1972 жылғы АҚШ президенттік сайлауы

Кіріспе

47-ші төртжылдық АҚШ президенттік сайлауы

1972 жылғы АҚШ президенттік сайлауы 7 қарашада өткен 47-ші төртжылдық президенттік сайлау болды. Республикалық президент Ричард Никсон демократ сенатор Джордж Макговернді үлкен артықшылықпен жеңді. Халықтың 60,7% дауысын алып, Ричард Никсон Республикалық партия үшін кез келген президенттік сайлаудағы ең көп дауыс жинады. Никсон республикалық праймеризде екі республикалық өкілінің қарсылығын жеңіп, қайтадан ұсынылым алды. 1968 жылғы президенттік сайлаудан кейін Демократиялық партияның кандидаттық жүйесін өзгертуде маңызды рөл атқарған Макговерн Вьетнам соғысына қарсы қозғалысты және басқа да либералдық жақтастарды партиясының кандидаттығын жеңу үшін біріктірді. Ол жеңген кандидаттардың арасында алғашқы көшбасшы Эдмунд Маски, 1968 жылғы үміткер Хьюберт Хамфри, губернатор Джордж Уоллес және өкіл Ширли Чишолм болды. Никсон мықты экономикаға және сыртқы саясаттағы жетістіктеріне баса назар аударды, ал Макговерн Вьетнам соғысын дереу тоқтату және кепілдік берілген ең төменгі кіріс институтын құру туралы бағдарламамен сайысқа түсті. Никсон сауалнамаларда үлкен артықшылықты сақтап тұрды. Аyrıқша, Никсонның сайлау комитеті Уотергейт кешеніне кіріп, Демократиялық Ұлттық Комитетінің штаб-пәтерін тыңдап, Уотергейт жанжалына қатысты. Макговерннің жалпы сайлау кампаниясына оның кандидаттық серіктесі Томас Иглтонның мәлімдемелері, сондай-ақ Макговерннің бағдарламасы радикалды деген пікір әсер етті. Иглтон депрессияны емдеу үшін электроконвульсивті терапиядан өткен, және ол Саргент Шрайвермен он тоғыз күннен кейін ауыстырылды. Никсон сайлауда үлкен жеңіске жетіп, 60,7% дауыс жинады және 49 штатты жеңіп, Оңтүстікке алғашқы республикалық президент болып кірді, ал Макговерн 37,5% дауыс жинады. Бұл Республикалық кандидаттың Миннесота штатын президенттік сайлауда жеңген соңғы реті болды. Бұл Никсонды екі мерзімге сайланған бірінші вице-президент етіп белгіледі. 1972 жылғы сайлау 26-шы түзетуді ратификациялағаннан кейінгі алғашқы сайлау болды, ол дауыс беру жасын 21-ден 18-ге төмендетіп, сайлаушылар санын одан әрі кеңейтті. Никсон да, оның вице-президенті Спиро Агню да сайлаудан кейін екі жыл ішінде қызметінен кетті. Соңғысы 1973 жылғы қазанда пара алу жанжалына байланысты, ал біріншісі 1974 жылғы тамызда Уотергейт жанжалының нәтижесінде импичмент пен айыпталу қаупіне байланысты отставкаға кетті. Республикалық палатаның азшылық көшбасшысы Джеральд Форд 1973 жылғы желтоқсанда Агнюдің орнына вице-президент болды, содан кейін 1974 жылғы тамызда Никсонның орнына президент болды. Форд АҚШ тарихында президенттік немесе вице-президенттік сайлауда жеңіске жетпей президент болған жалғыз адам болып қала береді. Бұл сайлау Никсонның ең үлкен сайлау жеңісі болғанына қарамастан, Никсон кейіннен өзінің естеліктерінде "бұл ең қиын және көп жағынан ең қанағаттандырмас сайлаулардың бірі болды" деп жазды.

The 1972 United States presidential election was the 47th quadrennial presidential election held on Tuesday, November 7, 1972. Incumbent Republican president Richard Nixon defeated Democratic U. S. senator George McGovern in a landslide victory. With 60.7% of the popular vote, Richard Nixon won the largest share of the popular vote for the Republican Party in any presidential election. Nixon swept aside challenges from two Republican representatives in the Republican primaries to win renomination. McGovern, who had played a significant role in changing the Democratic nomination system after the 1968 presidential election, mobilized the anti Vietnam War movement and other liberal supporters to win his party's nomination. Among the candidates he defeated were early front runner Edmund Muskie, 1968 nominee Hubert Humphrey, governor George Wallace, and representative Shirley Chisholm. Nixon emphasized the strong economy and his success in foreign affairs, while McGovern ran on a platform calling for an immediate end to the Vietnam War and the institution of a guaranteed minimum income. Nixon maintained a large lead in polling. Separately, Nixon's reelection committee broke into the Watergate complex to wiretap the Democratic National Committee's headquarters as part of the Watergate scandal. McGovern's general election campaign was damaged early on by revelations from his running mate Thomas Eagleton, as well as the perception that McGovern's platform was radical. Eagleton had undergone electroconvulsive therapy as a treatment for depression, and he was replaced by Sargent Shriver after only nineteen days on the ticket. Nixon won the election in a landslide victory, taking 60.7% of the popular vote and carrying 49 states and becoming the first Republican to sweep the South, whereas McGovern took just 37.5% of the popular vote. Meanwhile, this marked the last time the Republican nominee carried Minnesota in a presidential election. This also made Nixon the first two term vice president to be elected president twice. The 1972 election was the first since the ratification of the 26th Amendment, which lowered the voting age from 21 to 18, further expanding the electorate. Both Nixon and his vice president Spiro Agnew would resign from office within two years of the election. The latter resigned due to a bribery scandal in October 1973, and the former resigned in the face of likely impeachment and conviction as a result of the Watergate scandal in August 1974. Republican House Minority Leader Gerald Ford replaced Agnew as vice president in December 1973, and thus, replaced Nixon as president in August 1974. Ford remains the only person in American history to become president without winning an election for president or vice president. Despite this election delivering Nixon's greatest electoral triumph, Nixon later wrote in his memoirs that "it was one of the most frustrating and in many ways the least satisfying of all".

Алғашқы сайлау

1972 жылы Никсон бұрынғы президент ретінде үлкен қолдауға ие болды, себебі ол сол жылы Қытай Халық Республикасымен қарым-қатынас орнатуға және Кеңес Одағымен қарым-қатынасты жақсартуға (детанцияға) қол жеткізгені үшін мақталып еді. Сауалнамалар Никсонның республикалық праймеризде басымдықпен жетекшілік ететінін көрсетті. Оған екі кандидат қарсы шықты: Калифорниядан либерал Пит МакКлоски және Огайодан консерватор Джон Эшбрук. МакКлоски соғысқа қарсы кандидат ретінде қатысты, ал Эшбрук Никсонның Қытай және Кеңес Одағына қатысты детанция саясатына қарсы болды. Нью-Гэмпшир штатындағы алғашқы сайлауда МакКлоски дауыстардың 19,8%-ын, Никсон 67,6%-ын, ал Эшбрук 9,7%-ын алды. Никсон 1324 делегаттың 1323-ін жеңіп алды, ал МакКлоски Нью-Мексикодан бір делегаттың дауысын алды. Вице-президент Спиро Агню аплодисменттермен қайта тағайындалды; партияның орталық қанаты да, Никсонның өзі де оны басқа кандидатпен алмастыруды қалағанмен (орталықтар Нельсон Рокфеллерді, ал Никсон Джон Коннеллиді жақтады), мұндай қадам Агнюдің консервативті қолдаушыларының базасын жоғалту қаупін тудырады деген шешімге келді.

Алғашқы сайлау

Сенаттың көпшілікке ие өкілі Тед Кеннеди, қайтыс болған президент Джон Ф. Кеннедидің және қайтыс болған АҚШ сенаторы Роберт Ф. Кеннедидің кіші інісі, 1972 жылғы үміткерлікті жеңуге басты үміткер саналды, бірақ ол үміткер болмайтынын мәлімдеді. Демократтардың үміткерлігіне басты үміткер 1968 жылы вице-президенттікке кандидат болған Мэн штатының сенаторы Эд Маски болды. Маскидің қарқыны Нью-Гэмпширдегі алғашқы сайлауға дейін, «Канук хаты» деп аталған хат Манчестер Union Leader газетінде жарияланғанда құлдырады. Шындығында, бұл хат Никсонның «кір жеңілдіріп жасау» бөлімінен жасалған жалған хат еді, онда Маски француз канадалықтарына қарсы сөздер айтқан деген мәлімдеме жасалған – бұл солтүстік Жаңа Англиядағы француз-американдықтар арасында Маскиге қолдау көрсетуге зиян келтіруі мүмкін еді. Кейін газет Маскидің әйелі Джейннің мінез-құлқына шабуыл жасап, оның науқан кезінде ішімдік ішкенін және дөрекі тіл қолданғанын жазды. Маски газет кеңсесінің алдында қарлы боран кезінде өткен сөйлеуінде әйеліне эмоционалды түрде қолдау көрсетті. Маски кейінірек баспасөзге көз жасының еріген қар екенін айтса да, баспасөз Маскиның жылап, үміткердің сабырлы және салмақты бейнесін қиратқанын хабарлады. Сайлауға екі жыл қалғанда Оңтүстік Дакота сенаторы Джордж Макговерн соғысқа қарсы, прогрессивті кандидат ретінде жарысқа қосылды. Макговерн соғысқа қарсы қозғалыстан және басқа да халықтық қолдаудан қолдау алып, өзі жобалауға маңызды үлес қосқан алғашқы сайлау жүйесінде үміткерлікті жеңе алды. 1972 жылдың 25 қаңтарында Нью-Йорк өкілі Ширли Чишолм өзінің үміткер болатынын жариялады және ірі партияның президенттік үміткерлігіне түскен алғашқы афроамерикандық әйел атанды. Гавайи өкілі Пэтси Минк те өзінің қатысатынын жариялады және Демократтардың президенттік үміткерлігіне түскен алғашқы азиялық американдық адам болды. 25 сәуірде Джордж Макговерн Массачусетс штатындағы алғашқы сайлауда жеңіске жетті. Екі күннен кейін журналист Роберт Новак «демократ сенаторының» сөзін келтірді, кейін ол Томас Иглтон екені анықталды: «Халық Макговерннің рақымшылыққа, абортқа және марихуананы заңдастыруға қолдау көрсетіп жатыр екенін білмейді. Орталық Америка – әсіресе католиктер орталық Америкасы – мұны білгенде, ол жеңіледі». Бұл атау қалып қойды және Макговерн «рақымшылық, аборт және қышқыл» кандидаты ретінде танылды. Бұл Хэмфридің Макговернді тоқтатуға шақыруына себеп болды, әсіресе Небраска штатындағы алғашқы сайлауда. Алабама губернаторы Джордж Уоллес, 1968 жылы үшінші партия тікесімен сайлауға түскен, жаман атпен белгілі сегрегационист, Оңтүстікте жақсы нәтиже көрсетті (Флорида штатындағы алғашқы сайлауда барлық округтерде жеңіске жетті) және Солтүстіктегі наразы және қанағаттанбаған сайлаушылар арасында қолдау тапты. Оның күшті науқаны 15 мамырда Артур Бремер жасаған қастандық әрекеті салдарынан тоқтатылды. Уоллеске бес оқ тиді және оның белден төменгі бөлігі паралич болды. Қастандық әрекетінен кейін бір күні Уоллес Мичиган және Мэриленд штатындағы алғашқы сайлауда жеңіске жетті, бірақ оқ жарасы оның науқанын тоқтатты және ол шілдеде сайлаудан бас тартты. Ақырында Макговерн негізгі оппозицияға қарамастан, халықтық қолдау арқылы жеңіске жетіп, үміткерлікті жеңді. Макговерн 1968 жылғы даулы үміткерлік күресінен кейін Демократтардың үміткерлігін сайлау жүйесін қайта құру жөніндегі комиссияны басқарған еді. Алайда, жаңа ережелер көптеген танымал демократтарды ашуға мәжбүр етті, олардың ықпалы азайды және сол саясаткерлер Макговерннің науқанын қолдаудан бас тартты (кейбіреулері тіпті Никсонды қолдады), бұл Макговерннің науқанын Никсонмен салыстырғанда қаржыландыруда елеулі кемшілікке ұшыратты. Макговерн комиссиясының кейбір қағидалары келесі үміткерлік сайлауларында сақталды, бірақ Хант комиссиясы он жылдан кейін Макговерн мен Джимми Картер сияқты аутсайдерлердің үміткерлігін азайту үшін суперделегаттарды таңдауды енгізді.

Senate Majority Whip Ted Kennedy, the youngest brother of late President John F. Kennedy and late United States Senator Robert F. Kennedy, was the favorite to win the 1972 nomination, but he announced he would not be a candidate. The favorite for the Democratic nomination then became Maine Senator Ed Muskie, the 1968 vice presidential nominee. Muskie's momentum collapsed just prior to the New Hampshire primary, when the so called "Canuck letter" was published in the Manchester Union Leader. The letter, actually a forgery from Nixon's "dirty tricks" unit, claimed that Muskie had made disparaging remarks about French Canadians – a remark likely to injure Muskie's support among the French American population in northern New England. Subsequently, the paper published an attack on the character of Muskie's wife Jane, reporting that she drank and used off color language during the campaign. Muskie made an emotional defense of his wife in a speech outside the newspaper's offices during a snowstorm. Though Muskie later stated that what had appeared to the press as tears were actually melted snowflakes, the press reported that Muskie broke down and cried, shattering the candidate's image as calm and reasoned. Nearly two years before the election, South Dakota Senator George McGovern entered the race as an anti war, progressive candidate. McGovern was able to pull together support from the anti war movement and other grassroots support to win the nomination in a primary system he had played a significant part in designing. On January 25, 1972, New York Representative Shirley Chisholm announced she would run, and became the first African American woman to run for a major party presidential nomination. Hawaii Representative Patsy Mink also announced she would run, and became the first Asian American person to run for the Democratic presidential nomination. On April 25, George McGovern won the Massachusetts primary. Two days later, journalist Robert Novak quoted a "Democratic senator", later revealed to be Thomas Eagleton, as saying: "The people don't know McGovern is for amnesty, abortion, and legalization of pot. Once middle America – Catholic middle America, in particular – finds this out, he's dead." The label stuck, and McGovern became known as the candidate of "amnesty, abortion, and acid". It became Humphrey's battle cry to stop McGovern—especially in the Nebraska primary. Alabama Governor George Wallace, an infamous segregationist who ran on a third party ticket in 1968, did well in the South (winning nearly every county in the Florida primary) and among alienated and dissatisfied voters in the North. What might have become a forceful campaign was cut short when Wallace was shot in an assassination attempt by Arthur Bremer on May 15. Wallace was struck by five bullets and left paralyzed from the waist down. The day after the assassination attempt, Wallace won the Michigan and Maryland primaries, but the shooting effectively ended his campaign, and he pulled out in July. In the end, McGovern won the nomination by winning primaries through grassroots support, in spite of establishment opposition. McGovern had led a commission to re design the Democratic nomination system after the divisive nomination struggle and convention of 1968. However, the new rules angered many prominent Democrats whose influence was marginalized, and those politicians refused to support McGovern's campaign (some even supporting Nixon instead), leaving the McGovern campaign at a significant disadvantage in funding, compared to Nixon. Some of the principles of the McGovern Commission have lasted throughout every subsequent nomination contest, but the Hunt Commission instituted the selection of superdelegates a decade later, in order to reduce the nomination chances of outsiders such as McGovern and Jimmy Carter.

Вице-президенттікке дауыс беру

Көптеген сауалнамалар Макговерн қазіргі президент Ричард Никсоннан қалып қойғанын көрсетті, бірақ Макговерн Массачусетс сенаторы Тед Кеннедимен біріктірілгенде жағдай өзгеретін. Макговерн мен оның жақтастары Кеннедиге Макговерннің вице-президенттікке кандидат болуын қабылдауға күшті үгіт жасады, бірақ ол олардың ұсыныстарын үнемі қабылдамады, орнына АҚШ өкілі (және Палатаның Жолдар мен құралдар комитетінің төрағасы) Уилбур Миллс Арканзас штатынан және Бостон мэрі Кевин Уайтты ұсынды. Содан кейін Хьюберт Хамфриге, Коннектикут сенаторы Абрахам Рибикоффқа және Миннесота сенаторы Уолтер Мондейлге ұсыныстар жасалды, бірақ олардың барлығы бас тартты. Ақырында, вице-президенттік лауазым Миссури штатынан сенатор Томас Иглтонға ұсынылды, ол оны қабылдады. Техас штатының өкілі Фрэнсис Фарентхолдты қолдау үшін Иглтонды алмастыруға бағытталған халықтық қозғалыс айтарлықтай күш алды, бірақ дауыс беру нәтижесін өзгерте алмады. Вице-президенттік дауыс беру кешігіп, Макговерн мен Иглтон жергілікті уақыт бойынша сағат 2-де қабылдау сөздерін айтуға мәжбүр болды. Конвент аяқталғаннан кейін, Иглтон депрессияға байланысты психиатриялық электрошок терапиясынан өткені және бұл ақпаратты Макговерннен жасырғаны анықталды. Сол кезде Time журналы жүргізген сауалнамада респонденттердің 77 пайызы «Иглтонның медициналық жағдайы олардың дауысына әсер етпейді» деді. Дегенмен, баспасөз оның «шок терапиясына» жиі сілтеме жасады, ал Макговерн бұл оның сайлауалды платформасына зиян келтіреді деп қорқады. Макговерн одан кейін Иглтонның өзінің дәрігерлерімен қоса, көрнекті психиатрлармен құпия кеңесті, олар Иглтонның депрессиясының қайталануы мүмкін екенін және Иглтон президент болған жағдайда елге қауіп төндіруі мүмкін екенін айтты. Макговерн бастапқыда Иглтонды «1000 пайыз» қолдайтынын мәлімдеген еді, бірақ үш күннен кейін одан бас тартуын сұрады. Өзінің вице-президенттік кандидатын қолдауға деген сенімсіздігі сезімі Макговерн науқаны үшін апатқа ұласты. Кейін Макговерн вице-президенттікке кандидат болуға алты көрнекті демократты шақырды: Тед Кеннеди, Эдмунд Маски, Хьюберт Хамфри, Абрахам Рибикофф, Ларри О'Брайен және Рубин Аскеу. Барлығы бас тартты. Джон, Роберт және Тед Кеннедидің жекжаттысы, Франциядағы бұрынғы елші және Бейбітшілік корпусының бұрынғы директоры Сержант Шрайвер кейін қабылдады. Ол Демократиялық Ұлттық Комитетінің арнайы сессиясында ресми түрде тағайындалды. Осы уақытқа дейін Макговерннің рейтингі 41 пайыздан 24 пайызға дейін төмендеді.

Most polls showed McGovern running well behind incumbent President Richard Nixon, except when McGovern was paired with Massachusetts Senator Ted Kennedy. McGovern and his campaign brain trust lobbied Kennedy heavily to accept the bid to be McGovern's running mate, but he continually refused their advances, and instead suggested U. S. Representative (and House Ways and Means Committee chairman) Wilbur Mills from Arkansas and Boston Mayor Kevin White. Offers were then made to Hubert Humphrey, Connecticut Senator Abraham Ribicoff, and Minnesota Senator Walter Mondale, all of whom turned it down. Finally, the vice presidential slot was offered to Senator Thomas Eagleton from Missouri, who accepted the offer. A grassroots attempt to displace Eagleton in favor of Texas state representative Frances Farenthold gained significant traction, though was ultimately unable to change the outcome of the vote. The vice presidential balloting went on so long that McGovern and Eagleton were forced to begin making their acceptance speeches at around 2 am, local time. After the convention ended, it was discovered that Eagleton had undergone psychiatric electroshock therapy for depression and had concealed this information from McGovern. A Time magazine poll taken at the time found that 77 percent of the respondents said, "Eagleton's medical record would not affect their vote." Nonetheless, the press made frequent references to his "shock therapy", and McGovern feared that this would detract from his campaign platform. McGovern subsequently consulted confidentially with pre eminent psychiatrists, including Eagleton's own doctors, who advised him that a recurrence of Eagleton's depression was possible and could endanger the country, should Eagleton become president. McGovern had initially claimed that he would back Eagleton "1000 percent", only to ask Eagleton to withdraw three days later. This perceived lack of conviction in sticking with his running mate was disastrous for the McGovern campaign. McGovern later approached six prominent Democrats to run for vice president: Ted Kennedy, Edmund Muskie, Hubert Humphrey, Abraham Ribicoff, Larry O'Brien, and Reubin Askew. All six declined. Sargent Shriver, brother in law to John, Robert, and Ted Kennedy, former Ambassador to France, and former Director of the Peace Corps, later accepted. He was officially nominated by a special session of the Democratic National Committee. By this time, McGovern's poll ratings had plunged from 41 to 24 percent.

Үшінші тараптар

1972 жылы АҚШ Тәуелсіз партиясы президенттікке кандидаттықты ұсынды. Калифорнияның 35-ші округінен АҚШ өкілі (1970–1973), вице-президенттікке кандидат. Журнал баспагері; консервативті спикер. Науқан. Басқа кандидаттар: Лестер Мэддокс, Томас Дж. Андерсон, Джордж Уоллес. Джорджияның вице-губернаторы (1971–1975), Джорджияның губернаторы (1967–1971), журнал баспагері; консервативті спикер. Алабаманың губернаторы (1963–1967, 1971–1979). 1968 жылғы AIP президенттік үміткері. Науқан. Науқан. 56 дауыс, 24 дауыс, 8 дауыс. 1972 жылғы сайлаудағы басты үшінші партия үміткері консервативті республикашыл Джон Г. Шмитц болды, ол Америка Тәуелсіз партиясынан (Джордж Уоллес 1968 жылы сайлау бюллетенінде тіркелген партия) бақталатын. Ол 32 штатта тіркелді және 1 099 482 дауыс алды. Алайда, Уоллеске қарағанда, ол ешбір штатта көпшілік дауыспен жеңіске жете алмады және сайлаушылардың дауысын алмады, бірақ ең консервативті Айдахо округтерінің төртеуінде Макговерннен озып кетті. Шмитцтің консервативті Джефферсон округіндегі көрсеткіші 1936 жылдан бері еркін немесе соғыстан кейінгі штаттардың кез келген округінде үшінші партияның президенттік үміткері үшін ең жақсы нәтиже болды, сол кезде Уильям Лемке Солтүстік Дакотаның Берк, Шеридан және Хеттингер округтерінде дауыс берудің жиырма сегіз пайызынан астам жинады. Шмитцті Джон Берч қоғамының мүшесі Уолтер Бреннан қолдады, ол сонымен қатар оның науқанының қаржы төрағасы болды. Жаңа құрылған Либертариан партиясының Джон Хосперс және Теодора "Тони" Нейтан Колорадо және Вашингтон штаттарында ғана тіркелді, бірақ тағы төрт штаттан ресми жазба үміткерлер тізіміне енді және 3674 дауыс жинады, бірақ ешбір штатты жеңіп алмады. Дегенмен, олар Вирджиниядан республикалық сайлаушының сенімсіз дауысын алды (төменде қараңыз). Либертариан партиясының вице-президенттік үміткері Тони Нейтан АҚШ тарихында сайлаушылар алқасының дауысын алған алғашқы еврей және алғашқы әйел атанды. Линда Дженнесс Социалистік жұмысшылар партиясынан ұсынылды, ал Эндрю Пулли оның серігі болды. Бенджамин Спок пен Джулиус Хобсон Халық партиясынан президенттікке және вице-президенттікке кандидаттар ретінде ұсынылды.

1972 American Independent Party ticket for Presidentfor Vice President U. S. Representative from California's 35th district(1970–1973) Magazine publisher; conservative speaker Campaign
Other CandidatesLester MaddoxThomas J. AndersonGeorge Wallace Lieutenant Governor of Georgia (1971–1975) Governor of Georgia(1967–1971) Magazine publisher; conservative speaker Governor of Alabama (1963–1967, 1971–1979) 1968 AIP Presidential Nominee Campaign Campaign Campaign56 votes24 votes8 votes

The only major third party candidate in the 1972 election was conservative Republican Representative John G. Schmitz, who ran on the American Independent Party ticket (the party on whose ballot George Wallace ran in 1968). He was on the ballot in 32 states and received 1,099,482 votes. Unlike Wallace, however, he did not win a majority of votes cast in any state, and received no electoral votes, although he did finish ahead of McGovern in four of the most conservative Idaho counties. Schmitz's performance in archconservative Jefferson County was the best by a third party Presidential candidate in any free or postbellum state county since 1936 when William Lemke reached over twenty eight percent of the vote in the North Dakota counties of Burke, Sheridan and Hettinger. Schmitz was endorsed by fellow John Birch Society member Walter Brennan, who also served as finance chairman for his campaign. John Hospers and Theodora "Tonie" Nathan of the newly formed Libertarian Party were on the ballot only in Colorado and Washington, but were official write in candidates in four others, and received 3,674 votes, winning no states. However, they did receive one Electoral College vote from Virginia from a Republican faithless elector (see below). The Libertarian vice presidential nominee Tonie Nathan became the first Jew and the first woman in U. S. history to receive an Electoral College vote. Linda Jenness was nominated by the Socialist Workers Party, with Andrew Pulley as her running mate. Benjamin Spock and Julius Hobson were nominated for president and vice president, respectively, by the People's Party.

Науқан

Макговерн Вьетнам соғысын дереу тоқтату және елдегі кедейлер үшін радикалды кепілдік берілген ең төменгі кіріс енгізу платформасымен сайлауға түсті. Оның науқаны бастапқы сайлаулардағы көзқарастарынан (бұл көптеген ықпалды демократтарды наразы қылды), оның сыртқы саясатының тым радикалды екендігі туралы қабылдаудан және Иглтонның даулы оқиғасынан зардап шекті. Осы факторлардың салдарынан Макговерннің науқаны әлсірегенде, республикашылар Макговернді солшыл экстремист ретінде көрсеткен кезде Никсон бүкіл науқан бойы сауалнамаларда үлкен артықшылықпен жетекке шықты. Үлкен қаржы жинау мүмкіндігіне және сауалнамалардағы сенімді артықшылығына ие Никсон ірі митингтерге және жабық, таңдалған тыңдаушыларға арналған сөздерге назар аударды, ал бөлшектеп науқан жүргізудің көп бөлігін вице-президент Агню сияқты өкілдерге тапсырды. Никсон қасақана түрде өзінің жеңіс үлесін арттыруға баса назар берді, республикалық конгресс немесе губернаторлық кандидаттарға қолдау көрсетуге тырыспады.

Статистика

Макговерн афроамерикандық дауыстардың 87 пайызын алды, ал Никсон 13 пайызды иеленді.

Салдары

1972 жылдың 17 маусымында, сайлауға бес ай қалғанда, бес адам Вашингтондағы Уотергейт қонақ үйіндегі Демократиялық Ұлттық Комитеттің кеңсесіне еніп кірді; осыдан кейін жүргізілген тергеу Никсон әкімшілігінде бұл бұзушылықты жасыруға жасалған әрекеттердің анықталуына әкелді. "Уотергейт жанжалы" деп белгілі болған оқиға президент Никсонның екінші мерзіміндегі халықтың және саяси қолдауын әлсіретті, ол 1974 жылдың 9 тамызында Өкілдер палатасының импичмент жасау және Сенаттан қызметтен шеттету мүмкін болғандықтан отставкаға кетті. 1974–1975 жылдар аралығында Уотергейт ісі бойынша жүргізілген тергеу барысында, федералды прокурорлар президент Никсонның қайта сайлану науқанына заңсыз үлестемелер жасаған компанияларға, егер олар өздерін жария етсе, жеңіл жазалар беруді ұсынды. Көптеген компаниялар осы ұсынысқа құлық көрсетті, олардың ішінде "Нортроп Грумман", "3M", "American Airlines" және "Braniff Airlines" компаниялары болды.

Кітаптар тізімі және қосымша оқу

Александр, Герберт Э. 1972 жылғы сайлауды қаржыландыру (1976) онлайн

Хофстеттер, С. Ричард. Жаңалықтардағы бақылаусыздық: 1972 жылғы сайлау науқанының желілік теледидарда көрсетілуі (Огайо штаты университетінің баспасы, 1976) онлайн

Джонстон, Эндрю және Эндрю Пріст, редакторлар. АҚШ президенттік сайлауы және сыртқы саясат: кандидаттар, науқандар және әлемдік саясат: Ф.Д. Рузвельттен Билл Клинтонға дейін (2017) 203–228 беттер. онлайн

Миллер, Артур Х. және басқалар. "Бір партияның ыдырауы: 1972 жылғы сайлаудағы саяси поляризация." Американдық саяси ғылымдар журналы 70.3 (1976): 753–778; көптеп сілтеме жасалған; онлайн

Перри, Джеймс М. Біз және олар: баспасөз 1972 жылғы сайлауды қалай жариялады (1973) онлайн

Саймонс, Герберт В., Джеймс В. Чесбро және С. Джек Орр. "1972 жылғы президенттік сайлауға қозғалыс көзқарасы." Сөз журналы 59.2 (1973): 168–179. онлайн

Трент, Джудит С. және Джимми Д. Трент. "Үміткердің риторикасы: Джордж Стэнли Макговерн." Коммуникация зерттеулері 25.1 (1974): 11–18.

Негізгі дереккөздер

Честер, Эдвард В. (1977). Саяси платформаларға арналған нұсқаулық. Портер, Кирк Х. және Дональд Брюс Джонсон, ред. 1840–1972 жылдарға арналған ұлттық партиялық платформалар (1973)