Генерал Генри Джордж Шовель: Австралиялық армия сардарының өмірі мен еңбегі

Кіріспе

Австралия армиясының офицері (1865–1945) генерал сэр Генри Джордж Шоувел, (16 сәуір 1865 – 4 наурыз 1945) – Австралия императорлық күштерінің аға офицері, ол Галлиполи шайқасында және Бірінші дүниежүзілік соғыстың Таяу Шығыс майданында Синай мен Палестина науқанында шайқасты. Шоувел генерал-лейтенант, кейін генерал шеніне жеткен және корпусқа қолбасшылық еткен алғашқы австралиялық болды. Шөлдегі атты корпустың қолбасшысы ретінде ол әскери тарихындағы ең шешуші жеңістердің біріне және ең жылдам қуғынға жауапты болды. Шаруаның ұлы Шоувел 1886 жылы әкесі құрған Жоғарғы Кларенс жеңіл ат әскерінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Отбасы Квинслендке көшкеннен кейін, ол 1890 жылы Квинсленд атты жаяу әскерінде екінші лейтенант болып тағайындалды және 1891 жылғы Австралиялық қырқыштар ереуілі кезінде қызмет етті. 1896 жылы ол тұрақты офицер болды және Виктория патшайымының 1897 жылғы Алмаз мерейтойына Квинсленд контингентінің құрамында Ұлыбританияға барды. 1899 жылы ол Квинслендтің Бур соғысына алғашқы үлесі болған Квинсленд атты жаяу әскерінің екі ротасына қолбасшылық етті. Соғыстан кейін ол Австралия жеңіл ат әскерін даярлаумен тығыз айналысты. 1913 жылы полковник болып тағайындалған Шоувел Императорлық Бас штабта Австралия өкілі болды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс ол әлі де Ұлыбританияға жолда келе жатқанда басталды. Шоувел Австралия императорлық күштерін Мысырға бағыттап, желтоқсан айында өзінің жаңа командасы, 1-ші жеңіл ат бригадасына қосылды. 1915 жылдың мамырында ол Галлиполиге жіберілді, онда Шоувел желідегі ең қауіпті бөліктердің жауапкершілігін өз мойнына алды. Сол жылдың қараша айында ол 1-ші дивизияның қолбасшысы болды. 1916 жылдың наурыз айында Шоувел Анзак атты дивизиясының қолбасшысы болды, тамызда Романи шайқасында және желтоқсанда Магдхаба шайқасында жеңіске жетті, сондай-ақ 1917 жылдың наурыз айында Газаның бірінші шайқасында жеңіске жақын болды. Келесі айда ол Desert Column-ді, кейін Desert Mounted Corps деп аталған, басқарды, осылайша корпусқа қолбасшылық еткен алғашқы австралиялық және генерал-лейтенант шеніне жеткен алғашқы адам атанды. 1917 жылдың қазанында Беер-Шебада оның жеңіл ат әскері қала мен оның маңызды су көзін тарихтағы соңғы үлкен атты шабуылдардың бірінде басып алды. 1918 жылдың қыркүйегінде Шоувел үш атты дивизиясын жасырын түрде қайта орналастырып, Мегиддо шайқасында жеңіске жеткен жауларға күтпеген шабуыл жасады. Ол осы жеңіске әскери тарихындағы ең жылдам қуғынмен қол жеткізді. 1919 жылы Шоувел армияның ең жоғары лауазымы – бас инспектор болып тағайындалды. Ол шығындарды қысқартуға ұмтылған саясаткерлердің үдемелі түрде бос құрылымды сақтап тұруға мәжбүр болды. 1923 жылдан 1930 жылға дейін зейнеткерлікке шыққанға дейін ол бір мезгілде Бас штабтың бастығы болды. 1929 жылдың қарашасында ол генерал шеніне көтерілген алғашқы австралиялық болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ерікті қорғаныс корпусының бас инспекторы болып қайта шақырылды.

Australian army officer (1865–1945)

General Sir Henry George Chauvel, (16 April 1865 – 4 March 1945) was a senior officer of the Australian Imperial Force who fought at Gallipoli and during the Sinai and Palestine Campaign in the Middle Eastern theatre of the First World War. He was the first Australian to attain the rank of lieutenant general and later general, and the first to lead a corps. As commander of the Desert Mounted Corps, he was responsible for one of the most decisive victories and fastest pursuits in military history. The son of a grazier, Chauvel was commissioned as a second lieutenant in the Upper Clarence Light Horse, a unit organised by his father, in 1886. After the family moved to Queensland he was commissioned as a second lieutenant in the Queensland Mounted Infantry in 1890, and saw service during the 1891 Australian shearers' strike. He became a regular officer in 1896, and went to the United Kingdom as part of the Queensland contingent for the 1897 Diamond Jubilee of Queen Victoria. In 1899 he commanded one of two companies of Queensland Mounted Infantry that were Queensland's initial contribution to the Boer War. After the war, he was closely involved with the training of the Australian Light Horse. Promoted to colonel in 1913, Chauvel became the Australian representative on the Imperial General Staff but the First World War broke out while he was still en route to the United Kingdom. Chauvel arranged for the Australian Imperial Force to be diverted to Egypt, where he joined his new command, the 1st Light Horse Brigade, in December. In May 1915, it was sent dismounted to Gallipoli, where Chauvel assumed responsibility for some of the most dangerous parts of the line. He took charge of the 1st Division that November. In March 1916, Chauvel became commander of the Anzac Mounted Division, gaining victories in the Battle of Romani in August and the Battle of Magdhaba in December, and nearly winning the First Battle of Gaza in March 1917. The following month, he took over the Desert Column, later known as the Desert Mounted Corps, thereby becoming the first Australian to command a corps, and the first to reach the rank of lieutenant general. At Beersheba in October 1917, his light horse captured the town and its vital water supply in one of history's last great cavalry charges. By September 1918, Chauvel was able to effect a secret redeployment of three of his mounted divisions and launch a surprise attack on the enemy that won the Battle of Megiddo. He followed up this victory with one of the fastest pursuits in military history. In 1919, Chauvel was appointed Inspector General, the Army's most senior post. He was forced to maintain an increasingly hollow structure by politicians intent on cutting expenditure. He was concurrently Chief of the General Staff from 1923 until his retirement in 1930. In November 1929, he became the first Australian to be promoted to the rank of general. During the Second World War, he was recalled to duty as Inspector in Chief of the Volunteer Defence Corps.

Ерте өмір

Генри Джордж Шоувел 1865 жылғы 16 сәуірде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Табулам қаласында, Чарльз Генри Эдвард Шоувел мен оның әйелі Фанни Ада Мэридің (құрметті әкесі Джеймс) екінші баласы ретінде дүниеге келді. 1884 жылға қарай Чарльз Генри Шоувелдің Табуламдағы шаруашылығында 12 000 бас ірі қара мен 320 жылқы өсірілді. Генри Джордж Шоувел бала кезінен бастап «Гарри» деп танымал болды. Ол Гулбернге жақын жердегі Белчер мектебінде білім алды, содан кейін 1874 жылдан 1880 жылға дейін Сидней грамматикалық мектебінде және 1881 жылдан 1882 жылға дейін Тоуомба грамматикалық мектебінде оқыды. Сидней грамматикалық мектебінде Гарри мектептік кадеттер құрамында қызмет етіп, капрал шеніне дейін көтерілді. 1886 жылы Чарльз Генриге екі атты әскер бөлімін құруға рұқсат берілді. 1886 жылғы 14 наурызда ол Жоғарғы Кларенс жеңіл атты әскерінде капитан болып тағайындалды, оның ұлдары Артур мен Гарри екінші лейтенанттар, ал екі кіші ұлы сарбаздар болды. Бұл бөлім 1886 жылы Тентерфилдте темір жолды ресми түрде ашқан кезде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының губернаторы Лорд Каррингтонды сүйемелдеді. Жаңа Оңтүстік Уэльстің солтүстігіндегі бірнеше ауыр құрғақшылықтардан кейін Чарльз Генри Шоувел 1888 жылы Табуламдағы меншігін 50 000 фунт стерлингке сатты. Қарыздарын төлегеннен кейін ол Квинсленд штатындағы Дарлинг Даунс аймағындағы Каннинг Даунс деген жерде әлдеқайда кішкентай жер сатып алды. 1889 жылы Гарри Шоувел Еуропаға жеке саяхатқа шықты, Венеция, Рим, Флоренция, Париж және Лондон қалаларын аралады. Ұлыбританияда болғанда ол Германия императоры Вильгельм II-нің қатысуымен Альдершот маңындағы әскери маневрлерді бақылады. Гарри Квинслендке көшіп келген кезде Жаңа Оңтүстік Уэльс әскери күштеріндегі лауазымынан кетті, бірақ 1890 жылғы 9 қаңтарда Квинсленд атты жаяу әскерінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Шен үшін емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін, ол 1890 жылғы маусымда лейтенант болып бекітілді. Шоувелдің бөлімі сол жылы басталған қырқыштар ереуілі кезінде 1891 жылғы наурыз айында шақырылды. Өз әскерін және Квинсленд полициясының шағын отрядын басқарып, Шоувелге ереуілшілерді Шарлвиллдің солтүстігіндегі станцияға сүйемелдеу міндеті жүктелді. Оуквуд маңында Шоувелдің әскерлеріне шамамен екі жүздей атты қой қырқып жүрген адамдар қарсы шықты. Полиция бөлімінің инспекторы полиция іздеген төрт қырқышты қамағанда, көпшілік ашуланып, бірақ Шоувел көпшілікті бейбіт таратып, айыпталушыларын қауіпсіз түрде олардың бағытына жеткізе алды. 1894 жылғы Австралиялық қырқыштар ереуілі кезінде Квинсленд үкіметі отаршылдарды шақырудың орнына арнайы констебльдерді жұмыстан алды. Шоувел уақытша Клермонт, кейіннен Лонгрейх аймағында инспектор болып тағайындалды. 1896 жылғы 9 қыркүйекте Шоувел Квинсленд штатының тұрақты әскери күштеріне Моретон полкінің капитаны шенімен ауыстырылды. Ол Виктория патшайымының алмаз юбилейіне Квинсленд контингентімен бірге Ұлыбританияға жіберілді. Квинслендтік бөлімшелер киген эму қауырсындарын киіп, ол 1897 жылғы 21 маусымда лорд Робертстің артында Лондон арқылы отаршылдық әскерлермен бірге шеруге қатысты. Шоувел Кент штатының Хайте қаласындағы мылтық мектебінде оқыды және Альдершоттағы 3-ші батальон, Корольдік атқыштар корпусы және 2-ші батальон, Корольдік Беркшир полкімен алмасты. Австралияға оралғаннан кейін ол Квинсленд қорғаныс күштерінің штаб-пәтерінде офицер болып қызмет етті.

Henry George Chauvel was born in Tabulam, New South Wales, on 16 April 1865, the second child of a grazier, Charles Henry Edward Chauvel, and his wife Fanny Ada Mary, née James. By 1884, Charles Henry Chauvel's station at Tabulam consisted of , on which he raised 12,000 head of cattle and 320 horses. From an early age Henry George Chauvel was known as "Harry". He was educated at Mr Belcher's School near Goulburn, before going to Sydney Grammar School from 1874 to 1880, and Toowoomba Grammar School from 1881 to 1882. While at Sydney Grammar, Harry served in the school cadet unit, rising to the rank of lance corporal. In 1886, Charles Henry was given permission to raise two troops of cavalry. On 14 March 1886, he was commissioned as a captain in the Upper Clarence Light Horse, with his sons Arthur and Harry becoming second lieutenants, while his two younger sons became troopers. The unit escorted Lord Carrington, Governor of New South Wales, when he formally opened the railway at Tenterfield in 1886. Following a series of severe droughts in northern New South Wales, Charles Henry Chauvel sold his property at Tabulam in 1888 for £50,000. After paying his debts, he bought a much smaller property at Canning Downs on the Darling Downs in Queensland. In 1889, Harry Chauvel embarked on a solo tour of Europe, visiting Venice, Rome, Florence, Paris and London. While in the United Kingdom, he watched military manoeuvres near Aldershot in the presence of Emperor Wilhelm II of Germany. Harry resigned his commission in the New South Wales Military Forces when he moved to Queensland, but on 9 January 1890 he was commissioned as a second lieutenant in the Queensland Mounted Infantry. After completing his examinations for the rank, he was confirmed as lieutenant in June 1890. Chauvel's unit was called up in March 1891 during the shearers' strike that had begun earlier that year. Leading his troops and a small detachment of Queensland Police, Chauvel was given the task of escorting a party of strikebreakers to a station north of Charleville. Near Oakwood, Chauvel's troops were confronted by a crowd of around two hundred mounted sheep shearers. When the inspector in charge of the police detachment arrested four of the shearers who were wanted by the police, the crowd became agitated, but Chauvel managed to disperse the crowd peacefully, and bring his charges safely to their destination. During the 1894 Australian shearers' strike, the Queensland government enrolled special constables rather than calling up the militia. Chauvel was appointed a temporary sub inspector in Clermont, and later the district around Longreach. On 9 September 1896, Chauvel transferred to the Queensland Permanent Military Forces with the rank of captain in the Moreton Regiment. He was sent to the United Kingdom with the Queensland contingent for the Diamond Jubilee of Queen Victoria. Sporting the emu feathers worn by Queensland units, he marched with the colonial troops through London behind Lord Roberts on 21 June 1897. Chauvel qualified at the School of Musketry at Hythe, Kent, and served on exchange with the 3rd Battalion, King's Royal Rifle Corps and 2nd Battalion, Royal Berkshire Regiment at Aldershot. On returning to Australia, he became a staff officer at headquarters, Queensland Defence Force.

Бурлар соғысы

1899 жылдың шілдесінде Квинсленд премьер-министрі Джеймс Диксон, британ империясы мен бур Трансвааль Республикасы және Оранж еркін мемлекеті арасындағы соғыс болған жағдайда, Оңтүстік Африкаға әскер контингентін жіберуді ұсынды. Шауэл бір кезде Дарлинг Даунс қаласынан еріктілерді тіркеп, әскери қызметке шақырушы болып жұмыс істеді. 1899 жылдың қазанында бур соғысы басталды, және Шауэлге 1 қарашада Брисбеннен аттанған Квинсленд атты жаяу әскерінің екі ротасының біріне басшылық ету тапсырылды. Олар 14 желтоқсанда Кейптаунда түсіп, Оранж өзенінде лорд Метюеннің басқаруындағы императорлық күштерге қосылды. Квинсленд атты жаяу әскерінің алғашқы шайқасы 1900 жылдың 1 қаңтарында Санисайдта Корольдік Канада полкінің жаяу әскерімен бірге болды. Ақпан айында Квинсленд атты жаяу әскері генерал-майор Джон Френчтің кавалерия дивизиясының құрамына кірді. Ауыр жорықтан кейін кавалерия дивизиясы 15 ақпанда Кимберли қаласын қоршаудан босатты. Соңынан болған қайта ұйымдастыру кезінде Квинсленд атты жаяу әскері, Канада мен Жаңа Зеландия атты әскерлерімен бірге генерал-майор Эдвард Хаттонның 1-ші атты жаяу әскер бригадасының құрамына енді. Шауэл жаңа зеландиялықтардың тобымен бірге шайқасып, Максим пулеметін жаулап алды. Квинсленд атты жаяу әскері Преторияны басып алуға және Даймонд Хилл шайқасына қатысты. Шауэлге британдық, австралиялық, канадалық және жаңа зеландиялық атты әскерлердің аралас күші берілді, ол «Шауэлдің атты жаяу әскері» деп аталды, ал Виктор Селлхайм оның штаб бастығы болды. Бастапқыда Шауэлге Трансваальдің шығысындағы әскерлерді қамтамасыз ету үшін Мпумаланга штатының Белфаст қаласына 10 000 бас ірі қара мал жеткізу міндеті жүктелді. Алайда, оның күштері жергілікті қолбасшылар тарапынан бұрылып, бур коммандоларына паналаған және бур бөлімшелеріне шабуыл жасаған үйлерді өртеуге жіберілді. Квинсленд атты жаяу әскері 1900 жылдың 13 желтоқсанында Австралияға аттанды. Олар 1901 жылдың 17 қаңтарында Брисбенге жетіп, 23 қаңтарда полк таратылды. Соғыстағы рөлі үшін Шауэл депештерде аталып, қасиетті Михаил және қасиетті Георгий орденінің серігі (CMG) болып тағайындалды. 1901 жылдың 1 қаңтарында Австралияның колониялары Австралия Ұлттық бірлестігін құрды. 17 қаңтарда Австралияға оралған Шауэл өзінің жаңа құрылған Австралия армиясының офицері болғанын білді. 1901 жылдың 9 мамырында Мельбурнда алғашқы Федералды Парламенттің ашылуына 14 000 әскер жиналды; Шауэл атты контингенттің бригадирі болып таңдалды, оның алғашқы Федералды қызметі. Ол шілде айында Квинсленд штатындағы Таунсвилл қаласында орналасқан Солтүстік әскери округінің штаб офицері болды. 1902 жылы Шауэл Оңтүстік Африкаға қызмет ету үшін жаңадан құрылған 7-ші Ұлттық жеңіл ат әскеріне қолбасшы болып тағайындалды. 1902 жылдың 17 мамырында Брисбеннен шыққан 7-ші Ұлттық жеңіл ат әскері соғыс аяқталғанына үш апта өткен соң 22 маусымда Дурбанға келді. Сондықтан ол Брисбенге қайта жөнелтілді, онда ол таратылды. Шауэл бірнеше апта бойы Оңтүстік Африкада қалып, соғыс алаңдарын аралап көрді. Австралияға оралғаннан кейін ол тағы да Солтүстік әскери округінің штаб офицері болды. 1902 жылдың желтоқсанында подполковник шеніне көтерілді. 1903 жылы Хаттон, қазір Австралия әскери күштерінің бас қолбасшысы, Шауэлді Оңтүстік Австралияға жеңіл ат полктерін ұйымдастыруға жіберді. 1904 жылы Квинслендке оралғаннан кейін ол Брисбенде орналасқан Квинсленд штабының бас офицері міндетін атқарушы болды. Ол 1909 жылдың желтоқсанында подполковник шеніне көтерілді, бірақ Лондондағы Императорлық Бас штабындағы Австралия өкілі болуға деген ниеті Хаттонның ізбасары генерал-майор Чарльз Хоад тарапынан тоқтатылды. Оңтүстік Африкадағы тәжірибесіне сүйене отырып, Шауэл атты жаяу әскердің мәні туралы идеяларын ұсынды. Ол австралиялық әскерлерге даладағы тәртібін жақсартуды ұсынды, офицерлерден күшті басшылықты талап етті және жабдықтауды жақсы ұйымдастыруды, сондай-ақ уақтылы және тиімді медициналық эвакуацияны қажет етті. Шауэлл Кит Жопты Квинсленд штатының Ньюмаркет қаласынан Бур соғысына дейін білетін. Брисбенде болған шағында Шауэлл мен майор Бруденелл Уайт Джопптардың үйінде қыздары Дора мен Сибилмен бірге теннис ойнаған. Шауэлл 1906 жылдың қаңтарында Сибилге ұзатылып, олар 1906 жылдың 16 маусымында Брисбендегі Барлық қасиеттілер шіркеуінде үйленді. «Келесі соғыс келгенде», - деп болжады Уайт, «олардың есімдерін мәңгілікке сақтау үшін бір ғана Эшби немесе Дж. Е. Б. Стюарт жетеді».

In July 1899, the Premier of Queensland, James Dickson, offered a contingent of troops for service in South Africa in the event of war between the British Empire, and the Boer Transvaal Republic and Orange Free State. For a time Chauvel served as an enrolment officer, signing up volunteers from the Darling Downs. The Boer War broke out in October 1899, and Chauvel was given command of one of two companies of Queensland Mounted Infantry that departed Brisbane on 1 November 1899. They disembarked at Cape Town on 14 December and joined the Imperial force under Lord Methuen at the Orange River. The Queensland Mounted Infantry's first fighting was in an action at Sunnyside on 1 January 1900 alongside the infantry of the Royal Canadian Regiment. In February, the Queensland Mounted Infantry became part of Major General John French's Cavalry Division. After a strenuous march, the Cavalry Division relieved the siege of Kimberley on 15 February. In the reorganisation that followed, the Queensland Mounted Infantry became part of Major General Edward Hutton's 1st Mounted Infantry Brigade, along with the Canadian and New Zealand mounted units. Chauvel distinguished himself fighting alongside a group of New Zealanders and capturing a Maxim gun. The Queensland Mounted Infantry participated in the capture of Pretoria and the Battle of Diamond Hill. Chauvel was given a mixed force of British, Australian, Canadian and New Zealand mounted troops that became known as "Chauvel's Mounted Infantry", with Victor Sellheim as his chief of staff. Initially, Chauvel was given the mission of escorting 10,000 head of cattle to Belfast, Mpumalanga to supply the troops in the eastern Transvaal. However, his force was diverted by local commanders, who assigned it to burning homesteads sheltering Boer commandos and attacking Boer units. The Queensland Mounted Infantry embarked for Australia on 13 December 1900. They reached Brisbane on 17 January 1901 and the regiment was disbanded there on 23 January. For his part in the fighting, Chauvel was mentioned in despatches, and appointed a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG). On 1 January 1901, the colonies of Australia federated to form the Commonwealth of Australia. When Chauvel returned to Australia on 17 January, he found that during his absence he had become an officer in the newly formed Australian Army. A force of 14,000 troops was assembled for the opening of the first Federal Parliament on 9 May 1901 in Melbourne; Chauvel was selected as brigade major of the mounted contingent, his first Federal posting. He became Staff Officer, Northern Military District, based at Townsville, Queensland, in July. In 1902, Chauvel was appointed to command of the 7th Commonwealth Light Horse, a unit newly raised for service in South Africa, Departing from Brisbane on 17 May 1902, the 7th Commonwealth Light Horse arrived at Durban on 22 June, three weeks after the war ended. It therefore re embarked for Brisbane, where it was disbanded. Chauvel remained in South Africa for a few weeks in order to tour the battlefields. On returning to Australia he became Staff Officer, Northern Military District once more. He was promoted to the brevet rank of lieutenant colonel in December 1902. In 1903, Hutton, now General Officer Commanding Australian Military Forces, sent Chauvel to South Australia to organise the light horse regiments there. On returning to Queensland in 1904, he became acting Chief Staff Officer Queensland, based in Brisbane. He was promoted to the substantive rank of lieutenant colonel in December 1909, but his ambition to become the Australian representative on the Imperial General Staff in London was blocked by Hutton's successor Major General Charles Hoad. Based on his experiences in South Africa, Chauvel propounded ideas on the nature of mounted infantry. He recommended that Australian troops improve their discipline in the field, called for stronger leadership from officers, and emphasised the need for better organisation for supply and for timely and efficient medical evacuation. Chauvel knew Keith Jopp of Newmarket, Queensland even before the Boer War, and while stationed in Brisbane, Chauvel and Major Brudenell White played tennis at the Jopps' place with their daughters Dora and Sibyl. Chauvel became engaged to Sibyl in January 1906, and they were married on 16 June 1906 at All Saints Anglican Church, Brisbane. "When the next war comes," White predicted, "it will only need an Ashby or a J. E. B. Stuart to make their name immortal."

Соғыс басқармасы

Шауэл 1913 жылы полковник болып тағайындалды. 1914 жылдың 3 шілдесінде ол әйелі мен үш баласымен Англияға аттанды, императорлық бас штабтағы Австралия өкілі ретінде полковник Джеймс Гордон Леггені алмастырды. Ол жолда жүргенде, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды. 1914 жылдың тамыз айының ортасында Соғыс министрлігіне қызметке келгенде Шауэлге австралиялық императорлық күштерінің (АИК) 1-ші жеңіл атты бригадасына басшылық етуді тапсыратын телеграмма келді. Шауэл АИК-тің Солсбери жазығындағы жоспарланған казармаларын салудың баяу прогресіне алаңдады. Ол осы нысанға жиі барып, Австралияның мүддесін қорғау үшін жергілікті штабқа Австралия Корольдік инженерлерінің офицері, майор Сесил Генри Футті тағайындады. Шатырлар уақытында дайын болмайтынына және австралиялық әскерлер Солсбери жазығында қысты шатырларда өткізуге мәжбүр болады деп сенген Шауэл, Лондондағы Австралияның жоғары комиссары, бұрынғы премьер-министр сэр Джордж Ридті Лорд Китченерге АИК-ті Мысырға бағыттап, басқа жоспар ұсынуға көндірді, соның нәтижесінде бұл іс орындалды. Майор Томас Блэймимен бірге Шауэл 1914 жылдың 28 қарашасында мұхит лайнерімен Мысырға жол тартты және 1914 жылдың 10 желтоқсанында Порт-Саидке жетті.

Галлиполи

Шауэл Мысырға келгеннен кейін бригадасын жаттықтыруды бастады. Ол әскерлерінің киім-кешегі мен сыртқы түріне қатысты жоғары стандарттарды талап етуімен ерекше көзге түсті. 1-ші жеңіл ат бригадасы генерал-майор Александр Годлидің Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясының құрамына кірді, оған 4-ші жаяу әскер бригадасы, Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасы және Жаңа Зеландия атты әскер бригадасы да кірді. 1915 жылдың 25 сәуірінде Австралия және Жаңа Зеландия армиясының қалған бөлігі Анзак шығанағына аттанғанда, атты бригадалар Мысырда қалды, себебі Галлиполи түбегі атты операцияларға қолайлы емес еді. Дегенмен, Галлиполи жорығының басындағы ауыр шығындардан кейін жеңіл аттан 1000 күшті нығайту сұралды. Мысырдағы британдық қолбасшы, генерал-лейтенант сэр Джон Максвелл, атты бригадаларды аман-есен Анзак шығанағына жеткізуді жөн көрді. Шауэл 1915 жылдың 12 мамырында келді және полковник Джон Монаштан Поуп-Хилл және Куинн, Кортни және Стил бекеттерін қамтитын маңызды секторды қабылдады. Екі жағынан түріктердің бақылауында болған, Монаш аңғарының жоғарғы бөлігіндегі осы төрт алдыңғы бекеттер қорғаныстың тірегі болды. Шауэл қорғанысты қайта ұйымдастырып, бекеттерге тұрақты командирлер тағайындады. Ол сондай-ақ, түрік снайперлерін басып тастауға сәтті қол жеткізген арнайы снайперлік топтар құрды, тіпті Монаш аңғарына қаңғыбас пойыздарының қауіпсіз өтуін қамтамасыз етті. Шауэл бригадасы көп ұзамай түріктердің күшті қысымына тап болды. 1915 жылдың 29 мамырында түріктер Куинн бекетінің астына мина қойып, оған шабуыл жасады. Бекеттің тұрақты командирі подполковник Дж. Х. Каннан демалыста болған, ал оның орынбасары подполковник Г. Дж. Бернадж шайқаста жараланды. Шауэл резервтерді шақырып, түріктерді кез келген құнмен шығаруға бұйрық беріп, уақытша бекет командирі болып подполковник Х. Поупты тағайындады. Майор С. К. Э. Херринг керемет түрде ашық жерде жауға шабуыл жасады, оның шабуылы түріктердің бекеттің басқа бөлігіне жасаған шабуылымен бір уақытта болды, сондықтан түрік пулеметшілері өздеріне зиян келтірмей оқ атуға мүмкін болмады. Бекетте барлығы он жеті түрік сарбазы болды, олар ақырында басылып берді. Шауэлдің шешімі дұрыс болмаған болуы мүмкін, бірақ ол шешуші болды, сонымен қатар оған сәттілік те осы кезде көмектесті. Осы ісі үшін ол құрметке лайық деп есептелді. 1915 жылдың 9 шілдесінде Шауэл бригадалық генерал болып тағайындалды, бұл тағайындама 1914 жылдың 10 желтоқсанында 1-ші жеңіл ат бригадасының басшылығын қабылдаған сәттен бастап күшіне енді. Ол маусым және шілде айларында Мысырда алты апта ауруханада өкпе қабынумен жатты, бірақ тамыз айындағы шабуылға уақытында оралды, осы шабуыл үшін де құрметке лайық деп есептелді. Шауэл Годлидің болмауына байланысты қыркүйек және қазан айларында Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясының уақытша командирі болды. Содан кейін 1915 жылдың 6 қарашасында ол 1-ші дивизияның командирі болып тағайындалды және генерал-майор шеніне көтерілді. Ол осы дивизияға Галлиполи жорығының соңғы кезеңінде, эвакуация кезінде және 1916 жылдың ақпан және наурыз айларында Мысырдағы қайта ұйымдастыру кезінде басшылық етті. Эвакуациядағы рөлі үшін ол құрметке лайық деп есептелді. Оның жорықтағы жалпы рөлі Бат орденінің серігі атағымен мойындалды.

Chauvel began training his brigade upon arrival in Egypt. He was noted for insisting on high standards of dress and bearing from his troops. The 1st Light Horse Brigade became part of Major General Alexander Godley's New Zealand and Australian Division, along with the 4th Infantry Brigade, the New Zealand Infantry Brigade and New Zealand Mounted Rifles Brigade. When the rest of the Australian and New Zealand Army Corps departed for Anzac Cove on 25 April 1915, the mounted brigades remained in Egypt – the Gallipoli Peninsula being unsuited to mounted operations. Following heavy casualties in the early days of the Gallipoli Campaign, however, the light horse were called upon to provide 1,000 reinforcements. The British commander in Egypt, Lieutenant General Sir John Maxwell, elected instead to ship the mounted brigades to Anzac Cove intact. Chauvel arrived on 12 May 1915 and took over the critical sector, which included Pope's Hill and Quinn's, Courtney's and Steele's Posts, from Colonel John Monash. Open to Turkish observation on two sides, these four advanced posts at the top of Monash Valley were the linchpin of the defence. Chauvel reorganised the defence, appointing permanent commanders for the posts. He also formed special sniper groups who eventually managed to suppress the Turkish snipers, making it safe even for mule trains to move up Monash Valley. Chauvel's brigade soon found itself under heavy pressure from the Turks. On 29 May 1915, the Turks fired a mine under Quinn's Post and broke into it. The permanent commander of the post, Lieutenant Colonel J. H. Cannan was absent on leave and the acting commander, Lieutenant Colonel G. J. Burnage was wounded in the fighting. Chauvel responded by bringing up reserves and appointing a temporary post commander, Lieutenant Colonel H. Pope, with orders to drive the Turks out at all costs. Major S. C. E. Herring was miraculously able to charge across the open practically unscathed, his attack having coincided with a Turkish one on another part of the post so that the Turkish machine gunners could not shoot without hitting their own men. There were in fact only about seventeen Turks in the post, who eventually surrendered. Chauvel's decision may have been the wrong one, but it was decisive; he was also lucky. For this action, he was mentioned in despatches. On 9 July 1915, Chauvel was promoted to brigadier general, back dated to when he assumed command of the 1st Light Horse Brigade on 10 December 1914. He spent six weeks in Egypt, in June and July, in hospital with pleurisy, but returned in time for the August offensive, for which he was mentioned in despatches. Chauvel was acting commander of the New Zealand and Australian Division for short periods in September and October in Godley's absence. Then on 6 November 1915, he became commander of the 1st Division, and was promoted to major general. He commanded this division through the final phase of the Gallipoli Campaign, the evacuation, and the reorganisation in Egypt in February and March 1916. For his part in the evacuation, he was mentioned in despatches. His role in the campaign as a whole was recognised by his appointment as a Companion of the Order of the Bath.

Анзак атты дивизиясы

Шаувел 1916 жылдың 16 наурызында жаңа құрылған Анзак атты дивизиясының қолбасшылығын қабылдады, бұл күні дивизия Суэц каналының қорғанысында 1-ші дивизияны алмастырды. Шаувел арнаны қорғаудағы үлесі үшін тағы да хабарламаларда есімдері тізілді. Оның дивизиясы генерал-майор Х.А. Лоуренс басқаруымен Суэц каналының қорғанысының №3 бөлігіне, яғни каналдың солтүстік бөлігіне қарасты болды. Жағдай мүлдем қанағаттанарлық емес еді. Атты әскерлер бөлініп, Anzac атты дивизиясының тек екі бригадасы Шаувелдің бағынысында қалды. 3-ші жеңіл атты бригада генерал сэр Арчибальд Мюррейдің Египет экспедициялық күштерінің бас штабымен №2 бөлімге қосылды. Лоуренс тым алыс болғандықтан, әсіресе телефон байланысы үзілген кезде шайқасты басқара алмады. Исмаилиядағы Мюррей одан да артта болды. Шаувел қауіпке қарсы құмар ойыншы емес еді. Альва сияқты, ол кейде офицерлерінің ынта-қуанышына немқұрайлы қарап, уақытын күтетін. Әрқашан сабырлы, және кез келген шайқастың жалпы соғысқа қатысты маңыздылығын көре білетін, ол ерлері мен жылқыларына тым қымбатқа түсетін жеңіс болжамдалса, ұрысты тоқтатуға батылдық танытар еді. Ол жеңіс үшін күресті, бірақ кез келген бағамен емес. Ол жеңісті өз шарттарымен іздеді. Ол тіпті шайқастың қызу шағында да, көшбасшылар көбінесе өмірге бейжай қараса, адамдары мен жылқыларының өміріне ерекше мән беретін сипатқа ие болды. Хенри Гуллетт, ресми австралиялық тарихшы.

Романи шайқасы үшін Шаувел жерді мұқият таңдады, оны жерден және әуеден барлау жасап, алға және кері шегіну позицияларын анықтады. Оның сәттілігі жалғасты: неміс командирі Фридрих Крес фон Крессенштейн 1916 жылдың тамызында шабуылға дайындалу үшін сол позицияны таңдады. Үлкен қысымға қарамастан, Шаувел Бригадир генерал Эдвард Чейтордың Жаңа Зеландия атты мылтық бригадасы Лоуренс босатып жібергеннен кейін келгенге дейін өз позициясын сақтап тұрды. Шаувел күні бойы шақырып келген қарсы шабуыл кешкі мезгілде ғана іске асты. Катияда және тағы да Бир-эль-Абдта Шаувел түріктердің қанатын айналып өтуге тырысты, бірақ түрік артқы жасағына майданға шабуыл жасап, 3-ші жеңіл атты бригадаға қарсы қарсы шабуылдар мен артиллерия оғынан жеңіліске ұшырады. 1250 түрікті өлтіріп, 4000-нан астам тұтқынға алған Шаувел түріктерді талқандамай, жоя алмағаны үшін сынға ілікті. Алайда, 1130 британдықтардың 900-ден астамын жоғалтқан Австралия мен Жаңа Зеландия атты әскерлері үшін бұл айқын жеңіс болды, олардың алғашқы шешуші жеңісі және науқанның бұрылыс нүктесі. Кейін Шаувел Романидің Батыс Африка кампаниясынан тыс соғыстағы алғашқы шешуші британдық жеңіс екенін түсінді. Лоуренс Бат орденінің кавалер-командуры атанды, бірақ Шаувел, Оңтүстік Африка үшін Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің және Галлиполи үшін Бат орденінің серігі болғандықтан, одан төменгі наградаға ұсынылды, ол одан бас тартты. Осыған байланысты Мюррей Шаувелге ешқандай сыйлық бермеуге шешім қабылдады, ол тек хабарламаларда есімдері тізілді.

Шөлдегі атлы корпус

Шаувел Шөлдік колонна 2-ші атты корпус деп аталғанда, ол Шөлдік атты корпусты сұрады. Бір "бригадирдің" сөзі келтірілді: "Әлем тарихындағы ең ірі атты күшті австралиялыққа берудің қызығы бар". 12 тамыз 1917 жұлдызды күні тағайындау туралы хабарланғаннан кейін Четвуд Шаувелге құттықтау хатында былай деп жазды: "Бір қол астындағы ең ірі атты күштің басшылығын қаншалықты қызғанатынымды айта алмаймын – бұл менің өзімнің кәсібім, бірақ тағдыр басқаша болды". Романиде Шаувел майдан даласындағы қолбасшы болды, ал Четвуд телефонға сүйеніп Рафадағы жеңіске қарай шегінуді шешті. Четводтың "алыстан басқару" стилі Газа шайқасының біріншісіне де әсер етті. 1917 жылдың қазан айында Бер-Шеба шайқасында Чаувел мен оның Шөлдік атты корпусы маңызды рөл атқарды. Четводтың пікірінше, ЕЭФ түріктерді олардың бекіністерінде жеңуге жеткілікті күші болмады, сондықтан ол түріктерді Беер-Шебада, жаудың қанатындағы сусыз аймақта айналып өтіп, олардан қуғынға түсіруді жоспарлады. Шөлдік атты корпус сусыз шөлде түн бойы ұзақ жол жүріп, қала мен оның құдықтарын бұзылмаған күйде басып алуға немесе кері шегінуге мәжбүр болар еді. Бер-Шеба шайқасы соңғы шегіне дейін барып, миссия орындалды, бірақ 4-ші жеңіл атты бригаданың штыкпен шабуылысыз болмады – тарихтағы соңғы үлкен кавалерия шабуылы – қала мен оның маңызды су көзін басып алу үшін. Мұндай керемет жеңіспен жеңіске жеткен шайқастар санаулы. Осы шешуші жеңісі мен Иерусалимді басып алуы үшін Шаувел тағы екі рет хабарламаларда есімдері тізілді және 1918 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде Бат орденінің қолбасшысы болып тағайындалды. Дегенмен, Шаувел түрік армиясын толығымен жоя алмағанына көңілі толмады. Түріктер қаһармандықпен соғысып, Шөлдік атты корпусты ауыр шайқасқа түсірді, одан кейін ғана кең ауқымды қуғын-сүргінге мүмкіндік туды. Осы мүмкіндік туғанда, әскер мен аттар шаршап, қажетті күшті жинап ала алмады. 1918 жылдың ақпанында ЕЭФ Иордан арқылы бірнеше операцияларды бастады. Алленби көп ұзамай британдық әскерлерін Францияға ауыстырып, олардың орнына екі үнді кавалерия дивизиясын орналастырды, ал Австралиялық атты дивизия да бір уақытқа сондай тағдырға ұшырады. Осы арада екінші Трансиордания операциясы кезінде Шаувел жер бедерімен, ауа райымен және қарсыласының табандылығымен күресті, науқан сәтті болмады. Шөлдік атты корпусы түрік күштерінің барлық жағынан жақындап келе жатқанына қарамастан, өзін аз қалдық деп сезінді. Шаувел Иорданның батыс жағалауына шегінуге мәжбүр болды. Кейіннен 5-ші еоманрилік атты бригада таратылды және Шаувел оны 5-ші жеңіл атты бригадамен алмастырды, ол қазір таратылған Императорлық түйе корпусы бригадасының австралиялық және жаңа зеландиялық бөлімдерінен, сондай-ақ француз кавалерия полкінен – спахилер мен шассёр д’Африкадан құрылды. 1918 жылдың қыркүйегінде Шаувел өзінің екі атты дивизиясын құпия түрде қайта орналастыра алды. Алленби жауға күтпеген шабуыл жасап, Мегиддо шайқасында жеңіске жетті. Ол осы жеңіске әскери тарихтағы ең жылдам қуғын-сүргінмен – үш күнде 167 шақырымға жетті. Осы жолы ол түрік армиясын толығымен жоя алды. Шөлдік атты корпусы Голан биіктігінен өтіп, 1 қазан күні Дамаскіні басып алды. 19 қыркүйектен 2 қазанға дейін Австралиялық атты дивизиясы 21 адамды жоғалтып, 71 адам жараланды және 31 335 түрік әскерін тұтқынға алды. Қаладағы тыныштықты қалпына келтіру үшін Шаувел күш көрсетуге бұйрық берді. Кейінірек подполковник Т. Е. Лоуренс мұны "жеңіспен кіру" деп сынайды, бірақ бұл шын мәнінде саяси ойдағы шешім болды, ол Шаувелдің күштеріне 25 қазанда басып алынған Алеппоға дейін тағы 300 шақырымға жылжуға мүмкіндік берді. Бес күннен кейін Түркия капитуляциялады. Осы жеңісі үшін Шаувел тағы да хабарламаларда есімдері тізілді. Шаувел Сириядағы жағдай мен Египет көтерілісіне байланысты Таяу Шығыста қалуға мәжбүр болды, бірақ 1919 жылдың қаңтарында Леди Шаувел оған қосыла алды. Сәуір айында жағдай тұрақтап, Шаувел Таяу Шығыстағы АИФ басшылығын Райриге тапсыра алды. Шаувел мен Леди Шаувел сол кезде RMS Malwa кемесімен Лондонға бет алды. Олар 3 мамырда қаладан австралиялық әскерлердің жеңіс шеруіне жетекшілік етуге уақытында келді. Көп ұзамай ол Вандсворттағы 3-ші Лондондық жалпы ауруханасына аппендицитпен жатқызылды. Шауэл отбасының барлық мүшелері 1919 жылдың 26 шілдесінде HMAT Demosthenes көлік кемесімен үйлеріне қайта алды. Шөлдік атты корпустың қолбасшысы болғандығы үшін Шауэл 1919 жылдың маусым айында Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестімен марапатталды, Франция президентінің тапсырысымен француздық «Круа де Герр» орденімен (пальмасы бар) және Египет сұлтанының бұйрығымен Нил орденінің (2-дәрежелі) иегері болды, сондай-ақ 11-ші рет хабарламаларда есімдері тізілді. Оның арнайы өтініші бойынша, Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің киімдері мен атрибуттарымен марапатталғанда, король Георг V оны "Сэр Гарри" деп атады, "Сэр Генри" емес.

When Chauvel learned that the Desert Column was to be renamed the 2nd Cavalry Corps he requested Desert Mounted Corps. A "brass bound brigadier" was quoted as saying, "Fancy giving the command of the biggest mounted force in the world's history to an Australian." On being told of the appointments, in a letter dated 12 August 1917 Chetwode wrote to congratulate Chauvel, "I cannot say how much I envy you the command of the largest body of mounted men ever under one hand – it is my own trade – but Fate has willed it otherwise." At Romani Chauvel had been a battleground commander who led from the front while Chetwode, relying on the phone had been deciding to retreat at the victory at Rafa. Chetwode's "arms length" style of command also impacted the First Battle of Gaza. In the Battle of Beersheba in October 1917, it was again Chauvel and his Desert Mounted Corps that had the critical role. Chetwode believed that the EEF did not have the resources to defeat the Turks in their fixed positions so he planned to drive the Turks from them by turning the enemy flank at Beersheba, in a waterless area on the flank of the enemy line. The Desert Mounted Corps would have a long overnight approach over waterless desert and would have to capture the town with its wells intact or be forced to retreat. The Battle of Beersheba went right down to the line, but the mission was accomplished, albeit not without a mounted infantry bayonet charge by the 4th Light Horse Brigade – the last of history's great cavalry charges – to capture the town and its vital water supply. Few battles have been won in such spectacular fashion. For this decisive victory, and the subsequent capture of Jerusalem, Chauvel was mentioned in despatches twice more, and appointed a Knight Commander of the Order of the Bath in the 1918 New Year Honours List. Chauvel, however, was still disappointed with the failure to destroy the Turkish army. The Turks had fought hard, forcing the commitment of the Desert Mounted Corps in heavy action before the moment for a sweeping pursuit came. When it did, the men and horses were too tired and could not summon the required energy. In February 1918, the EEF began a series of operations across the Jordan. Allenby soon found his British troops diverted to France, to be replaced by two Indian cavalry divisions, and the Australian Mounted Division faced a similar fate for a time. In the meantime, during the second Transjordan operations Chauvel faced great difficulties with the terrain, the weather and a tenacious enemy; the campaign was not a success. The Desert Mounted Corps found itself fighting outnumbered, with Turkish reinforcements closing in from all sides. Chauvel was forced to withdraw to the West Bank of the Jordan. Subsequently, the 5th Yeomanry Mounted Brigade was disbanded and Chauvel replaced it with the 5th Light Horse Brigade, formed from the Australian and New Zealand components of the now disbanded Imperial Camel Corps Brigade, and a composite French cavalry regiment of Spahis and Chasseurs d'Afrique. In September 1918, Chauvel was able to effect a secret redeployment of two of his mounted divisions. Allenby launched a surprise attack on the enemy and won the Battle of Megiddo. He then followed up this victory with one of the fastest pursuits in military history – 167 km in only three days. This time he succeeded in destroying the Turkish army. The Desert Mounted Corps moved across the Golan Heights and captured Damascus on 1 October. Between 19 September and 2 October, the Australian Mounted Division lost 21 killed and 71 wounded, and captured 31,335 Turkish prisoners. To restore calm in the city, Chauvel ordered a show of force. Lieutenant Colonel T. E. Lawrence later lampooned this as a "triumphal entry" but it was actually a shrewd political stroke, freeing Chauvel's forces to advance another 300 km to Aleppo, which was captured on 25 October. Five days later, Turkey surrendered. For this victory, Chauvel was again mentioned in despatches. Chauvel was obliged to remain in the Middle East due to the situation in Syria and the Egyptian Rebellion, although he was able to have Lady Chauvel join him there in January 1919. By April, the situation had calmed and Chauvel was able to hand over command of the AIF in the Middle East to Ryrie. Chauvel and Lady Chauvel then headed for London on the RMS Malwa. They arrived in time for him to lead Australian troops on a victory march through the city on 3 May. Soon after, he was hospitalised at the 3rd London General Hospital at Wandsworth with appendicitis. The whole Chauvel family was able to sail for home on the transport HMAT Demosthenes on 26 July 1919. For his services as commander of the Desert Mounted Corps, Chauvel was created a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George in June 1919, was awarded the French Croix de Guerre avec Palme by the President of France and the Order of the Nile (2nd Class) by the Sultan of Egypt, and was mentioned in despatches for the 11th time. At his special request, when he was conferred with vestments and accoutrements of the Order of St Michael and St George by King George V, the King dubbed him "Sir Harry" rather than "Sir Henry".

Соғыс аралығы

Шауэлдің АИФ қызметі 1919 жылдың 9 желтоқсанында тоқтатылды, ал келесі күні ол армияның ең жоғары лауазымы – Бас инспектор болып тағайындалды, ол 1930 жылға дейін қызмет етті. Бас инспектор қызметі Қорғаныс кеңесіне жыл сайын есеп беретін аудитор ретінде құрылды. Соғыс жағдайында Бас инспектор өзінің бас штабы ретінде Әскери кеңеспен бірге Бас қолбасшы болары көзделді. Шауэлдің жылдық есептері елдің қорғанысының нашар жағдайын атап көрсетті. Мысалы, ол соғыс болған жағдайда сарбаздар "жарақ-жабдық пен оқ-дәрінің жетіспеуінен туындайтын әділетсіз қиындыққа тап болып, өлім-жұлымның көбеюіне бейімделеді" деп ескертті. Екінші дүниежүзілік соғыстың жағдайын еске түсіріп, тарихшы Гэвин Лонг Шоуэлдің жылдық есептерін "австралиялық әскери проблемаларды даналықпен және терең зерттеген, бірақ көп назар аудармаған" баяндамалар деп сипаттады. 1920 жылдың ақпан айында Шауэл 1919 жылдың 31 желтоқсанына дейін генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1920 жылдың қаңтар айында ол армияның болашақ құрылымын зерттейтін комитеттің төрағасы болды. Комитеттің ұсыныстарын 1920 және 1922 жылдары қорғаныс саласындағы кесімдер ескере отырып, жүзеге асыру өте қиын болды. 1923 жылы генерал-лейтенант Бруденелл Уайт Бас штаб бастығы лауазымынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін, бұл лауазым екіге бөлінді: Шауэл Бас штабтың бірінші басшысы және Бас инспектор болды, ал бригадир-генерал Томас Блэми Бас штабтың екінші басшысы болды. Шауэл сондай-ақ Штаб басшылары комитетінің төрағасы болып қызмет етті, ол үш қызмет басшысының арасындағы ең жоғары шенді болды. 1929 жылдың қараша айында ол генерал шеніне көтерілген алғашқы австралиялық азамат атанды. Шауэлдің ұлдары Иан мен Эдвард 1930 және 1932 жылдары Австралия армиясындағы қызметінен кетіп, Британдық Үнді армиясының атты әскер полкіне қабылданып, қызметке түсті. Оның қызы Элин Томас Уолтер Митчеллге тұрмысқа шықты. Шауэл Виктория штатының Коррионг қаласының жанындағы "Тауонг Хилл" шаруашылығына жиі баратын. Ол 1939 жылғы "Қара жұма" күні болған өрт кезінде Тауонг Хиллде болды. Шаруашылыққа өрт қауіпті жақындағанда, ол өрт сөндіру жұмыстарын басқарды және бір сәтте үйге жақын ағашқа шығып, жанып жатқан бұтақтарды кесіп тастады. 1934 жылы "Естелік ғибадатханасының" ашылуына орай бірнеше кездесулер өтті. Иан мен Эдвард Үндістаннан демалысқа келді, Александр Годли Ұлыбританиядан келді, ал Ричард Говард Вайс Глостер герцогы принц Генридің штаб бастығы болды. 1937 жылы Шауэл король Георг VI-ның таққа отыру рәсіміне қатысу үшін Австралия контингентінің басшысы ретінде Ұлыбританияға сапар шекті, онда оны Четводе мен Говард Вайс құрметпен қарсы алды. Шауэл контингентті жеңіл атты әскерлер ретінде киіндірді, олар эму қауырсындарын, бандолиерлерді және шпорларды тақты. Доминион әскерлері Букингем сарайында VI Георгтың таққа отыру медальдарын алу үшін жиналғанда, Шауэл шеруді басқарды, Говард Вайс оның штаб бастығы болды. Оралғаннан кейін контингент Францияға барды, онда Виллерс-Бретонне Австралияның ұлттық ескерткіші мен Триумф аркасында салтанатты шаралар өтті. Шауэл жиі Мельбурн қаласы арқылы өтетін Анзак күні шерулерін басқарды, бірақ 1938 жылы Австралияның қайтып оралған және қызмет көрсету лигасының ғибадатханадағы қызмет түрін христиандықтан секулярлыққа өзгерту туралы шешіміне наразылық білдіріп, шеруді басқарудан бас тартты.

Chauvel's AIF appointment was terminated on 9 December 1919, and the next day he was appointed Inspector General, the Army's most senior post, which he held until 1930. The office of Inspector General had been created as an auditor who provided annual reports to the Council of Defence. In the event of war, it was intended that the Inspector General would become the Commander in Chief with the Military Board as his general staff. Chauvel's annual reports tended to emphasise the parlous state of the nation's defences. He warned, for example, that if war came, soldiers would "be subject to the unfair handicap and the certainty of increased loss of life which inferiority in armament and shortage of ammunition must inevitability entail". Looking back from the perspective of the Second World War, historian Gavin Long noted that Chauvel's annual reports were "a series of wise and penetrating examinations of Australian military problems of which, however, little notice was taken". In February 1920, Chauvel was promoted to the substantive rank of lieutenant general, back dated to 31 December 1919. In January 1920, he chaired a committee to examine the future structure of the army. The committee's recommendations proved to be next to impossible to implement in the face of defence cuts that were imposed in 1920 and 1922. On Lieutenant General Brudenell White's retirement as Chief of the General Staff in 1923, that post was divided into two, with Chauvel becoming 1st Chief of the General Staff as well as Inspector General, while Brigadier General Thomas Blamey became 2nd Chief of the General Staff. Chauvel also served as Chairman of the Chiefs of Staff Committee, being the senior of the three service chiefs. In November 1929, he became the first Australian to be promoted to the rank of general. Chauvel's sons Ian and Edward resigned their commissions in the Australian Army in 1930 and 1932 respectively, and accepted commissions in cavalry regiments of the British Indian Army. His daughter Elyne married Thomas Walter Mitchell, a grazier. Chauvel became a frequent visitor to their property "Towong Hill" near Corryong, Victoria. He was staying at Towong Hill during the Black Friday Bushfires of 1939. When the property was threatened by fire, he directed the firefighting effort, and at one point climbed a tree close to the house to hack away burning branches. The dedication of the Shrine of Remembrance in 1934 saw a series of reunions. Ian and Edward arrived from India on leave, Alexander Godley came from Britain, and Richard Howard Vyse as chief of staff to Prince Henry, Duke of Gloucester. In 1937, Chauvel travelled to the United Kingdom as head of the Australian contingent for the coronation of King George VI, where he was welcomed by Chetwode and Howard Vyse. Chauvel had the contingent dressed as light horsemen, wearing emu plumes, bandoliers and spurs. When the Dominion troops assembled at Buckingham Palace to receive their King George VI Coronation Medals, Chauvel led the parade, with Howard Vyse as his chief of staff. On the way back, the contingent visited France, where ceremonies were held at the Villers–Bretonneux Australian National Memorial and the Arc de Triomphe. Chauvel frequently led Anzac Day parades through Melbourne but resigned from the leadership of the march in 1938 in protest against a decision by the Returned and Services League of Australia to change the form of service at the Shrine from a Christian to a secular one.

Екінші дүниежүзілік соғыс және оның мұрасы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шоуэл Британдық ішкі күзеттің австралиялық нұсқасы – Ерікті қорғаныс корпусының (VDC) бас инспекторы лауазымына қайта шақырылды. Бруденелл Уайттың Канберрадағы әуе апатынан қаза болғаннан кейін премьер-министр Роберт Мензиес Шауэлге Бас штаб бастығы лауазымына үміткер таңдау туралы кеңес сұрады. Шауэлдің ұсынысы бойынша Мензиес генерал-лейтенант Вернон Стюрдты осы лауазымға тағайындады. Соғыс кезінде Шауэлдің ұлы Иан Италия кампаниясында штаб офицері болып қызмет етті, ал Эдвард Жаңа Гвинеяға Австралия армиясынан джунглидегі соғыс тактикасын үйренуге жіберілді. Шауэлдің қызы Ева Әйелдердің Корольдік Австралиялық теңіз күштеріне қосылды және кемесі U-кемесімен торпедаланғаннан кейін Солтүстік Атлантикада құтқару қайығында бір күн өткізді. Том Митчелл Сингапур шайқасында жапондықтарға тұтқынға алынды. Шауэл VDC-де қызметін жалғастырды, штабы Мельбурндағы Виктория казармасында орналасқан, бірақ 4 наурыз 1945 жылы қайтыс болғанға дейін үнемі тексерулерге сапар шекті. Шауэлге Мельбурндағы Сент-Пол соборында мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды, оны Мельбурн архиепископы Джозеф Джон Бут өткізді, содан кейін ол Спрингвейл крематорийінде толық әскери салтанатпен өртелді. Сегіз генерал мәйітті көтеріп жүрді: Бас штаб бастығы генерал-лейтенант Джон Норткотт; Корпус командирі, VDC генерал-лейтенант Джон Уитам; генерал-квартирмейстер генерал-майор Джеймс Каннан; генерал-майор Чарльз Брэнд; Виктория байланыс аймағының командирі генерал-майор Сирил Клоуз; Бас штаб орынбасары генерал-майор Джон Остин Чепмен; генерал-адъютант генерал-майор Чарльз Ллойд; және бас инженер генерал-майор Клайв Стил. Шауэлдің портреттері Канберрадағы Австралия соғыс мемориалында, Мельбурндағы теңіз және әскери клубында және Лондондағы Императорлық соғыс мұражайында сақталған. Джордж Вашингтон Ламберттің суреті отбасында бар. Шауэл Мельбурндағы Сент-Пол соборындағы қола тақтада мәңгі есте қалды. Оның қылышы Оңтүстік Яррадағы Христос шіркеуінде, формасы Австралия соғыс мемориалында, ал оның жабдығы Оңтүстік Австралиядағы 1-ші бронетанкті полк сақтап отыр. Сондай-ақ, Дунтрондағы Корольдік әскери колледжінің шіркеуінде еске алу терезесі бар. Шауэлдің қызы Элен Митчелл әкесі мен оның корпусы туралы көптеген ғылыми-танымдық еңбектер жазды. Т. Е. Лоуренс өзінің "Даналықтың жеті тірегі" кітабында Шауэлдің өте қате нұсқасын келтірді. Чарльз Бин "Бұл дана, жақсы және мейірімді қолбасшы Лоуренстің "Даналықтың жеті тірегі" кітабын оқығандардың ойлаған ақымақ мартинет емес еді" деп атап өтті. Лоуренс "Кітабымның көп бөлігі фактіге негізделгенімен, шындықтан алыс екенін" мойындады. Шауэлдің туысы Чарльз Шоуэл белгілі кинорежиссер болды, оның фильмдеріне Беер-Шеба шайқасы туралы "Қырқ мың атты" (1940) кіреді. Гарри Шоуэл фильмде бейнеленді: Билл Керр "Жұрақшылар" (1987) фильмінде, ол Газаның үшінші шайқасы кезінде австралиялық атты әскер полкінің ерліктерін көрсетеді; Рей Эдвардс "Қауіпті адам: Арабиядан кейінгі Лоренс" (1990) фильмінде, ол 1919 жылғы Париж бейбітшілік конференциясы кезінде өтті; және Колин Бейкер 1992 жылғы "Жас Индиана Джонс" телефильмі "Шөлдің батырларында", ол "Жұрақшылар" режиссерінің Газаның үшінші шайқасын қайта баяндады.

During the Second World War, Chauvel was recalled to duty as Inspector in Chief of the Volunteer Defence Corps (VDC), the Australian version of the British Home Guard. Following Brudenell White's death in the Canberra air disaster, Prime Minister Robert Menzies turned to Chauvel for advice on a successor as Chief of the General Staff. On Chauvel's recommendation, Menzies appointed Lieutenant General Vernon Sturdee to the post. During the war, Chauvel's son Ian served as staff officer in the Italian campaign, while Edward was posted to New Guinea to learn about jungle warfare from the Australian Army. Chauvel's daughter Eve joined the Women's Royal Australian Naval Service and spent a day in a lifeboat in the North Atlantic after her ship was torpedoed by a U boat. Tom Mitchell was captured by the Japanese in the Battle of Singapore. Chauvel remained with the VDC, based at Victoria Barracks, Melbourne but constantly travelling on inspections until his death on 4 March 1945. Chauvel was given a state funeral service at St Paul's Cathedral, Melbourne officiated by the Anglican Archbishop of Melbourne, Joseph John Booth, after which he was cremated at Springvale Crematorium with full military honours. Eight generals acted as pallbearers: Lieutenant General John Northcott, Chief of the General Staff; Lieutenant General John Whitham, Corps Commander, VDC; Major General James Cannan, Quartermaster General; Major General Charles Brand; Major General Cyril Clowes, GOC, Victoria Line of Communications Area; Major General John Austin Chapman, Deputy Chief of General Staff; Major General Charles Lloyd, Adjutant General; and Major General Clive Steele, Engineer in Chief. Portraits of Chauvel are held by the Australian War Memorial in Canberra, the Naval and Military Club in Melbourne, and the Imperial War Museum in London. A portrait by George Washington Lambert is in the possession of the family. Chauvel is commemorated in a bronze plaque in St Paul's Cathedral, Melbourne. His sword is in Christ Church, South Yarra, his uniform in the Australian War Memorial, and his saddle is kept by the 1st Armoured Regiment in South Australia. There is also a memorial window in the chapel of the Royal Military College, Duntroon. Chauvel's daughter Elyne Mitchell wrote a number of non fiction works about her father and his corps. In his book Seven Pillars of Wisdom, T. E. Lawrence provided a wildly inaccurate version of Chauvel. Charles Bean noted that "this wise, good and considerate commander was far from the stupid martinet that readers of Lawrence's Seven Pillars of Wisdom might infer." Lawrence confessed that "little of his book was strict truth though most of it was based on fact." Chauvel's nephew Charles Chauvel became a well known film director, whose films included Forty Thousand Horsemen (1940), about the Battle of Beersheba. Harry Chauvel was portrayed in film: by Bill Kerr in The Lighthorsemen (1987), which covered the exploits of an Australian cavalry regiment during the Third Battle of Gaza; by Ray Edwards in A Dangerous Man: Lawrence After Arabia (1990), which took place around the 1919 Paris peace conference; and by Colin Baker in the 1992 Young Indiana Jones TV movie Daredevils of the Desert, another retelling of the Third Battle of Gaza from the director of The Lighthorsemen.