Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иллинойс штатынан Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласына көшіп-қонушылар жолы
Migrant route from Illinois to Salt Lake City, Utah
Мормон жолы – 1846-1847 жылдары мормон пионерлерінің (Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің мүшелері) Иллинойс штатынан Юта штатына дейін сапарлаған ұзақ жолы. Бүгінде Мормон жолы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық жолдар жүйесінің бір бөлігі болып табылады және Мормон пионерлерінің Ұлттық тарихи жолы деп аталады. Мормон жолы 1839-1846 жылдар аралығында Соңғы күнгі қасиеттілердің негізгі қонысы болған Иллинойс штатындағы Науву қаласынан басталып, 1847 жылдан бастап Бригам Янг және оның ізбасарлары қоныстанған Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласына дейін созылады. Айова штатының Консил-Блаффс қаласынан Вайоминг штатының Форт-Бриджер бекінісіне дейін жол Орегон жолы мен Калифорния жолымен салыстыратын бағытты ұстанады; бұл жолдар жиынтығында Эмигранттар жолы деп белгілі. Мормон пионерлерінің сапары 1846 жылы Бригам Янг пен оның ізбасарлары Науву қаласынан қуылғаннан кейін басталды. Олар шіркеу үшін Ұлы Аңғарда жаңа мекен табуды көздеп, Айова штайы арқылы өтті. Сапар барысында кейбіреулеріне жаңа қоныстар құру, ал кейбіреулеріне кешірек келетіндерге егін егу және орылу жұмыстарын жүктеу міндеті тапсырылды. 1846-1847 жылдардың қысында эмигранттар Айовада, оған жақын штаттарда және кейін Небраска штаты болған ұйымдастырылмаған аумақта қыстады. Олардың ең ірі тобы Небраска штатының Қысқы кварталында орналасты. 1847 жылдың көктемінде Бригам Янг алдыңғы қатарлы топты Солт-Лейк аңғарына бастап барды, ол сол кезде Америка Құрама Штаттарының шекарасынан тыс жерде жатқан және кейін Юта штаты болған аймақ еді. Алғашқы жылдары көшіп келгендердің көп бөлігі Бригам Янгты Ютаға еріп келген Науву қаласының бұрынғы тұрғындарынан құралды. Кейіннен эмигранттардың қатарында Ұлыбритания аралдары мен Еуропадан келген жаңа мүшелер де болды. Бұл жол 1869 жылы алғашқы құрлықтық темір жол салыныс аяқталғанға дейін 20 жылдан астам пайдаланылды. Эмигранттардың арасында 1856-1860 жылдары мормон қол арбасымен сапарлаған пионерлер де болды. Джеймс Вилли мен Эдвард Мартин басқарған екі қол арбалы топ жолға кешігіп шыққандықтан және Вайоминг штатында қатты қарлы боранға тап болғандықтан жол азабына ұшырады.
The Mormon Trail is the long route from Illinois to Utah on which Mormon pioneers (members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints) traveled from 1846–47. Today, the Mormon Trail is a part of the United States National Trails System, known as the Mormon Pioneer National Historic Trail. The Mormon Trail extends from Nauvoo, Illinois, which was the principal settlement of the Latter Day Saints from 1839 to 1846, to Salt Lake City, Utah, which was settled by Brigham Young and his followers beginning in 1847. From Council Bluffs, Iowa to Fort Bridger in Wyoming, the trail follows much the same route as the Oregon Trail and the California Trail; these trails are collectively known as the Emigrant Trail. The Mormon pioneer run began in 1846, when Young and his followers were driven from Nauvoo. After leaving, they aimed to establish a new home for the church in the Great Basin and crossed Iowa. Along their way, some were assigned to establish settlements and to plant and harvest crops for later emigrants. During the winter of 1846–47, the emigrants wintered in Iowa, other nearby states, and the unorganized territory that later became Nebraska, with the largest group residing in Winter Quarters, Nebraska. In the spring of 1847, Young led the vanguard company to the Salt Lake Valley, which was then outside the boundaries of the United States and later became Utah. During the first few years, the emigrants were mostly former occupants of Nauvoo who were following Young to Utah. Later, the emigrants increasingly included converts from the British Isles and Europe. The trail was used for more than 20 years, until the completion of the first transcontinental railroad in 1869. Among the emigrants were the Mormon handcart pioneers of 1856–60. Two of the handcart companies, led by James G. Willie and Edward Martin, met disaster on the trail when they departed late and were caught by heavy snowstorms in Wyoming.
Өмірбаян
Жозеф Смиттің басшылығымен соңғы күндердің қасиеттілері 1830 және 1844 жылдар аралығында АҚШ-та бірнеше қауымдастықтар құрды, ең танымалдары Огайо штатының Киртленд қаласында, Миссури штатының Тәуелсіздік қаласында және Иллинойс штатының Наувоо қаласында орналасты. Дегенмен, қасиеттілер басқа қоныс аударушылармен туындаған қақтығыстар нәтижесінде осы қалалардың әрқайсынан қуылды (соңғы күндердің қасиеттілері қозғалысының тарихын қараңыз). Бұл Миссури губернаторы Лилбурн Боггстың іс-әрекеттерін қамтыды, ол Миссури штатының 44-ші жарлығын шығарды, онда Миссуридегі барлық мормондарды "жоюға" шақырды. Соңғы күндердің қасиеттілері 1846 жылы Наувоодан кетуге мәжбүр болды. Смит 1844 жылы қайтыс болғаннан кейін қозғалыс бірнеше бағытқа бөлінгенімен, көпшілік мүшелері Бригам Янгқа бірікті. Янгтың басшылығымен Наувоо қаласының шамамен 14 000 мормон азаматы батысқа жаңа мекен табу үшін аттанды.
Under the leadership of Joseph Smith, Latter Day Saints established several communities throughout the United States between 1830 and 1844, most notably in Kirtland, Ohio; Independence, Missouri; and Nauvoo, Illinois. However, the Saints were driven out of each of them in turn, due to conflicts with other settlers (see history of the Latter Day Saint movement). This included the actions of Missouri Governor Lilburn Boggs, who issued Missouri Executive Order 44, which called for the "extermination" of all Mormons in Missouri. Latter day Saints were finally forced to abandon Nauvoo in 1846. Although the movement had split into several denominations after Smith's death in 1844, most members aligned themselves with Brigham Young. Under Young's leadership, about 14,000 Mormon citizens of Nauvoo set out to find a new home in the West.
Батысқа саяхат
Мұрагерлік дағдарыстан кейін Янг мормондар ешкімге қажет болмайтын жерге қоныстану керек деп талап етті және оқшауланған Ұлы Бекен Киелілерге көптеген артықшылықтар береді деп ойлады. Янг Ұлы Тұзды көл аңғары мен Ұлы Бекен туралы ақпаратты қарастырды, таушылармен және аң аулаушылармен кеңесті, сондай-ақ аймақты жақсы білетін иезуит миссионері Пьер Жан Де Сметпен кездесті. Янг сонымен қатар Роки тауларына жол ашу, жол жағдайын бағалау, су көздерін табу және Ұлы Бекендегі орталық жиналу орынын анықтау үшін алдыңғы қадам жасаушы топты ұйымдастырды. Платт және Солтүстік Платт өзендерінің солтүстік жағындағы жаңа бағыт, өзеннің оңтүстік жағындағы белгіленген Орегон жолымен жүретін саяхатшылармен жайылымдық құқықтар, суға қол жеткізу және кемпингтер үшін туындауы мүмкін жанжалдарды болдырмау үшін таңдалды. 1845 жылғы қазан айында Куинсиде өткен съезде Соңғы күндердің қасиеттілерінің 1846 жылғы мамырға дейін Наувудан шығуын талап ететін қаулы қабылданды. Бірнеше күннен кейін Карфаген конвенциясы май айындағы мерзімді сақтамаған жағдайда оларды күштеп шығаруға арналған әскери жасақты құруды талап етті. Бұл мерзімге үлгеру және Ұлы Бекенге саяхатты ертерек бастау үшін Соңғы күндердің қасиеттілері 1846 жылғы ақпан айында Наувудан көшуді бастады.
Following the succession crisis, Young insisted the Mormons should settle in a place no one else wanted and felt the isolated Great Basin would provide the Saints with many advantages. Young reviewed information on the Great Salt Lake Valley and the Great Basin, consulted with mountain men and trappers, and met with Father Pierre Jean De Smet, a Jesuit missionary familiar with the region. Young also organized a vanguard company to break trail to the Rocky Mountains, evaluate trail conditions, find sources of water, and select a central gathering point in the Great Basin. A new route on the north side of the Platte and North Platte rivers was chosen to avoid potential conflicts over grazing rights, water access, and campsites with travelers using the established Oregon Trail on the river's south side. The Quincy Convention of October 1845 passed resolutions demanding that the Latter day Saints withdraw from Nauvoo by May 1846. A few days later, the Carthage Convention called for establishment of a militia that would force them out if they failed to meet the May deadline. To try to meet this deadline and to get an early start on the trek to the Great Basin, the Latter day Saints began leaving Nauvoo in February 1846.
1846 жылғы сапар
1846 жылы 4 ақпанда Бригам Янг басшылығымен Наувудан көшу басталды. Бұл ерте көшу оларды қыстың ең суық кезеңінде қатал ауа-райының ықпалына ұшыратты. Миссисипи өзенін кесіп өткеннен кейін, Айова территориясы арқылы саяхат дамылмаған аумақтық жолдармен және үндістердің іздерімен жүрді. Янг бастапқыда 1846 жылдың жазында шамамен 300 адамнан тұратын шағын топты Ұлы Аңғарға жеткізуді жоспарлаған. Ол Айова арқылы өтіп, Миссури өзеніне шамамен төрт-алты апта ішінде жете алатынын есептеді. Бірақ Айова арқылы жасалған сапар жаңбыр, лай, тасыған өзендер және нашар дайындық салдарынан баяулады, және жоспарланған мерзімнен үш есе көп, яғни 16 аптаға созылды. Күшті жаңбырлар Оңтүстік Айованың аласа далаларын терең лайға айналдырды. Сонымен қатар, сапарға жеткілікті азық-түлікпен қамтамасыз етілген адамдар аз болды. Ауа-райының нашарлауы, дайындықтың жетіспеуі және осындай үлкен топты жылжыту тәжірибесінің болмауы олардың бастан өткерген қиындықтарына себеп болды. Алғашқы топ 14 маусымда Миссури өзеніне жетті. Соңғы күндердің қасиеттілері сол маусымда Ұлы Аңғарға жете алмайтыны және Миссури өзенінде қыстауы керек екені анық болды. Кейбір көшпенділер өзеннің Айова жағында Канесвилл (қазіргі Консил-Блаффс) деп аталатын елді мекен құрды. Ал басқалары өзеннен өтіп, қазіргі Небраска штатының Омаха аймағына қоныстанды және Қысқы жайлау деп аталған лагерь салды.
The departure from Nauvoo began on February 4, 1846, under the leadership of Brigham Young. This early departure exposed them to the elements in the worst of winter. After crossing the Mississippi River, the journey across Iowa Territory followed primitive territorial roads and Native American trails. Young originally planned to lead an express company of about 300 men to the Great Basin during the summer of 1846. He believed they could cross Iowa and reach the Missouri River in approximately four to six weeks. However, the actual trip across Iowa was slowed by rain, mud, swollen rivers, and poor preparation, and it required 16 weeks – nearly three times longer than planned. Heavy rains turned the rolling plains of southern Iowa into a quagmire of axle deep mud. Furthermore, few people carried adequate provisions for the trip. The weather, general unpreparedness, and lack of experience in moving such a large group of people all contributed to the difficulties they endured. The initial party reached the Missouri River on June 14. It was apparent that the Latter day Saints could not make it to the Great Basin that season and would have to winter on the Missouri River. Some of the emigrants established a settlement called Kanesville (present day Council Bluffs) on the Iowa side of the river. Others moved across the river into the area of present day Omaha, Nebraska, and built a camp called Winter Quarters.
1847 жылғы авангард компаниясы
1847 жылдың сәуір айында авангардтық ротаның таңдалған мүшелері жиналды, соңғы жабдықтары жиналды және топ 14 әскери ротаға бөлінді. Әскери жасақ пен түнгі күзет құрылды. Бұл ротаға 143 ер адам кірді, оның ішінде үш қара нәсілді адам, Он Екілер кворумының мүшелерінен сегіз адам, үш әйел және екі бала болды. Көлік құрамы 73 вагон, жұмыс малдары мен малдан тұрды және топты бір жылға жеткілікті азық-түлікпен қамтамасыз етті. 5 сәуірде вагондық колонна Қысқы үйден батысқа қарай Ұлы Аңғарға қарай жылжыды. Қысқы үйден Ларами фортына дейінгі сапар алты аптаға созылды; рота 1 маусымда фортқа жетті. Ларами фортында авангардтық ротаға Мормон батальонының мүшелері қосылды, олар ауруларына байланысты босатылып, қыстау үшін Пуэбло, Колорадоға жіберілді, сондай-ақ Миссисипиден келген шіркеу мүшелерінің тобы да қосылды. Осы кезде үлкен топ Орегон жолымен Форт-Бриджер сауда бекетіне бет алды. 28 маусымда Янг таушыл Джим Бриджермен кездесті. Олар Тұзды көл аңғарына кіру жолдары мен Ұлы Аңғардың таулы аңғарларында тұрақты елді мекендер құру мүмкіндігін талқылады. Компания Оңтүстік өткел арқылы өтіп, Грин өзенін салмен кешіп, 7 шілдеде Форт-Бриджерге жетті. Сол кезде Мормон батальонының аурудан талған тобынан тағы 12 мүше қосылды. 23 шілдеде Пратт жерді Иемізге арнап дұға етті. Жер жыртылып, суару арналары қазылды және картоп пен шалқан егілді. 24 шілдеде Янг досы Уилфорд Вудрафф жүргізген "ауру" вагоннан алғаш рет аңғарды көріп қалды. Вудраффтың айтуынша, Янг аңғардың көрінісіне ризашылығын білдіріп: "Осы орын дұрыс, жолға түсіңдер", - деді. 1847 жылдың тамызында Янг және авангардтық ротаның таңдалған мүшелері келесі жылдарға жоспарланған роталарды ұйымдастыру үшін Қысқы үйге оралды. 1847 жылдың желтоқсанына қарай 2000-нан астам мормон сол кезде Мексика аумағындағы Тұзды көл аңғарына сапарларын аяқтады. Егілмеген жерді өңдеу бастапқыда қиын болды, себебі құрғақ жерді өңдеуге тырысқанда тырмалар сынды. Сондықтан суару жүйесі жобаланды және жерді өңдеуге дейін суға батырылып, нәтижесінде жыл бойы қосымша ылғал қамтамасыз етілді. Тұзды көл қаласы жоспарланып, шіркеудің бас кеңсесі ретінде белгіленді. Еңбек еткеннің нәтижесінде гүлденген қоғам құрылды. Жаңа қоныста ойын-сауық та маңызды болды, ал алғашқы қоғамдық ғимарат театр болды. Бірақ көп ұзамай АҚШ оларға жететін болды, және 1848 жылы Мексикамен соғыс аяқталғаннан кейін олар қоныстанған жер АҚШ-тың құрамына кірді.
In April 1847, chosen members of the vanguard company gathered, final supplies were packed, and the group was organized into 14 military companies. A militia and night guard were formed. The company consisted of 143 men, including three black people and eight members of the Quorum of the Twelve, three women, and two children. The train contained 73 wagons, draft animals, and livestock, and carried enough supplies to provision the group for one year. On April 5, the wagon train moved west from Winter Quarters toward the Great Basin. The journey from Winter Quarters to Fort Laramie took six weeks; the company arrived at the fort on June 1. While at Fort Laramie, the vanguard company was joined by members of the Mormon Battalion, who had been excused due to illness and sent to winter in Pueblo, Colorado, and a group of Church members from Mississippi. At this point, the now larger company took the established Oregon Trail toward the trading post at Fort Bridger. Young met mountain man Jim Bridger on June 28. They discussed routes into the Salt Lake Valley and the feasibility of viable settlements in the mountain valleys of the Great Basin. The company pushed on through South Pass, rafted across the Green River, and arrived at Fort Bridger on July 7. About the same time, they were joined by 12 more members of the sick detachment of the Mormon Battalion. On July 23, Pratt offered a prayer dedicating the land to the Lord. Ground was broken, irrigation ditches were dug, and the first fields of potatoes and turnips were planted. On July 24, Young first saw the valley from a "sick" wagon driven by his friend Wilford Woodruff. According to Woodruff, Young expressed his satisfaction in the appearance of the valley and declared, "This is the right place, drive on." In August 1847, Young and selected members of the vanguard company returned to Winter Quarters to organize the companies scheduled for following years. By December 1847, more than 2,000 Mormons had completed the journey to the Salt Lake Valley, then in Mexican territory. Farming the uncultivated land was initially difficult, as the shares broke when they tried to plow the dry ground. Therefore, an irrigation system was designed and the land was flooded before plowing, and the resulting system provided supplemental moisture during the year. Salt Lake City was laid out and designated as Church headquarters. Hard work produced a prosperous community. In their new settlement, entertainment was also important, and the first public building was a theater. It did not take long, however, until the United States caught up with them, and in 1848, after the end of the war with Mexico, the land in which they settled became part of the United States.
Ағымдағы көші-қон
Жыл сайын мормондық көші-қон кезінде адамдар "топтарға" бөліне берді, әр топ өз жетекшісінің атын алып, 10 және 50 адамнан тұратын кіші топтарға бөлінді. Әулиелер авангардтық топтың салып кеткен жолмен жүрді, сапарды екі бөлікке бөлді. Бірінші кезең Наувоо қаласынан басталып, қазіргі Омахаға жақын орналасқан Уинтер-Квартерс қаласында аяқталды. Сапардың екінші жартысы әулиелерді кейін Небраска және Вайоминг штаттарына айналған аймандар арқылы алып өтті, содан кейін олар қазіргі Юта штатындағы Солтүстік Лейк аңғарында сапарын аяқтады. Алғашқы топтар өгіздер тартып жүретін жабық вагонмен барлық жабдықтарын елдің ішінде тасыды. Кейінірек кейбір топтар қол арбаларын пайдаланып, жаяу жүріп сапарлады. 1849 жылға қарай, Айова немесе Миссуриде қалған көптеген соңғы күннің әулиелері кедей болып, вагон, өгіздер және сапарға қажетті жабдықтарды алуға шамалары жетпеді. Сондықтан, LDS шіркеуі кедейлерге көшіп кетуге мүмкіндік беру үшін "Мәңгілік көші-қон қоры" деп аталатын айналымдық қор құрды. 1852 жылға қарай, Наувоодан көшіп кетуге ниеттенген соңғы күннің әулиелерінің көпшілігі көшіп кетті, ал шіркеу Айовадағы елді мекендерін тастады. Дегенмен, шығыс штаттардан және Еуропадан келген көптеген шіркеу мүшелері Ютаға көшіп келуді жалғастырды, көбінесе Мәңгілік көші-қон қорының көмегімен.
Each year during the Mormon migration, people continued to be organized into "companies", each company bearing the name of its leader and subdivided into groups of 10 and 50. The Saints traveled the trail broken by the vanguard company, splitting the journey into two sections. The first segment began in Nauvoo and ended in Winter Quarters, near modern day Omaha, Nebraska. The second half of the journey took the Saints through the area that later became Nebraska and Wyoming, before finishing their journey in the Salt Lake Valley in present day Utah. The earlier groups used covered wagons pulled by oxen to carry their supplies across the country. Some later companies used handcarts and traveled by foot. By 1849, many of the Latter day Saints who remained in Iowa or Missouri were poor and unable to afford the costs of the wagon, teams of oxen, and supplies that would be required for the trip. Therefore, the LDS Church established a revolving fund, known as the Perpetual Emigration Fund, to enable the poor to emigrate. By 1852, most of the Latter day Saints from Nauvoo who wished to emigrate had done so, and the church abandoned its settlements in Iowa. However, many church members from the eastern states and from Europe continued to emigrate to Utah, often assisted by the Perpetual Emigration Fund.
Қол арбалары: 185660
1856 жылы шіркеу кедей еуропалық көшіп келушілерге сапарды арзандату мақсатында қол арбалары жүйесін құрды. 1856-1860 жылдары екі дөңгелекті қол арбалары, көшіп келушілердің өздері тартқан құралдар, жылқы немесе басқа малдың орнына пайдаланылды. Олар еуропалық дін бауырларын Солт-Лейк-Ситиге жеткізудің жылдам, оңай және арзан жолы ретінде қарастырылды. 10 түрлі топқа бөлінген, 653 қол арбасы мен 50 жүк көлігі бар, шамамен 3000 мормон Солт-Лейк-Ситиге дейін сапар жасады. Олар қол арбаларын бірінші болып қолданғандар болмаса да, оларды кеңінен пайдаланған жалғыз топ еді. Қол арбалары көше тазалаушылары қолданған арбалардың үлгісімен жасалған және негізінен ағаштан құралған. Олардың ұзындығы 183-213 см, ені тар вагон жолына сай келетін, итеруге немесе тартуға қолайлы болған. Арбаларға бекітілген қораптардың ұзындығы 91-122 см, биіктігі 20 см шамасында болды. Олар шамамен 227 кг салмақты көтере алатын, оның көп бөлігі жол азығы және жеке заттардан тұратын. Екі топты қоспағанда, барлық қол арбалары тобы қиын сапарды сәтті аяқтады, аздаған мәселелерге тап болды және небары бірнеше адам қаза тапты. Дегенмен, төртінші және бесінші топтар, яғни Вилли және Мартин топтары, қиын жағдайға түсті. 1856 жылдың шілде айында Айова штатының Айова қаласынан шыққан топтар жазық дала арқылы сапарды бастауға кеш қалды. Олар қазіргі Вайоминг штатындағы Каспер қаласының батысында қатты қысқа тап болды және сапардың соңына дейін қар мен дауылмен күресуге мәжбүр болды. Азық-түлік қоры тез таусылды. Янг құтқару жұмыстарын ұйымдастырды, бірақ екі топтағы 980 көшіп келушінің 210-нан астамы қайтыс болды. Қол арбалары тобы 1860 жылға дейін сәтті сапарларын жалғастырды, ал дәстүрлі өгіздер мен арбалар тобы жоғары құнына қарамастан, мүмкіндігі барлар үшін қолданыла берді. 1860 жылдан кейін шіркеу әр көктемде шығысқа арбалар тобын жібере бастады, олар жазда көшіп келушілермен бірге Ютаға оралып қайтатын. Соңында, 1869 жылы Трансконтиненталдық темір жолы салынысымен болашақ көшіп келушілер темір жолмен сапар шеге алатын болды, мормон пионерлерінің жолының дәуірі аяқталды.
In 1856, the church inaugurated a system of handcart companies in order to enable poor European emigrants to make the trek more cheaply. Handcarts, two wheeled carts that were pulled by emigrants instead of draft animals, were sometimes used as an alternate means of transportation from 1856 to 1860. They were seen as a faster, easier, and cheaper way to bring European converts to Salt Lake City. Almost 3,000 Mormons, with 653 carts and 50 supply wagons, traveling in 10 different companies, made the trip over the trail to Salt Lake City. While not the first to use handcarts, they were the only group to use them extensively. The handcarts were modeled after carts used by street sweepers and were made almost entirely of wood. They were generally six to seven feet (183 to 213 cm) long, wide enough to span a narrow wagon track, and could be alternately pushed or pulled. The small boxes affixed to the carts were three to four feet (91 to 122 cm) long and eight inches (20 cm) high. They could carry about 500 pounds (227 kg), most of this weight consisting of trail provisions and a few personal possessions. All but two of the handcart companies successfully completed the rugged journey, with relatively few problems and only a few deaths. However, the fourth and fifth companies, known as the Willie and Martin Companies, respectively, had serious problems. The companies left Iowa City, Iowa, in July 1856, very late to begin the trip across the plains. They met severe winter weather west of present day Casper, Wyoming, and continued to cope with deep snow and storms for the remainder of the journey. Food supplies were soon exhausted. Young organized a rescue effort that brought the companies in, but more than 210 of the 980 emigrants in the two parties died. The handcart companies continued with more success until 1860, and traditional ox and wagon companies also continued for those who could afford the higher cost. After 1860, the church began sending wagon companies east each spring, to return to Utah in the summer with the emigrating Latter day Saints. Finally, with the completion of the Transcontinental Railroad in 1869, future emigrants were able to travel by rail, and the era of the Mormon pioneer trail came to an end.
Жол бойындағы жерлер
Төменде Мормонның алғашқы пионерлері тоқтаған, уақытша лагерь құрған немесе белгілі бір орындар мен жиналыс өткізген маңызды жерлер тізімі берілген. Осы орындар қазіргі АҚШ штаттарының географиялық орналасуына қарай санаттарға бөлінген.
The following are major points along the trail at which the early Mormon pioneers stopped, established temporary camps, or used as landmarks and meeting places. The sites are categorized by their location in respect to modern day US states.
Иллинойс штаты
Науву – Мормон жолының бастапқы нүктесі болды. 1839 жылдан бері бұл шіркеудің бас штабы саналды. 1840 жылдары Науву Чикагомен шамалас болды. Кейінгі күндердің қасиеттілері мен жергілікті халық арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп, қасиеттілердің жер аударылуына әкелді. Бригам Янг өзінің ізбасарларын сол кезде Америка Құрама Штаттарының құрамына кірмеген Ютаға жетектеп әкелді.
Nauvoo – Nauvoo was the starting point for the Mormon trail. Since 1839, it had been the headquarters for the church. During the 1840s, Nauvoo rivaled Chicago in size. Tensions rose between the Latter day Saints and other locals culminating with the expulsion of the Saints. Brigham Young led his followers to Utah, not part of the United States at the time
Айова штаты
Сахар Крик (Наувоодан батысқа қарай 7 миль (11 км)) – 1846 жылдың 4 ақпанында Миссисипи өзенінен алғашқы пароммен өтуден бастап, көптеген адамдар дайын болғанға дейін бірнеше ай бұрын, соңғы күннің қасиеттілері Сахар Криктың мұздай қаптаған жағалауында жинала бастады. Бірнеше ай бойы Айоваға босқындар келіп жатты, олардың көбі кейіннен мұздаған Миссисипи өзенінің мүмкіндігін пайдаланды. Жақсы дайындалмаған көшіп келушілер лагерьде болғанда қатырар қысқы ауа райынан зардап шекті. Сахар Крик Айова арқылы батысқа қарайғы сапардың бастапқы нүктесі болды. 1846 жылдың 1 наурызында 2500-ге жуық босқын мен 500 шарық батысқа қарай жолға шықты. Тағы да бірнеше мың адам өз мүлкін сатып, Наувоо, Иллинойс штатынан кетуді жалғастырды. Ричардсон нүктесі (батысқа қарай 35 миль (56 км)) – Көшіп келушілер Кротон мен Фармингтоннан өтіп, Бонапартта Дес-Мойн өзенінен өтті. 1846 жылдың наурыз айының басында, қатты жаңбыр салдарынан Ричардсон нүктесі деп аталатын орманды аймақта топ 10 күнге тоқтады. Осы жерде пионерлердің алғашқы өлімдері тіркелді. Шаритон өзенінің өткелі (батысқа қарай 80 миль (129 км)) – Жол қазіргі Троя, Дрейксвилл және Вест-Гроув қалаларынан өтіп, Шаритон өзеніне жетеді. 27 наурызда Янг көштің алдыңғы тобын ұйымдастырып, әрқайсысына капитан басшылық ететін 100 отбасынан тұратын үш лагерь құрды. Бұл әскери стильдегі ұйымдастыру барлық келесі мормондық көшіп келушілер топтары үшін қолданылды. Локаст Крик (батысқа қарай 103 миль (166 км)) – Жол Цинциннатиден өтіп, Локаст Крикке дейін жалғасады. 13 сәуірде Бригам Янгтың хатшысы Уильям Клейтон "Кел, кел, сендер, қасиеттілер" атты Мормон жолындағы ең танымал және мәңгілік әнұранды жазды. Гарден-Гроув (батысқа қарай 128 миль (206 км)) – 23 сәуірде көшіп келушілер алғашқы жартылай тұрақты қонысының орнына келді, оны олар Гарден-Гроув деп атады. Олар кейінгі көшіп келушілерге азық-түлікпен қамтамасыз ету үшін қоршап, егін егіп, бүгінгі күнге дейін бар ауылды құрды. Гарден-Гроувта 600-ге жуық соңғы күннің қасиеттілері қоныстанды. 1852 жылы олар Ютаға көшіп кетті. Нишнаботна өзенінің өткелі (батысқа қарай 232 миль (373 км)) – Писга тауынан қазіргі Ориент, Бриджвотер, Массена және Льюис қалалары арқылы жол өтеді. Льюис қаласының батысында 1846 жылы көшіп келушілер Нишнаботна өзенінің бойындағы Потаватоми лагерінен өтті. Потаватомилер де босқындар болды; 1846 жыл олардың аймақтағы соңғы жылы болды. Ұлы лагерь (батысқа қарай 255 миль (410 км)) – Нишнаботна өзенінен бастап, жол қазіргі Македониядан өтіп, қазіргі Кеңестік Блаффстың шығыс шетіндегі Москито Крикке дейін жалғасады. 1846 жылдың 13 маусымында алғашқы көшіп келушілер тобы келді. Қазір Айованың саңыраулар мектебі орналасқан бұл ашық жерде, ЛДС көшіп келушілер тобы тоқтап, лагерь құрып, "Ұлы лагерь" деп аталды. Осы жерден 20 шілдеде мормон батальоны Мексика-Америка соғысына аттанды. Канесвилл (кейіннен Кеңестік Блаффс) (батысқа қарай 265 миль (426 км)) – Көшіп келушілер Мюссури өзеніндегі бұл жерде маңызды елді мекен мен жабдықтау нүктесін құрды, ол бастапқыда Миллер сопағы деп аталды. Көшіп келушілер елді мекенді Канесвилл деп атады, ол Томас Л. Кейнді құрметтеген. 1846 жылдан 1852 жылға дейін бұл маңызды ЛДС қонысы және қазіргі Ютаға саяхаттайтын топтар үшін жабдықтар орны болды. Орсон Хайд, елші және елді мекеннің діни жетекшісі, Frontier Guardian деп аталатын газет шығарды. 1852 жылы Канесвилл, Маунт-Писга және Гарден-Гроув қалаларындағы негізгі ЛДС қоныстары жабылып, қоныстар Ютаға көшірілді. 1852 жылдан кейін шіркеу эмигрант топтарын (негізінен Британ аралдары мен материктік Еуропадан келген ЛДС дінге өткендерді) осы қоғамда, қазір Council Bluffs деп аталатын, 1860-шы жылдардың ортасына дейін, Бірінші Трансконтиненталды темір жолдың батысқа қарай кеңейтілгеніне дейін жабдықтауды және жабдықтауды жалғастырды.
Sugar Creek (7 mile (11 km) west of Nauvoo) – Beginning with their first ferry crossing of the Mississippi River on February 4, 1846, months before many of them were ready, the Latter day Saints started gathering at the frozen banks of Sugar Creek. More refugees continued to cross into Iowa for a number of months many taking advantage of the freezing Mississippi River a few weeks later. The poorly prepared emigrants suffered from severe winter weather while camped there. Sugar Creek was the staging area for the westward trek across Iowa. Ultimately about 2,500 refugees and 500 wagons started west on March 1, 1846. Several thousand more would follow on later as they sold their property for what they could get and continued to leave Nauvoo, Illinois. Richardson's Point (35 mile (56 km) west) – The emigrants made their way past Croton and Farmington to ford the Des Moines River at Bonaparte. In early March 1846 the party was halted for 10 days by heavy rain at a wooded area known as Richardson's Point. Some of the first deaths of the pioneers occurred at this location. Chariton River Crossing (80 mile (129 km) west) – The trail continues past the modern towns of Troy, Drakesville, and West Grove to reach the Chariton River. At this crossing, on March 27, Young organized the lead group of the migration, forming three camps of 100 families, each led by a captain. This military style organization would be used for all subsequent Mormon emigrant companies. Locust Creek (103 mile (166 km) west) – The trail proceeds past Cincinnati to Locust Creek. There on April 13 William Clayton, scribe for Brigham Young, composed "Come, Come Ye Saints," the most famous and enduring hymn from the Mormon Trail. Garden Grove (128 mile (206 km) west) – On April 23 the emigrants arrived at the location of their first semi permanent settlement, which they named Garden Grove. They enclosed and planted to supply food for later emigrants and established a village that is still in existence today. About 600 Latter day Saints settled at Garden Grove. By 1852 they had moved on to Utah. Nishnabotna River Crossing (232 mile (373 km) west) – From Mount Pisgah the trail proceeds past the modern towns of Orient, Bridgewater, Massena and Lewis. Just west of Lewis, the 1846 emigrants passed a Potawatomi encampment on the Nishnabotna River. The Potawatomis were also refugees; 1846 was their last year in the area. Grand Encampment (255 mile (410 km) west) – From the Nishnabotna River, the trail proceeds past present day Macedonia to Mosquito Creek on the eastern outskirts of present day Council Bluffs. The first emigrant company arrived on June 13, 1846. At this open area, where the Iowa School for the Deaf is now located, the LDS emigrant companies paused and camped, forming what was called the Grand Encampment. From this site on July 20, the Mormon Battalion departed for the Mexican–American War. Kanesville (later Council Bluffs) (265 mile (426 km) west) – The emigrants established an important settlement and outfitting point at this site on the Missouri River, originally known as Miller's Hollow. The emigrants renamed the settlement as Kanesville, honoring Thomas L. Kane, a non LDS attorney who was politically well connected and used his influence to assist the Latter day Saints. From 1846 to 1852, it was an important LDS settlement and the outfitting point for companies traveling to present day Utah. Orson Hyde, an Apostle and ecclesiastical leader of the settlement, published a newspaper called the Frontier Guardian. In 1852 the major LDS settlements at Kanesville, Mount Pisgah, and Garden Grove were closed as the settlers moved on to Utah. After 1852, however, the Church continued to outfit and supply emigrant companies (mostly LDS converts coming from the British Isles and mainland Europe) at this community, now renamed Council Bluffs, until the mid 1860s, when the terminus of the First Transcontinental Railroad was extended to the west.
Вайоминг
Форт Ларами (788 миль (1268 км) батысқа қарай) – Бұл ескі сауда және әскери бекет көшіп келушілердің демалуына және азық-түлікпен қамтамасыз етілуіне мүмкіндік берді. 1856 жылы Уилли арба тобы Форт Ларамиде азық-түлік ала алмады, бұл олардың Sweetwater өзені бойындағы қыраулы дауылға тап болғанда азық-түлік таусылып, трагедияға ұшырауына себеп болды. Жоғарғы Платт/Мормон паромы (914 миль (1471 км) батысқа қарай) – Платт өзенінің соңғы өтпелі орны қазіргі Каспердің жанында орналасқан. Бірнеше жыл бойы Кейінгі күн қасиеттілері осы жерде коммерциялық паромды пайдаланып, Орегон мен Калифорнияға бет алған көшіп келушілерден табыс тапты. 1853 жылы бәсекелес көпір салынғаннан кейін паром тоқтатылды. 19 қазан күні 1856 жылы Мартин арба тобы қазан айының ортасында мұздай суы бар өзенді кесіп өтті, бұл компания мүшелерінің көптегені үшін өлімге себеп болды. Red Butte (940 миль (1513 км) батысқа қарай) – Red Butte Мормон жолындағы ең қайғылы орын болды. Платт өзенін кесіп өткеннен кейін Мартин арба тобы қатты қар жауып жатқан Red Butte маңында лагерь құрды. Үш күн бойы қар жауды, көптеген көшіп келушілер қайтыс болғандықтан, топ тоқтады. Тоғыз күн бойы топ сол жерде тұрды, ал 56 адам суықтан немесе аурудан қайтыс болды. 28 қазанда Юта штатының құтқару тобынан үш адамнан тұратын алдын ала топ оларға жетті. Құтқарушылар оларды көмек жолда екеніне сендірді және топты жолға түсуге шақырды. Sweetwater өзені (964 миль (1551 км) батысқа қарай) – Платт өзенін соңғы рет кесіп өткеннен кейін жол тікелей оңтүстік-батысқа қарай Independence Rock-қа беттейді, онда ол Sweetwater өзенімен кездесіп, South Pass-қа дейін онымен бірге жүреді. Жолды қысқарту үшін өзеннің қисықтары мен бұрылыстарын болдырмау үшін жол тоғыз өзеннен өтеді. Independence Rock (965 миль (1553 км) батысқа қарай) – Independence Rock жолдың ең танымал және күтілетін нысандарының бірі болды. Көптеген көшіп келушілер өздерінің есімдерін тасқа ойып жазды, олардың көптегені бүгінге дейін көрінеді. Көшіп келушілер кейде осы нысанға келгендерін бимен тойлап өтеді. Devil's Gate (970 миль (1561 км) батысқа қарай) – Devil's Gate – Sweetwater өзенінің жартастарды кесіп өткен тар шатқалы. 1856 жылы Мартин арба тобы құтқарылған кезде Devil's Gate-те шағын форт орналасқан, ол бос тұрды. Құтқарушылар арбалардан қажетсіз жабдықтарды түсіріп, әлсіз көшіп келушілер арбаға міне алатындай етті. Дэниел В. Джонс басқарған 19 адамнан тұратын топ қыста қамалдың мүлігін қорғау үшін қалып қойды. Martin's Cove (993 миль (1598 км) батысқа қарай) – 4 қараша күні 1856 жылы Мартин арба тобы тағы бір қыраулы дауыл олардың ілгерілеуін тоқтатқанда Мартинс-Коувта лагерь құрды. Олар бес күн бойы сол жерде тұрды, ауа райы жақсарғаннан кейін Солт-Лейк-Ситиге қарай жолға шықты. Бүгінде бұл жерде келушілер орталығы орналасқан. Rocky Ridge (1038 миль (1670 км) батысқа қарай) – Sweetwater өзенінің бесінші және алтыншы өтпелі орындары арасында, 19 қазан күні 1856 жылы Вилли арба тобы Red Butte маңында Мартин арба тобын тоқтатқан қарлы дауылмен тоқтатылды. Сол кезде Вилли тобының мүшелері ұнның соңғы қорларын жинап алды. Құтқару тобының кішкентай алдын ала тобы олардың лагерін тауып, оларға аздаған ұн берді, бірақ кейін Мартин тобын табу үшін шығысқа қарай жылжыды. Капитан Джеймс Вилли және Джозеф Эльдер негізгі құтқару тобын табу және оларға Вилли тобының қауіп-қатері туралы хабарлау үшін қарға қарай бет алды. 23 қазанда, құтқару тобының көмегімен, Вилли тобы қатты жел мен қарға қарамастан Rocky Ridge-ге дейін алға жылжуды бастады, бұл Sweetwater өзені аңғарының өтуге болмайтын бөлігін айналып өту үшін жотаға көтерілетін 8 шақырымдық қиын учаске. Rock Creek (1048 миль (1687 км) батысқа қарай) – Rocky Ridge-ге 18 сағаттық қиын жолдан кейін Вилли арба тобы Rock Creek-тің өтпелі орнында лагерь құрды. Сол түні 13 көшіп келуші қайтыс болды, келесі күні таңертең олардың денелері терең емес қабірге қойылды. South Pass (Континенттік бөлініс) (1065 миль (1714 км) батысқа қарай) – South Pass, Континенттік бөлініс арқылы 32 км (20 миль) ені бар өткел, қазіргі Атлантик-Сити және Фарсон қалаларының арасында орналасқан. Теңіз деңгейінен 2301 метр биіктікте орналасқан, ол Мормон жолының ең маңызды нысандарының бірі болды. South Pass маңында Pacific Springs орналасқан, ол Тынық мұхитына қарай ағып жатқандықтан осылай аталған. Green River/Lombard Ferry (1128 миль (1815 км) батысқа қарай) – Жол қазіргі Фарсон және Гренджер қалалары арасындағы Green River-ді кесіп өтеді. Кейінгі күн қасиеттілері осы жерде паромды пайдаланып, шіркеудің көшіп келушілеріне көмектесті және Орегон мен Калифорнияға баратын басқа көшіп келушілерден ақы алды. Ft. Bridger (1183 миль (1904 км) батысқа қарай) – Форт Бриджер 1842 жылы танымал таушы Джим Бриджер құрған. Бұл Орегон жолының, Калифорния жолының және Мормон жолының жолдары бөлінетін орын болды, үш жол Миссури өзенінен Форт Бриджерге дейін параллель жүрді. 1855 жылы LDS шіркеуі Фортты Джим Бриджер мен Луис Васкестен 8000 долларға сатып алды. 1857 жылғы Юта соғысы кезінде Юта милициясы Фортты генерал А. С. Джонстон басқаратын алға жылжыған АҚШ армиясының қолына түспеуі үшін өртеді. Bear River Crossing (1216 миль (1957 км) батысқа қарай) – Мормон жолындағы соңғы өзендердің бірінде Лансфорд Хастингс және оның тобы солтүстіске бұрылды, ал Рид-Доннер тобы оңтүстікке бұрылды. Сондай-ақ осы жерде 1847 жылдың 10 шілдесінде таушы Майлс Гудъяр авангард тобымен кездесті, ол оларды оның сауда бекетіне қарай солтүстік жолға бұруға тырысты. The Needles (1236 миль (1989 км) батысқа қарай) – Юта-Вайоминг шекарасына жақын, осы өте көзге көрінетін тас құрылымдарының жанында Бригам Янг Солт-Лейк аңғарына жылжу кезінде, тау даулы қызбасымен ауырған болуы мүмкін.
Fort Laramie (788 mile (1268 km) west) – This old trading and military post served as a place for the emigrants to rest and restock provisions. The 1856 Willie Handcart Company was unable to obtain provisions at Fort Laramie, contributing to their subsequent tragedy when they ran out of food while encountering blizzard conditions along the Sweetwater River. Upper Platte/Mormon Ferry (914 mile (1471 km) west) – The last crossing of the Platte River took place near modern Casper. For several years the Latter day Saints operated a commercial ferry at the site, earning revenue from the Oregon and California bound emigrants. The ferry was discontinued in 1853 after a competing toll bridge was constructed. On October 19, 1856, the Martin Handcart Company forded the freezing river in mid October, leading to exposure that would prove fatal to many members of the company. Red Butte (940 mile (1513 km) west) – Red Butte was the most tragic site of the Mormon Trail. After crossing the Platte River, the Martin Handcart Company camped near Red Butte as heavy snow fell. Snow continued to fall for three days, and the company came to a halt as many emigrants died. For nine days the company remained there, while 56 persons died from cold or disease. Finally, on October 28, an advance team of three men from the Utah rescue party reached them. The rescuers encouraged them that help was on the way and urged the company to start moving on. Sweetwater River (964 mile (1551 km) west) – From the last crossing of the Platte, the trail heads directly southwest toward Independence Rock, where it meets and follows the Sweetwater River to South Pass. To shorten the journey by avoiding the twists and turns of the river, the trail includes nine river crossings. Independence Rock (965 mile (1553 km) west) – Independence Rock was one of the trail's best known and most anticipated landmarks. Many emigrants carved their names on the rock; many of these carvings are still visible today. The emigrants sometimes also celebrated their arrival at this landmark with a dance. Devil's Gate (970 mile (1561 km) west) – Devil's Gate was a narrow gorge cut through the rocks by the Sweetwater River. A small fort was located at Devil's Gate, which was unoccupied in 1856 when the Martin Handcart Company was rescued. The rescuers unloaded unnecessary equipment from the wagons so the weaker handcart emigrants could ride. A group of 19 men, led by Daniel W. Jones, stayed at the fort over the winter to protect the property. Martin's Cove (993 mile (1598 km) west) – On November 4, 1856, the Martin Handcart Company set up camp in Martin's Cove as another blizzard halted their progress. They remained there for five days until the weather abated and they could proceed toward Salt Lake City. Today, a visitor center is located on the site. Rocky Ridge (1038 mile (1670 km) west) – Between the fifth and sixth crossings of the Sweetwater, on October 19, 1856, the Willie Handcart Company was halted by the same snowstorm that stopped the Martin Handcart Company near Red Butte. At the same time, the members of the Willie Company reached the end of their supplies of flour. A small advance team from the rescue party found their camp and gave them a small amount of flour, but then pushed on to the east to try to locate the Martin Company. Captain James Willie and Joseph Elder went ahead through the snow to find the main rescue party and inform them of the Willie Company's peril. On October 23, with the help of the rescue party, the Willie Company pushed ahead through the biting wind and snow up Rocky Ridge, a rough 5 mile (8 km) section of the trail that ascends to a ridge in order to bypass a section of the Sweetwater River valley that is impassable. Rock Creek (1048 mile (1687 km) west) – After their grueling 18 hour trek up Rocky Ridge, the Willie Handcart Company camped at the crossing of Rock Creek. That night 13 emigrants died; the next morning their bodies were buried in a shallow grave. South Pass (Continental Divide) (1065 mile (1714 km) west) – South Pass, a 20 mile (32 km) wide pass across the Continental Divide, is located between the modern towns of Atlantic City and Farson. At an elevation of 7550 feet (2301 m) above sea level, it was one of the most important landmarks of the Mormon Trail. Near South Pass is Pacific Springs, which received its name because its waters ran to the Pacific Ocean. Green River/Lombard Ferry (1128 mile (1815 km) west) – The trail crosses the Green River between the modern towns of Farson and Granger. The Latter day Saints operated a ferry at this location to assist the church's emigrants and to earn money from other emigrants traveling to Oregon and California. Ft. Bridger (1183 mile (1904 km) west) – Fort Bridger was established in 1842 by famous mountain man Jim Bridger. This was the site where the paths of the Oregon Trail, the California Trail, and the Mormon Trail separated; the three trails ran in parallel from Missouri River to Fort Bridger. In 1855, the LDS Church bought the fort from Jim Bridger and Louis Vazquez for $8,000. During the Utah War in 1857, the Utah militia burned down the fort so that it would not fall into the hands of the advancing U. S. Army under General A. S. Johnston. Bear River Crossing (1216 mile (1957 km) west) – At this, one of the last river crossings on the Mormon Trail, Lansford Hastings and his company turned north, while the Reed–Donner Company turned south. Also at this site, the vanguard company met mountaineer Miles Goodyear on July 10, 1847, who attempted to persuade them to take the northern track toward his trading post. The Needles (1236 mile (1989 km) west) – Near this very prominent rock formation, close to the Utah–Wyoming border, Brigham Young became ill with what was probably Rocky Mountain spotted fever during the advance push into the Salt Lake Valley.
Юта штаты
Echo Canyon (1246 миль (2005 км) батысқа) – Көшіп келушілер төмендеп келген соңғы шатқалдардың бірі. Бұл терең әрі тар шатқал оны нағыз, жиі айтылатын дыбыс қайтаратын кеңістікке айналдырды. Big Mountain (1279 миль (2058 км) батысқа) – Айналасындағы Васатч тауларымен салыстырғанда кішкентай болғанымен, бұл 8400 фут (2560 м) биіктіктегі Мормон жолының ең жоғары нүктесі еді. Golden Pass Road (1281 миль (2062 км) батысқа) – Parley P. Pratt Солт-Лейк-Ситиден қаржыландыру туралы өтінішін қабылдамағанмен, шатқалға құқық алып, 1849 жылдың шілде айында Васатч тауларындағы Big Canyon Creek арқылы жол салуды бастады. Бұл шатқал Парлидің шатқалы деп аталып, ол салған жол "Алтын өткел жолы" деп аталды, себебі Калифорнияға алтын іздеуге кеткен көптеген кеншілер осы жолмен өтті. 1862 жылы Silver Creek Canyon арқылы қысқа жол салынды, ол қазіргі I 80 тас жолының көп бөлігін бұрып жіберді. Emigration Canyon (Donner Hill) (1283 миль (2065 км) батысқа) – Соңғы күнгі қасиеттілердің көшіп келушілерінен бір жыл бұрын Рид-Доннер керуені Big Mountain мен Тұз көлі аңғары арасындағы соңғы географиялық кедергі арқылы алғашқы жолды салды. Жолдың ортасында топ бағытын өзгертіп, аңғардың аузындағы соңғы тарлықты айналып өтті. Нәтижесінде, тас пен жусан арасымен шаршатып, қиын жолмен көтерілу, үш айдан кейін және 966 км (600 миль) батысқа қарай саяхат жасаған саяхатшыларға тарихи трагедия әкелді. Соңғы күнгі қасиеттілердің алғы шебінен келген топ аңғардың түбімен жүріп, төрт сағаттан кем уақытта Ұлы тұзды көл алабына көрінетін биікке дейін жол жасады. Salt Lake Valley (1297 миль (2087 км) батысқа) – Тұз көлі аңғары әр көшіп келуші үшін ерекше мағынаға ие болса да, бір жылдан астам жазықтарды кесіп өтудің соңы еді. Бірақ барлық пионер қасиеттілер Тұз көлі аңғарына қоныстанған жоқ. Тұз көлі аңғарынан тыс жерлердегі қоныстану 1848 жылы басталды, солтүстікке қарай Вебер аңғарында бірнеше қауымдар құрылды. Қосымша қалалар мұқият таңдалды, олар өзендерге және орманға жақын орналасқан шатқалдардың аузында салынды. Соңғы күнгі қасиеттілер Канададан Мексикаға дейін 600-дан астам қауым құрды. Тарихшы Уоллес Штегнер айтқандай, соңғы күнгі қасиеттілер "Батыстың қоныстануына ықпал еткен маңызды күштердің бірі болды".
Echo Canyon (1246 mile (2005 km) west) – One of the last canyons through which the emigrants descended, this deep and narrow canyon made it a veritable, and frequently noted, echo chamber. Big Mountain (1279 mile (2058 km) west) – Although dwarfed by the surrounding Wasatch mountain peaks, this was the highest elevation of the entire Mormon trail at 8,400 feet (2560 m). Golden Pass Road (1281 mile (2062 km) west) – Although unsuccessful in a petition to Salt Lake City for funding, Parley P. Pratt obtained the deed to the canyon and began the construction of a road through Big Canyon Creek in the Wasatch Mountains just south of Emigration Canyon in July 1849. The canyon became known as Parley's Canyon and the road he built as the "Golden Pass Road," due to the large number of gold miners who used it on their way to California. A cutoff was constructed through Silver Creek Canyon by 1862, diverting much of the traffic on what is today the route of I 80. Emigration Canyon (Donner Hill) (1283 mile (2065 km) west) – About a year before the Latter day Saint emigrants, the Reed–Donner wagon train carved the first road through the final geographic obstacle between Big Mountain and the Salt Lake Valley. About halfway through, the group changed course and went up and around the final constriction near the valley's mouth. The resulting exhaustingly brutal climb over rock and sage most likely contributed to the historic tragedy that befell the travelers three months and 600 mile (966 km) to the west. When an advance team from the Latter day Saint vanguard company came through, it chose to stick to the valley floor and hacked its way through to the bench overlooking the Great Salt Lake basin in less than four hours. Salt Lake Valley (1297 mile (2087 km) west) – Although the Salt Lake Valley had a special meaning to each emigrant, signifying the end of more than a year of crossing the plains, not all of the pioneering Saints settled in the Salt Lake Valley. Settlement outside the Salt Lake Valley began as early as 1848, with a number of communities planted in the Weber valley to the north. Additional townsites were carefully chosen, with settlements placed near canyon mouths with access to dependable streams and stands of timber. Latter day Saints founded more than 600 communities from Canada down into Mexico. As historian Wallace Stegner stated, the Latter day Saints "were one of the principal forces in the settlement of the West."