АҚШ 2-ші бағдарламалық тас жолы

Кіріспе

АҚШ нөмірленген шоссесі

АҚШ 2-жолы немесе АҚШ шоссесі 2 (US 2) – АҚШ-тың солтүстік материктік бөлігінде 2571 миль (4138 км) қашықтыққа созылған шығыс-батыс бағытты шоссе. US 2 Канаданың оңтүстігіндегі әртүрлі жолдармен байланысқан екі бөліктен тұрады. Кейбір маршруттар, мемлекетаралық магистральдардың кеңеюіне байланысты бөліктерге бөлініп қалатын болса, US 2-нің екі бөлігі 1926 жылғы бастапқы жоспарда бөлек болу үшін жобаланған. US 2-нің батыс бөлігі Вашингтон штатының Эверетт қаласындағы Interstate 5 (I 5) және 529 мемлекеттік тас жолымен (Maple Street) қиылысынан басталып, Мичиган штатының Сент-Игнас қаласындағы I 75-те аяқталады. US 2-нің шығыс бөлігі Нью-Йорк штатының Роузс-Пойнт қаласындағы US 11-ден басталып, Мэн штатының Хоултон қаласындағы I 95-те аяқталады. Нөмірі көрсеткендей, бұл елдегі ең солтүстік шығыс-батыс АҚШ шоссесі. Бұл – төменгі негізгі нөмірленген шығыс-батыс АҚШ шоссесі, өзге нөмірлері нөлге аяқталады және US 0 нөмірінен аулақ болу үшін осылай нөмірленген. Жаңа Англиядағы US 2 шоссесінің бөліктері бір кезде Жаңа Англияның 15-жолы болған, ол Жаңа Англия жол белгілері жүйесінің бір бөлігі еді.

Вашингтон

Вашингтон штатының ішінде US 2 – Каскад таулары арқылы жыл бойы ашық болатын ең солтүстік магистральдық жол. Ол Эверетте I-5 және SR 529 жолдарынан басталып, Стивенс асуы арқылы шығысқа қарай жүреді. Бұл жол Левэнворттен шамамен 6 км (4 миль) шығысқа қарай US 97 магистралімен қиылысады, содан кейін Колумбия өзенін Веначиде кесіп өтетін балама маршрут ретінде жалғасады. Одан кейін солтүстікке қарай Орондоға дейін созылады, онда US 97 солтүстікке бұрылып кетеді. US 2 Спокан қаласына және Ньюпорттағы шекараға дейін жалғасады.

Айдахо штаты

Айдахоға батыстан кіргеннен кейін көп ұзамай, US 2 Прест өзенінен өтеді. US 2 Пенд Орейл өзені бастауын алып, Пенд Орейл көліне дейін созылады. US 2 Прест Ривер қаласында 5.8 мильдік белгіде 57 мемлекеттік тас жолымен қиылысады. US 2 Сэндпойнт қаласындағы 28.4 мильдік белгіде US 95 тас жолымен қиылысады. Екі бағыт Боннерс Ферриден кейін 36.2 мильге (58 км) дейін бір-бірімен қабаттасады. Үш мильдік бұрышта US 2 оңтүстік-шығысқа қарай 15.8 мильге (25 км) дейін жалғасады, содан кейін Монтана штатына өтеді.

Монтана

US 2 – Монтана үшін өте маңызды солтүстік дәліз болып табылады және Монтана штатындағы басқа штаттарға қарағанда одан көп шақырым жол өтеді. Ол Калиспелл қаласында US 93 жолымен қиылысады және Браунингтен батысқа қарай Ұлы жазыққа кірмес бұрын, Мариас асуында Континенттік бөліністі кесіп өтеді, сондай-ақ Глейшер Ұлттық паркінің оңтүстік жағынан өтеді. Бұл жол Шелби қаласынан өтеді, онда I 15 тас жолымен қосылады, одан кейін Гавр және Глазго қалаларына жетеді. Тас жол шығысқа қарай жалғасып, Миссури және Йеллоустоун өзендерінің қосылған жеріне жақын штаттан шығып кетеді.

Солтүстік Дакота

US 2 – Солтүстік Дакота штатының ірі қалаларының солтүстік жағынан өтетін шығыс-батыс бағытты тас жол: Уиллистон, Минот, Девлс-Лейк және Гранд-Форкс. US 2, Уиллистонда US 85, Минотта US 52 және US 83, Черчс-Ферриде (Девлс-Лейктің батысында) US 281, ал Гранд-Форксте I 29/US 81 тас жолдарымен қиылысады. US 2 Солтүстік Дакотаның шығыс шекарасынан Уиллистоннан асып кеткенге дейін төрт жолақты болып созылады, бұл шамамен 343 миль (552 км) құрайды, ал қалған 12 миль (19 км) Монтана шекарасына дейін екі жолақты тас жол ретінде қалады. Регбиде, Солтүстік Дакотаның 3-ші тас жолымен қиылысқан жерден шығысқа қарай, 1931 жылы Солтүстік Американың географиялық орталығы деп белгіленген жер орналасқан. Географиялық орталықты көрсететін ескерткіш 1971 жылы US 2 екі жолақтыдан төрт жолақтыға айналдырылғанда орын ауыстыруға тура келді.

Миннесота штаты

US 2-нің Касс көлінен Бемиджиге дейінгі бөлігі ресми түрде Пол Буньян тас жолы деп белгіленген. Ол сондай-ақ Гранд-Рапидсте US 169 және Миссисипи өзенін кесіп өтеді. Дулут және Висконсин штатының Супериор қалалары арасындағы өтпелі жерде бұл тас жол шамамен 8300 фут (2530 м) ұзындығындағы, ал жолға жақын жерлерді есептегенде 11800 фут (3597 м) болатын Рихард И. Бонг ескерткіш көпірінен өтеді. Миннесота штатындағы US 2-нің 428 км (266 миль) аралығында 235 км (146 миль) төрт жолақты болып келеді, олардың көп бөлігі штаттың солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан. Заң бойынша, Миннесота штатындағы US 2-нің бөлігі Миннесота заңдарының §§ 161.114(2) және 161.115(134) тармақтарында 8 және 203 маршруттары ретінде анықталған.

Висконсин штаты

Бонг көпірінен өтіп, Супериор қаласына кіргеннен кейін Висконсин штатының батыс бөлігі Белкнап көшесімен бірігеді. Супериор қаласының орталық бөлігінен өткеннен кейін, US 2 және US 53 трассалары бірнеше шақырымға дейін қаладан шығысқа қарай 2-ші көше арқылы бірге жүреді. US 53 және US 2 трассалары Супериор қаласынан 10 миль (16 км) қашықтықта айырылады. US 53 оңтүстікке қарай О-Клер қаласына, ал US 2 Ашленд қаласына және соңында Висконсин-Мичиган штатының шекарасындағы Айронвуд қаласына дейін жалғасады. US 2 трассасының шығыс бөлігі Флоренция қаласынан солтүстік-батысқа қарай 4 миль (6 км) жерде Висконсин штатына қайта кіреді және Мичиган штатының Айрон-Маунтин маңында Висконсин штатынан шығуына дейін 14.5 мильге (23 км) дейін US 141 трассасымен бірге жүреді.

Мичиган

US 2 Мичиганға Айронвуд қаласынан кіріп, шығысқа қарай Кристалл Фоллс қаласына дейін созылады, онда оңтүстікке бұрылып Флоренцияның солтүстік-батысынан Висконсинге қайта кіреді. Кейін Мичиганға Темір Таудан солтүстікке қарай қайта кіріп, Мичиганның Жоғарғы Жартыаралы арқылы Эсканаба, Манистик және Сент-Игнас қалаларына дейін жалғасады. Саяхаты барысында Оттава және Хиавата ұлттық ормандарынан өтеді және Мичиган көлінің солтүстік жағалауымен жүреді. Қазіргі тармағы I 75 тас жолында, Сент-Игнастағы Макинак көпірінің солтүстігінде аяқталады.

Нью-Йорк

Жол АҚШ 11-ші жолынан басталады, Канада шекарасынан оңтүстікке қарай 1 миль (2 км) жерде, Шамплендегі Роузс-Пойнттен. Одан ол Ришелие өзенін Шамплен көлінің шығысындағы Роузс-Пойнт көпірі арқылы Вермонт штатының Гранд-Айл округіне кесіп өтеді. Штаттағы жолдың ұзындығы шамалы.

Вермонт штаты

US 2 Гранд-Айл округінің бойымен өтеді және бірнеше көпір арқылы Шамплен көлін кесіп, Милтон мен Читтенден округінің құрлығына жетеді. Одан кейін ол оңтүстікке қарай Берлингтонға дейін барады, онда Вашингтон округінде I 89 магистралімен қатар Монпельерге дейін созылады. Монпельерде жол солтүстік-шығысқа бұрылып, Каледония округін кесіп өтеді және Сент-Джонсбери қаласынан өтеді. Содан кейін ол Эссекс округіне өтеді және ақырында Коннектикут өзенін Гилдхоллдан Ланкастерге (Нью-Гэмпшир штаты) кесіп өтеді.

Нью-Гэмпшир

Нью-Гэмпширге кіргеннен кейін, жол оңтүстік-шығысқа қарай жалғасады, Джефферсон қаласынан өтеді (мұнда бірнеше шағын ойын-сауық парктері мен Санта-Вилле сияқты жол бойындағы қызықты орындар бар), содан соң шығысқа қарай бұрылып, Уайт-Маунтин ұлттық орманының солтүстік жиегімен қатар Горхамға жетеді, онда 16-шы бағыттық жолмен қиылысады – бұл орманның шығыс бөлігі мен Вашингтон тауы арқылы өтетін маңызды солтүстік-оңтүстік жол. Горхамнан жол шығысқа қарай Андроскоггин өзенінің оңтүстік жағалауымен Шелбернге дейін, ал содан кейін Мэн штатындағы Гилеадқа дейін созылады. Нью-Гэмпширдің 2-ші магистралінің 56 шақырымдық толық бөлігі Кус округінде орналасқан.

Мэн штаты

US 2 Гилледтен Холтон халықаралық әуежайының жанындағы Холтон қаласына дейін созылады. US 2 Канада шекарасының батысында I 95 тас жолында аяқталады.

Тарих

АҚШ 2 жолының батыс сегментінің үлкен бөлігі, сондай-ақ шығыс сегментінің қысқа бөлігі, ескі Теодор Рузвельт халықаралық тас жолының бойымен өтеді. Бұл автокөлік жолы, бұрынғы президент және табиғатты зерттеуші Теодор Рузвельттің құрметіне арналып, 1919 жылдың ақпан айында Портленд, Мэн және Портленд, Орегон қалаларын байланыстыру мақсатымен ұйымдастырылды. Аталған тас жол Портлендтен (Мэн штаты) солтүстік-батысқа қарай жүріп, Литлтон (Нью-Гэмпшир штаты) және Монтпельер (Вермонт штаты) арқылы Жаңа Англияны кесіп өтіп, Берлингтонға (Вермонт штаты) дейін созылды. Ол Шамплейн көлінен Берлингтон – Порт Кент пароммен өтіп, Нью-Йорк штатының солтүстігінен, Уотертаун және Рочестерден Буффалоға дейін батысқа қарай бағытталды. Оңтүстік Онтарионы кесіп өткеннен кейін, тас жол АҚШ-қа Мичиган штатының Детройт қаласы арқылы кірді, Сагинау және Альпена арқылы солтүстік-батысқа және солтүстікке қарай Мичиганның Жоғарғы түбегіне дейін жетті, онда елдің солтүстік жағымен батысқа бұрылды. Бұл бөлік Дулут (Миннесота штаты), Минот (Солтүстік Дакота штаты), Гавр (Монтана штаты) және Глейшер Ұлттық саябағы (Спокан, Вашингтон штаты) арқылы өтіп, Споканға дейін созылды. Портлендке жету үшін, тас жол Вашингтоннан Уолла-Уолла арқылы Пендлтонға қарай оңтүстікке бұрылып, содан кейін Колумбия өзені тас жолы арқылы Портлендке батысқа қарай бет алды. Тас жолдың соңғы бөлігі Мариас өтегі арқылы Глейшер Ұлттық саябағынан өтті; 1930 жылға дейін көлік Ұлы Солтүстік теміржолы арқылы саябақ арқылы тасымалданды. Рузвельт тас жолының алғашқы мемлекетаралық нөмірлеуі Жаңа Англияда болды, онда 1922 жылы Жаңа Англияның жол белгілеу жүйесі құрылды. 18-жол Портлендтен солтүстік-батысқа қарай Монтпельерге дейінгі автокөлік жолын ұстанды, одан кейін 14-жол арқылы Берлингтонға дейін жалғасты. Көптеген штаттар да тас жолға нөмірлер берді; мысалы, Нью-Йорк өз бөлігін 1924 жылы Нью-Йорк штатының 3-жолы деп атады. Мемлекетаралық автомобиль жолдары жөніндегі бірлескен кеңес 1925 жылы алдын ала жоспарын таратты, онда тас жолдың ұзақ бөлігі АҚШ 2 деп белгіленді, Мичиган штатының Сент-Игнас қаласынан батысқа қарай Айдахо штатының Бонерс-Ферри қаласына дейін. Сент-Игнастан шығысқа қарай, Рузвельт тас жолы сияқты Мичиганның төменгі түбегіне өтудің орнына, ұсынылған АҚШ 2 Солтүстік Сент-Маридегі халықаралық шекараға дейін солтүстікке қарай бағытталды. Ол Нью-Йорк штатының Роузс-Пойнт қаласында қайта пайда болды, 30-шы маршрутты ұстанды, содан кейін Берлингтон мен Монтпельер арасындағы автокөлік жолына қосылды. АҚШ 2 және Рузвельт тас жолы екеуі де Монтпельерді Сент-Джонсберимен байланыстырды, бірақ соңғысы 18-ші жол бойымен тікелей бағытталды, ал біріншісі Уэллс Риверге дейін 25-ші жолға тағайындалды, онда ол Сент-Джонсбериге дейін АҚШ-тың 5-ші бағытымен тоғысты. Онда Рузвельт тас жолы оңтүстік-шығысқа қарай Портлендке бұрылғанда, АҚШ 2 Бангорға дейін 15-ші жолмен және Калеске дейін 1-ші жолмен шығысқа қарай жалғасты, содан кейін 24-ші жолмен солтүстікке қарай Хултонға дейін созылды. 1926 жылдың соңында АҚШ автомобиль жолдары жүйесі аяқталған кезде, АҚШ 2-ге салыстырмалы түрде шағын өзгеріс енгізілді; ол Бангор мен Мэн штатының Хоултон арасындағы АҚШ 1-мен ауыстырылды, АҚШ 2-ні Сент-Джонсбериден шығысқа қарай 15-ші маршрутының барлық бөлігі бойымен орналастырды. Автокөлік жолының басқа бірнеше маңызды бөліктері нөмірлерді алды, әсіресе АҚШ 30 Портлендтен, Орегоннан шығысқа қарай Пендлтонға дейін, АҚШ 195 шығыс Вашингтонға және АҚШ 23 Мичиганның төменгі түбегіне дейін. 1930 жылдардың ортасында Нью-Йорк жолының көп бөлігі АҚШ 104, ал Литтлтоннан оңтүстік-шығысқа қарай, Нью-Гэмпшир штаты, Портлендке, Мэн штатына дейін АҚШ 302 болды, бірақ ең ұзын бөлігі АҚШ 2 болды. 1946 жылы АҚШ 2 сол кездегі АҚШ 10A бойымен Айдахо штатының Бонерс-Ферри қаласындағы батыс аялдамасынан Вашингтон штатының Эверетт қаласына дейін кеңейтілді.

A large portion of the western segment of US 2, and a shorter piece of the eastern segment, follows the old Theodore Roosevelt International Highway. This auto trail, named in honor of the late former president and naturalist Theodore Roosevelt, was organized in February 1919 to connect Portland, Maine, with Portland, Oregon. The route taken by this highway left Portland, Maine, to the northwest, crossing New England via Littleton, New Hampshire, and Montpelier, Vermont, to Burlington, Vermont. It crossed Lake Champlain on the Burlington–Port Kent Ferry and headed west across Upstate New York, through Watertown and Rochester to Buffalo. After crossing Southern Ontario, the highway re entered the U. S. in Detroit, Michigan, running northwest and north via Saginaw and Alpena to the Upper Peninsula of Michigan, where it turned west along the northern tier of the country. This portion took the route past Duluth, Minnesota; Minot, North Dakota; Havre, Montana; and Glacier National Park to Spokane, Washington. In order to reach Portland, Oregon, the highway turned south in Washington via Walla Walla to Pendleton, Oregon, where it headed west again via the Columbia River Highway to Portland. The last piece of the highway to be completed was over Marias Pass through Glacier National Park; cars were carried through the park on the Great Northern Railway until 1930. The first interstate numbering for the Roosevelt Highway was in New England, where the New England road marking system was established in 1922. Route 18 followed the auto trail from Portland northwest to Montpelier, where it continued to Burlington via Route 14. Many of the states along the route also assigned numbers to the highway; for instance, New York labeled their portion New York State Route 3 in 1924. The Joint Board on Interstate Highways distributed its preliminary plan in 1925, in which a long section of the highway was labeled US 2, from St. Ignace, Michigan, west to Bonners Ferry, Idaho. East of St. Ignace, instead of crossing to the Lower Peninsula of Michigan like the Roosevelt Highway, the proposed US 2 traveled north to the international border at Sault Ste. Marie. It reappeared at Rouses Point, New York, following Route 30 and then rejoining the auto trail between Burlington and Montpelier. US 2 and the Roosevelt Highway both connected Montpelier to St. Johnsbury, but the latter took a direct path along Route 18, while the former was assigned to Route 25 to Wells River, where it overlapped proposed US 5 north to St. Johnsbury. There, where the Roosevelt Highway turned southeast to Portland, US 2 continued east along Route 15 to Bangor and Route 1 to Calais, then heading north on Route 24 to end in Houlton. By the time the U. S. Highway system was finalized in late 1926, one relatively minor change had been made to US 2; it was swapped with US 1 between Bangor and Houlton, Maine, placing US 2 along the entire portion of Route 15 east of St. Johnsbury. Several other major parts of the auto trail received numbers, most notably US 30 from Portland, Oregon east to Pendleton, US 195 in eastern Washington, and US 23 in the Lower Peninsula of Michigan. In the mid 1930s, much of New York's portion of the road became US 104, and the part southeast of Littleton, New Hampshire, to Portland, Maine, became US 302, but by far the longest piece was that followed by US 2 between St. Ignace and Bonners Ferry. In 1946, US 2 was extended west of its original western terminus in Bonners Ferry in Idaho to Everett in Washington via Spokane along what was then US 10A.