Индиана аймағы (1800-1816): АҚШ-тың солтүстік-батыс аймағынан құрылған алғашқы аймақ. Астанасы Винсенс, кейін Коридонға көшті. Жерді біріктіру, үндістермен келісім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1800–1816 жылдардағы АҚШ аумағы
1800–1816 territory of the United States
Индиана территориясы, ресми түрде Индиана территориясы, 1800 жылдың 7 мамырында президент Джон Адамс қол қойған заңмен құрылды. Бұл, 1800 жылдың 4 шілдесінен 1816 жылдың 11 желтоқсанына дейін, территорияның қалған оңтүстік-шығыс бөлігі Индиана штаты ретінде Одаққа қабылданған кезде, АҚШ-тың ұйымдастырылған бөлігі болды. Территорияның бастапқы ауданы шамамен [ауданы көрсету керек], бірақ Мичиган территориясы (1805) және Иллинойс территориясы (1809) құрылғанда оның көлемі азайды. Индиана территориясы – 1787 жылғы Солтүстік-Батыс жарғысы бойынша ұйымдастырылған Солтүстік-Батыс территориясының жерінен құрылған алғашқы жаңа территория. Территорияның орталығы Уабаш өзеніндегі Винсенстің ескі француз бекінісінің маңындағы елді мекен болды, 1813 жылы ол Огайо өзенінің жанындағы Коридон қаласына көшірілді. Территорияның алғашқы губернаторы Уильям Генри Харрисон, жергілікті халықпен келісімдер жасауға қатысты, нәтижесінде тайпалық жерлер АҚШ үкіметіне берілді, бұл аумақты одан әрі қоныстандыруға жағдай жасады. 1809 жылы АҚШ Конгресі территория үшін екі палаталы заң шығару органы құрды, оған халық сайлаған Өкілдер палатасы және Заң шығару кеңесі кірді. Сонымен қатар, территориялық үкімет негізгі көлік желісі мен білім беру жүйесін жоспарлауды бастады, бірақ соғыс салдарынан территорияның штат болу жолы кейінгі уақытқа шегерілді. Текумсе соғысы басталғанда, территория соғыстың алдыңғы қатарында болды, Харрисон Типпекано шайқасында (1811) және 1812 жылғы соғыс кезінде Канадаға жасалған шабуылда әскери күштерге жетекшілік етті. Харрисон территориялық губернатор лауазымынан кеткеннен кейін Томас Пози тағайындалды, бірақ конгрессмен Джонатан Дженнингс басқаратын оппозициялық партия территориялық істерге ықпал етіп, штат болуды талап ете бастады. 1816 жылдың маусымында Коридон қаласында конституциялық конвент өткізілді, онда 1816 жылдың 29 маусымында штат конституциясы қабылданды. Жаңа штаттық үкіметке лауазымдарды толтыру үшін тамыз айында жалпы сайлау өтті, қарашада жаңа лауазым иелері ант берді және территория таратылды. 1816 жылдың 11 желтоқсанында президент Джеймс Мэдисон Индиананы Одаққа он тоғызыншы штат ретінде қабылдаған конгресс актісіне қол қойды.
The Indiana Territory, officially the Territory of Indiana, was created by an organic act that President John Adams signed into law on May 7, 1800, to form an organized incorporated territory of the United States that existed from July 4, 1800, to December 11, 1816, when the remaining southeastern portion of the territory was admitted to the Union as the state of Indiana. The territory originally contained approximately of land, but its size was decreased when it was subdivided to create the Michigan Territory (1805) and the Illinois Territory (1809). The Indiana Territory was the first new territory created from lands of the Northwest Territory, which had been organized under the terms of the Northwest Ordinance of 1787. The territorial capital was the settlement around the old French fort of Vincennes on the Wabash River, until transferred to Corydon near the Ohio River in 1813. William Henry Harrison, the territory's first governor, oversaw treaty negotiations with the Native inhabitants that ceded tribal lands to the U. S. government, opening large parts of the territory to further settlement. In 1809 the U. S. Congress established a bicameral legislative body for the territory that included a popularly elected House of Representatives and a Legislative Council. In addition, the territorial government began planning for a basic transportation network and education system, but efforts to attain statehood for the territory were delayed due to war. At the outbreak of Tecumseh's War, when the territory was on the front line of battle, Harrison led a military force in the opening hostilities at the Battle of Tippecanoe (1811) and in the subsequent invasion of Canada during the War of 1812. After Harrison resigned as the territorial governor, Thomas Posey was appointed to the vacant governorship, but the opposition party, led by Congressman Jonathan Jennings, dominated territorial affairs in its final years and began pressing for statehood. In June 1816 a constitutional convention was held at Corydon, where a state constitution was adopted on June 29, 1816. General elections were held in August to fill offices for the new state government, the new officeholders were sworn into office in November, and the territory was dissolved. On December 11, 1816, President James Madison signed the congressional act that formally admitted Indiana to the Union as the nineteenth state.
Географиялық шекаралар
Индиана территориясы 1800 жылы құрылғанда, оның бастапқы шекарасына Солтүстік-Батыс территориясының батыс бөлігі кірді. Бұл Огайо өзенінен басталатын және Кентукки өзенінің сағасының қарсы жағалауынан солтүстік-шығысқа қарай қазіргі батыс Огайодағы Форт-Рекувериге дейін, содан соң АҚШ пен Канада шекарасына дейін, шамамен 84 градус 45 минут батыс бойлық бойынша жүретін сызықтың солтүстік-батысындағы аумақты қамтиды. Алғашында бұл аумаққа қазіргі Индиана штатының көп бөлігі, қазіргі Иллинойс және Висконсин штаттарының барлығы, қазіргі Миссисипи өзенінің шығысында орналасқан қазіргі Миннесота штатының бір бөлігі, қазіргі Мичиган штатының Жоғарғы және Төменгі жарты аралының батыс жартысы және қазіргі Огайо штатының Форт-Рекувериден солтүстік-батысқа қарай орналасқан тар жолағы кірді. Бұл соңғы учаске 1803 жылы Огайо штат мәртебесіне ие болғаннан кейін Огайоның бір бөлігіне айналды. Индиана территориясының оңтүстік-шығыс шекарасы 1803 жылы Огайо штат болған кезде Ұлы Майами өзенінің сағасына қарай жылжытылды. Сонымен қатар, қазіргі Мичиганның шығыс бөлігі Индиана территориясына қосылды. 1805 жылы солтүстікке қарай Мичиган территориясы құрылғанда және 1809 жылы батысқа қарай Иллинойс территориясы құрылғанда территорияның географиялық аумағы одан әрі қысқарды.
When the Indiana Territory was formed in 1800, its original boundaries included the western portion of the Northwest Territory. This encompassed an area northwest of a line beginning at the Ohio River, on the bank opposite the mouth of the Kentucky River, extending northeast to Fort Recovery in present day western Ohio, and north to the border between the United States and Canada along a line approximately 84 degrees 45 minutes West longitude. The territory initially included most of the present day state of Indiana; all of present day states of Illinois and Wisconsin; fragments of present day Minnesota that were east of the Mississippi River; nearly all of the Upper Peninsula and the western half of the Lower Peninsula of present day Michigan; and a narrow strip of land in present day Ohio that was northwest of Fort Recovery. This latter parcel became part of Ohio when it attained statehood in 1803. The Indiana Territory's southeast boundary was shifted in 1803 when Ohio became a state, to the mouth of the Great Miami River. In addition, the eastern part of present day Michigan was added to the Indiana Territory. The territory's geographical area was further reduced in 1805 with the creation of the Michigan Territory to the north, and in 1809 when the Illinois Territory was established to the west.
Сот соты
Индиана территориясы құрылған кезде 1787 жылғы Ережеде аумақтық үкіметтің өкілдігі жоқ кезеңінде (1800-1804 жылдары) халық сайлаған аумақтық үкімет туралы ешқандай ереже болмады. Сот және заң шығару функцияларын біріктірген аумақтық губернатор мен үш судья аумақты басқару үшін заңдарды қабылдады. Аумақтық губернатормен заңнамалық мәселелер бойынша жұмыс істеуден өзге, аумақтық судьялар жалпы соттың төрағалық етушілері болды. Индиана территориясы 1805 жылы үкіметтің жартылай заң шығарушы кезеңіне өткен кезде, заң шығарушы орган біртіндеп басымдыққа ие болды, ал судьялар сот істеріне көбірек назар аударды. 1814 жылы, аймақ штатқа айналуға ұмтылғанда, үш округтік сот құрылды. Губернатор Пози Айзек Блэкфорд, Джесси Линч Холман және Элайджа Спаркс округтік соттардың төрағалары болып тағайындалды. 1815 жылдың басында Спаркс қайтыс болғаннан кейін, оның орнына Джеймс Нобл тағайындалды.
When the Indiana Territory was created, the Ordinance of 1787 made no provision for a popularly elected territorial government in the non representative phase of territorial government (1800 to 1804). Acting as the combined judicial and legislative government, the territorial governor and the three judges adopted the laws to govern the territory. In addition to working with the territorial governor on legislative issues, the territorial judges presided over the general court. When the Indiana Territory entered the semi legislative phase of government in 1805, the legislature gradually became the dominant branch, and the judges focused on judicial matters. In 1814, as the territory progressed toward statehood, three circuit courts were established. Governor Posey appointed Isaac Blackford, Jesse Lynch Holman, and Elijah Sparks as presiding judges over the circuit courts. James Noble was appointed to replace Sparks following Sparks' death in early 1815.
Заң шығарушы орган
Индиана территориясы үкіметтің жартылай заңнамалық кезеңіне кірген кезде, аумақтық тұрғындарға екіпалаталы заң шығарушы органның төменгі палатасына өкілдерді сайлауға рұқсат берілді. Президент Джефферсон Заңнамалық кеңестің (заң шығарушы органның жоғарғы палатасы) бес мүшесін таңдау міндетін губернаторға жүктеді, ол төменгі палата ұсынған он кандидаттың тізімінен таңдады. Жаңа заң шығарушы орган құрылғаннан кейін, аумақтағы әрбір округке Өкілдер палатасына (заң шығарушы жиналыстың төменгі палатасы) өкілдерді сайлау құқығы берілді. Төменгі палатаға бастапқыда жеті өкіл кірді: Дирборн округінен біреу, Кларк округінен біреу, Нокс округінен екеу, Сент-Клэр округінен екеу және Рэндольф округінен біреу. Губернатор Харрисон вето құқығын, сондай-ақ жалпы атқарушылық және тағайындау өкілеттіктерін сақтап қалды, ал заң шығарушы жиналыс заңдар қабылдауға құқылы болды, бірақ олар күшіне ену үшін губернатордың бекітілуі керек болды. Аумақтық басқарудың өзгеруі аумақтық судьялардың заң шығару өкілеттіктерін де жойды, нәтижесінде аумақтық сот тек сот билігімен ғана қалды. Бұл екіпалаталы заң шығару құрылымы аумақтың барлық қалған уақытында өзгеріссіз сақталды.
When the Indiana Territory entered its semi legislative phase of government, territorial inhabitants were allowed to elect representatives to the lower house of its bicameral legislature. President Jefferson delegated the task of choosing the five members of the Legislative Council (upper house of the legislature) to the governor, who chose from a list of ten candidates provided by the lower house. After the formation of the new legislative body, each county in the territory was granted the right to elect representatives to the House of Representatives (the legislative assembly's lower house). The lower house initially included seven representatives: one from Dearborn County, one from Clark County, two from Knox County, two from St. Clair County, and one from Randolph County. Governor Harrison retained his veto powers as well as his general executive and appointive authority, while the legislative assembly had the authority to pass laws, subject to the governor's approved before they could be enacted. The change in territorial governance also removed the territorial judges' legislative powers, leaving the territorial court with only its judicial authority. This bicameral legislative structure remained unchanged for the remainder of the territory's existence.
Аумақтық қаржы
Заң шығару кезеңі болмағанда, федералды үкімет губернатордың, үш мүшелі сот кеңесінің және аумақтық хатшының жалақысын төледі, бұл жылына шамамен 5500 долларға бағаланды. Сонымен қатар, баспа, пошта және жалдау ақысы сияқты басқа да шығындарды жабу үшін шамамен 200 долларлық кіші қор бөлінді. Федералды үкімет қазынашы мен бас прокурор сияқты қосымша мемлекеттік кеңселерді қаржыландырмады. Бұл лауазымдардың жалақысы аумақтың қазынасынан төленді. Жартылай заңнамалық кезеңде федералды үкімет аумақтық губернатордың, судьялардың және хатшының жалақысын жылына шамамен 6687 доллар төледі. Аумақтық қазына заң шығарушылық шығындарды, сондай-ақ қазынашының, аудитордың, бас прокурордың және канцлердің жалақысын қаржыландыруға жауапты болды. Аумақтық қазынашы баспа, үй жалдау, кеңсе заттары, және басқа да материалдық-техникалық жабдықтау мен қызметтер сияқты операциялық шығындарды төледі. Бұл шығындар жылына 10 000 долларға бағаланды. Аумақтың кірісі шектеулі болды, негізгі көзі – федералды жерлерді сатудан түскен қаражат. Басқа кірістер салықтар, лицензиялар және акциздерден түсті. 1811 жылы жер иелерінен жиналатын мүлік салығы жердің ауданы мен сапасына негізделді, ал бұрын бұл салықтар жер құнына негізделген. Аумақтық округтерге де салықтар жиналды. 1815 жылдан бастап кейбір өндірілген тауарларға салық салына бастады, бұл аумақтық үкімет үшін қосымша қаражатты қамтамасыз етті. 1812 жылғы соғыс кезінде аумақтың кірісі күрт төмендеді, өйткені көптеген салық төлеушілер өздерінің қарызын төлей алмады, ал олардың жерлері федералды үкіметке қайтарылды. Қаржылық қиындықтар соғыс аяқталғанға дейін штат болу қозғалысын да кешіктірді. Мысалы, 1813 жылы аумақтың қазынасында бар болғаны 2,47 доллар болды. Қазынаны толтыру үшін салық ставкалары өзгертілді және кірістің жаңа түрлері енгізілді. Бұл өзгерістерге кейбір салықтарды азайту, басқаларын арттыру және кірісті тұрақтандыру үшін кейбір кәсіпкерлікке лицензия беру талаптарын енгізу кірді. Бірінші аумақтық аудитор Уильям Принс екі аумақтық округтен салық жинамағаны үшін аумақтың кіріс тапшылығына кінәланды. Аумақтың халқының өсуі түрлі салықтарды, соның ішінде мүлік салығы мен мемлекеттік жерлерді сатудан түскен салықтарды жинау арқылы оның қаржылық жағдайын жақсартуға көмектесті. Алайда, жаңа округтер мен қалалар құрылған сайын үкіметтік шығындар да өсті, бұл жаңа мемлекеттік кеңселерді ашу қажеттігін тудырып, үкіметтің жалпы көлемін одан әрі ұлғайтты.
During the non legislative phase, the federal government paid the salaries of the governor, the three member judicial council, and the territorial secretary, which cost about $5,500 per year. In addition, a small fund of approximately $200 covered other expenses such as printing, postage, and rent. The federal government did not provide funds for any additional governmental offices such as the treasurer and attorney general. Salaries for these officials were paid from the territory's treasury. In the semi legislative phase, the federal government paid the salaries of the territorial governor, judges, and secretary at a cost of approximately $6,687 per year. The territorial treasury was responsible for funding legislative expenses, as well as the salaries of the treasurer, auditor, attorney general, and chancellor. The territorial treasurer also paid operational expenses such as printing, rent, stationery, and other supplies and services. These expenses were estimated to cost $10,000 per year. Revenue for the territory was limited, with the primary source of funds coming from the sale of federal lands. Other revenue came from the collection of duties, licenses, and excise taxes. In 1811 property taxes collected from landowners were based on the numbers of acres and its rating; previously, these taxes were based on land values. Taxes were also collected for territorial counties to use. After 1815 taxes were levied on some types of manufactured goods to provide additional funds for the territorial government. Territorial revenue fell to critical levels due to the War of 1812, when many of the territory's taxpayers were unable to pay what they owed ,and their land reverted to the federal government. Financial issues also caused the movement for statehood to be delayed until after the war's end. At one point during 1813, for example, the balance in territory's treasury was a meager $2.47. To increase the treasury, tax levies were modified and new forms of revenue were established. These changes included reductions in some taxes, increases in others, and implementing licensing requirements for some types of business ventures in order to stabilize revenue. William Prince, the first territorial auditor, was also blamed for the territory's revenue shortage because he had failed to collect taxes from two territorial counties. Growth of territory's population helped improve its financial situation through the collection of various taxes, including property taxes and taxes on sale of public lands. However, governmental expenses also increased as new counties and towns were formed, causing the need for new governmental offices and further increases in the government's overall size.
Саяси мәселелер
Индиананың аумақтық тарихындағы басты саяси мәселе құлдық еді; алайда, басқа да мәселелер болды, оның ішінде үндістердің мәселелері, Индиана территориясының бөлігінен солтүстік және батыс аумақтарының құрылуы, аумақтық өзін-өзі басқарудың жетіспеушілігі және Конгрестегі өкілдік туралы алаңдаушылық, сондай-ақ Харрисонның аумақтық губернатор ретіндегі әрекеттеріне үздіксіз сын. Бұл мәселелердің көпшілігі Индиана штат мәртебесіне ие болғанға дейін шешілді. Мичиган және Иллинойс территорияларының құрылуы аумақтың географиялық өлшемдері туралы пікірталасты аяқтады. Аумақтық басқарудың екінші кезеңінде үкіметтің демократиялануы билікті бастапқыда аумақтық губернатор мен сот кеңесінің қолына бергеннен кейін, сайланған өкілдерден тұратын заң шығарушы органға және АҚШ Өкілдер палатасына делегатқа ауыстырды. Аумақта құлдыққа рұқсат беру мәселесі 1810 жылы шешілді; алайда, губернатор Харрисонға сын-пікірлер, оның билігінің көп бөлігі аумақтық заң шығарушылар мен судьяларға берілгеннен кейін де жалғасты. 1803 жылы Харрисон мен жалпы сот судьялары 1787 жылғы Жарлықты айналып өту үшін Индиана территориясында құлдыққа келісімшарт бойынша жұмыс істеу заңдарын қолдану арқылы рұқсат беру үшін заң қабылдады. Бұл заң бойынша, аумақтан тыс жерде иеленген немесе сатып алынған ересек құлдар аумаққа әкеліне алатын және құл иесі белгілеген мерзімге жұмысқа тартылатын болды. 1805 жылы аумаққа Конгресте өкілдік берілгеннен кейін Парк Конгреске Алтыншы бапты он жылға тоқтата тұру туралы заң қабылдауға қол жеткізді, бұл қаулымен қамтылған аумақтарға өз аумақтарында құлдықты заңдастыруға мүмкіндік берді. Харрисонның Индиана территориясында құлдыққа рұқсат беру әрекеттері аумақтың шығыс бөлігінде қоныстанған квакерлерден күшті қарсылыққа ұшырады. Олар құлдыққа қарсы партия құрды. Кларк округының тұрғыны Дэвис Флойд 1805 жылғы сайлауда аумақтың Өкілдер палатасына сайланған құлдыққа қарсы жалғыз өкіл болды, бірақ Харрисонның аумақта құлдықты заңдастыру шараларын Сент-Клэр округының екі өкілі тоқтатты, егер Харрисон олардың жеке аумақ құру туралы өтінішін қолдамаса, құлдықты рұқсат етуден бас тартты, ал Харрисон бұған қарсы болды. 1809 жылы, Конгресс Мичиган территориясын құрғаннан кейін бес жыл өткен соң, Сент-Клэр округының қоныс аударушылары Конгреске жеке аумақ құру туралы өтініш берді. Харрисонның наразылығына қарамастан, Конгресс Индиана территориясының батыс бөлігінен Иллинойс территориясын құруға келісім берді, сонымен қатар Индиана территориясының тұрғындарына АҚШ Өкілдер палатасына делегат сайлауға және аумақтың Заң шығарушы кеңесінің (жоғарғы палата) мүшелерін сайлауға құқық берді. Осы өзгерістердің нәтижесінде саяси күші әлсіреген Харрисон 1809 жылғы сайлаудан кейін құлдыққа қарсы партия билікке келген кезде аумақтық заң шығарушы органмен келіспеушілікке түсті. Сайлаушылар оның құлдыққа қатысты көптеген жоспарларын қабылдамады, ал 1810 жылы аумақтық заң шығарушы орган Харрисон мен сот 1803 жылы қабылдаған келісімшарт заңдарын жойды.
The major political issue in Indiana's territorial history was slavery; however, there were others, including Indian affairs, the formation of northern and western territories from portions of the Indiana Territory, concerns about the lack of territorial self government and representation in Congress, and ongoing criticisms of Harrison's actions as territorial governor. Most of these issues were resolved before Indiana achieved statehood. The formations of the Michigan Territory and the Illinois Territory ended the debate about the territory's geographical size. In the second phase of territorial governance, the increasing democratization of the government shifted the authority initially placed in the hands of the territorial governor and a judicial council to a legislative branch of elected representatives and a delegate to the U. S. House of Representatives. The debate over the issue of allowing slavery in the territory was settled in 1810; however, criticism of Governor Harrison continued, even after much of his authority was transferred to territorial legislators and judges. In 1803 Harrison and the general court judges passed legislation that evaded the Ordinance of 1787 in order permit slavery in the Indiana Territory through the use of indentured servitude laws. The bill allowed adult slaves owned or purchased outside the territory to be brought into the territory and bound into service for fixed terms set by the slave owner. After the territory was granted representation in Congress in 1805, Parke was able to get Congress to pass legislation to suspend Article Six for ten years, granting the territories covered under the ordinance the ability to legalize slavery in their territories. Harrison's attempts to allow slavery in the Indiana Territory caused a significant opposition from the Quakers who had settled in the eastern part of the territory. They responded by forming an anti slavery party. Davis Floyd of Clark County was the only anti slavery representative elected to the territory's House of Representatives in the 1805 election, but Harrison's measures to legalize slavery in the territory were blocked by the two representatives from St. Clair County, who refused to authorize slavery unless Harrison supported their request for a separate territory, which Harrison opposed. In 1809, five years after Congress established the Michigan Territory, the St. Clair County settlers successfully petitioned Congress for the formation of a separate territory. Despite Harrison's disapproval, Congress approved the formation of the Illinois Territory from the western portion of the Indiana Territory, in addition to granting the inhabitants of the Indiana Territory the right to elect a delegate to the U. S. House of Representatives and members of the territory's Legislative Council (upper house). Harrison, whose political power was reduced by these changes, found himself at odds with the territorial legislature when the anti slavery party came to power after the 1809 elections. Voters promptly rebuffed many of his plans for slavery, and in 1810 the territorial legislature repealed the indenturing laws that Harrison and the judicial court had enacted in 1803.
Үкімет орнын ауыстыру
Индиана территориясының астанасы 1800 жылдан 1813 жылға дейін Винсенсте орналасқан, содан кейін аумақтық заң шығарушы орган оны Коридонға көшірді. 1809 жылы Индиана территориясының батыс бөлігінен Иллинойс территориясы құрылғаннан кейін, бастапқыда аумақтың орталығында жатқан Винсенс енді оның батыс шетінде қалды. Аумақтық заң шығарушы орган 1812 жылғы соғыстың басталуы Винсенске шабуылға алып келуі мүмкін деп алаңдады, нәтижесінде үкіметтің орнын аумақтың халқы шоғырланған жерге жақын жерге көшіру туралы шешім қабылдады. Коридоннан басқа, Мэдисон, Лоуренсбург, Вевей және Джефферсонвилл қалалары да жаңа астана орны ретінде қарастырылды. 1813 жылдың 11 наурызында аумақтық заң шығарушы орган Коридонды аумақтың жаңа үкімет орталығы деп таңдады, бұл шешім 1813 жылдың 1 мамырынан күшіне енді. Харрисон өзі құрылған, аты берілген және жері бар Коридон қаласын жақтады. 1813 жылы аумақтық заң шығарушы органға Коридонда жаңа округтік сот ғимараты салынып жатқаны және жаңа ғимарат олардың отырыстары үшін де пайдаланылуы мүмкін екені (бұл үлкен үнемдеуге мүмкіндік береді) хабарланды, соның салдарынан аумақтық астананы Коридонға көшіру туралы шешім қабылданды. Капитолий ғимаратының құрылысы 1814 жылы басталды және 1816 жылға қарай дерлік аяқталды.
The capital of the Indiana Territory remained in Vincennes from 1800 to 1813, when the territorial legislature moved it to Corydon. After the Illinois Territory was formed from the western portion of the Indiana Territory in 1809, Vincennes, which was initially situated in the center of the territory, was now on its far west edge. The territorial legislature was also becoming increasingly fearful that the outbreak of the War of 1812 could cause an attack on Vincennes, resulting in their decision to move the seat of government to a location closer to the territory's population center. In addition to Corydon, the towns of Madison, Lawrenceburg, Vevay, and Jeffersonville were considered as potential sites for the new capital. On March 11, 1813, the territorial legislature selected Corydon as the new seat of government for the territory, effective May 1, 1813. Harrison favored Corydon, a town he had founded, named, and where he owned an estate. In 1813, after it was brought to the territorial legislature's attention that plans were underway to construct a new county courthouse in Corydon and the new building could also be used for its assemblies (a significant cost savings), the government made the decision to relocate the territorial capital to Corydon. Construction on the capitol building began in 1814 and was nearly finished by 1816.
Жаңа аумаққа атау беру
Индиана, яғни "Индейлер жері" деген мағынасы, Огайо өзенінің солтүстігіндегі аумақтың көп бөлігін әлі де жергілікті американдықтар мекендегенін көрсетеді. "Индиана" сөзінің ресми қолданылуы 1768 жылға дейін созылды, ол кезде Ирокез конфедерациясының алты тайпасы қазіргі Батыс Вирджиния штатындағы жердің бір бөлігін сақтап, оны Огайо өзені аңғарындағы жергілікті тайпалармен сауда жасаған, Филадельфияда орналасқан жиырма бес мүшелі сауда компаниясына берді. Компания бұл жерді бұрынғы иелерінің құрметіне Индиана деп атады. 1776 жылы жер құқығы Индиана жер компаниясына беріліп, сатылымға қойылды; бірақ Вирджиния штатының үкіметі бұл талапқа қарсылық білдіріп, жер өзінің шекарасында болғандықтан, заңды иесінің өзі екенін мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Соты бұл мәселені қарап, 1798 жылы компанияның жерге құқығын жойды. Екі жыл өткен соң, Конгресс жаңа аумаққа Индиана жер компаниясының атын берді.
Indiana, meaning "Land of the Indians", references the fact that most of the area north of the Ohio River was still inhabited by Native Americans. Formal use of the word Indiana dates from 1768, when the Six Nations of the Iroquois Confederacy reserved about of land in the present day state of West Virginia and deeded it to a twenty five member Philadelphia based trading company that engaged in trade with the native tribes in the Ohio River valley. The company named their land claim Indiana, in honor of its previous owners. In 1776 the land claim was transferred to the Indiana Land Company and offered for sale; however, the government of Virginia disputed the claim, arguing that it was the rightful owner because the land fell within its boundaries. The United States Supreme Court took up the case and extinguished the company's right to the land in 1798. Two years later, Congress applied the Indiana Land Company's name to the new territory.
Батыс экспансиясы мен қақтығыстар
1785 жылғы Жер туралы заңның және 1787 жылғы Солтүстік-Батыс заңнамасының қабылдануы АҚШ үкіметін батысқа қарай кеңею жоспарларын жалғастыруға міндеттеді. Батыс жерлерін мекендеген үндістермен арадағы қарым-қатынастың шиеленісуі Солтүстік-Батыс үнді соғысына әкеп соқты. 1790 жылдың күзінде генерал Джозиа Хармар басқаратын американдық әскерлер қазіргі Индиана штатындағы Форт-Уэйн маңында Майами тайпасын қууға тырысып, сәтсіз аяқтап, кері шегінуге мәжбүр болды. Сол уақытта майор Жан Франсуа Хамтрамк Форт-Нокстан Вейа, Потаватоми және Кикапу елді мекендеріне экспедиция ұйымдастырды, бірақ оның жасағында жолға жеткілікті азық-түлік болмағандықтан Винсенске қайта оралуға тура келді. 1791 жылы Солтүстік-Батыс аймағының губернаторы генерал-майор Артур Сент-Клэр 2700 шамасындағы әскермен аймақта бекіністер тізбегін құрып, тыныштық орнату мақсатында науқан жүргізді. 1791 жылғы 3 қарашаның таңында Бас Керебет басшылығындағы Майами, Шоуни, Делавэр және басқа да шамамен 1000 шайқасшы Майами қаласының жанындағы американдық лагерьге күтпеген шабуыл жасады. Бұл шабуыл салдарынан американдықтар шамамен тоғыз жүз адамнан зардап шекті, олардың әскерлері кері шегінуге мәжбүр болды. Сент-Клэрдің 1791 жылғы жеңілісі АҚШ армиясының тарихында американдық үндістерден тартқан ең ауыр жеңілісі болып қалады. Осы шайқаста 623 федералды әскер қаза тауып, тағы 258-і жараланды, ал үндістер конфедерациясы шамамен 100 адамды жоғалтты. 1794 жылдың тамызында генерал "Жасыраған Энтони" Уэйн Америка Құрама Штаттарының легионына басшылық етіп, Құлаған ағаштар шайқасында үндістерді жеңді. Бұл шайқас американдықтар үшін шешуші кезең болды, олар стратегиялық маңызы бар Мауми-Уэбаш портының және Кекионгадағы Майами бекінісінің (кейін Форт-Уэйн болып қайта құрылды) бақылауын өз қолына алды. Сонымен қатар, аймақта американдықтардың үстемдігін сақтау үшін бірнеше қосымша бекіністер салынды. Гринвилл келісімі (1795) Солтүстік-Батыс үнді соғысын аяқтады және жерді беру туралы келісімдердің басталуын қадағалады. Бұл келісімге сәйкес, үнді тайпалары Индиананың оңтүстік-шығысын және қазіргі Огайоның үштен екі бөлігін АҚШ үкіметіне өткізді. Келісімнің нәтижесінде Майами тайпасы АҚШ-пен одақтас болып санайтын болды, ал жаңадан берілген батыс жерлеріне мыңдаған акр жерге Индиана территориясына жаңа қоныс аударушылардың саны арта түсті.
Passage of the Land Ordinance of 1785 and the Northwest Ordinance of 1787 committed the U. S. government to continued plans for western expansion. Increasing tensions with the Native Americans who occupied the western lands erupted into the Northwest Indian War. During the autumn of 1790, American forces under the command of General Josiah Harmar unsuccessfully pursued the Miami tribe near present day Fort Wayne, Indiana, but had to retreat. In the meantime, Major Jean François Hamtramck led an expedition from Fort Knox to Wea, Potawatomi, and Kickapoo villages on the Wabash, Vermilion, and Eel Rivers, but his company lacked sufficient provisions to continue, forcing a return to Vincennes. In 1791 Major General Arthur St. Clair, the governor of the Northwest Territory, commanded about 2,700 men in a campaign to establish a chain of forts and enforce peace in the area. In the early morning of November 3, 1791, nearly a 1,000 Miamis, Shawnees, Delawares, and other warriors under the leadership of Chief Little Turtle launched a surprise attack on the American camp near the Miami town of Kekionga, costing the Americans nearly nine hundred casualties and forcing the militia's retreat. St. Clair's defeat in 1791 remains the U. S. Army's worst defeat by American Indians in history. Casualties included 623 federal soldiers killed and another 258 wounded; the Indian confederacy lost an estimated 100 men. In August 1794, General "Mad Anthony" Wayne organized the Legion of the United States and defeated a Native American force at the Battle of Fallen Timbers. The battle was a turning point for the Americans, who took control of the area near the strategically important Maumee–Wabash portage, as well as Fort Miami at Kekionga (rebuilt as Fort Wayne). In addition, several other forts were built in the territory to maintain American control of the area. The Treaty of Greenville (1795) ended the Northwest Indian War and marked the beginning of a series of land cession treaties. Under the terms of this treaty, native tribes ceded southeastern Indiana and two thirds of present day Ohio to the U. S. government. As a result of the treaty, the Miamis considered themselves allies with the United States, and thousands of acres of newly ceded western lands attracted an increasing number of new settlers to what would become the Indiana Territory.
Аумақтарды қалыптастыру
АҚШ Конгресі 1800 жылдың 7 мамырында Индиана территориясын құру туралы заң қабылдады, ол 1800 жылдың 4 шілдесінен бастап күшіне енді. Жаңа территория Огайо штатының штат мәртебесіне ие болуы алдында Солтүстік-Батыс территориясын бөлу арқылы құрылды. Индиана территориясы құрылған кезде, болашақта Индиана штатының бір бөлігі болатын екі маңызды американдық қоныс орны Винсенс және Кларк Гранты болды, ал Каскаскиадағы қоныс кейін Иллинойс штатының бір бөлігіне айналды (бірақ қазір Миссисипи өзенінің батысында орналасқандықтан, ол тек Миссуриден ғана қол жетімді). Президент Джон Адамс 1800 жылдың 13 мамырында Уильям Генри Харрисонды территорияның алғашқы губернаторы етіп тағайындады, бірақ Харрисон губернаторлық міндеттерін орындау үшін 1801 жылдың 10 қаңтарында ғана территорияға келді. Территориялық хатшы Джон Гибсон Харрисон Винсенске келгенге дейін губернатор міндетін атқарды. Территориялық губернаторға «Бас сот» деп аталатын үш судьядан тұратын комиссия көмектесті. Олар бірлесіп территориядағы ең жоғары заң шығару және сот билігінің өкілдері ретінде жұмыс істеді. 1800 жылы 714 тұрғыны бар Винсенс – территорияның ең көне және ірі елді мекені болды, ол территорияның алғашқы астанасы атанды. Бұл бұрынғы француз сауда бекеті территориядағы ақ нәсілділердің сирек қоныстарының бірі болды. Индиана территориясы төрт округтен құралды: қазіргі Иллинойс штатының бөлігі болған Сент-Клэр және Рэндольф округтері; қазіргі Индиана штатындағы Нокс округі; қазіргі Мичиган штатының бөлігі болған Уэйн округі. Губернатор Харрисон Нокс округінің шығыс бөлігінен территориядағы алғашқы жаңа округ – Кларк округін құрды. Территория халқының өсуімен қосымша округтер құрылды. Индиана территориясы 1816 жылы штат мәртебесін сұрағанда, оның халқы он бес округке таралып, 60 000 адамнан асты, бұл 1796 жылғы Солтүстік-Батыс жарлығының шарттарына сәйкес штат болу үшін қажетті ең төменгі шекті құрады. Харрисонның саяси табысы Индиананың штат болуымен байланысты болғандықтан, ол территорияны кеңейтуге мүдделі болды. 1803 жылы президент Томас Джефферсон Харрисонға территориядағы жергілікті тайпалармен келіссөздер жүргізу және келісімдер жасау өкілеттігін берді. Харрисон АҚШ үкіметіне оңтүстік Индиананың көп бөлігін қоса алғанда, жергілікті тайпалардан 200 мыңнан астам жерді өткізген он үш келісімшартқа қол қойды. Винсенс келісімі (1803) Харрисонның территориялық губернатор ретінде келіссөздер жүргізген бірнеше келісімдердің біріншісі болды. Жергілікті тайпалардың басшылары американдықтардың Винсенс жеріне иелігін мойындау үшін осы келісімге қол қойды, бұл аймақ американдық революциялық соғыс кезінде Джордж Роджерс Кларк британдықтардан басып алған еді. Граузеланд келісімі (1805) қазіргі оңтүстік-орталық Индианадағы жерлерді федералды үкіметтің иелігіне беруді қамтамасыз етті. Форт-Уэйн келісіміне (1809) қол қойылғаннан кейін, онда Харрисон АҚШ үкіметі үшін кейіннен орталық Индиана мен шығыс Иллинойс штаттарының бір бөлігі болған 300-ден астам жерді сатып алды, шекарадағы жергілікті тайпалар мен қоныс аударушылар арасындағы шиеленіс күрт өсті. Арзан федералды жердің болуы территория халқының жылдам өсуіне әкелді, жыл сайын мыңдаған жаңа қоныс аударушылар аймаққа келді. Ұлы көлдер, Огайо, Уабаш және Миссисипи өзендерінің жағалауында үлкен қоныстар пайда бола бастады. Дегенмен, территорияның ішкі бөлігінің көп бөлігі жергілікті тайпалармен мекенделген және қоныстандырылмаған күйде қалды. Ауданды уақытша басқаруды құру туралы заңның шарттарына сәйкес, губернатор Харрисон және Индиана территориясының судьялары Луизиана округіне қатысты заңдарды қабылдады. Индиана территориясының Луизиана округін уақытша басқаруы Луизиана территориясы құрылғанға дейін тоғыз ай ғана созылды, ол 1805 жылдың 4 шілдесінен бастап өз аумақтық үкіметімен құрылды. Индиана территориясының Луизиана округін басқару кезінде болған ең маңызды оқиғалардың бірі – Сент-Луис келісімі, онда Сак және Фокс тайпалары солтүстік-шығыс Миссури, солтүстік Иллинойс және оңтүстік Висконсин штаттарын АҚШ-қа өткізді. Бұл келісімге наразылық білдірген жергілікті тайпалар 1812 жылғы соғыс кезінде Миссури, Огайо және Миссисипи өзендері бойындағы шабуылдарда британдықтардың жағына шығып, 1832 жылы Қара шоқпар соғысына қатысты.
The U. S. Congress passed legislation to form the Indiana Territory on May 7, 1800, effective July 4, 1800. The new territory was established by dividing the Northwest Territory in advance of Ohio's statehood. At the time the Indiana Territory was formed, the two main American settlements in what would later become the state of Indiana were at Vincennes and Clark's Grant, while the settlement at Kaskaskia would later become a part of Illinois (but, because it is now west of the Mississippi River, is accessible only from Missouri. President John Adams appointed William Henry Harrison as the first governor of the territory on May 13, 1800, but Harrison did not arrive in the territory to begin his duties as governor until January 10, 1801. John Gibson, the territorial secretary, served as acting governor until Harrison's arrival at Vincennes. A three member panel of judges called the General Court assisted the territorial governor. Together they served as both the highest legislative and judicial authority in the territory. Vincennes, the territory's oldest settlement and among its largest with 714 townspeople in 1800, became its first territorial capital. The former French trading post was also one of the few white settlements in the territory. Indiana Territory began with four counties: Saint Clair and Randolph County, which became part of present day Illinois; Knox in present day Indiana; Wayne County, which became part of present day Michigan. Governor Harrison formed Clark County, the first new county in the territory, out of the eastern portion of Knox County. Additional counties were established as the territory's population increased. When the Indiana Territory petitioned for statehood in 1816, its population was spread among fifteen counties and exceeded 60,000 people, which was the minimum required for statehood under the terms of the Northwest Ordinance of 1796. Because Harrison's political fortunes were tied to Indiana's rise to statehood, he was eager to expand the territory. In 1803 President Thomas Jefferson granted Harrison the authority to negotiate and conclude treaties with the Native American tribes in the territory. Harrison oversaw the establishment of thirteen treaties that ceded more than of land from Native American tribes, including most present day southern Indiana, to the U. S. government. The Treaty of Vincennes (1803) was the first of several treaties that Harrison negotiated as territorial governor. Leaders from local tribes signed this treaty to recognize Americans' possession of the Vincennes tract, an area that George Rogers Clark had captured from the British during the American Revolutionary War. The Treaty of Grouseland (1805) further secured the federal government's possession of land in present day south central Indiana. After the signing of the contentious and disputed Treaty of Fort Wayne (1809), in which Harrison acquired for the U. S. government more than of land in what later became central Indiana and eastern Illinois, tensions between the Native American and settlers on the frontier neared the breaking the point. The availability of low cost federal land led to a rapid increase in the population of the territory, with thousands of new settlers entering the region every year. Large settlements began to spring up on the periphery of the territory around the Great Lakes, the Ohio River, the Wabash River, and the Mississippi River. Much of the interior, though, remained inhabited by the Native American tribes and was left unsettled. Under the terms of the act establishing the district's temporary government, Governor Harrison and the Indiana Territory's judges enacted laws that extended to the Louisiana district. The Indiana Territory's temporary administration of the district of Louisiana lasted only nine months, until the Louisiana Territory was established, effective July 4, 1805, with its own territorial government. One of the most notable events during the Indiana Territory's administration of the District of Louisiana was the Treaty of St. Louis in which the Sac and Fox tribes ceded northeastern Missouri, northern Illinois, and southern Wisconsin to the United States. Resentments over this treaty later caused the native tribes to side with the British during the War of 1812 in raids along the Missouri, Ohio, and Mississippi Rivers, and lead to their involvement in the Black Hawk War in 1832.
Текумсех соғысы
Түпкі американдықтар мен жаңа қоныс аударушылар арасындағы жалғасқан шиеленістер американ әскері мен жалпыұлттық үндістер конфедерациясы арасындағы жаңа қақтығыстарға әкелді. АҚШ-тың кеңеюіне қарсы күреске ұйтқы болған, екі шауни бауыры – Текумсе және Тенскватава (Пайғамбар) айналасында қалыптасқан қарсылық қозғалысы Текумсе соғысы деп танылды. Тенскватава тума тайпаларға, егер олар ақтарға қарсы көтерілсе, Ұлы Рух оларды қорғайтынына сендірді. Ол тайпаларды ақ саудагерлерге берешегінің тек жартысын ғана төлеуге және ақтардың киім, арақ, қару-жарақ сияқты барлық әдет-ғұрыптарынан бас тартуға шақырып, қарсылықты одан әрі күшейтті. 1810 жылы Текумсе шамамен 400 қарулы жауынгермен бірге Винсенске сапар шегіп, Харрисонмен кездесіп, Форт-Уэйн шартын жоюды талап етті. Харрисон бас тартты, соғыс жасаушылар бейбіт түрде кетіп қалды, бірақ Текумсе ашуланып, кек алумен қорқытты. Содан кейін Текумсе оңтүстікке сапар шегіп, аймақтағы тайпалардың өкілдерімен кездесіп, американдықтарға қарсы күресу үшін жауынгерлер конфедерациясын құруға тырысты. 1811 жылы Текумсе болмағанда, АҚШ-тың соғыс министрі Уильям Юстис Харрисонға, конфедерацияға күш көрсету мақсатымен шабуыл жасауға рұқсат берді. Харрисон 1000-нан астам сарбазымен солтүстікке жылжыды, шауни тайпаларын бейбіт келісімге келтіруге тырысты. 6 қараша күні таңертең тайпа жауынгерлері Харрисон әскеріне күтпеген шабуыл жасады. Осы шайқас Типпекано шайқасы деп танылды, онда Харрисон 7 қарашада Уэбаш және Типпекано өзендері бойындағы Пророчтаун қаласында тарихи жеңіске жетті. Харрисон ұлттық батыр деп жарияланды және «Ескі Типпекано» деген лақап аты берілді, әскери күштері үндістерден көп есе басым болғанымен және көптеген жандарды жоғалтқанына қарамастан. Шайқастан кейін Орталық Индиана аумағының оңтүстік шекарасынан тыс жерлерге қоныс аударушылардың келуіне мүмкіндік берілді, бұл аумақты одан әрі дамытуға себін тигізді.
Ongoing tensions between the Native Americans and new settlers led to further hostilities between American forces and a pan Indian confederacy. A resistance movement against U. S. expansion that developed around two Shawnee brothers, Tecumseh and Tenskwatawa (The Prophet), became known as Tecumseh's War. Tenskwatawa convinced members of native tribes that the Great Spirit would protect them from harm if they would rise up against the whites. He further encouraged resistance by telling the tribes to only pay white traders half of what they owed, and to give up all the white man's ways, including their clothing, whiskey, and guns. In 1810 Tecumseh and an estimated 400 armed warriors traveled to Vincennes, where he confronted Harrison and demanded that the governor rescind the Treaty of Fort Wayne. Harrison refused and the war party left peacefully, but Tecumseh was angry and threatened retaliation. Afterwards, Tecumseh journeyed south to meet with representatives of the tribes in the region, hoping to create a confederation of warriors to battle the Americans. In 1811, while Tecumseh was still away, U. S. Secretary of War William Eustis authorized Harrison to march against the nascent confederation as a show of force. Harrison moved north with an army of more than 1,000 men in an attempt to intimidate the Shawnee into making peace. Early on the morning of November 6, tribal warriors launched a surprise attack on Harrison's army. The ensuing battle became known as the Battle of Tippecanoe, where Harrison ultimately won his famous victory on November 7 at Prophetstown, along the Wabash and Tippecanoe Rivers. Harrison was publicly hailed as a national hero and the nickname of "Old Tippecanoe," despite the fact that his troops had greatly outnumbered the Indian forces and had suffered many more casualties. After the battle, central Indiana was opened to further settlement by allowing more settlers to safely venture beyond the southern periphery of the territory.
Мемлекет болу бағыты
1804 жылы 5 желтоқсанда губернатор Харрисон Индиана территориясының үкіметтің жартылай заңнамалық кезеңіне көтерілгенін жариялайтын жарлық шығарды. Аумақтың сайлаушылары 1805 жылы 3 қаңтарда алғаш рет Өкілдер палатасына мүшелерді сайлады; губернатор бес мүшесі бар Заң шығарушы кеңесті (жоғарғы палата) сайланған өкілдер ұсынған үміткерлер тізімінен таңдады. Аумақтық жалпы жиналыстың алғашқы заң шығару сессиясы Винсенсте 29 шілдеден 16 тамызға дейін өтті және Бенджамин Паркті АҚШ-тың Өкілдер палатасына бірінші делегат ретінде таңдады. 1805 және 1811 жылдар аралығында Индиана территориясының солтүстік бөлігі Мичиган территориясын құру үшін бөлінді, ал территорияның батыс бөлігі Иллинойс территориясын құруға бөлінді. Сонымен қатар, губернатор Харрисон Индиана территориясындағы қосымша жерлерді федералды үкіметке өткізген жергілікті тайпалармен бірқатар келісімдер жасасты, бұл қазіргі Индиананың оңтүстігінде және Иллинойстың көп бөлігінде миллиондаған акр жерді сату мен қоныстандыруға мүмкіндік берді. 1810 жылы аумақтық заң шығарушы органдағы құлдыққа қарсы жақтастар 1805 жылғы міндеттеме шартын жоюға қол жеткізді. 1811 жылдың желтоқсан айының соңы мен 1812 жылдың қаңтар айының басында 1810 жылы АҚШ-тың Өкілдер палатасына аумақтың алғашқы халық сайлаған делегаты болған Джонатан Дженнингс, АҚШ Конгресіне аумақтық заң шығарушы органның Индиана штатының конституциясын жобалауға рұқсат беру туралы петициясын ұсынды. Сол кезде бүкіл аумақтың ақ халық саны 1810 жылы 24 520 адамды құрады, бұл Солтүстік-Батыс жарлығында штат болу үшін қажетті 60 000-нан әлдеқайда төмен көрсеткіш еді. Конгресс петиция бойынша ешқандай шара қабыламады, себебі 1812 жылғы соғыс басталған болатын.
On December 5, 1804, Governor Harrison issued a proclamation announcing the Indiana Territory's advancement to the semi legislative phase of government. The territory's voters elected members to its House of Representatives for the first time on January 3, 1805; the governor selected the five member Legislative Council (upper house) from a list of candidates that the elected representatives provided. The first legislative session of the territorial general assembly met in Vincennes from July 29 through August 16, 1805, and chose Benjamin Parke as its first delegate to the U. S. House of Representatives. Between 1805 and 1811 the northern portion of Indiana Territory was partitioned to establish Michigan Territory and the western portion of the territory set off to form the Illinois Territory. In addition, Governor Harrison negotiated a series of treaties with native tribes that ceded additional lands within the Indiana Territory to the federal government, opening millions of acres for sale and settlement in the present day southern of Indiana and most of Illinois. In 1810 antislavery supporters in the territorial legislature also succeeded in repealing the 1805 indenture law. In late December 1811 and early January 1812, Jonathan Jennings, who had become the territory's first popularly elected delegate to the U. S. House of Representatives in 1810, presented the territorial legislature's petition to the U. S. Congress that requested permission to draft a state constitution for Indiana in preparation for statehood. At that time the white population of the entire territory in 1810 was only 24,520, well below the threshold of 60,000 that the Northwest Ordinance required as a condition for statehood. Congress took no action on the petition, largely because of the outbreak of the War of 1812.
1812 жылғы соғыс
Текумсехтің американдықтармен соғысы 1812 жылғы соғыспен бірікті, себебі жалпыүнді конфедерациясы Канададағы британдықтармен одақтасты. 1812 жылдың мамыр айында Майами тайпасының басшысы Литл Тартл, Майамидің Миссиссинева ауылында аймақтағы тайпа басшыларының кездесуін өткізді. Көптеген тайпалар қақтығыс кезінде бейтарап болуға шешім қабылдады және Текумсехтің көтеріліс жалғастыру жоспарларын қабылдамады. Олардың наразылығына қарамастан, Текумсе өзінің азайып бара жатқан әскерін американдықтарға қарсы жетектеп, британдық армия оларға қолдау көрсетуі үшін солтүстікке қарай жылжыды. Текумсехтің қалған ізбасарлары ауылды тонауды жалғастырды және Форт-Харрисонды қоршауға қатысты, бұл АҚШ армиясының соғыстағы алғашқы құрлықтағы жеңісі болды. Джон Гибсон 1812 жылғы соғыс кезінде аумақтың әкімшісі қызметін атқарды, ал Харрисон армияны басқарды. Харрисон отставкаға кеткеннен кейін, Гибсон 1813 жылдың мамыр айында жаңа тағайындалған әкімші Томас Пози келгенге дейін әкімшілік қызметін жалғастырды. Соғыс кезінде қазіргі Индиана штатының шекарасында өткен басқа шайқастар: Форт-Уэйн қоршауы, Көгершін ұясы қырғыны және Миссиссинева шайқасы. Аумақтың көптеген жергілікті тұрғындары соғыс кезінде бейтарап қалды; алайда, қоныс аударушылар мен жергілікті тайпалар арасындағы көптеген оқиғалар аумақта жүздеген адамның қаза болуына әкелді. Гент шарты (1814) соғысты аяқтады және американдық қоныс аударушыларды жақын жердегі британдықтар мен олардың үндіс одақтастарынан шабуыл қаупінен құтқартты.
Tecumseh's war with the Americans merged with the War of 1812 after the pan Indian confederation allied with the British in Canada. In May 1812, Chief Little Turtle hosted a meeting of tribal leaders in the region in the Miami village of Mississinewa. Most of the tribes decided to remain neutral during the conflict and rejected Tecumseh's plans of continued rebellion. Despite their rejection, Tecumseh continued to lead his dwindling army against the Americans, moving farther north so the British army could support them. Tecumseh's followers who remained behind continued to raid the countryside and engaged in the Siege of Fort Harrison, which was the U. S. Army's first land victory during the war. John Gibson served as acting governor of the territory during the War of 1812, while Harrison was leading the army. After Harrison resigned, Gibson continued as acting governor until Thomas Posey, the newly appointed governor, arrived in May 1813. Other battles that occurred during the war within the boundaries of the present day state of Indiana include the Siege of Fort Wayne, the Pigeon Roost Massacre and the Battle of the Mississinewa. Most of the territory's native inhabitants remained passive throughout the war; however, numerous incidents between settlers and the native tribes led to the deaths of hundreds in the territory. The Treaty of Ghent (1814) ended the war and relieved American settlers from their fears of attack by the nearby British and their Indian allies.
Мемлекет болу
Индиана штатының мемлекеттік мәртебе алуға жасаған тырабыстары 1815 жылы қайта жанданды, 1814-15 жылдары өткізілген халық санауында аумақтың жалпы халқы 63 897 адамға жеткені анықталды. 1815 жылдың 1 ақпанында Индиананың штат болуына қатысты петиция АҚШ Өкілдер палатасына ұсынылды, бірақ дереу шаралар қабылданбады. Аумақтық заң шығарушы орган 1815 жылдың 28 желтоқсанында АҚШ Өкілдер палатасына, ал 1816 жылдың 2 қаңтарында АҚШ Сенатына тағы бір петиция ұсынды, бұл Дженнингсті Индиананың штаттығын талқылау үшін конституциялық конвенцияға делегаттар сайлауға рұқсат беру туралы заң жобасын енгізуге итермеледі. Дженнингс пен Пози арасында штаттық мәртебе мәселесі бойынша елеулі келіспеушіліктер болды. Пози, Индиананың штат болуына петиция беру әлі ерте деп есептеді, штат үкіметі тұрғындарға қаржылық жауапкершілік жүктемесін салатынын және барлық жаңа мемлекеттік лауазымдарды толтыруға жеткілікті кандидаттар болмайтынын айтты. Ол сондай-ақ құлдықты қолдады, бұл оның қарсыластары, соның ішінде Дженнингс, Деннис Пеннингтон және аумақтық заң шығарушы органның басқа да мүшелеріне ұнамады, олар штаттық мәртебеге қол жеткізуді Индианадағы құлдықты тоқтатудың тұрақты жолы ретінде пайдалануға тырысты. Позидің қаржылық алаңдаулары негізді болды. Егер Индиана штат болса, ол аумақтық үкіметтің жұмыс істеуіне арналған федералды үкіметтен алатын субсидияларды жояды. Жаңа штаттық үкіметтің шығындарын қаржыландыру және федералды үкіметтен алатын субсидиялардың жоғалуын өтеу үшін тұрғындарға қосымша салықтар салынуы керек болар еді. 1816 жылдың 19 сәуірінде президент Джеймс Мэдисон АҚШ Конгресі 1816 жылдың 13 сәуірінде қабылдаған заң жобасын бекітті. Бұл заң жаңа штаттың үкімет нысанын белгілейтін штаттық конституцияны әзірлеу үшін сайланған делегаттар тобын шақыруға рұқсат берді. 1816 жылдың 13 мамырында 43 делегат сайланды, ал конституциялық конвенция 1816 жылдың 10 маусымында Корридонда жиналып, жұмысын бастады. Конвенция делегаттары 1816 жылдың 29 маусымында штаттың алғашқы конституциясына қол қойды, ол дереу күшіне енді. 1816 жылдың 5 тамызында жаңа штаттық үкіметтің лауазымдарын толтыру үшін сайлаулар өтті, оның ішінде губернатор, вице-губернатор, конгресс өкілі, Индиана Бас Ассамблеясының мүшелері және басқа да лауазымдар. Дженнингс Позиді жеңіп, Индиананың бірінші губернаторы болды; Кристофер Харрисон штаттың бірінші вице-губернаторы болып сайланды; ал Уильям Хендрикс АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. 1816 жылдың қараша айында Конгресс штаттың конституциясын мақұлдады. Индиана штатының Бас Ассамблеясының бірінші сессиясы 1816 жылдың 4 қарашасында өтті. Дженнингс пен Харрисон 1816 жылдың 7 қарашасында қызметке кірісті. Келесі күні штат заң шығарушы органы Джеймс Нобль мен Уоллер Тейлорды АҚШ Сенатында Индиананы өкілдік етуге сайлады. Хендрикс, Нобль және Тейлор конгресс кеңселеріне ант берді және желтоқсан айының басында Конгресте орын алды. Аумақтық үкіметтің тарауы Индиана территориясының өмір сүруіне нүкте қойды. 1816 жылдың 11 желтоқсанында Мэдисон Индиананы Одаққа он тоғызыншы штат ретінде ресми түрде қабылдаған конгресс резолюциясына қол қойды, ал федералды заңдар жаңа штатқа 1817 жылдың 3 наурызында ресми түрде таратылды. Винсенс және Мэдисон қалаларында басқа да мерекелік шаралар өтеді. Бұл кезеңнің тарихы бұрынғы аумақтағы тарихи белгілер мен ескерткіштерде де көрсетілген. Мысалы, 1999 жылы ЛаПорт округінде орнатылған Индиана шекаралық территориясының сызығына арналған тарихи белгі, Мичиган территориясы құрылған кезде Индиана территориясының солтүстік шекарасының белгіленгенін еске салады.
Efforts to attain statehood for Indiana were revived in 1815, following a census made in 1814–15 that found the territory's total population had reached 63,897. On February 1, 1815, a petition for statehood for Indiana was presented to the U. S. House of Representatives, but no immediate action was taken. Territorial legislature presented another petition to the U. S. House on December 28, 1815, and the U. S. Senate on January 2, 1816, prompting Jennings to introduce a bill to authorize the election of delegates to a constitutional convention to discuss statehood for Indiana. There was considerable disagreement between Jennings and Posey on the subject of statehood. Posey, who thought it was too early to petition for statehood for Indiana, argued that a state government would pose a fiscal burden on its residents and there would not be sufficient candidates to fill all the new state offices. He also supported slavery, much to the chagrin of his opponents, including Jennings, Dennis Pennington, and others in the territorial legislature and who sought to use the bid for statehood to permanently end the possibility of slavery in Indiana. Posey's fiscal concerns were valid. If Indiana became a state it would lose the federal government subsidies it received to operate the territorial government. To support the new state government expenses and to offset the loss of the federal government subsidies, additional taxes would have to be levied on residents. On April 19, 1816, President James Madison approved an enabling act that the U. S. Congress passed on April 13. This act granted permission to convene a group of elected delegates tasked with drafting a state constitution, that would establish the form of government for the new state. Elections of the forty three delegates took place on May 13, 1816, and the constitutional convention assembled on June 10, 1816, in Corydon to begin their work. Convention delegates signed the state's first constitution on June 29, 1816, which immediately went into effect. Elections were held on August 5, 1816, to fill the offices of the new state government, including governor, lieutenant governor, a congressional representative, members of the Indiana General Assembly, and other offices. Jennings defeated Posey to become the first governor of Indiana; Christopher Harrison was elected the state's first lieutenant governor; and William Hendricks was elected to serve in the U. S. House of Representatives. In November 1816 Congress approved the state constitution. The first session of the General Assembly for the state of Indiana convened on November 4, 1816. Jennings and Harrison were inaugurated on November 7, 1816. On the following day the state legislature elected James Noble and Waller Taylor to represent Indiana in the U. S. Senate. Hendricks, Noble, and Taylor were sworn into their congressional offices and took their seats in Congress in early December. The dissolution of the territorial government ended the existence of the Indiana Territory. On December 11, 1816, Madison signed the congressional resolution that formally admitted Indiana to the Union as the nineteenth state, and federal laws were formally extended to the new state on March 3, 1817. Other commemorative festivals occur in Vincennes and Madison. The history of the period is also noted on historic markers and monuments across the former territory. For example, an Indiana Boundary Territory Line state historical marker, erected in 1999 in LaPorte County, commemorates the establishment of the Indiana Territory's northern boundary when the Michigan Territory was formed.