Дорілаей шайқасы: Бірінші крест жорығындағы маңызды шайқас. Селжұқ түрктерімен болған шайқас, крестшілердің жеңісі, тактикалық қиындықтар мен стратегиялар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бірінші крест жорығы кезіндегі ерте шайқас
Екінші крест жорығы шайқасы
Early battle during the First Crusade
the Second Crusade battle
Дорилеум шайқасы 1097 жылдың 1 шілдесінде Анадолиядағы Дорилеум қаласының жанында крестшілер күштері мен Сельджук түріктері арасында Бірінші крест жорығы барысында болды. Килиж Арсланның түрік әскерлері Богемонттың крестшілер тобын жоя жаздағанмен, басқа крестшілер шайқастың бағытын өзгерту үшін уақтылы келді.
The Battle of Dorylaeum took place during the First Crusade on 1 July 1097 between the crusader forces and the Seljuk Turks, near the city of Dorylaeum in Anatolia. Though the Turkish forces of Kilij Arslan nearly destroyed the Crusader contingent of Bohemond, other Crusaders arrived just in time to reverse the course of the battle.
Өмірбаян
Крестшілер Никеяны 1097 жылы 26 маусымда, қаланы ұзақ қоршаудан кейін өздері білмей алған византиялықтарға деген терең сенімсіздікпен тастап кетті. Жабдықтау мәселесін жеңілдету үшін крест әскері екі топқа бөлінді: әлсіз топты Богемонд Тарантолық, оның жүйесі Танкред, Роберт Куртоз, Роберт Фландрлық және византиялық генерал Татикиос бастап келді, ал алдыңғы қатарда Буйлондық Годфри, оның бауыры Болдуин Булоньский, Тулузалық Раймонд IV, Блуалық Стефан II және Вермандоистік Юг орналасты. 29 маусымда олар түріктердің Дорилеум маңында тұзақ құруды жоспарлап отырғанын білді (Богемонд өзінің әскерін түрік барлаушыларының бақылап жатқанын байқады). Түрік күштеріне Килиж Арслан мен оның одақтасы Каппадокиялық Хасан, сондай-ақ түрік князі Гази Гүмүштигин бастаған Даниялықтардың көмегі қосылды. Заманауи деректер түрік санын 25 000 – 30 000-ға дейін, ал соңғы бағалаулар бойынша 6 000 – 8 000 адамға жетеді деп көрсетеді. Ал крестшілерге Антиохияға қарай Анатолия арқылы дерлік қарсылықсыз өтуге рұқсат етілді. Жаздың ыстығында Анатолияны кесіп өтуге үш айға жуық уақыт кетті, ал қазан айында Антиохияны қоршау басталды. Крест әскері Антиохияға қарай жылжумен бірге, император Алексий I Комнен крестшілерді шақырудағы бастапқы мақсатының бір бөлігіне қол жеткізді: Кіші Азиядағы Селжұқтар басып алған императорлық аймақтарды қайтару. 1097–1099 жылдары Иоанн Дукас Хиос, Родос, Смирна, Эфес, Сардис және Филадельфияда византиялық билікті қайта орнатты. Бұл жетістікті Алексийдің қызы Анна оның саясаты мен дипломатиясына, ал крест жорығының латын тарихшылары оның адалсыздығы мен өтірігіне байланысты деп есептейді. "Франкорум" гестасы түрік әскерінің батырлығы мен Дорилеумдағы үлкен ерлігін жоғары бағалады. Онда: «Егер түріктер христиан болғанда, олар ең ұлы тайпа болар еді» делінген.
The crusaders had left Nicaea on 26 June 1097, with a deep distrust of the Byzantines, who had taken the city without their knowledge after the lengthy siege of Nicaea. In order to simplify the problem of supplies, the Crusader army had split into two groups; the weaker led by Bohemond of Taranto, his nephew Tancred, Robert Curthose, Robert of Flanders, and the Byzantine general Tatikios in the vanguard, and Godfrey of Bouillon, his brother Baldwin of Boulogne, Raymond IV of Toulouse, Stephen II of Blois, and Hugh of Vermandois in the rear. On 29 June, they learnt that the Turks were planning an ambush near Dorylaeum (Bohemond noticed that his army was being shadowed by Turkish scouts). The Turkish force consisted of Kilij Arslan and his ally Hasan of Cappadocia, along with help from the Danishmends, led by the Turkish prince Gazi Gümüshtigin. Contemporary figures place the number of Turks as between 25,000 and 30,000, with more recent estimates between 6,000 and 8,000 men. On the other hand, the crusaders were allowed to march virtually unopposed through Anatolia on their way to Antioch. It took almost three months to cross Anatolia in the heat of the summer, and in October they began the Siege of Antioch. With the Crusader army moved onwards towards Antioch, emperor Alexios I Komnenos achieved part of his original intent in inviting the Crusaders in the first place: the recovery of Seljuk held imperial territories in Asia Minor. John Doukas re established Byzantine rule in Chios, Rhodes, Smyrna, Ephesus, Sardis, and Philadelphia in 1097–1099. This success is ascribed by Alexios' daughter Anna to his policy and diplomacy, but by the Latin historians of the crusade to his treachery and falseness. The Gesta Francorum did praise the Turkish army's bravery and superhuman efforts at Dorylaeum. It stated "Had the Turks been Christian, they would have been the finest of races."