Вашингтон және Орегон штатындағы I-82 тас жолы

Кіріспе

Вашингтон және Орегондағы мемлекетаралық тас жол – қазіргі I 82, АҚШ-тың Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы мемлекетаралық тас жол. Ол солтүстік-батыс нүктесінен – Вашингтон штатындағы Эленсбургтегі I 90-нан, оңтүстік-шығыс нүктесінен – Орегон штатындағы Хермистон қаласындағы I 84-ке дейін 232 км (144 миль) қашықтықты қамтиды. Тас жол Якима және Три-Сити арқылы өтеді, сонымен қатар Сиэтл мен Юта штатындағы Солт-Лейк-Сити арасындағы байланыстың бір бөлігі болып табылады. I 82, Эленсбург пен Юнион Гэп арасында АҚШ 97 (US 97) тас жолымен, Якимадан Три-Ситиге дейін US 12, ал Кенневиктен Орегон штатының Уматилла қаласына дейін US 395 тас жолымен бірге жүреді. I 82 негізінен Якима алқабының ауыл шаруашылығы аймағына қызмет етеді, Якима және Колумбия өзендерін оңтүстік-шығысқа қарай Три-Ситиге дейін жалғастырады. Автожол Якиманы Киттас аңғарынан бөліп тұратын Манасташ жотасын кесіп өтіп, солтүстіктен алқапқа кіреді. I 82 Три-Ситиді айналып өтіп, Ричленд пен Кенневикті оңтүстік-батысқа қарай айналып өтеді, содан кейін оңтүстікке бұрылып, Уматилла көпірі арқылы Колумбия өзенін кесіп өтеді. Оның жалғыз қосалқы тас жолы I 182, Три-Ситидегі Ричленд пен Пасконы байланыстырады. I 82 дәлізін бастапқыда 20-шы ғасырдың басында салынған бірнеше мемлекеттік және ұлттық тас жолдар, соның ішінде Ішкі империя тас жолы және US 410 пайдаланған. Федералды үкімет 1957 жылдың соңында I 82-ні аймақтағы әскери нысандарға қызмет ету үшін құрды, ол қазіргі I 84 тас жолының бұрынғы атауын алмастырды. I 82 тас жолының алғашқы бөлігі – 1963 жылы ашылған Якиманың шығыс айналма жолы, ал 1971 жылы солтүстікке қарай кеңейтілді. Якима алқабының Проссерге дейін созылатын бөлігі 1977 және 1982 жылдар аралығында салынды. Проссер мен I 84 арасындағы тас жолдың бағыты Три-Сити тұрғындары арасында өте даулы болды, олар I 82 желісін ұзарту үшін лоббилеуге тырысты. Орегонның заң шығарушылары мен тас жол қызметкерлері Уматилланы айналып өтетін бағытқа қарсы болды, бұл Уоллула ойысы бойымен немесе Три-Ситиден оңтүстік-шығысқа қарай басқа аймақтарда келісім табуға бірнеше рет әрекет жасады. 1973 жылы Орегон мен Вашингтон федералды келісімге қол қойып, I 82 тас жолын Уматилла арқылы және Три-Ситидің маңындағы аймақты тікелей қамтамасыз ететін I 182 тас жолымен салуды ұсынды. Три-Сити бөлімі 1986 жылы ашылды, ал Орегонда I 82 тас жолының соңғы бөлігі 1988 жылы аяқталды. 2000-жылдардың басында Орегон тас жолының қызметкерлері I 82 тас жолын оңтүстікке қарай шығыс Орегон арқылы Калифорнияға қарай кеңейту жоспарларын қарастырды, бірақ олар одан әрі зерттеу үшін қарастырылмады.

Interstate in Washington and Oregon
the current highway

Interstate 82 (I 82) is an Interstate Highway in the Pacific Northwest region of the United States that travels through parts of Washington and Oregon. It runs 144 mile (232 km) from its northwestern terminus at I 90 in Ellensburg, Washington, to its southeastern terminus at I 84 in Hermiston, Oregon. The highway passes through Yakima and the Tri Cities, and is also part of the link between Seattle and Salt Lake City, Utah. I 82 travels concurrently with U. S. Route 97 (US 97) between Ellensburg and Union Gap; US 12 from Yakima to the Tri Cities; and US 395 from Kennewick to Umatilla, Oregon. I 82 primarily serves the Yakima Valley agricultural region, following the Yakima and Columbia rivers southeastward to the Tri Cities. The highway enters the valley from the north by crossing the Manastash Ridge, which separates Yakima from the Kittitas Valley. I 82 bypasses the Tri Cities by traveling southwest around Richland and Kennewick and then turns south to cross the Columbia River on the Umatilla Bridge. Its only auxiliary route, I 182, connects the highway to Richland and Pasco in the Tri Cities. The I 82 corridor was originally used by several state and national highways, including the Inland Empire Highway and US 410, which were built in the early 20th century. The federal government created I 82 in late 1957 to serve military facilities in the region, replacing an earlier designation for what is now I 84. The first section of I 82 to be constructed was the easterly bypass of Yakima, which opened in 1963 and was gradually extended north to Ellensburg by 1971. The Yakima Valley section, connecting Union Gap to Prosser, was constructed between 1977 and 1982. The routing of the highway between Prosser and I 84 was very controversial among Tri Cities residents, who lobbied for a longer I 82 alignment to serve them. Oregon legislators and highway officials remained opposed to a routing that bypassed Umatilla, leading to several attempts at finding a compromise along the Wallula Gap or in other areas southeast of the Tri Cities. In 1973, Oregon and Washington adopted a federal compromise to build I 82 through Umatilla and around the outskirts of the Tri Cities with a spur route (I 182) to serve the area directly. The Tri Cities section opened in 1986 while in Oregon, the final section of I 82 was completed in 1988. In the early 2000s, Oregon highway officials examined plans to extend I 82 farther south through eastern Oregon and towards California, but they were not considered for further study.

Маршрут сипаттамасы

I 82 143,6 миль (231 км) жолмен өтеді. Төрт қатарлы бөлінген тас жол Сиэтл мен ішкі батыс аймақтарын байланыстырады, оған Бойз (Айдахо штаты) және Солт-Лейк-Сити (Юта штаты) кіреді. I 82 – Мемлекетаралық тас жолдар жүйесінің бір бөлігі және Ұлттық тас жолдар жүйесіндегі маңызды магистраль ретінде танылған. Бұл тас жол Вашингтон штаты үкіметі тарапынан штаттық маңызы бар жол ретінде тізімделген. I 82 автожолының бір қосалқы жолы бар – I 182, ол Три-Ситис аймағына бағытталған. Сонымен қатар, Вашингтонда екі қосалқы мемлекеттік тас жолы бар: Селадан Эленсбургке дейінгі 821-ші мемлекеттік тас жол (SR 821) және Якимадан Селаға дейінгі 823-ші мемлекеттік тас жол (SR 823). 2016 жылы ODOT жүргізген орташа тәуліктік көлік қозғалысы өлшеулері Гермистон маңындағы Powerline Road-та 13 700 көліктен кем емес, ал Umatilla көпірінде 21 700 көлікке дейін жеткен.

Якима аңғары

I 82 Вашингтон штатының Эленсбург қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай басталады, штаттың маңызды шығыс-батыс тас жолы I 90 тас жолымен тоғысқан жерде. I 82 оңтүстікке қарай US 97 тас жолымен бірге жүреді, ол Эленсбургтің айналасында I 90 бойымен солтүстік-батысқа қарай жалғасады және Киттас аңғарының оңтүстік шетіндегі Тралл қаласында SR 821 тас жолымен қиылысады. Тас жол Вандербильт Gap-тағы ең биік нүктесіне жетеді, ол теңіз деңгейінен 2672 фут (814 м) биіктікте орналасқан, ал I 90-дағы Снокуалми асуынан 300 фут (91 м) төмен. Бұл жерден тас жол Якима округіне өтеді және оңтүстік-батысқа қарай төмендей бастайды. Селах қаласының солтүстігінде I 82 Фред Г. Редмон көпірінен өтеді, ол Селах өзені арқылы салынған, екі аркалы, 99 метрлік көпір. 1971 жылы ашылған кезде Редмон көпірі Солтүстік Америкадағы ең ұзын бетон аркалы көпір болды, бірақ 1993 жылы Миннесота штатының Сент-Пол және Теннесси штатының Франклин қалаларындағы жаңа көпірлер одан озып кетті. Көпірден оңтүстік-батысқа қарай, тас жол SR 821 тас жолының оңтүстік жағындағы тоғысқан жерге дейін бірнеше шаруашылықтар мен өнеркәсіптік ғимараттардан өтеді. I 82 Якима өзенінің шығыс жағалауымен Селах қаласының шығысына қарай жалғасады және Села ойысында SR 823 тас жолымен қиылысады, ол Якима қырқасының екі тармағы арасындағы тар шатқал. SR 823 тас жолымен қатар жүретін тас жол Якима және Начес өзендерінің тоғысқан жерінен өтіп, Якима қаласына кіреді. Тоғысқан жердің оңтүстік жағында I 82 және US 97 тас жолдары US 12 тас жолымен қиылысады, ол Каскад таулары арқылы White Pass арқылы өтетін маңызды штаттық тас жолы және осы тас жолмен бірге жүреді. I 82 оңтүстікке қарай Юнион Гэп арқылы жалғасады және US 97 тас жолымен сол атаумен белгіленген шатқалда бөлінеді, онда ол US 12 тас жолымен бірге Якима өзенін кесіп өтеді. Тас жол Орталық Вашингтон темір жолымен қатар өтеді және өзеннің оңтүстік жағындағы қалаларға, соның ішінде Вапато және Топпенишке қосылатын бірнеше жолдарды қиып өтеді, соңғысы Буэна маңындағы SR 22 тас жолымен жалғасады. I 82 Зилла қаласының оңтүстік шетімен өтеді және тарихи Teapot Dome сервистік станциясынан өтеді, ол бензин құю станциясы және саяси және есімді архитектураның бір бөлігі болып табылады, сонымен қатар жол бойындағы танымал орынға айналды. Зилладан кейін тас жол Грейнджердегі SR 223 және Саннисайдтың оңтүстік-шығысындағы SR 241 тас жолдарымен қиылысады, екі қаланы да айналып өтеді. I 82 Grandview арқылы оңтүстік-шығысқа қарай және Бентон округіне жататын Три-Ситис қалалық аймағының шетіндегі Проссер қаласына қарай жалғасады. I 82 және US 395 тас жолдары оңтүстікке қарай жылжып, Horse Heaven Hills-ке көтеріледі және SR 397 тас жолымен қиылысады, ол Кенневик және Финли қалалары үшін баламалы жүк тасымалдау маршрутын ұсынады. Тас жол Бофер және Фурмил шатқалдарымен оңтүстік-батысқа қарай жалғасады, төбелерден төмен түсіп, Колумбия өзеніне жақындағанда суармалы жерлерден өтеді. Плимуттан солтүстік-шығысқа қарай, ол SR 14 тас жолының шығыс соңымен қиылысады, ол Колумбия өзені бойымен батысқа қарай Ванкувер қаласына дейін созылады, сондай-ақ Амтрактың Empire Builder жолаушылар пойыздарын тасымалдайтын BNSF Fallbridge тармағын кесіп өтеді. Орегон штатына өткеннен кейін тас жол Уматилла қаласына кіреді және US 730 тас жолымен қиылысады, ол I 82 тас жолынан бөлінгеннен кейін US 395 тас жолымен қысқа уақытқа бірге жүреді. I 82, Орегон штатының атаулы тас жолдар жүйесіндегі белгісіз МакНэри тас жолы No. 70, тас жол Уматилла химиялық қоймасының жиегімен өтеді және Гермистонның оңтүстік-батысында US 30 тас жолымен бірге I 84 тас жолымен тоғысады.

I 82 begins southeast of Ellensburg, Washington, at a trumpet interchange with I 90, the state's major east–west freeway. I 82 travels southward in a concurrency with US 97, which continues northwest along I 90 around Ellensburg and intersects with SR 821 at Thrall on the southern edge of the Kittitas Valley. The freeway reaches its highest point at Vanderbilt Gap, which is 2,672 feet (814 m) above sea level and only 300 feet (91 m) lower than Snoqualmie Pass on I 90. From the gap, the highway crosses into Yakima County and turns southwestward as it begins its descent from the ridge. Just north of Selah, I 82 crosses the Fred G. Redmon Bridge, a 325 feet (99 m), twinned arch bridge that spans Selah Creek. At the time of its opening in 1971, the Redmon Bridge was the longest concrete arch bridge in North America at 1,337 feet (408 m), losing its record in 1993 to new bridges in St. Paul, Minnesota, and Franklin, Tennessee. Southwest of the bridge, the freeway passes several farms and industrial buildings before reaching an interchange with the southern end of SR 821. I 82 continues on the eastern bank of the Yakima River to the east of Selah and intersects SR 823 in Selah Gap, a narrow canyon between two arms of the Yakima Ridge. The freeway, which runs parallel to a section of SR 823 in its median, crosses the Yakima and Naches rivers at their confluence and enters Yakima. On the southern side of the confluence, I 82 and US 97 intersect US 12, a major cross state highway that uses White Pass to travel over the Cascade Mountains, and begins a concurrency with it. I 82 continues southward through Union Gap and splits from US 97 at the eponymous canyon, where it crosses the Yakima River with US 12. The freeway follows the Central Washington Railroad and intersects several roads connecting to cities on the southern side of the river, including Wapato and Toppenish, the latter of which is connected via an interchange with SR 22 near Buena. I 82 travels along the southern edge of Zillah and passes the historic Teapot Dome Service Station, a gas station and piece of political and novelty architecture that became a roadside attraction. Past Zillah, the freeway intersects SR 223 in Granger and SR 241 southeast of Sunnyside, bypassing both towns. I 82 continues southeastward through Grandview and toward Prosser at the edge of the Tri Cities metropolitan area in Benton County. I 82 and US 395 travel southward and ascend the Horse Heaven Hills to an intersection with SR 397, a highway that provides an alternate truck route for Kennewick and Finley. The freeway continues southwestward along Bofer and Fourmile canyons, descending from the hills and passing irrigated farmland while approaching the Columbia River. Northeast of Plymouth, it intersects the eastern terminus of SR 14, a cross state highway that follows the Columbia River westward to Vancouver, and crosses the BNSF Fallbridge Subdivision, which carries Amtrak's Empire Builder passenger trains. After crossing into Oregon, the freeway enters Umatilla and intersects US 730, which becomes briefly concurrent with US 395 after it splits from I 82. I 82, designated as the unsigned McNary Highway No. 70 under Oregon's named highway system, The freeway runs along the edge of the Umatilla Chemical Depot and terminates at an interchange with I 84, which is concurrent with US 30, southwest of Hermiston;

Алдыңғы автожолдар

I 82 жолының бірнеше бөлігі 19 ғасырдың соңында Вашингтон территориясындағы қалаларды байланыстыру үшін салынған теміржолдар мен вагондық жолдарды, көбінесе ертедегі үндістердің жолдарымен өтеді. 1880 жылдары Солтүстік Тынық мұхиты теміржолы Такомаға Стэмпид жотасы арқылы трансконтиненталдық бағытының бөлігі ретінде Эленсбург пен Паско арасында Якима өзені бойында теміржол құрылысын жүргізді. Якима өзенінің шатқалы арқылы Эленсбург пен Солтүстік Якима (қазіргі Якима) арасындағы бөлім, Венас аңғары мен Шушускин шатқалы арқылы батысқа қарай өткен отаршыл Джейкоб Дурр салған бұрынғы төлемақылы жолды айналып өтеді. 1909 жылы Вашингтон штатының үкіметі Якима аңғары арқылы бағыттарды зерттеуге қаржы бөлді. 1913 жылы жақсы жолдарды жақтаушылардың ұсынысымен Вашингтон штатының заң шығарушы органы Ішкі Империя тасжолын мемлекеттік тасжол жүйесінің магистральдық бағыттарының бірі ретінде бекітіп, оны қазіргі заманғы стандарттарға сәйкес салу үшін 301 000 доллар (қазіргі шақтағы құны) бөлді. Тасжол Эленсбургтен Паскоға дейінгі бірнеше қолданыстағы және жоспарланған округтік жолдарды біріктірді, содан кейін шығысқа қарай Уолла-Уоллаға, солтүстікке қарай Споканға және Кетл-Фоллс маңындағы Канада шекарасына дейін жалғасты. 1924 жылдың 12 қыркүйегінде ашылған Якима өзенінің шатқалы арқылы салынған жаңа тасжол Дуррдің төлемақылы жолын айналып өтті және 1932 жылы толығымен асфальтталды. 1926 жылы құрылған федералдық нөмірленген тасжол жүйесінде Эленсбург-Якима бөлігі Орталық Вашингтон мен Орегон арқылы солтүстік-оңтүстік бағыттағы АҚШ 97 тасжолының бөлігі болды, ал Якима-Уолла-Уолла бөлігі Абердинді Айдахо штатының Льюистон қаласына байланыстыратын АҚШ 410 тасжолының бөлігіне айналды. 1923 жылы Вашингтон штатының үкіметі Ішкі Империя тасжолын 3-ші мемлекеттік тасжол деп қайта нөмірледі, ол 1937 жылы 3-ші негізгі мемлекеттік тасжол (PSH 3) ретінде сақталды. 1930 жылдары федералдық тасжол жүйесі АҚШ 395 тасжолын Үш қаладан Орегон штатының Пендлтон қаласына және оңтүстікке қарай АҚШ 730 тасжолымен кеңейту арқылы ұзартылды. PSH 3 және Колумбия өзенінің жанындағы Плимут маңындағы Орегон штатының Уматилла қаласының маңындағы филиалдық тасжол 1943 жылы PSH 8 – Солтүстік жағалау тасжолының кеңейтілуі ретінде мемлекеттік тасжол жүйесіне қосылды, ол 1964 жылы SR 12 деп қайта нөмірленді, ал кейіннен 1967 жылы SR 14 деп аталды. Плимутқа дейінгі кеңейту 1955 жылы Макнари бөгетінен төмен салынған төлемақылы көпір – Уматилла көпіріне қосылды.

Several sections of I 82 follow railroads and wagon roads that were built in the late 19th century to connect towns in Washington Territory, generally following early Indian trails. In the 1880s, the Northern Pacific Railway constructed a railroad along the Yakima River between Ellensburg and Pasco as part of its transcontinental route to Tacoma via Stampede Pass. The section through Yakima River Canyon between Ellensburg and North Yakima (now Yakima) bypassed an early toll road constructed by settler Jacob Durr that traveled farther west via Wenas Valley and Shushuskin Canyon. In 1909, the Washington state government appropriated funds to survey routes through the Yakima Valley as part of a potential extension of the state road system. In 1913, at the suggestion of good roads advocates, the Washington State Legislature established the Inland Empire Highway as one of the trunk routes of its state highway system and appropriated $301,000 (equivalent to $ in dollars) to construct it to modern standards. The highway incorporated several existing and planned county roads from Ellensburg to Pasco; it then continued eastward to Walla Walla and northward to Spokane and the Canadian border near Kettle Falls. The Durr toll road was bypassed by a new highway through the Yakima River Canyon that opened on September 12, 1924, and was fully paved in 1932. and the federal numbered highway system created in 1926. Under the federal system, the Ellensburg–Yakima section formed part of US 97, a north–south route through central Washington and Oregon, and the Yakima–Walla Walla portion became part of US 410, which connected Aberdeen to Lewiston, Idaho. In 1923, the Washington state government renumbered the Inland Empire Highway as State Road 3, which would carry over as Primary State Highway 3 (PSH 3) in 1937. The federal highway system was expanded in the 1930s with an extension of US 395 along US 730 from the Tri Cities towards Pendleton, Oregon and continuing southward. A branch highway between PSH 3 and the Columbia River near Plymouth—across from Umatilla, Oregon—was added to the state highway system in 1943 as an extension of PSH 8—the North Bank Highway; it was renumbered to SR 12 in 1964 and later SR 14 in 1967. The Plymouth extension connected to the Umatilla Bridge, a toll bridge that was built downstream from the McNary Dam in 1955.

Жоспарлау және ертедегі даулар

Эленсбург–Пендлтон дәлізі 1956 жылы мақұлданған, бірақ 1957 жылдың 17 қазанында ғана Interstate жүйесіне ресми қосылды. 132 миль (212 км) болатын бұл дәлізді Қорғаныс министрлігі мен Вашингтон штатының сенаторы Уоррен Магнусон Пьюджет-Саунд аймағындағы әскери объектілерді Ханфорд алаңымен және Уматилла химиялық қоймасымен байланыстыру мақсатында ұсынған. Оның қосылуына Орегон штаты бастапқыда қарсылық көрсетті, себебі Портленд арқылы Intermountain West аймағына бағытталған жүк тасымалының азаюынан қауіптенді. 1958 жылдың қаңтарында Вашингтон штатының үкіметі бекіткен алғашқы жоспар бойынша, тас жол Якима аңғары арқылы өтіп, Орегон штатының Бордман қаласында Колумбия өзенін кесіп, Три-Сити аймағын толығымен айналып өтуі тиіс болған. 1958 жылы бұл жол "Interstate 82" деп аталды, бұл Interstate 80N (қазіргі I 84) үшін бұрын қолданылған атауды қайта пайдалану болды. 1959 жылы Вашингтон штатының тас жол комиссиясы Interstate жолының US 410 тас жолымен Naches Pass арқылы Такома және Абердин қалаларына дейін жалғасуын сұрады, бірақ бұл ұсыныс үнсіз қалды. Автомагистральдың солтүстік-батыс бөлігінің бағыты туралы даулар болды, әсіресе жүк тасымалдаушылар бағалайтын, көлбеуі жұмсақ Якима өзенінің шатқалын айналып өту мәселесі. 1965 жылы штаттық тас жол комиссиясы шығыс бағытын, Якима оқ ату полигоны арқылы таңдады, себебі ол арзанға түсті және төрт қатарлы қозғалысты қолдауға мүмкіндік берді. 1967 жылдың қараша айында Конгресс АҚШ Армиясынан оқ ату полигонының жанында автомагистраль құрылысын жүргізуге рұқсат беру үшін жерді беру туралы шешімді мақұлдады. Якима өзенінің автомагистралінің бір бөлігі Якама үнді резерватының бір бөлігі арқылы өтуі жоспарланған, бірақ Якама тайпасы өз мүшелеріне тиесілі жерді иемденуге қарсылық көрсетіп, 1969 жылы штат үкіметіне қарсы сотқа шағымданып, талап қойды. АҚШ округтік соты мен АҚШ 9-шы апелляциялық соты Якама тайпасының пайдасына шешім шығарды, бұл I 82 жолын резерват емес жерге, өзеннің арғы жағына бағыттауға мәжбүр етті. I 82 жолының Union Gap пен Granger арасындағы таңдалған бағыты Якима өзенінің су тасқынына ұшырайтын 15 миль (24 км) жерінен өтеді, бұл аймаққа тигізетін әсері үшін Федералдық қоршаған ортаны қорғау агенттігінің сынына ұшырады. Якима округінің үкіметі де бұл бағытты ұнатпады, себебі ол жүздеген акрлық құнарлы егіс жерін жояды деп мәлімдеді. Экологтардың автомагистральді өзеннен алыстатуға жасаған келесі әрекеті, оның ішінде Rattlesnake Ridge бойымен бағытты жасау туралы ұсынысы 1978 жылы штаттық жағалау тыңдаулар кеңесімен оның ұзақтығы мен сирек кездесетін көбелек батпағына тигізетін әсеріне байланысты қабылданбады.

The Ellensburg–Pendleton corridor was authorized in 1956 but was not formally added to the Interstate system until October 17, 1957. The 132 mile (212 km) corridor was proposed by the Department of Defense and Washington senator Warren Magnuson in part to connect military facilities in the Puget Sound region to the Hanford Site and the Umatilla Chemical Depot. Its inclusion was initially opposed by Oregon, fearing the loss of truck traffic bound for the Intermountain West through Portland. Under the initial plan approved by the Washington state government in January 1958, the highway would travel through the Yakima Valley and cross the Columbia River at Boardman, Oregon, bypassing the Tri Cities region entirely. It was numbered "Interstate 82" in 1958, re using an older designation for what would become Interstate 80N (now I 84). In 1959, the Washington State Highway Commission requested that the interstate would follow US 410 across Naches Pass to Tacoma and Aberdeen, but the proposal was quietly abandoned. The routing of the freeway's northwestern half was subject to disputes, namely the bypassing of the Yakima River Canyon that was favored by truckers due to its gentler grades. In 1965, state highway commissioners chose the eastern route through the Yakima Firing Center, primarily because of its cost and room to support four lanes. A land transfer for from the U. S. Army was approved by Congress in November 1967 to allow for freeway construction near the firing center. A section of the Yakima River Freeway was also planned to pass through part of the Yakama Indian Reservation but the Yakama Nation refused to allow the condemnation of belonging to its members and filed suit against the state government in 1969. The U. S. District Court and U. S. 9th Circuit Court of Appeals both ruled in favor of the Yakamas, forcing I 82 to be rerouted across the river on non reservation land. I 82's chosen route between Union Gap and Granger would pass through 15 mile (24 km) of the Yakima River's flood plain, attracting criticism from the federal Environmental Protection Agency for its potential effects on the area. The Yakima County government also disliked the routing, arguing that it would destroy hundreds of acres of prime agricultural land. A later attempt by environmentalists to move the freeway farther away from the river, including a potential route along the Rattlesnake Ridge, was rejected by the state shorelines hearings board in 1978 due to its extra distance and potential effects on a rare butterfly bog.

Үш қала маршруты бойынша дау

I-82 жолының оңтүстік бөлігінің бағыты 1970 жылдардың басына дейін жалғасқан жоспарлау процесінде бірнеше рет өзгертілді. Морроу порты Блалок аралындағы өтпелі жол құрылысында туындаған қиындықтарға байланысты Орегон басшылары аралық жолдың бұрынғы Уматилла көпірінен шығысқа қарай өтуіне ықпал етті. Проссер-Уматилла бағыты екі штат үшін де баламаларды анықтау процесінің бастапқы кезеңінде, Үш қала мен Уалла-Уалланың бизнес лидерлері аралық байланыс іздегеніне қарамастан, ең қолайлы бағыт болып сақталды. 1962 жылы Вашингтон тас жолдары комиссары Үш қала аймағындағы заң шығарушылардың өтініштерін тыңдағаннан кейін I-82 дәлізі үшін жаңа бағытты зерттеуге тапсырыс берді. Зерттеу I-82 жолын Үш қалаға жақындататын, аймақтан өтетін және Валлула көлінің бойымен оңтүстік-шығысқа қарай жалғасатын төрт негізгі дәлізді анықтады. Штаттар Уматилла өтпелі жолына адалдығын сақтап, 1963 жылдың қазан айында екі күндік қоғамдық тыңдаудан кейін Аттың Жыны бағытын ресми мақұлдады. Три-Сити және Уоллула бағыттары, ішінара, Конгресс Interstate бағдарламасына бөлген шақырымдардың шектеулі санына байланысты қабылданбады. Сенатор Магнусон мен Орегон конгрессмені Аль Ульман федералдық мақұлдау кезінде араласып, бағытты қайта зерттеуді талап етті. Кейін Магнусон Interstate жүйесіне қосымша заң жобасын ұсынды, оның ішінде Три-Ситиге бөлінетін қаражат, бірақ ол I-82 жобасынан бас тартылмас бұрын бірнеше жыл бойы Конгресс комитеттерінен өте алмады. 1968 жылы федералдық үкімет 45 шақырымдық құрылысқа 25 миллион доллар (қазіргі шақтағы құны) қаржы бөлді. Жаңа зерттеуді екі штат бірлесіп қаржыландырып, 1966 жылдың қыркүйегінде аяқтаған тәуелсіз фирмамен келісім жасасты. Зерттеу I-82 жолын Паско арқылы жүргізіп, Валлула көлінен кейін Пендлтон маңындағы I-80N-мен тоғыстыруды ұсынды. Орегон заң шығарушылары, әсіресе Уматилла аймағын өкілдік ететіндер, бағытқа қарсы болды және Вашингтонды Орегонға бағытталған трафикті "қалтадан шығарып алуға" тырысқаны үшін айыптады. Вашингтон штатының тас жолдары комиссиясы 1967 жылдың желтоқсанында Уоллула бағытына алдын ала мақұлдау берді, бұл шешімді қоғамдық жолдар бюросының аймақтық директоры қолдады, бірақ Орегон әріптесі қарсы болды. Орегон губернаторы Том Макколл сенатор Магнусонмен кездесіп, Три-Сити мен Уматилла портына қызмет ететін келісімдік бағытты ұсынды, ол 1968 жылдың ортасында басталған жаңа зерттеудің негізін құрады. 1969 жылдың мамырында Федералдық тас жолдар басқармасы (FHWA) жаңа келісім ұсынысын жариялады, ол I-82 жолын Уматилла арқылы жүргізіп, Три-Ситиге қызмет ету үшін I-182 жедел жолын қосуды көздеді. Вашингтон штатының тас жолдары комиссиясы 1969 жылдың шілдесінде келісімді мақұлдады, бірақ Орегон делегациясы Стэнфилд маңында батысқа қарай аяқталғаннан кейін Уоллула бағытын қолдағанын мәлімдеді. FHWA 1971 жылдың қазанында Уоллула бағытын мақұлдады, бірақ жергілікті жабайы табиғат аймақтарына, соның ішінде Макнари ұлттық жабайы табиғат паналауына зиян келтіруі мүмкін деген экологиялық белсенділердің наразылығы 1973 жылдың басында жоспарды қайта қарауға мәжбүр етті. Орегон комиссиясы Уматилла көпірін айналып өтетін барлық нұсқаларға қарсы болды, бұл Пендлтондағы тыңдаулардан алынған қоғамдық пікірді бейнеледі, ал Вашингтон комиссиясы Три-Сити мен Уалла-Уалла қарсы болған Уматилла маңындағы баламаларды қарастырды. 1973 жылдың соңында Три-Ситиден Уоллула бағытына қолдау әлсіреп, FHWA ұсынған I-182 келісімін қайта жаңғыртуға мүмкіндік берді. Вашингтон комиссиясы 1973 жылдың қазанында Кенневик пен Уматилла көпірін байланыстыратын, I-182 жедел жолымен Три-Ситиге жалғасатын Аттың Жыны төбелері арқылы өтетін келісімдік бағытты мақұлдады, ал Орегон комиссиясы оны сол жылдың желтоқсанында мақұлдады. Вашингтон штатының үкіметі сонымен қатар Уматилла көпірін Плимутпен байланыстыратын SR 143 жаңа мемлекеттік тас жолын құрды. FHWA бағыт шешімін мақұлдады, бірақ 1978 жылға дейін Орегондағы автокөлік жолы үшін жаңа бағыттарды ұсынуға әрекеттер жасалды.

The routing of I 82's southern half was altered several times during the planning process, which lasted until the early 1970s. Due to complications with the construction of a crossing at Blalock Island that was favored by the Port of Morrow, Oregon leaders lobbied for the interstate to cross farther east at the existing Umatilla Bridge. The Prosser–Umatilla route remained the favored alignment for both states in the early part of the process of identifying alternatives, despite growing opposition from business leaders in the Tri Cities and Walla Walla who sought an interstate connection. In 1962, the Washington highway commissioner ordered a new routing study for the I 82 corridor after hearing requests from legislators in the Tri Cities area. The study produced four general corridors, including alternatives that shifted I 82 closer to the Tri Cities, traversed the area, and continued southeastward along Lake Wallula. The states remained committed to the Umatilla crossing and formally approved the Horse Heaven routing after a two day public hearing in October 1963. The Tri Cities and Wallula routes were rejected, in part because of the limited supply of miles allotted by Congress to the Interstate program. Senator Magnuson and Oregon congressman Al Ullman intervened during the federal approval of the routing and called for a re study. Magnuson later proposed a bill to add to the Interstate system, including an allotment for the Tri Cities, but it failed to advance beyond Congressional committees for several years before quietly excluding I 82. In 1968, the federal government authorized $25 million in funding (equivalent to $ in dollars) for the 28 mile (45 km) addition. The new study was funded jointly by the two states and contracted to an independent firm that completed it in September 1966. The study recommended that I 82 be routed through Pasco and follow Lake Wallula to a junction with I 80N near Pendleton, Oregon legislators, particularly those representing the Umatilla area, remained opposed to the routing and accused Washington of trying to "pick pocket" traffic bound for Oregon. The Washington State Highway Commission gave preliminary approval to the Wallula route in December 1967, with support from the regional director of the Bureau of Public Roads, but their Oregon counterpart remained opposed. Oregon governor Tom McCall met with Senator Magnuson to propose a compromise route that would serve the Tri Cities and the Port of Umatilla, which would later form the basis of a new study begun in mid 1968. In May 1969, the Federal Highway Administration (FHWA), the successor to the Bureau of Public Roads, announced a new compromise proposal, routing I 82 through Umatilla and adding a spur route I 182 to serve the Tri Cities. The Washington State Highway Commission approved the compromise in July 1969, but the Oregon delegation expressed its support of the Wallula routing after it was modified to terminate farther west near Stanfield. The FHWA approved the Wallula alignment in October 1971, but protests from environmentalists over potential harm to local wildlife areas, including the McNary National Wildlife Refuge, forced the plan to be reconsidered in early 1973. The Oregon commission remained opposed to all options that bypassed the Umatilla Bridge, mirroring public opinion from hearings in Pendleton, while the Washington commission considered a narrowed set of options around Umatilla that were both opposed by the Tri Cities and Walla Walla. Support for the Wallula routing from the Tri Cities waned in late 1973, allowing for a revival of the I 182 compromise proposed by the FHWA. The Washington commission approved a compromise route along the Horse Heaven Hills connecting Kennewick to the Umatilla Bridge, along with the I 182 spur to the Tri Cities, in October 1973 and the Oregon commission approved it that December. The Washington state government also created a new state highway, SR 143, that connected the Umatilla Bridge to Plymouth. The FHWA approved the routing decision but as late as 1978, attempts were made to propose new alignments for the freeway in Oregon.

Құрылыс және ашылу

I-82 жолының ашылған алғашқы бөлігі Якиманың шығыс айналма жолы болды, ол 1950 жылдары PSH 3-ке жаңарту ретінде жоспарланған және 1963 жылдың қарашасында аяқталды. Кейіннен айналма автожол 3 шақырымға дейін оңтүстікке қарай 1965 жылдың тамызында Юнион Гэпке дейін, ал солтүстікке қарай 1967 жылдың тамызында Селаға дейін ұзартылды. Эленсбург пен Якима арасындағы 42 шақырымдық бөлім жоспарланғаннан ертерек қаржыландырылды, бұл ақша Сиэтл аймағындағы тоқтап қалған автокөлік жолы жобаларынан аударылды және құрылыс 1968 жылдың қазан айында басталды. 35 миллион долларлық автожол жобасы (доллардағы $ эквиваленті) шамамен 20 миллион текше метр топырақты қазуды талап етті және сейсмикалық қозғалысқа бақылау жасалатын жаңа геологиялық ақауды табуды жеңілдетті. WSDOT мердігерлері Солтүстік Америкадағы ең ұзын бетон аркаларды Fred G. Redmon көпірінде салды, ол сол аты бар қала маңындағы Селах өзенін кесіп өтеді. Якима аңғарындағы ірі құрылыс 1977 жылы Зилла мен Гренджер арасындағы 5 миллион долларлық (доллармен тең) бөлімнің құрылысымен және Проссердің айналма жолының құны 7,2 миллион долларға (доллармен тең) бағаланған. Автомобиль жолдары құрылысын жылдамдату 410-АҚ-ның ең нашар бөліктерін айналып өту үшін, оның ішінде бұрмалы автомобиль жолдары немесе жоғары қозғалыс жолдары. 1979 жылдың қаңтар айында 6 шақырымдық Зилла-Грангер автожолы ашылды, ал Проссер айналма жолы сол жылдың тамызында ашылды. Содан кейін I-82 жолын 1981 жылдың қаңтар айында Проссерден Грандвьюге дейін батысқа қарай 11 шақырымға созылып, 19 миллион доллар шығынға ұшырады. 24 шақырымдық байланыс қазіргі Якима автожолы мен Зилла автожолы арасында 1981 жылы 24 қарашада аяқталды және құрылысына 47 миллион доллар жұмсалды. Автомобиль жолының құрылысы Якима өзені мен оның айналасындағы аудандар арасында бөгет пайда етті, бұл үлкен су тасқынын нашарлатуға көмектесті; сонымен қатар жақын маңдағы бірнеше қиыршық тас орларын қазуды талап етті, олар кейін жергілікті оспрей популяциясын тамақтандыру үшін жеті форельді тоғанға айналдырылды. Якима аңғары автожолының Гренджерден Саннисайд пен Грандвьюге дейін 24 шақырым созылатын соңғы бөлігі 1982 жылы 29 қазанда, Якима аңғарының жобасын еске алу үшін салтанатты рәсімнен кейін ашылды. I 82-нің Три-Ситиді айналдырып, Уматилла көпіріне дейінгі бағытын 1972 жылы Бенттон округінің үкіметі мақұлдады, әдетте SR 14-ті ұстанғаннан кейін және Кенневикті оңтүстік-батысқа айналып өткен. I 82 және I 182 автомобиль жолдары 1980 жылы АҚШ Конгресінің жаңадан бөлінген қаражатынан 340 миллион доллар (доллармен есептегенде $ тең) жұмсалып, салынып басталды. Плимутты айналып өтіп, жаңа Уматилла көпірін дайындауға арналған 3 шақырымдық қысқа бөлім 1981 жылы 31 тамызда жол қозғалысына ашылды және оны салуға 5 миллион доллар (доллармен тең) шығын болды. Плимут пен Кенневиктің арасындағы 14-ші автожолдың қалған бөліктері 1983 және 1985 жылдар аралығында салынған және асфальтталған. US 395 жаңа автокөлік жолына 1985 жылы қайта орнатылды, бұл Wallula арқылы өткен бұрынғы сәйкестендіруді алмастырды, ал SR 14 Плимутқа дейін қысқартылды және SR 143 жойылды. I 82 шоссесінің соңғы бөлігі Вашингтон штатында, Кионадан Кенневиктің оңтүстігіндегі алмасу нүктесіне дейін 27 шақырым қашықтықта орналасқан. I 82 құрылысының барысында жұмысшылар Киона мен Плимут маңында мастодонт пен Колумбия мамонтына жататын екі қаңылтырлы тістерді тапты және оларды жергілікті археологтар қазып тапты. 1960 жылы салынған Проссер мен Киона арасындағы 19 шақырым бөлінген автомобиль жолы 1987 жылы 19.2 миллион доллар (доллармен тең) шығындалып, мемлекетаралық стандарттарға жаңартылды. 1985 жылы алғашқы көпірден 30 метр жоғары орналасқан солтүстікке қарай өтетін Уматилла көпірінің құрылысы басталды. Жаңа көпірдің құны 16,5 миллион долларды құрады (доллармен тең) және 1987 жылдың қазанында екі жыл бойы салынды. I 82 жолының соңғы бөлігі Umatilla мен Hermiston арасында 16 шақырым созылған, 1984 жылы ақпанда құрылысы басталды және 1988 жылы 20 қыркүйекте арналып, жол қозғалысына ашылды. Бұл сондай-ақ Орегон штатындағы мемлекетаралық автомобиль жолының соңғы бөлігі болды, ол 1176 шақырымды қамтыды. Оңтүстікке қарай өтетін Уматилла көпірі 5,2 миллион долларға (доллармен тең) қалпына келтіру жобасына ұшырап, 1990 жылдың шілдесінде қайта ашылды. I-82 құрылысының жалпы құны 1988 жылы 317 миллион доллар (доллармен тең), оның ішінде 288 миллион доллар (доллармен тең) Вашингтон қаласында және 29 миллион доллар (доллармен тең) Орегон қаласында жұмсалды деп бағаланды.

The first section of I 82 to open was the eastern bypass of Yakima, which was planned as an upgrade to PSH 3 in the 1950s and completed in November 1963. The bypass freeway was later extended 2 mile (3 km) southward to Union Gap in August 1965 and northward to Selah in August 1967. The 26 mile (42 km) section between Ellensburg and Yakima was funded earlier than scheduled, money being diverted from stalled freeway projects in the Seattle area, and construction began in October 1968. The $35 million freeway project (equivalent to $ in dollars) required the excavation of approximately 20 million cubic yards of dirt and facilitated the discovery of a new geologic fault that would be monitored for seismic movement. WSDOT contractors built the longest concrete arch spans in North America on the Fred G. Redmon Bridge, which crosses Selah Creek near the city of the same name. Major construction in the Yakima Valley began in 1977 with the building of a $5 million section (equivalent to $ in dollars) between Zillah and Granger, and a bypass of Prosser estimated to cost $7.2 million (equivalent to $ in dollars). Freeway construction was accelerated for sections bypassing the worst stretches of US 410, including winding highways or high traffic roads. The 4 mile (6 km) Zillah–Granger freeway opened in January 1979, and the Prosser bypass opened in late August the same year. I 82 was then extended 7 mile (11 km) westward from Prosser to Grandview in January 1981 at a cost of $19 million. A 15 mile (24 km) connection between the existing Yakima Freeway at Union Gap and the Zillah freeway was completed on November 24, 1981, and cost $47 million to construct (equivalent to $ in dollars). The freeway's construction created an embankment between the Yakima River and surrounding areas, which helped to worsen major floods; it also required the digging of several gravel pits nearby, which were later converted into seven trout stocked ponds that feed a local osprey population. The last section of the Yakima Valley Freeway to be built, running 15 mile (24 km) from Granger to Sunnyside and Grandview, was opened to traffic on October 29, 1982, shortly after a dedication ceremony to commemorate the Yakima Valley project. The routing of I 82 around the Tri Cities and to the Umatilla Bridge was approved by the Benton County government in 1972, generally following SR 14 and bypassing Kennewick to the southwest. Construction on I 82 and I 182 began in 1980, using $340 million (equivalent to $ in dollars) in newly earmarked funds from the U. S. Congress. A short, 2 mile (3 km) section bypassing Plymouth and preparing for the new Umatilla Bridge was opened to traffic on August 31, 1981, and cost $5 million to construct (equivalent to $ in dollars). The remaining sections on SR 14 between Plymouth and Kennewick were constructed and paved between 1983 and 1985. US 395 was re aligned onto the new freeway in 1985, replacing an earlier alignment that traveled through Wallula, while SR 14 was truncated to Plymouth and SR 143 was eliminated. The final section of I 82 within Washington state, spanning 17 mile (27 km) from Kiona to an interchange south of Kennewick, was dedicated on February 23, 1986, and opened the following month. During construction of I 82, a pair of fossilized tusks belonging to a mastodon and Columbian mammoth were found by workers near Kiona and Plymouth, respectively, and were excavated by local archaeologists. The existing 12 mile (19 km) divided highway between Prosser and Kiona, built in 1960, was upgraded to Interstate standards in 1987 at a cost of $19.2 million (equivalent to $ in dollars). Construction of the northbound Umatilla Bridge, located 100 feet (30 m) upriver from the original bridge, began in 1985. The new bridge cost $16.5 million (equivalent to $ in dollars) and was completed in October 1987 after two years of construction. The final section of I 82, extending 9.9 mile (16 km) between Umatilla and Hermiston, began construction in February 1984 and was dedicated and opened to traffic on September 20, 1988. It was also the final segment of the Interstate Highway system in Oregon, which spanned 731 mile (1176 km). The southbound Umatilla Bridge underwent a major $5.2 million (equivalent to $ in dollars) rehabilitation project and re opened in July 1990. The total cost to construct I 82 was estimated in 1988 to be $317 million (equivalent to $ in dollars), of which $288 million (equivalent to $ in dollars) was spent in Washington and $29 million (equivalent to $ in dollars) was spent in Oregon.

Кейінгі жылдар

I 80N 1980 жылы I 84 болып қайта нөмірленді, бұл Америкалық мемлекеттік автомобиль жолдары және көлік департаментінің (AASHTO) тапсырмасының бөлігі ретінде, қосымша маршруттарды жою және жолаушылардың шатасуын азайту мақсатында жасалды. I 82 тағайындамасы штаттық магистральдардың стандартты нөмірлеу жүйесіне сәйкес келмеді, ол солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа қарай созылған магистральдар үшін салыстырмалы түрде жоғарырақ нөмірлерді пайдаланады. 1970-ші жылдардағы I 82 нөмірін нөмірлеу жүйесімен сәйкес ету үшін қайта нөмірлеу туралы ұсыныс Вашингтон штатының Көлік департаменті тарапынан белгілерді ауыстырудың қымбаттылығы және қоғамдық шатасу мүмкіндігіне байланысты қабылданбады. 1999 жылы Орегон заң шығару жиналысы Орегонның Көлік департаментіне I 82-ні Калифорния немесе Невада шекарасына дейін ұзарту мүмкіндігін зерттеуді тапсырған заң қабылдады. Екі жылдан кейін аяқталған зерттеуде үш негізгі маршрут белгіленді, олар Орегонның шығысындағы қазіргі солтүстік-оңтүстік магистральдарды алмастыруы керек еді. Батыс маршруты Klamath Falls қаласынан Bend және Redmond қалалары арқылы Biggs Junction қаласына дейін 97-ші АҚШ тас жолымен жүретін еді, содан кейін I 84 арқылы I 82-ге қосылатын еді. Гермистон маңындағы Madras қаласынан басталатын және 218 және 207 тас жолдарымен таулы аймақ арқылы солтүстік-шығысқа қарай жүретін I 82-ге тікелей қосылатын маршруттың нұсқасы да болды. Шығыс маршруты Калифорния шекарасы мен Pendleton қаласы арасындағы 395-ші АҚШ тас жолымен жүретін еді, ол халық азырақ аймақтан өтіп, Burns және John Day қалаларына қызмет көрсететін еді. Зерттеу көрсеткендей, жаңа тас жол Орегонның шығысындағы экономикалық өсімге және Willamette Valley аймағындағы трафик азайтуға елеулі әсер етпесе де, алыс қашықтыққа саяхаттау үшін қолайлы балама маршрутты ұсынатын еді. Union Gap қаласындағы Valley Mall торабы 2009-2011 жылдары қайта жаңартылды, бұл орынды айналма жолдармен және қолданыстағы тас жол пандустарының орнына жаңа пандустармен алмастыруды қамтыды. 2010 жылы I 82-ні өткізетін екі эстакада бұзылып, болашақта кеңейту жобасын қабылдауға мүмкіндік беретін жаңа құрылымдармен ауыстырылды. 2010 жылдардың басында жасалған басқа ұсыныста Солтүстік Yakima қаласында I 82 үшін үшінші қатар қосу қарастырылды, бірақ ол Cascade Mill даму алаңында жаңа торап құрылысының пайдасына кейінге шегерілді. 2000-шы жылдарда Ellensburg және Yakima қалалары арасындағы Manastash Ridge-тегі тік көтерілісте жүк көліктері үшін қосымша қатарлар салу туралы ұсыныс жасалды, бірақ 2017 жылға дейін қаржыландырылмады. I 82-нің Kiona қаласындағы 224-ші штаттық тас жолымен қазіргі торабы 2016 жылы қайта жаңартылды және Red Mountain AVA-ға қызмет ететін жаңа тораппен толықтырылады. Жаңа торапты салу, шарап өндіру аймағына және West Richland маңындағы жаңа дамуға бағытталған трафикті аудару мақсатымен жергілікті саясаткерлер тарапынан 2000-шы жылдардың басында ұсынылды, бірақ штаттан қаржы алуға қол жеткізе алмады. Жоба 2019 жылдың қыркүйегінде федералдық шенеуніктер трафик көлемінің торапты құруды негіздеуге тым төмен екенін мәлімдегеннен кейін кейінге шегерілді.

I 80N was renumbered to I 84 in 1980 as part of a mandate by American Association of State Highway and Transportation Officials to eliminate suffixed routes and reduce traveler confusion. The designation of I 82 fell outside the standard numbering scheme for Interstates, which uses comparatively higher numbers for the northernmost east–west routes. A 1970s proposal to renumber I 82 to remain in compliance with the numbering scheme was rejected by the Washington State Department of Highways due to the cost of sign replacement and potential for public confusion. In 1999, the Oregon Legislative Assembly passed a bill directing the Oregon Department of Transportation to study a proposal for an extension of I 82 to the California or Nevada border. The study was completed two years later and outlined three general routes that would replace existing north–south highways in eastern Oregon. The westernmost route would follow US 97 from Klamath Falls through Bend and Redmond to Biggs Junction, relying on I 84 to complete its connection with I 82. A variation of the route with a direct connection to I 82 near Hermiston would branch off at Madras and travel northeastward through a mountainous region along Route 218 and Route 207. The easternmost route would follow US 395 between the California border and Pendleton, passing through a less densely populated region but serving Burns and John Day. The study found that a new freeway would have little effect on economic growth in eastern Oregon and congestion relief in the Willamette Valley, but would provide a suitable alternative route for long haul travel. The Valley Mall interchange in Union Gap was rebuilt from 2009 to 2011 using a series of roundabouts and a loop ramp to replace the existing freeway ramps. In 2010, two overpasses carrying I 82 were demolished and replaced with new structures that would accommodate a future widening project. A separate proposal in the early 2010s included a third lane for I 82 in northern Yakima, but it was postponed in favor of the building of a new interchange and east–west road at the Cascade Mill development site. A proposal to add climbing lanes for trucks on the steep grades in the Manastash Ridge between Ellensburg and Yakima was made in the 2000s and remains unfunded as of 2017. I 82's current interchange with SR 224 in Kiona was rebuilt in 2016 and will be supplemented with a new interchange serving the Red Mountain AVA. Construction of the new interchange, which was intended to divert traffic bound for the winery region and new development near West Richland, was proposed by local politicians in the early 2000s but failed to earn funding from the state. The project was postponed in September 2019 after federal officials stated that the traffic volumes would be too low to justify an interchange.