Оксфорд виконтының тарихы және мұрагерлік дауы

Кіріспе

Оксфурд виконты – Шотландия жұрлық атындағы атақ. Ол 1651 жылы сэр Джеймс Макгилл, 1-ші баронет үшін құрылды, сонымен бірге Шотландия жұрлық атындағы Кусланд лорды Макгиллдің қосалқы атағы, оның "еркек ұрпақтары мен кез келген мұрагері" үшін қалдырылды. Ол 1625 жылғы 19 шілдеде Новая Шотландия барондығында Макгиллдің баронеті болып тағайындалған болатын. Мұрагерлерге қалған бөлік – шотландтық тұжырым, ол бастапқы иеленушіден тікелей тумаған, бірақ иеленушінің еркек желісіндегі ата-бабаларынан тараған адамдарға мұрагерлікке рұқсат берді. Алайда, бірінші виконттың ұлы, екінші виконт қайтыс болғаннан кейін, оның қызы Кристиан лордтық пен виконттық лауазымдарын (1977 жылғы Лордтар палатасының шешіміне сәйкес, бұрыс) таилзи және қамтамасыз ету мұрагері ретінде қабылдады. Оның ұлы Роберт Мэтленд Макгилл 1733 жылы шотландтық өкілдік теңдесі сайлауында Оксфурд виконты болып дауыс берді. Алайда, 1977 жылы Лордтар палатасының артықшылықтар жөніндегі комитетінің шешімі бойынша барондық, лордтық және виконттыққа заңды мұрагер екінші виконттың туысы Дэвид Макгилл, де-юре үшінші Оксфурд виконты (1717 жылы қайтыс болды) болды. Ол сэр Джеймс Макгиллдің (1661 жылы қайтыс болған) үлкен ұлы, сэр Джеймс Макгиллдің (1579 жылы қайтыс болған) немересі, Оксфурдтың бірінші виконтының үлкен ағасы болды. Оның ұлы, төртінші виконт, өз талаптарын дәлелдеуге тырысты, бірақ сәтсіз болды. Содан кейін бұл мәселе көбінесе ескерілмей қалды. Алайда, артықшылықтар жөніндегі комитеттің шешіміне сәйкес, атақтардың заңды түрде жалғасуы келесідей болуы керек еді. Төртінші виконт қайтыс болғаннан кейін, талап оның туысы Джон Макгиллге, де-юре бесінші виконтқа өтті. Ол жоғарыда аталған сэр Джеймс Макгиллдің (1661 жылы қайтыс болған) үшінші ұлы, пастор Джон Макгиллдің немересі болды. Оның кіші ұлы Джордж Макгилл, де-юре жетінші виконт, Бонни Принц Чарльздың якобит әскерінде шайқасты, сотталды, бірақ кейін кешірілді. Оның шөбересі Джон Макгилл, де-юре оныншы виконт, барондық, лордтық және виконттық дәрежелерін қайта иеленді. 1906 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай барондық мәртебесіне қатысты мәселе оның пайдасына шешілді, бірақ лордтық пен виконттық әлі де тоқтатылған күйде қалды. Нәтижесінде оның ұлы Джордж Макгилл, де-юре он бірінші виконт, Макгиллдің он бірінші баронеті болды. Ол лордтық пен виконттықты қайта жандандыру туралы өтініш білдіруді жалғастырды. Алайда, 1977 жылға дейін ғана оның ұлы сэр Дональд Макгилл, Макгиллдің 12-ші баронеті, Лордтар палатасының артықшылықтар жөніндегі комитетінде талаптары қабылданды және Лордтар палатасына он екінші Оксфурд виконты ретінде шақыру қағазы берілді. Оның інісі, он үшінші виконт, Лордтар палатасының спикерінің орынбасары болды және 1999 жылғы Лордтар палатасы заңы қабылданғаннан кейін Лордтар палатасында қалуға рұқсат етілген тоқсан тұқым қуалайтын теңгердің бірі болды. Оның орнын үлкен егіз ұлы иеленді. 2022 жылдан бастап ол атақтардың қазіргі иегері. Атақ иелері көбінесе өздерін техникалық тұрғыдан дұрыс емес "Оксфурд виконты" деп атайды, бірақ дұрыс формасы "Оксфурд виконты" да қолданылады. Виконттық атауы "Оксфурд" деп айтылады. Виконттардың ордасы – Макгиллдер 16 ғасырда салған Мидлотиандағы алғашқы Оксенфорд қамалы. Оксфурд виконты – Макгилл кланының тұқым қуалайтын клан басшысы.

Viscount of Oxfuird is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1651 for Sir James Makgill, 1st Baronet, along with the subsidiary title of Lord Makgill of Cousland, also in the Peerage of Scotland, with remainder to his "heirs male of tailzie and provision whomsoever". He had already been created a Baronet, of Makgill, in the Baronetage of Nova Scotia on 19 July 1625, with remainder to heirs male whatsoever. The remainder to heirs male whatsoever was a Scottish concept that permitted inheritance by persons not descended from the original grantee, but descended in the male line from male line ancestors of the grantee. However, on the death of the first Viscount's son, the second Viscount, the Lordship and Viscountcy were assumed (wrongfully according to a 1977 decision by the House of Lords) by his daughter Christian, as heir of tailzie and provision. Her son Robert Maitland Makgill also voted as Viscount of Oxfuird at the election of Scottish representative peer in 1733. However, according to a decision by the Committee for Privileges of the House of Lords in 1977 the rightful heir to the Baronetcy, Lordship and Viscountcy was the second Viscount's kinsman David Makgill, the de jure third Viscount of Oxfuird (d. 1717). He was the eldest son of Sir James Makgill (d. 1661), grandson of Sir James Makgill (d. 1579), great uncle of the first Viscount of Oxfuird. His son, the fourth Viscount, attempted to prove his claim, but was unsuccessful. Thereafter, the matter was generally left alone. However, according to the decision by the Committee for Privileges, the rightful descent of the titles was to have been as follows. On the death of the fourth Viscount the claim passed to his kinsman John Makgill, the de jure fifth Viscount. He was the grandson of Reverend John Makgill, third son of the aforementioned Sir James Makgill (d. 1661). His younger son George Makgill, the de jure seventh Viscount, fought in the Jacobite army of Bonnie Prince Charles, was attainted but later pardoned. His great grandson John Makgill, the de jure tenth Viscount, resumed the claim to the Baronetcy, Lordship and Viscountcy. Shortly after his death in 1906 the matter was resolved in his favour in regard to the Baronetcy, but the Lordship and Viscountcy still remained dormant. Consequently, his son George Makgill, the de jure eleventh Viscount, became the eleventh Baronet, of Makgill. He continued to petition for the revival of the lordship and viscountcy. However, it was not until 1977 that his son Sir Donald Makgill, 12th Baronet, of Makgill, had the claim admitted by the Committee for Privileges of the House of Lords and was issued with a writ of summons to the House of Lords as the twelfth Viscount of Oxfuird. His nephew, the thirteenth Viscount, was a Deputy Speaker of the House of Lords and was until his death in 2003 one of the ninety elected hereditary peers that were allowed to remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999. He was succeeded by his eldest twin son. as of 2022 he is the present holder of the titles. Holders of the title often style themselves, technically incorrectly, as 'Viscount Oxfuird', although the correct form 'Viscount of Oxfuird' is also used. The title of the Viscountcy is pronounced "Oxfurd". The Viscounts' seat was the original Oxenfoord Castle in Midlothian, built by the MakGills in the 16th century. The Viscount of Oxfuird is the hereditary Clan Chief of Clan Makgill.