Кіріспе

1925–2012 жылдары өмір сүрген британдық саясаткер.

Сер Родс Бойсон (11 мамыр 1925 – 28 тамыз 2012) – ағылшын педагогы, жазушы және Консервативтік партия саясаткері, Брент-Норт округінен парламент депутаты болған. 1987 жылы рыцарь атағымен марапатталды және Тайлық кеңесінің мүшесі аталды.

Ерте өмір

Ланкаширдің Хаслингден қаласында, мақта илеуші және алдерман Уильям Бойсон MBE JP мен оның әйелі Бертаның ұлы Род Бойсон, Хаслингден грамматикалық мектебінде, Кардифф университетінің колледжінде, Манчестер университетінде, Лондон экономика мектебінде және Кембридждегі Корпус Кристи колледжінде білім алған. Ол 1967 жылы Лондон университетінен философия докторы (PhD) ғылыми дәрежесін алды, оның диссертациясы Генри Эшвортқа – Виктория дәуіріндегі Ланкашир мақта өндірушісіне, Ричард Кобденнің жекжаттысына және үлгілі жұмыс беруші ретінде танылған радикалдық үгілшіге арналған еді. Ол 1970 жылы Оксфорд университетінің баспасында "The Ashworth Cotton Enterprise. Зауыт фирмасының өрлеуі мен құлдырауы. 1818–1880" деген атпен жарияланды.

Ерте мансап

Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында әскерге шақырылған Бойсон, Тәуелсіздік кезінде Үндістанда орналасқан Корольдік теңіз күштерінде қызмет етті. 1950 жылы ол мұғалім болды, кейіннен мектеп директоры болды, алдымен Россендейлдегі Леа Банк орта мектебінде (1955–61), содан кейін Роберт Монтефиор орта мектебінде, Степни, Лондон (1961–66), және ақырында 1967 жылдан 1974 жылға дейін Хайбери Гроув мектебінде, Солтүстік Лондонның Ислингтон ауданындағы жаңа, тек ұлдарға арналған кешенді мектептің алғашқы директоры болды; осы қызметінде, сондай-ақ кейіннен парламент депутаты ретінде ол британ мектептерінде дене жазасын сақтауды ынтамен қолдады. Ол қазіргі білім беруде де, жалпы қоғамда да тәртіпсіздікке жол бермейтіндей болды. Хайбери Гроувта ол қатаң сақталатын форма кию, тәртіп бұзған жағдайда сабақ салу және үй жүйесі сияқты ескіше, дәстүрлі тәртіптерді енгізді. Оның айтуынша, бұл жергілікті ата-аналардың арасында соншалықты танымал болған, мектепке үнемі жеткілікті оқушылар түсіп, тізім толып тұрған. 1957 жылдан 1961 жылға дейін Бойсон Хаслингдендегі еңбекшілер кеңесінің мүшесі болды, оның әкесі сол кезде еңбекшілер кеңесінің мүшесі және кәсіби одақ хатшысы болған. Оның әкесі мақта иіруші болған және Бірінші дүниежүзілік соғыста өзінің нанымын сақтап, түрмеге қамалған. Бойсон 1964 жылы Еңбек партиясынан шығып, үш жылдан кейін Консервативтік партияға қосылды. Кейінірек ол былай деп жазды:

Менің Консервативтік партияға мүше болып өтуіме мақта өнеркәсібі және Манчестер мектебінің либералды экономикалық философиясы туралы зерттеулерімнің әсері тиді. Міне, осындай еркін кәсіпкерлік экономикасы тиімді ғана емес, сонымен қатар барлық адамдардың рухани өсуіне көмектеседі деп сенетін адамдар тобы болды. Кәсіпкер өзінің капиталын өз шешімімен тәуекелге тігеді және өзінің жұмысшыларын өзінің бизнесінің бір бөлігі ретінде бағалап, оларға қамқорлық жасауы керек, ал жұмысшылар өркендеуге мүмкіндік алады және өздерінің еңбекқорлығы, үнемділігі және рухани қайраттары арқылы өздерінің жеке кәсіпорындарын құрып, жеке тәуелсіздіктерін нығайта алады, бұл өздеріне, отбасыларына және қоғамға пайдалы болады. Кобден қоғамды рухани тұрғыдан қарастырды және еркін кәсіпкерлік тек өркендеуді ғана емес, сонымен қатар ел ішінде әлеуметтік келісімді және әлемде бейбітшілікті, жалпы еркін сауда жүйесінде әкеледі деп сенді. 1977 жылы ол білім беру туралы "Қара қағаздар" сериясының біріне (Брайан Кокспен бірге) автор болды, онда кешенді мектептер жүйесінің көптеген аспектілерін сынады. Бойсон "ұлттық мінезді бұзған, мағынасыз сөздерді" шығарған "ақылсыз әлеуметтанушылардың" ықпалы деп санайтын нәрсеге қатысты қатты сыншы болды. 1978 жылы ол: "Қылмыс әлеуметтік жұмыскерлердің санымен қатар өскені байқалды" деді. "Daily Mirror" газеті редакциялық мақаласында "қылмыс доктор Бойсонның сөздерімен қатар өскеніне де назар аударылды" деп жауап берді. Ол Ұлттық білім беру стандарттары кеңесінің төрағасы болды.

Парламенттік мансап

1970 жылы Эклсте сәтті сайланбаған Бойсон алғаш рет 1974 жылғы ақпанда Брент-Норт округінен Парламентке сайланды және 1979–1983 жылдары Білім және ғылым министрлігінде Парламенттік хатшы қызметін атқарды. Осы лауазымда ол мектептердің таяқ қолдану құқығын қорғауға тырысты және STOPP дене жазасына қарсы науқаны оны «Жазалау министрі» деп атады. Ол 1983–1984 жылдары Әлеуметтік қамсыздандыру, 1984–1986 жылдары Солтүстік Ирландия және 1986–1987 жылдары Жергілікті басқару жөніндегі мемлекеттік министр болды. Бойсон гомосексуализмге қатысты өткір оппозицияда болды және 28-тармақты қолдады. Ол былай деді: «Гомосексуализм діни тұрғыдан дұрыс емес. Бұл табиғатқа қайшы. ЖИТС – еркін қоғамның салдарының бірі. Бір еркек пен бір әйелдің некесі бізді осындай тәуекелге ұшыратпайды. Егер біз гомосексуализмді жоя алсақ, СПИД та солай жоғалады». Бойсон Консервативті дүйсенбілік клубтың жақтаушысы болды және олардың алдында жиі сөз сөйледі. 1991 жылғы 10 қазанда Блэкпулде өткен Консервативтік партияның жылдық конференциясында ол «Білім берудегі консервативті революция» тақырыбында клубтың шеңберлік отырысында баяндама жасады. 1994 жылы ол BBC телеарнасының «Менде сізге жаңалық бар ма?» ток-шоуына қатысты. Сондай-ақ ол «Brass Eye» бағдарламасында пайда болды және Али Г. есімді журналистің алғашқы сұхбаттасқан адамы болды.

Бойсон 1997 жылғы Лейбористік партияның үлкен жеңісінде Брент-Норт округіндегі өкілдігінен айырылды, оның 24% көпшілігі оппозицияның 10% көпшілігіне айналды, бұл Эджуэр ауруханасын сақтау науқанына оның жеткіліксіз қолдауымен байланысты болды; 2001 жылы Бойсон қатыспаған округте дауыс беру нәтижесі Лейбористік партияға тағы 9% көтерілді.

Жеке өмір

Оның ерекше белгілері – қозы шашынан жасалған сақалдары мен күшті Ланкашир акценті болды. Сақалдары ол мектеп директоры болып жұмыс істеген кезде, оқушыларының шаштарының ұзын болуына қарсы сөйлеген кезде пайда болды: студенттер оған әзілдеп, "Егер біз шашымызды кессек, неге сіз өсірмейсіз?" деді. 2007 жылы ол Бэкингем университетінен құрметті диплом алды. Бойсон 1946 жылы Вайолет Бурлсонға үйленді, және олардың екі қызы болды. Жұбайлар 1971 жылы ажырасып, содан кейін ол Флорет МакФарлейнге үйленді. Ол екінші әйелімен Лондонның солтүстік-батысындағы Пиннерде тұрды, кейін ол Харефилдтегі Cedar House зейнеткерлер үйіне көшіп, онда 87 жасында қайтыс болды. Ол өсиетімен 2 миллион фунттан астам мүлік қалдырды, оның көп бөлігі жесіріне тиді. Ол 2018 жылы қайтыс болды.