеше UHF және VHF әуесқойлық жиіліктерді қолдайды. Әуесқойлық жиіліктер әдетте арналарға бөлінбегендіктен, пайдаланушы рұқсат етілген жолақтағы кез келген жиілікті таңдай алады (ал коммерциялық HT-лер әдетте пайдаланушыға радионы бірнеше бағдарламаланған арнаға ғана қосуға мүмкіндік береді). Бұл "өзгермелі жиілікпен жұмыс істеу (VFO) режимі" деп аталады. Көптеген модуляция схемалары: кейбір әуесқойлық HT-лер FM-нен басқа модуляция режимдерін, соның ішінде AM, SSB және CW, сондай-ақ радиотелетип немесе PSK31 сияқты цифрлық режимдерді қолдауы мүмкін. Кейбір модельдерде қосымша жабдықсыз пакеттік радио деректерін беруді қолдау үшін TNC (Терминалдың қашықтықтан басқару бірлігі) орнатылған болуы мүмкін. Кейбір әуесқойлық HT-лерде цифрлық дауыс режимдері бар. Мысалы, Әуесқой радио қызметіне жаңадан қосылған технологиялар – Келесі буынның цифрлық тар жолақты (NXDN) және Әуесқой радио үшін цифрлық смарт технологиясы немесе D STAR. Осы технологияларды қолдайтын қол радиолары бірнеше жетілдірілген мүмкіндіктерге ие, соның ішінде тар жолақтық, бір уақытта дауыс және хабар алмасу, GPS орналасуын хабарлау және кең ауқымды халықаралық желі арқылы шақыру таңбасымен бағытталатын радио қоңыраулар. Бұрын айтқандай, коммерциялық воки-токилерді кейде әуесқойлық жиіліктерде жұмыс істеу үшін қайта бағдарламалауға болады. Әуесқой радио операторлары мұны құнының арзандығына немесе қоғамдық қауіпсіздік деңгейіндегі коммерциялық жабдықтар арнайы әзірленген әуесқойлық жабдықтарға қарағанда сенімдірек және жақсырақ жасалғандықтан жасайды.

Жеке пайдалану

Жеке радиотелефондардың танымал болуының тағы бір себебі – басқа елдерде лицензиясыз қызметтердің (мысалы, АҚШ-тың FRS, Еуропаның PMR446 және Австралияның UHF CB) қолжетімділігі болды. FRS радиотелефондары жаппай өндіріс арқасында төмен бағалы болғандықтан, кейде ойыншық ретінде де қолданылады, бірақ оларда тиісті супергетеродинді қабылдағыштар бар және олар бизнес және жеке пайдалану үшін пайдалы байланыс құралы болып табылады. Дегенмен, лицензиясыз құрылғылардың кең таралғаны лицензиялы қызметтерді пайдаланушылардың наразылығына себеп болды, себебі кейде олардың жұмысына кедергі келтіріледі. Мысалы, АҚШ-та FRS және GMRS жиіліктерінің араласуы GMRS жиіліктерін заңсыз пайдалануға әкелді. GMRS жиіліктерін пайдалану (АҚШ) үшін лицензия талап етіледі, бірақ көптеген пайдаланушылар бұл талапты елемейді немесе одан хабарсыз болады. Канада АҚШ-тың GMRS пайдаланушыларынан келетін күшті кедергілерге байланысты лицензиясыз пайдалану үшін жиіліктерді қайта бөлді. Еуропалық PMR446 арналары АҚШ-тың әуесқойлық UHF жиіліктерінің ортасында орналасқан, ал АҚШ FRS арналары Ұлыбританиядағы қауіпсіздік байланысына кедергі келтіреді. Жеке радиотелефондардың дизайны қатаң реттеледі, көбінесе антенналарды алмастыру мүмкін емес (CB радиосы және АҚШ MURS бөлінісі сияқты ерекше жағдайларды қоспағанда) және модификацияланған радиоларды тыйым салады. Сатылатын көптеген жеке радиотелефондар UHF жиіліктерінде жұмыс істеуге арналған, өте ықшам, радио бетінде арналарды және басқа да параметрлерді өзгертуге арналған батырмаларымен және қысқа, бекітілген антеннасымен жабдықталған. Көптеген құрылғылар ауыр, көбінесе жарқын түсті пластиктен жасалған, бірақ кейбір қымбат модельдерде металл немесе пластиктен жасалған берік корпус бар. Кәсіби радиолар көбінесе GMRS немесе MURS сияқты жиіліктерде пайдалануға арналған (соңғысында арнайы жасалған құралдар өте аз). Сонымен қатар, CB радиотелефондары да бар, бірақ 27 МГц жолағының таралу сипаттамалары мен жабдықтың жалпы көлемділігіне байланысты олар аз танымал. Жеке радиотелефондар әдетте құрылғының белгіленген жиіліктеріндегі барлық қол жетімді арналарға (және, егер болса, шуды басу кодтарына) оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді. Жеке екі таралған радиолар кейде басқа электрондық құрылғылармен біріктіріледі; Garmin-нің Rino сериясы GPS қабылдағышын FRS/GMRS радиотелефонымен бірге ұсынады (Rino пайдаланушыларына бір-біріне сандық орналасу деректерін жіберуге мүмкіндік береді). Кейбір жеке радиолар AM және FM радио хабарларын қабылдауға және, қажет болған жағдайда, NOAA ауа райы радиосы және ұқсас жүйелерге қосылуға мүмкіндік береді. Кейбір модельдер ұқсас құрылғылар арасында мәтіндік хабарламалар мен суреттерді жіберуге де мүмкіндік береді. Жұмыс орындарындағы және мемлекеттік радиолар көбінесе қуаттылығымен бағаланса, тұтыну радиолары жиі және даулы түрде километрлермен бағаланады. UHF сигналдарының тікелей көру сызығымен таралуына байланысты тәжірибелі пайдаланушылар мұндай рейтингтерді әлдеқайда жоғары бағалайды деп санайды, ал кейбір өндірушілер қуат шығысынан гөрі жер бетіне байланысты ауқым рейтингтерін жариялауды бастады. Жеке радиотелефондық байланыстың көп бөлігі 27 МГц және 400–500 МГц жиіліктерінде жүзеге асырылса да, "15-бөлік" 49 МГц жолағын (соныртқысыз телефондармен, нәресте мониторларымен және ұқсас құрылғылармен бөліседі) және "15-бөлік" 900 МГц жолағын пайдаланатын құрылғылар да бар; кем дегенде АҚШ-та, осы жолақтардағы құрылғылар FCC 15-бөлік қуат шығару ережелерін сақтаған жағдайда лицензия талап етпейді. 2007 жылдың шілдесінде TriSquare компаниясы АҚШ-та eXRS (eXtreme Radio Service) атауымен жиілікті секіру технологиясын пайдаланатын радиотелефондар сериясын сатуға кірісті. eXRS радиосында қолданылатын кең спектр схемасы 10 миллиардқа дейін виртуалды "арнаны" қамтамасыз етеді және екі немесе одан да көп құрылғы арасындағы жеке байланысты қамтамасыз етеді.

The personal walkie talkie has become popular also because of licence free services (such as the U. S. FRS, Europe's PMR446 and Australia's UHF CB) in other countries. While FRS walkie talkies are also sometimes used as toys because mass production makes them low in cost, they have proper superheterodyne receivers and are a useful communication tool for both business and personal use. The boom in licence free transceivers has, however, been a source of frustration to users of licensed services which are sometimes interfered with. For example, FRS and GMRS overlap in the United States, resulting in substantial pirate use of the GMRS frequencies. Use of the GMRS frequencies (USA) requires a license; however most users either disregard this requirement or are unaware. Canada reallocated frequencies for licence free use due to heavy interference from US GMRS users. The European PMR446 channels fall in the middle of a United States UHF amateur allocation, and the US FRS channels interfere with public safety communications in the United Kingdom. Designs for personal walkie talkies are in any case tightly regulated, generally requiring non removable antennas (with a few exceptions such as CB radio and the United States MURS allocation) and forbidding modified radios. Most personal walkie talkies sold are designed to operate in UHF allocations, and are designed to be very compact, with buttons for changing channels and other settings on the face of the radio and a short, fixed antenna. Most such units are made of heavy, often brightly colored plastic, though some more expensive units have ruggedized metal or plastic cases. Commercial grade radios are often designed to be used on allocations such as GMRS or MURS (the latter of which has had very little readily available purpose built equipment). In addition, CB walkie talkies are available, but less popular due to the propagation characteristics of the 27 MHz band and the general bulkiness of the gear involved. Personal walkie talkies are generally designed to give easy access to all available channels (and, if supplied, squelch codes) within the device's specified allocation. Personal two way radios are also sometimes combined with other electronic devices; Garmin's Rino series combine a GPS receiver in the same package as an FRS/GMRS walkie talkie (allowing Rino users to transmit digital location data to each other) Some personal radios also include receivers for AM and FM broadcast radio and, where applicable, NOAA Weather Radio and similar systems broadcasting on the same frequencies. Some designs also allow the sending of text messages and pictures between similarly equipped units. While jobsite and government radios are often rated in power output, consumer radios are frequently and controversially rated in mile or kilometer ratings. Because of the line of sight propagation of UHF signals, experienced users consider such ratings to be wildly exaggerated, and some manufacturers have begun printing range ratings on the package based on terrain as opposed to simple power output. While the bulk of personal walkie talkie traffic is in the 27 MHz and 400–500 MHz area of the UHF spectrum, there are some units that use the "Part 15" 49 MHz band (shared with cordless phones, baby monitors, and similar devices) as well as the "Part 15" 900 MHz band; in the US at least, units in these bands do not require licenses as long as they adhere to FCC Part 15 power output rules. A company called TriSquare is, as of July 2007, marketing a series of walkie talkies in the United States, based on frequency hopping spread spectrum technology operating in this frequency range under the name eXRS (eXtreme Radio Service—despite the name, a proprietary design, not an official allocation of the US FCC). The spread spectrum scheme used in eXRS radios allows up to 10 billion virtual "channels" and ensures private communications between two or more units.

Демалыс

Лицензия талаптарынан босатылған төмен қуатты нұсқалар да танымал балалар ойыншықтары болып табылады, мысалы, Fisher Price Walkie Talkie балаларға арналған, оң жақтағы жоғарғы суретте көрсетілген. CB радиосы лицензияланған күйден "бөлшек бойынша рұқсат етілген" (FCC ережелері 95-бөлігі) статусына ауысуына дейін Солтүстік Америкада қол жетімді ойыншық радиотелефондарының қуаты 100 милливатқа дейін шектелген және 27 МГц азаматтар жиілігінде тек амплитудалық модуляция (AM) қолданылып, бір немесе екі кристаллмен басқарылатын каналдарды пайдаланған. Кейінірек ойыншық радиотелефондары 49 МГц жиілік диапазонында жұмыс істеді, ал кейбіреулері жиілік модуляциясын (FM) қолданды, сымсыз телефондармен және сәбилерге арналған мониторлармен бірге пайдаланылды. Ең арзан құрылғылар электронды жағынан өте қарапайым (бір жиілік, кристаллмен басқарылатын, әдетте қарапайым дискретті транзисторлық схемаға негізделген, ал "ересектерге" арналған радиотелефондар микросхемаларды қолданады), суперрегенеративті қабылдағыштарды қолдануы мүмкін, тіпті дыбыс деңгейін реттеу болмауы мүмкін, бірақ олар әрқашан әсем безендірілуі мүмкін, көбінесе FRS немесе қауіпсіздік құралдары сияқты "ересектерге" арналған радиоларға ұқсап көрінеді. Қымбат құрылғылардан айырмашылығы, арзан ойыншық радиотелефондарында жеке микрофон мен динамиктер болмауы мүмкін; қабылдағыштың динамигі кейде тарату режимінде микрофон қызметін атқарады. Балалар радиотелефондарында жиі кездесетін, бірақ тіпті әуесқойлар модельдерінде де сирек кездесетін ерекшелік – "кодты кілт", яғни операторға Морзе кодын немесе ұқсас сигналдарды сол жиілікте жұмыс істейтін басқа радиотелефонға жіберуге мүмкіндік беретін батырма. Әдетте оператор PTT батырмасын басып, радиоға стикер ретінде жабыстырылған Морзе кодын пайдаланып хабарды жібереді. Алайда, Морзе кодын әуесқой радио шеңберлерінен тыс кеңінен қолдану тоқтағандықтан, кейбір мұндай құрылғыларда код белгісі өте қарапайым немесе енді стикерлер болмайды. Сонымен қатар, Family Radio Service UHF радиоларын кейде сатып алып, ойыншық ретінде пайдаланады, бірақ олар әдетте осы мақсатта нақты түрде сатылмайды (бірақ Hasbro-ның ChatNow желісін қараңыз, ол FRS жиілігінде дауыс және цифрлық деректерді жібереді).

Low power versions, exempt from licence requirements, are also popular children's toys such as the Fisher Price Walkie Talkie for children illustrated in the top image on the right. Prior to the change of CB radio from licensed to "permitted by part" (FCC rules Part 95) status, the typical toy walkie talkie available in North America was limited to 100 milliwatts of power on transmit and using one or two crystal controlled channels in the 27 MHz citizens' band using amplitude modulation (AM) only. Later toy walkie talkies operated in the 49 MHz band, some with frequency modulation (FM), shared with cordless phones and baby monitors. The lowest cost devices are very simple electronically (single frequency, crystal controlled, generally based on a simple discrete transistor circuit where "grown up" walkie talkies use chips), may employ superregenerative receivers, and may lack even a volume control, but they may nevertheless be elaborately decorated, often superficially resembling more "grown up" radios such as FRS or public safety gear. Unlike more costly units, low cost toy walkie talkies may not have separate microphones and speakers; the receiver's speaker sometimes doubles as a microphone while in transmit mode. An unusual feature, common on children's walkie talkies but seldom available otherwise even on amateur models, is a "code key", that is, a button allowing the operator to transmit Morse code or similar tones to another walkie talkie operating on the same frequency. Generally the operator depresses the PTT button and taps out a message using a Morse Code crib sheet attached as a sticker to the radio. However, as Morse Code has fallen out of wide use outside amateur radio circles, some such units either have a grossly simplified code label or no longer provide a sticker at all. In addition, Family Radio Service UHF radios will sometimes be bought and used as toys, though they are not generally explicitly marketed as such (but see Hasbro's ChatNow line, which transmits both voice and digital data on the FRS band).

Смартфонға арналған қосымшалар мен қосылған құрылғылар

Түрлі мобильді қосымшалар бар, олар рация/нақты уақытта сөйлеу стиліндегі әрекеттесуді имитациялайды. Олар төмен кешігу, асинхронды байланыс ретінде таныстырылады. Екі бағытты дауыстық қоңырауларға қарағанда артықшылықтары мыналар: асинхронды болу толық пайдаланушының қатысуын қажет етпейді (SMS сияқты) және бұл IP дауысы (VOIP) болғандықтан, ұялы байланыс жоспарында минуттарды қолданбайды. Нарықта осы рация стиліндегі аудио әрекеттесуін ұсынатын қосымшаларға Hytera, Voxer, Zello, Orion Labs, Motorola Wave және HeyTell кіреді. goTenna, Fantom Dynamics және BearTooth сияқты компаниялар смартфонға негізделген рация өнімдерін шығарады және радио интерфейсін ұсынады. Мобильді деректерге тәуелді қосымшалардан өзгеше, бұл өнімдер пайдаланушының смартфонындағы қосымшамен жұптасып, радио интерфейсі арқылы жұмыс істейді.

Арнайы пайдалану

Құрлықтағы мобильді пайдаланудан басқа, су өткізбейтін радиотелефондық құрылғылар теңіздегі VHF және авиациялық байланыстар үшін де қолданылады, әсіресе шағын қайықтар мен ультражеңіл ұшақтарда, онда бекітілген радио орнату ыңғайсыз немесе қымбат болуы мүмкін. Мұндай құрылғыларда көбінесе төтенше жағдайлар мен ақпараттық каналдарға жылдам қол жеткізуге арналған ауыстырғыштар болады. Олар сондай-ақ демалысқа арналған UTV-де логистиканы үйлестіру және шаңнан сақтау үшін пайдаланылады, әдетте интеркоммен және құлаққаптармен байланыстырылады. Тұтанғыш булардың қасында қолданылатын ауыр өнеркәсіптік ортада өздігінен қауіпсіз радиотелефондар жиі қажет болады. Бұл белгілеу радионың батырмалары мен ауыстырғыштары жұмыс істегенде ұшқын шығармайтындай етіп жасалғандығын білдіреді.

Қосымша құралдар

Воки-токилерге арналған түрлі аксессуарлар бар, мысалы, қайта зарядталатын батареялар, тікелей зарядтағыштар, бір уақытта алты бірлікке дейін зарядтауға арналған көп бірліктегі зарядтағыштар, сондай-ақ құлаққаптар немесе динамик микрофондар қосылатын аудио аксессуар ұясы. Жаңа модельдер Bluetooth арқылы сымсыз құлаққаптарды қосуға мүмкіндік береді. Кейбір модельдерде Motorola XIRP 8600i сериясы сияқты Wi-Fi интеграциясы да болды.