Америкалық ойыншық пойыздар тарихы

Кіріспе

Америкалық ойыншық компаниясы

American Flyer – Америка Құрама Штаттарында өндірілетін ойыншық пойыздар мен модельдік теміржолдың бренді.

Чикаго дәуірі, 1907-1938

American Flyer компаниясы 1950 жылдары шығарған S габаритті пойыздарымен танымал болғанымен, бастапқыда жарты ғасыр бұрын құрылған тәуелсіз компания еді. Чикаго, Иллинойс қаласындағы ойыншық шебері Уильям Фредерик Хафнер 1901 жылы «Toy Auto Company» компаниясында жұмыс істеген кезде ойыншық көліктеріне арналған сағаттық механизмді ойлап тапты. Уильям Хафнердің ұлы Джонның естеліктеріне сәйкес, 1905 жылға қарай ол O габаритті рельстерде жүретін сағаттық механизммен жұмыс істейтін пойызды жасады. Хафнердің досы Уильям Огден Коулман 1906 немесе 1907 жылдары Чикагодағы құлдырап бара жатқан «Edmonds Metzel Hardware Company» аппараттық компаниясын бақылауға алды. Хафнер мен Коулман 15 000 долларлық тапсырыстар алғаннан кейін «Edmonds Metzel» компаниясының бос өндірістік қуатын пайдалана отырып, ойыншық пойыздарды шығара бастады. 1907 жылға қарай екі американдық саудагер – «G. Sommers & Co.» және «Montgomery Ward» компаниялары Хафнер-Коулман, яғни «Edmonds Metzel» пойыздарын сата бастады. 1908 жылы «Edmonds Metzel» пойыздарға «American Flyer» брендін қабылдады, ал 1910 жылы «Edmonds Metzel» аппараттық бизнесінен бас тартып, атын «American Flyer Manufacturing Company» деп өзгертті. Бастапқыда «American Flyer», сондай-ақ «Chicago Flyer» бюджеттік бренд болатын, сол кездегі нарық көшбасшысы «Ives» компаниясының бағасын төмендетіп ұсынды. Пойыздар танымал болды және «American Flyer» компаниясы өнімдерін кеңейтті. Алайда компанияның қарқынды өсуі Хафнер мен Коулман арасындағы қарым-қатынасқа керіспіршілік тудырды. 1913 жылы Хафнер компаниядан кетіп қалды. Пойыздар сәтті болған жағдайда компанияның маңызды бөлігі беріледі деп сенген Коулман, Хафнердің бұл опцияны пайдалану туралы өтінішіне бас тартты. Хафнер «Overland Flyer» деп аталатын пойыздар желісін шығарған «Hafner Manufacturing Company» компаниясын құрды. «Sommers» компаниясы дереу «American Flyer» пойыздарын сатуды тоқтатып, Хафнердің брендіне көшті. Бастапқыда Хафнер мен «American Flyer» өнімдерінің желілері өте ұқсас болды, бұл олардың бірдей құралдарды пайдаланып жасалғанын көрсетеді. Бұл екі компанияның да ынтымақтастығын жалғастыру мүмкіндігін білдіреді. Хафнердің бизнесі 1951 жылға дейін сағаттық механизммен жұмыс істейтін пойыздарды өндіруші ретінде сақталды, содан кейін ол бизнесін «All Metal Products Company» компаниясына сатты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «American Flyer» компаниясының бизнесі өсті, бұл сол кезге дейін АҚШ-тың ойыншық пойыз нарығында үстемдік құрған неміс өндірушілерін тоқтатып тастады. Осы кезеңде «American Flyer» велосипед және мотоцикл ойыншықтарын енгізіп, нарықты төмен бағалы және жоғары бағалы желілерге бөлді, сондай-ақ Уильям Хафнердің бұрынғы дизайндарынан алшақтады. 1918 жылы «American Flyer» өзінің алғашқы электрлік пойызын ұсынды, ол O габаритті модель болатын және сағаттық механизмдің орнына электр моторы орнатылған қарапайым модель еді. Бұл сол кездегі әдеттегі практика еді. Сол жылы Уильям Коулман қайтыс болды және оның ұлы Уильям Огден Коулман кіші компанияны басқарды. Сол кезде «American Flyer Manufacturing Co.» компаниясының фабрикасы мен әкімшілік кеңселері Чикаго қаласындағы 2219-2239 South Halsted Street мекенжайында орналасқан еді. Фабриканың жеке теміржол жағалары мен доктары болды, бұл машиналарды тиеу-түсіру үшін ғимараттың ішіне жылжытуға мүмкіндік берді. 1925 жылы «American Flyer» кең габаритті электр пойыздарын жоғары бағамен ұсына бастады, бұл нарықтың жоғары сегментіндегі «Lionel Corporation» компаниясымен бәсекелесуге тырысты. 1920 жылдары «American Flyer» компаниясы, көптеген бәсекелестері сияқты, жақсы нәтижелер көрсетті, ең табысты жылдары жарты миллионнан астам пойыз сатты, бірақ Ұлы депрессия кезінде қиындыққа тап болды, сол кезде компанияның назары экономикалық O габаритті пойыздарға қайта ауысты. 1928 жылы «American Flyer» компаниясының бәсекелесі «Ives» банкротқа ұшырады. «American Flyer» және «Lionel» бірлесіп «Ives» компаниясын сатып алып, 1930 жылға дейін басқарды, содан кейін «American Flyer» өзінің үлесін «Lionel» компаниясына сатты. Бірлескен операция кезінде «American Flyer» «Ives» компаниясына машина корпустары мен басқа да бөлшектерді жеткізді. 1930 жылдардың басында «American Flyer» компаниясы күшейген бәсекелестікке тап болды, әсіресе нарықтың төменгі сегментінде. 1931 жылы «Flyer» компаниясы бәсекелестері сияқты 4 доллардан төмен бағаға сатуға арналған электрлік пойыз жиынтығын шығара алмайтынын мәлімдеді. Алайда үш ай ішінде компания өз шешімін өзгертті және 3,95 долларға сатылатын трансформаторы жоқ пойызды шығарды, ал 1932 жылы 3,50 долларға сатылатын трансформаторы бар жиынтықты ұсынды. Сату өсті, бірақ компания пайда таппады. Басқа ойыншықтар нарығына кеңейту де сәтсіз аяқталды.

Although best remembered for the S gauge trains of the 1950s that it made as a division of the A. C. Gilbert Company, American Flyer was initially an independent company whose origins date back nearly a half century earlier. Chicago, Illinois based toymaker William Frederick Hafner developed a clockwork motor for toy cars in 1901 while working for a company called Toy Auto Company. According to the recollections of William Hafner's son, John, he had developed a clockwork train running on O gauge track by 1905. Hafner's friend, William Ogden Coleman, gained control of the Edmonds Metzel Hardware Company, a struggling hardware manufacturer in Chicago, in 1906 or 1907. Hafner and Coleman began producing toy trains using Edmonds Metzel's excess manufacturing capability after Hafner was able to secure $15,000 worth of orders. By 1907, two American retailers, G. Sommers & Co. and Montgomery Ward, were selling Hafner Coleman aka Edmonds Metzel trains. In 1908, Edmonds Metzel adopted the American Flyer brand name for the trains, and by 1910, Edmonds Metzel was out of the hardware business and changed its name to American Flyer Manufacturing Company. Initially American Flyer—aka "Chicago Flyer"—was something of a budget brand, undercutting the prices of Ives, which was at the time the market leader. The trains proved popular, and American Flyer was soon expanding its product line. However, the company's rapid growth led to strains in the relationship between Hafner and Coleman. In 1913, Hafner left the company. Believing he would be given a significant portion of the company if the trains proved successful, Coleman refused when Hafner asked to exercise this option. Hafner started the Hafner Manufacturing Company, which sold a line of trains called Overland Flyer. Sommers immediately stopped carrying the American Flyer trains in favor of Hafner's brand. Initially, the Hafner and American Flyer product lines were very similar, suggesting they may have been built using the same tooling. This suggests the possibility of the two companies continuing to collaborate. Hafner's business survived as a manufacturer of clockwork trains until 1951, when he sold his business to All Metal Products Company. American Flyer's business grew during World War I, which locked out the German manufacturers that had dominated the U. S. toy train market to that point. During this time, American Flyer also introduced bicycle and motorcycle toys, segmented its market by creating both a low priced and a high priced line, and began to depart from its earlier designs by William Hafner. In 1918, American Flyer introduced its first electric train, an O gauge model that was simply a windup model with an electric motor in place of the clockwork motor. This was a common practice at the time. The same year, William Coleman died and his son, William Ogden Coleman, Jr., took over the company. At that time the factory and administrative offices of the American Flyer Manufacturing Co. were located at 2219 2239 South Halsted Street in Chicago. The factory had its own railroad sidings and dock so cars could be slid inside the building for unloading/loading. In 1925, American Flyer began offering Wide gauge electric trains at a premium price, attempting to compete with Lionel Corporation at the high end of the market. Like most of its competition, American Flyer did well in the 1920s, selling more than half a million trains in its best years, but suffered in the Great Depression, during which the company's focus shifted back to the more economical O gauge trains. In 1928, American Flyer's competitor Ives went bankrupt. American Flyer and Lionel jointly purchased and operated Ives until 1930, when American Flyer sold its share to Lionel. During this time of joint operation, American Flyer supplied Ives with car bodies and other parts. During the early 1930s, American Flyer struggled under increased competition, especially at the low end of the market. In 1931, Flyer announced it would not produce an electric train set to sell for less than $4 like its competition had. However, within three months, it relented and released a train without transformer that sold for $3.95, and in 1932, it released a set with transformer that retailed for $3.50. Sales increased, but the company was not profitable. Expansion into other toy arenas also failed.

А. С. Гилберт компаниясы, 1938-1966

1937 жылдың желтоқсанында У.О. Коулман «Америкалық (Чикаго) Флайер» компаниясын Альфред Карлтон Гилбертке сатты, ол ғасырдың басында жас сиқыршыларға арналған Mysto Magic жиынтықтарын жасап, ойыншық индустриясында танымал болған бұрынғы Олимпиада чемпионы, шестікпен секіруші еді. 1913 жыл шамасында оның A. C. Гилберт компаниясы Erector Set металл құрылыс жиынтықтарын шығарды, олар ағылшын Meccano жиынтықтарынан шабыттандырылған, сондай-ақ АҚШ-тағы дистрибьюторы болды. Екі ойыншық магнаты Нью-Хейвендегі Гилберт қорығында түсірілімді аяқтағанда, Гилберт ойыншық пойыздарын жасау туралы ойлап отырғанын айтты. Коулман оның орнына өзінің қиын жағдайдағы «Америкалық Флайер» компаниясын Гилбертке, пайданың бір бөлігін алу шартымен беруге келісті. Гилберт дереу келісті. Гилберт компанияны Чикагодан Нью-Хейвенге, Коннектикут штатына жылдам көшіріп, өнім желісінің бір бөлігін қайта жобалады. Бастапқы өзгерістерге «slot & tab» байланыстырғыштарын жоғары бағалы 10 дюймдік жүк вагондары мен бу локомотивтерінде «link and pin» жартылай автоматты байланыстырғыштармен алмастыру кірді. 1938 жылғы каталогта үш егжей-тегжейлі және O габаритті бу локомотивтері ұсынылды: Атлантик (4-4-2), Тынық мұхиты (4-6-2) және 0-6-0 локомотиві. 1938 жылдан 1941 жылға дейін Гилберттің «Tru Model» 3/16" O габаритті пойыздары өндірілді. Бұл желідегі локомотивтер нақты масштабтағы көшірмелер болды. Reading Lines Atlantic, Pennsylvania K5 Pacific, NYC Hudson, B&O ағынды локомотиві (Royal Blue), UP Northern (4-8-4) және NKP 0-8-0 локомотиві. Бұл желі кейіннен соғыстан кейінгі 3/16" масштабты немесе екі рельсті S габаритті желіге айналды. Сондай-ақ, оның HO өнімдері 1938 жылғы каталогта ұсынылды. HO рельсінің бастапқы дизайны стандартты электр пойыздарынан ерекшеленді: рельстер литографиялық төсемеге орнатылды. Гилберт 3/16" 'S' масштабты пойыздарды ұсынған алғашқы американдық компания емес еді. Кливленд (Огайо) Модель және жабдықтау компаниясы 1937 жылға дейін өздерін ұсынды («CD» деп аталды). Бірақ кіші масштаб (1:64) 1939 жылғы каталогта, сары, қара және ақ мұқабасында Дүниежүзілік көрменің суреттері болғаннан кейін танымал болды. Қымбат, ауыр және егжей-тегжейлі локомотивтер мен вагондар цинк қорытпасынан жасалған корпустарға ие болды. HO вагондары сияқты, локомотивтер мен вагондар толықтай дайын және жинақталған түрде ұсынылды. 1940 жылғы каталогта қосымша локомотивтер, вагондар мен аксессуарлар қосылды. Бұған мырышталған металдан жасалған арзан локомотивтер, сондай-ақ боялған мырышталған болаттан жасалған арзан жүк және жолаушылар вагондары кірді. 3/16 масштабты пойыздар O габаритті рельстерде жүруге арналған, олардың қисық бөлімдері 20 дюймдік радиуспен (40 дюймдік шеңбер құрайтын) жасалған. Маңыздысы, пойыздар толық автоматты байланысқа және ажыратуға ие болды, бұл функционалды жағынан Lionel-мен салыстыратын еді. Lionel-дің қымбат және күрделі дизайнынан (әр шассиде соленоид және электрлік жинағыш болды) айырмашылығы, A. F. 'link & pin' (немесе 'арпун') байланыстырғыштары гравитацияға негізделген. 1937 жылғы сыбызғы жарнама тақтасы мен тректердің жаңартылған нұсқаларын қоспағанда, 1941 жылғы каталогта ұсынылған барлық өнімдер Гилберттің меншігінде жасалған. «Чикаго» өнімдері алынып тасталды. Каталогтар мен қаптамада масштабтың дәлдігіне баса назар аударылды. Материалдардың жетіспеушілігіне байланысты (Lend Lease бағдарламасы) 1942 жылғы каталогта жаңа өнімдер ұсынылмады, ол алдыңғы басылымнан сәл ғана өзгеше болды. Бағалар қоса берілген жеке парақта жазылған, бірақ бауланған беттерде жазылмаған. Тіпті жиынтық нөмірлері (мысалы, 4117) өзгертілмеді. 1942 жылғы басылымның мұқабасы 1941 жылғыдан кішкентай қызыл әріптермен жазылған қолжетімділік туралы ескертумен ерекшеленді. 1942 жылдың жазында Гилберт (көптеген өндіріс компаниялары сияқты) Федералды соғыс уақытындағы шектеулерге байланысты электр пойыздарын және басқа металл тұтынушы өнімдерін жасауды және қызмет көрсетуді тоқтатуға мәжбүр болды. Ол 1946 жылға дейін «Америкалық Флайер» каталогтарын жарияламады. Өндірістің тоқтатылуы компанияға өзінің өнімдерін нарық көшбасшылары Маркс пен Лионельден одан әрі ажыратуға мүмкіндік берді. 1945 жылдың жазында 3/16 масштабты O габаритті пойыздарды шектеулі көлемде қайта жасауды бастады. Бұл ретте, бірдей өлшемді өнімдер әлдеқайда нақты екі рельсті (T профильді рельсті) жолда жүруге арналған. 1939 жылғы каталогта алғаш рет пайда болған өшірілген металдан жасалған локомотивтер, тендерлер мен вагондардың егжей-тегжейлі дизайны қайтадан пайда болды. Локомотивтер мен тендерлер өшірілген металдан жасала берді, бірақ вагондардың корпустары пластиктен жасалды. 1946 жылғы каталогтың екі беті жеңіл вагондардың жүру артықшылықтарын көрсетті. Алайда, олар вагондарға салмақ қосу қажеттігін білді. Вагондардың аударылып кетпеуі үшін металл төменгі жағы мен шассиі қажет болды. 3/16 масштабты O өнімдерінде ұсынылған «link & pin» автоматты байланыстырғыштар кішкентайырақ болды, ал бастапқыларындағы синтерленген металл пластикпен ауыстырылды. Оларға да, вагондардың байланысуы үшін қажетті құлыптау позициясына түсіп кетпеуіне байланысты, кейіннен металл салмақтар қосылды. Премиум O габаритті тендерлердің шұғына механизмі түтін шығару үшін қайта жасалды, ол кабинаның арт жағынан шығып, локомотивтің түтін шығаратын құбырына қосылатын қара резеңке түтік арқылы жеткізілді. Өнімдердің салыстырмалы түрде нақты масштабы мен екі рельсті тректің арқасында, бұл пойыздар (әлі Гилберт тарапынан «S» габаритті» деп аталмаған) үш рельсті O габаритті әріптестеріне қарағанда әлдеқайда реалистік болды. Гилберт 1947 жылға дейін O габаритті вагондарды ұсынуын тоқтатты, бірақ O габаритті бөлшектерді ұсынуын жалғастырды. Өнім желісі жақсарылып, кеңейтілді. Шұғына/түтін шығару механизмі тендерлерден локомотивтерге көшірілді. Артықшылықтарына жеке моторды (қуатты жоғалту және құн) жою және шұғынаның айналу дөңгелектерімен синхрондылығын қамтамасыз ету кірді. 1949 жылғы желіде локомотивтердің DC нұсқалары ұсынылды. Бір тректе екі түрлі локомотивті (біреуі AC) дербес басқаруға болады. 1940 жылдан бері ұсынылмаған дизель локомотивтері 1950 жылғы желіде ұсынылды. 1946 жылы Лионель де соғыстан кейінгі пойыздарын ұсынды. Олар да түтін шығарды, сондай-ақ өте реалистік және соленоид негізіндегі байланыстырғыштарды ұсынды. Жақсартылған байланыстырғышпен, олар да өте реалистік синтерленген металл шассилерін ұсынды. 1952 жылы бірнеше премиум жиынтықтарда A. F. нұсқасының байланыстырғыштары және синтерленген шассилер болды. Бірақ келесі жылы «link & pin» байланыстырғыштары мен штампталған болат шассилер тоқтатылды. Гилберт жаңа байланыстырғыштарды ескі шассилерге орнатуға арналған түрлендіру жиынтықтарын ұсынды. Танымал болғанына қарамастан, «Америкалық Флайер» әрқашан нарықтың жоғарғы сегментінде Лионельден кейінгі екінші бренд болды. Луи Маркс және компания төменгі сегментті басып алған, ал бірнеше басқа брендтер нарықтың кіріс деңгейіне бекітілген, Лионель мен «Америкалық Флайер» премиум статусын бөлісті. Екі компанияның жанкүйерлері арасында бүгінге дейін жалғасып келе жатқан бәсеке пайда болды. Гилберт соғыстан кейін HO пойыздарын ұсынуды жаңартты, бірақ DC моторларын ауыстырудан және вагондарды пластиктен жасап жеңілдетуден басқа, өнімдер 1951 жылға дейін күшті дамыған NMRA (Ұлттық модельдік теміржол қауымдастығы) байланыстырғыштары мен рельс стандарттарына сәйкес келмеді. HO саласындағы салыстырмалы түрде ұзақ тәжірибесіне қарамастан, Гилберттің үлесі тұрақты түрде төмендеді. Мәдени және техникалық өзгерістер, сондай-ақ бәсекелес мүдделер (телевизия, ғарыш жарысы, слот машиналарын т.б.) үлкен HO пойыздарын ескірген деп санауға алып келді. Сонымен қатар, дискаунтты дүкендердің көбеюі ойыншық поезд компанияларының дәстүрлі дистрибуция желісіне (яғни, шағын хобби дүкендері, аппараттық және басқа да дүкендер) зиян келтірді. Дискаунт…

In December, 1937, W. O. Coleman sold American (Chicago) Flyer to Alfred Carlton Gilbert, a former Olympic pole vaulter who first made a name for himself in the toy industry earlier in the century when he created and manufactured Mysto Magic sets for youthful magicians. Circa 1913, his A. C. Gilbert Company also became the makers of Erector Set metal construction toys, which were 'inspired' by the English made Meccano sets of which it was a U. S. distributor. The two toy magnates were just finishing shooting on Gilbert's game reserve in New Haven when Gilbert casually mentioned he was thinking about manufacturing toy trains. Instead, Coleman said he'd give his struggling American Flyer Co. to Gilbert in return for a share of the profits. Gilbert quickly agreed. Gilbert soon moved the company from Chicago to New Haven, Connecticut, and re designed parts of the product line. The initial changes included substitution of the 'slot & tab' couplers with link and pin semi automatic ones on the higher priced 10" freight cars and steam engine tenders. Three significantly detailed & overall scale length O gauge steam engines were introduced in the 1938 catalog: Atlantic (4 4 2), Pacific (4 6 2 ) and an 0 6 0 switcher. The years 1938 through 1941 saw the production of Gilbert's "Tru Model" 3/16" O gauge trains. The engines offered in this line were fairly accurate scale replicas of the locomotives they were modeled after. A Reading Lines Atlantic, Pennsylvania K5 Pacific, a NYC Hudson, a B&O streamlined steamer (Royal Blue), a UP Northern (4 8 4) and an NKP 0 8 0 Switcher. This line would later become the postwar 3/16" scale or S gauge line with two rail tracks. Also, its HO product line was introduced in the 1938 catalog. The design of the initial version of the HO track was significantly different from that of typical electric trains: the rails were mounted on lithographed roadbed. Gilbert was not the first American company to offer 3/16" 'S' scale trains. The Cleveland (Ohio) Model & Supply Company had been offering theirs (known as "C D") by '37. But the smaller scale (1:64) became much more prominent with its introduction in the 1939 catalog, which features World's Fair imagery on the yellow, black & white cover. The relatively expensive, heavy and highly detailed engines and cars had had diecast zinc alloy bodies. As were the HO rolling stock, the engines and cars were offered in completely manufactured and kit forms. Additional engines, cars and accessories were added in the 1940 catalog. These included less costly engines with tinplate tenders, and less costly freight and passenger cars, also made of painted tinplated steel. The 3/16 scale trains were designed to run on O gauge track whose curved sections had 20" radii (formed 40" circles). Importantly, the trains featured fully automatic coupling and uncoupling that were functionally comparable to Lionel's. Unlike Lionel's costly and sophisticated design (each truck contained a solenoid and electrical pickup shoe), the A. F. 'link & pin' (a. k. a. 'harpoon') couplers were gravity based. Except for updated versions of the 1937 whistling billboard and trackage, all of the products offered in the 1941 catalog had been designed under Gilbert's ownership. The 'Chicago' products had been expunged. The scale accuracy was emphasized in the catalogs and packaging. Already experiencing materials shortages (due to Lend Lease), no new products were introduced in the 1942 catalog, which was only slight different than the previous edition. Prices were printed on an accompanying unstapled sheet but not on the bound pages. Even the set numbers (i. e. 4117) were not changed. The cover of the '42 edition is distinguished from the '41 by a caveat about erratic availability printed in small red fonts. During Summer, 1942 Gilbert (as were many manufacturing companies) was compelled by Federal wartime restrictions to cease manufacturing and servicing its electric train and other metal consumer products. It did not again publish American Flyer catalogs until 1946. The manufacturing hiatus offered the company the opportunity to further differentiate its products from those of the market leaders Marx and Lionel. By Summer, 1945 it was able to resume limited manufacturing of the 3/16s scale O gauge trains. While it did so, the same sized products were re engineered to run on much more realistic two rail (with a "T" profile rail) track. The fine detail of the diecast engines, tenders and cars that had debuted in the '39 catalog reappeared. The engines and tenders continued to be made of diecast metal, but the cars' bodies were made out of plastic. Two pages of the spectacular 1946 catalog emphasize the running advantages of the lighter cars. Ironically, they soon realized that they had to add weight. Metal car bottoms & chassis were necessary to prevent the too light cars from tipping over. The 'link & pin' automatic couplers that had been introduced on the 3/16s O products were reduced in size, with plastic replacing the sintered metal of the originals. They too, later had metal weights added because they would fail to descend to the locking position needed for cars to couple. The chugging mechanisms of the premium O gauge tenders were redesigned to also generate smoke, which was conveyed to the engines' smokestacks via a black rubber tube that protruded out of the rear of the cab so that it could connect to the front of the tender. Because of the relatively accurate scale of the rolling stock and two rail track, these trains (not yet referred to as "S" gauge by Gilbert) were significantly more realistic than their 3 rail O gauge counterparts. Gilbert apparently ceased offering O gauge rolling stock by '47, but did continue to offer O gauge parts. The product line continued to be refined and expanded. The chugger / smoker was redesigned and moved from the tenders into the engines. The advantages included eliminating the separate motor (power drain and cost) and ensuring precise (geared) synchronicity of the chugging with the rotation of the drive wheels. DC versions of the engines were offered in the 1949 line. Two different engines (the other AC) could be controlled with nominal independence on the same track. Diesels, not offered since 1940 were offered in the 1950 line. In 1946 Lionel also debuted its post war trains. They too featured smoking but also its ingeniously designed (also solenoid based) and realistic knuckle coupler. With the improved coupler, it also introduced its very realistic sintered metal trucks. In 1952, a few premium sets featured the A. F. version of the knuckle coupler and sintered truck. By the next year, the 'link & pin' coupler and stamped steel trucks had been discontinued. Gilbert offered conversion kits so that the new couplers could be mounted on the old trucks. Although popular, American Flyer was always the second ranked brand to Lionel in terms of market share at the high end of the market. With Louis Marx and Company dominating the low end and a handful of other brands relegated to entry level of the market, Lionel and American Flyer shared premium status. A rivalry emerged between both companies' fans that continues today. Gilbert also renewed offering its HO trains shortly after the War, but aside from changing to DC motors and making the cars lighter by using plastic, the products were not updated to conform with the increasingly popular NMRA (National Model Railroad Association) coupler and track standards until 1951. Despite its relatively long experience with HO Gilbert's share of that market steadily waned. Cultural and technical changes, and competing interests (television, the space race, slot cars, etc. ), soon relegated indoor larger than HO trains to an out of date perception. Additionally, the increased prevalence of discount stores ravaged the toy train companies' traditional distribution network (i. e. mom and pop hobby shops, and hardware and department stores). The discount stores demanded train sets at wholesale prices so low that the profit margins of the traditional manufacturers became unsustainable. Additionally, they did not offer the personal attention and repair services of traditional hobby shops. By trying to accommodate the demands of the retail discounters, Gilbert and other toy train manufacturers cheapened their lines. Their "Pikemaster" line exemplified the corruption of the products. This accelerated their downward economic spiral. Longtime train collectors and hobbyists were offended at this newer production, dismissing the new products as "cheap junk", an accurate description. These problems were compounded by the death of its founder, A. C. Gilbert in 1961. With the popularity of toy trains and construction toys declining, and without another successful product line to buoy the company's finances, Gilbert found itself in serious financial trouble. Finally, a majority of the company was sold by the family to a holding company, the Wrather Group, in 1962 with A. C. Gilbert, Jr., acting as CEO. Within a few months, though, A. C. Jr., died. The company continued to manufacture trains of limited appeal due to the diminished quality. Under the new ownership, the A. C. Gilbert Co. continued to struggle, although the new owners took a more aggressive approach to advertising and marketing than when the firm was headed by the more conservative A. C. Gilbert. It manufactured a wide variety of poorly designed and poorly conceived toys (dolls, racing sets, games) that sold slowly, if at all, and was nearly overwhelmed by store returns of defective merchandise. Gilbert took an especially hard hit when a majority of a poorly designed and manufactured red James Bond 007 slot car racing set flooded back as returns after component failures. [Because of the number of returns, these sets are rare and very collectible, some selling "pre crash' for an average of $1,000 on eBay]. Additionally, the company sold many of its toy line products to discounters with a "100% sale guarantee." When the merchandise did not sell, it ended up back in Gilbert's warehouses. The company discontinued the American Flyer train line in 1966 and finally declared bankruptcy in 1967.

Лайонел, 1979 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1967 жылдың мамыр айында Lionel Corporation өзінің қаржылық қиындыққа тап болып тұрғанына қарамастан American Flyer тауашасын және құрал-жабдықтарын сатып алғанын хабарлады. 1967 жылдың 29 мамырында The Wall Street Journal газетінде жарияланған мақалада келісімге мән берілмеді, онда былай делінген: «Елдегі ең танымал екі теміржол біріктірілуде және Мемлекетаралық сауда комиссиясына мүлде қызық емес». Lionel-дің бұрынғы қазынашысы Роберт А. Стейн Lionel-дің келісімді бастамағанын айтты; екі компания да есеп айырысу бөлімдерін Walter Heller & Co-ға тапсырған, олар осы мәмілені бастады. Жылдар бойы жарияланған түрлі есептерде келісімнің құны 150 000 долларға бағаланса, Стейннің есте сақтауынша, Lionel жай ғана 300 000 – 400 000 долларлық American Flyer тауарларын Heller-ге сатты, құрал-жабдықтардың орнына, кейбір мәліметтер бойынша, ол бірнеше уақытқа паркингте пайдаланылмастан, қараусыз қалды. Lionel Corporation ешқашан American Flyer пойыздарын өндірген емес. Екі жыл ішінде Lionel Corp. банкротқа ұшырады және өзінің теміржол желілерін General Mills компаниясына сатты, соның ішінде пайдаланылмаған American Flyer құрал-жабдықтары да бар. 1979 жылы General Mills компаниясының Lionel бөлімшесі осы атаумен Flyer өнімдерін қайта шығара бастады. 1984 жылы General Mills компаниясы Lionel Co. ойыншықтарды шығаратын Kenner компаниясына сатты. Бір жылдан кейін компанияны Детройттегі ойыншық пойыз коллекционері Ричард Кунг сатып алды. Он жылдан астам уақыт бойы Кунг Lionel және American Flyer брендтерін дамытты, 1990 жылдардың басында ойыншық пойыз хоббиінің қайта жандануынан дем алды. 1996 жылы Кунг Мартин Дэвис басқарған Чикагодағы ұлттық қайта құру фирмасы Wellspring Partners LLD компаниясына көпшілік үлесін сатты. Кунг шағын пайыздық үлесін сақтап қалды, ал рок жұлдызы Нил Янг, тағы бір ойыншық пойыз жанкүйері, кішігірім инвестор болды. Янгтың үлесіне 1992 жылы пойыздарға арналған дыбыс жүйесін (RailSounds) жобалау, сондай-ақ бірегей радиобақылау жүйесі Trainmaster Command Control (TMCC) кірді. Жаңа компания Lionel, LLC деп аталды. American Flyer брендінің атауы Lionel, LLC басшылығымен сақталды, бірақ Lionel-дің жарнамалық және маркетингтік басымдығы өзінің O және O27 өлшемді өнімдерін насихаттауға бағытталған сияқты. Шынайы American Flyer жанкүйерлері бұл тар бағыт мүдделер қақтығысына әкеледі және жаңа пойыз операторлары арасында S Gauge өсуіне кедергі келтіреді деп мәлімдейді. American Flyer брендімен шығарылған өнімдердің көп бөлігі Lionel, LLC компаниясы сатқан 1950 жылдардағы дизайнның қайта шығарылуы болып табылады. American Flyer-ді ұзақ жылдар бойы жақсы көретіндердің бір шағымы – Lionel Flyer-ді ойыншық пойыздардың көпшілігіне тартымды ете алмайды, керісінше, Flyer коллекционерлерінің шағын нарығына назар аударады. Алайда, өзгерістердің желдері соғып тұр. 2002 жылдан бері жыл сайын Lionel American Flyer ұсыныстарын арттырып келеді, бұл 3/16" S калибріне деген сұраныс артып келе жатқанын көрсетеді. 2004 жылдың соңында Lionel жаңа булы локомотивін шығарды. Барлық жаңа құралдарды пайдаланып, American Flyer атауымен шығарылған Майк – 1950 жылдардың соңынан бері алғашқы американдық Flyer булы локомотивінің дизайны. TMCC (Lionel-дің меншікті сымсыз қашықтан басқару технологиясы) және керемет дыбыс чипі/жүйесі (TrainSounds) бар Майктер жоғары сатылым көрсетті және олардың табысы болашақта осындай мәселелерге әкелді. 2006 жылдың соңында Lionel өзінің ең үлкен булы локомотивінің жаңартылған нұсқасын, әйгілі 4-8-4 Northern және күлгін Union Pacific Northern түтін дефлекторларымен (слон құлақтары) жеткізуді бастады; екі жаңа нұсқада да цифрлық дыбыстар бар. 2006 жылдың соңында немесе 2007 жылдың басында TMCC және RailSounds мүмкіндіктері бар жаңа жоғары сапалы Тынық мұхиты (4-6-2) болады. Сонымен қатар, 2006 жылы Lionel жаңадан құрастырылған жолаушылар флотын шығарды. Бұл ауыр салмақты стильдегі вагондар бұрынғы Flyer дизайнының қайта жасалуы да, Lionel 027 жылжымалы құрамның қайта қолданылуы да емес (кейбір Lionel / Flyer жүк вагондары сияқты). Сондай-ақ 2007 жылы Lionel American Flyer тректерін сата бастады, танымал 19 дюймдік радиус қисығы осы күнге дейін қол жетімді емес. 2008 жылы Lionel TMCC және Railsounds компаниясымен American Flyer Big Boy альбомын шығарды. Жолды өндіру лицензиясы Мори Кляйнге тиесілі болды, оның K Line 0 калибрлі пойыздар бренді 1980 және 1990 жылдардағы ойыншық пойыздардың қайта жандануында және 21-ші ғасырда Lionel-мен бәсекелесті. ғасыр. K Line соңғы жылдары қиындықтарға тап болғанда, оны Lionel LLC сатып алды, содан кейін Flyer тректерін және екі 0 калибрлі локомотив дизайны үшін құралдарды алды; UP Big Boy және C&O Allegheny. Екі локомотив те 1/60 масштабта жасалған, сондықтан кішкентай макеттері және тар радиусты қисықтары бар 0 калибрлі операторлар басқа жағдайда алып локомотивтерді пайдалана алады. Алайда, олардың 1/64 масштабқа жақындығы оларды American Flyer желісін дамытуға қолайлы етті, әсіресе Lionel 0 масштабты өнімдері үшін құралдарға ие болғандықтан. Ұзақ кешігуден кейін компания 2009 жылдың желтоқсанында Big Boy-ды жеткізді. Allegheny туралы әлі ұсыныс жасалмады, бірақ коллекционерлер мен жанкүйерлер ағымдағы ұсыныспен сәтті сату компанияны одан әрі іске қосуға ынталандырады деп үміттенеді. Lionel-дің жаңа құралдарға салған инвестициясын көптеген S масштабты жанкүйерлер өндірушінің нарық сегментіне, сондай-ақ брендке, калибрге және хоббиге деген адалдығының белгісі ретінде қарастырады.

In May 1967, Lionel Corporation announced it had purchased the American Flyer name and tooling even though it was teetering on the brink of financial failure itself. A May 29, 1967, story in The Wall Street Journal made light of the deal, stating, "Two of the best known railroads in the nation are merging and the Interstate Commerce Commission couldn't care less". Former Lionel treasurer Robert A. Stein said Lionel did not initiate the deal; both companies had farmed out their accounts receivable departments to Walter Heller & Co., who initiated the transaction. While various accounts published over the years valued the deal at $150,000, Stein's recollection was that Lionel simply liquidated $300,000 $400,000 worth of American Flyer inventory for Heller in exchange for the tooling, which, by some accounts, sat unused and neglected in a parking lot for some period of time. Lionel Corporation never manufactured American Flyer trains. Within two years, Lionel Corp. was bankrupt itself and had sold its train lines to General Mills, including the unused American Flyer tooling. In 1979, General Mills' Lionel division started to reissue Flyer products under that name employing a mix of previously unused railroad heralds and traditional Gilbert American Flyer designs. In 1984, General Mills sold the Lionel Co. to Kenner, a toy manufacturer. One year later, the company was sold to Richard Kughn, a Detroit toy train collector who made his fortune selling and developing real estate. For over a decade, Kughn moved both the Lionel and American Flyer brands forward, getting a shot of momentum from a resurgence in the toy train hobby in the early 1990s. In 1996, Kughn sold a majority interest to Wellspring Partners LLD, a Chicago based national turnaround firm headed by Martin Davis. Kughn retained a small percentage, and rock star Neil Young, another toy train buff, also became a minor investor. Young's contributions include designing a sound system for trains (RailSounds) in 1992, as well as the Trainmaster Command Control (TMCC), a unique radio control system. The new company is known as Lionel, LLC. The American Flyer brand name survives today under the guidance of Lionel, LLC, although Lionel's advertising and marketing emphasis seems to remain locked on promoting its own O and O27 gauge product lines. True American Flyer aficionados claim this narrow focus is a conflict of interest and prevents the growth of S Gauge among new train operators. Most of the American Flyer branded product sold by Lionel, LLC today is reissues of 1950s designs utilizing refurbished old Gilbert tooling, decorated in traditional road names and paint schemes used by Gilbert, as well as an influx of some of today's modern railroad heralds. One complaint by longtime American Flyer devotees is that Lionel isn't creating Flyer products that appeal to the toy train masses—rather, focusing instead on a small market of Flyer collectors. However, winds of change are blowing. Each year since 2002 Lionel has increased the number of American Flyer offerings, a sign the demand for 3/16" S gauge is growing. In late 2004, Lionel finally debuted a new steam locomotive—a highly detailed, 2 8 2 Mikado in multiple road names. Utilizing all new tooling and issued under the American Flyer name, the Mike is the first original American Flyer steam locomotive design since the late 1950s. Complete with TMCC (Lionel's proprietary wireless remote control technology) and a superb sound chip/system (TrainSounds), the Mikados proved to be a hot seller and their success has led to future similar issues. In late 2006, Lionel began delivering an updated remake of its largest steam locomotive, the famous 4 8 4 Northern, as well as a gray Union Pacific Northern with smoke deflectors (elephant ears); both new versions have digital sounds. Due in late 2006 or early 2007 is a new high detail Pacific (4 6 2) with both TMCC capability and RailSounds. Additionally, Lionel released, in 2006, the first newly tooled passenger fleet. These heavyweight style cars are neither a refashioning of older Flyer designs nor a repurposing of Lionel 027 rolling stock (as some earlier Lionel/Flyer freight cars had been.) Also in 2007 Lionel started to sell American Flyer track, the popular 19" radius curve remaining unavailable to this day. In 2008, Lionel released an American Flyer Big Boy with TMCC and Railsounds. The license to manufacture the track had been held by Maury Klein, whose K Line brand of 0 gauge trains competed against Lionel in the toy train renaissance of the 1980s and ’90s and into the 21st. century. When K Line fell upon hard times in recent years, it was purchased by Lionel LLC, who then got the Flyer track as well as the tooling for two 0 gauge locomotive designs; the UP Big Boy and the C&O Allegheny. Both of these engines had been tooled to 1/60th. scale so that 0 gauge operators with small layouts and narrow radius curves would be able to enjoy what would otherwise be behemoth engines. Their closeness to 1/64th. scale, however, made these engines naturals for development into the American Flyer Line, particularly since Lionel already possesses tooling for these locomotives in their 0 scale product lines. After considerable delay the company finally delivered the Big Boy in December 2009. No offering has yet been made as to the Allegheny, though collectors and aficionados hold out hope that a sell out success with the current offering will stimulate the company to proceed further. Lionel's investment in new tooling is being interpreted among many S scalers as a sign of commitment by the manufacturer to their market segment, as well as the brand, the gauge, and the hobby in itself.