Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Радиоантенналарда негізгі сәуле немесе негізгі шоқ – сәулелену үлгісінің ең жоғары қуаты бар немесе ең күшті өріс күшін көрсететін аймағы. Көптеген антенналардың сәулелену үлгісі әртүрлі бағыттардағы "шоқтарды" көрсетеді, онда сәулеленген сигналдың күші "нөлдік аймақтармен" бөлінген жергілікті максимумға жетеді, ал сәулелену нөлге дейін төмендейді. Радиотолқындарды бір бағытта таратуға бағытталған бағыттық антеннада, сол бағыттағы шоқтың өріс күші басқаларына қарағанда жоғары болу үшін жасалады, сондықтан сәулелену үлгісінің графигінде ол ең ірі болып көрінеді; осы шоқ – негізгі шоқ. Басқа шоқтар "қосымша шоқтар" деп аталады және көбінесе қажетсіз бағыттағы қажетсіз сәулеленуді білдіреді. Негізгі шоққа қарама-қарсы бағыттағы қосымша шоқ "артқы шоқ" деп аталады. Жоғарыда аталған сәулелену үлгісі әдетте антеннаның азимуты бойынша функция ретінде сызылған көлденең сәулелену үлгісі болып табылады, бірақ тік сәулелену үлгісінде де негізгі шоқ болуы мүмкін. Антеннаның сәуле ені – негізгі шоқтың ені, әдетте жарты қуаттылық сәуле енімен (HPBW) анықталады, бұл шоқтың қуаты максималды мәнінің жартысына (3 дБ) дейін төмендегенде шоқтың екі жағындағы нүктелер арасындағы бұрышты білдіреді. Негізгі шоқ және қосымша шоқтар ұғымдары акустика мен оптикада да қолданылады және телескоптар сияқты оптикалық жүйелердің, микрофондар мен динамиктер сияқты акустикалық түрлендіргіштердің сәулелену үлгісін сипаттау үшін пайдаланылады.
In a radio antennas, the main lobe or main beam is the region of the radiation pattern containing the highest power or exhibiting the greatest field strength. The radiation pattern of most antennas shows a pattern of "lobes" at various directions, where the radiated signal strength reaches a local maximum, separated by "nulls", at which the radiation falls to zero. In a directional antenna in which the objective is to emit the radio waves in one direction, the lobe in that direction is designed to have higher field strength than the others, so on a graph of the radiation pattern it appears biggest; this is the main lobe. The other lobes are called "sidelobes", and usually represent unwanted radiation in undesired directions. The sidelobe in the opposite direction from the main lobe is called the "backlobe". The radiation pattern referred to above is usually the horizontal radiation pattern, which is plotted as a function of azimuth about the antenna, although the vertical radiation pattern may also have a main lobe. The beamwidth of the antenna is the width of the main lobe, usually specified by the half power beam width (HPBW), the angle encompassed between the points on the side of the lobe where the power has fallen to half ( 3 dB) of its maximum value. The concepts of main lobe and sidelobes also apply to acoustics and optics, and are used to describe the radiation pattern of optical systems like telescopes, and acoustic transducers like microphones and loudspeakers.