Кіріспе
Funny Face – Стэнли Доненнің 1957 жылы түсірген американдық музыкалық романтикалық комедиялық фильмі. Фильмнің режиссері – Стэнли Донен, сценарий авторы – Леонард Герш. Фильмде Джордж және Айра Гершвиннің әртүрлі әндері қолданылған. Гершвин ағайындыларының 1927 жылғы «Funny Face» атты Бродвей мюзиклімен атауы ортақ болғанымен және сол еркек актер (Фред Астер) қатысқанымен, сюжеті мүлдем бөлек, сахналық мюзиклден тек төрт ән ғана енгізілген. Фред Астермен бірге Одри Хепберн мен Кей Томпсон да фильмде ойнаған.
Funny Face is a 1957 American musical romantic comedy film directed by Stanley Donen and written by Leonard Gershe, containing assorted songs by George and Ira Gershwin. Although having the same title as the 1927 Broadway musical Funny Face by the Gershwin brothers, and featuring the same male star (Fred Astaire), the plot is completely different and only four of the songs from the stage musical are included. Alongside Astaire, the film stars Audrey Hepburn and Kay Thompson.
Сюжет
Мэгги Прескотт, сән журналының баспашысы және «Quality» журналының редакторы, келесі үлкен сән трендін іздеп жүр. Ол «әдемі» және «интеллектуалды» жаңа стильді қалайды. Ол және сән фотографы Дик Эйвери «көрінісі де ойлай алатын» модельдерді іздеді. Екеуі ақылдасып, Гринвич Виллаждағы кітап дүкенін фон ретінде пайдалану идеясына келді. Олар қажеттісін «Эмбрио-концепт» дүкенінде табады, оны ұялшақ сатушы және әуесқой философ Джо Стоктон басқарады. Джо сән және модельдік индустрияны «әдемісәуле» деп атайды, оны «өзін-өзі көрсетуге және экономикаға шындыққа сай келмейтін тәсіл» деп санайды. Мэгги Джоны пайдалануға шешім қабылдайды, бірақ бірінші суретке түскеннен кейін Джо дүкенді Мэгги басып алуына кедергі келтірмеу үшін сыртқа қамалады. Топ дүкенді шала-шарпы қалдырып кетеді; Дик тазалауға көмектесу үшін қалады және Джодан кешірім сұрап, содан кейін оны ойсыратып сүйеді. Джо оны қабылдамайды, бірақ оның «How Long Has This Been Going On?» әні романтиканың ояна бастағанын көрсетеді. Джо ең бастысы Парижге барып, атақты профессор Эмиль Флостренің эмпатиялық философиялық лекцияларын тыңдауды қалайды. Дик қараңғы бөлмеге оралғанда, Джоның бетінде жаңа және әдемі нәрсе байқайды, бұл науқанға «сипат», «рух» және «ақыл-парасат» береді. Олар Джоны шақырып, дүкенінен кітаптар тапсырыс бергісі келетінін айтады. Ол келгенде, оны өзгертуге тырысып, шашын кесуге әрекет жасайды. Ол ашуланып қашып кетеді, тек Дик жұмыс істейтін қараңғы бөлмеге жасырынады. Дик Париж туралы айтқанда, Джо профессор Флострені көруге қызығады және ақыры журналға модель болуға көндіріледі. Дик «Funny Face» әнін орындайды. Жақын арада Мэгги, Дик және Джо үлкен сән шарасына дайындалу үшін Парижге кетеді, аймақтың танымал жерлерінде сурет түсіреді. Әртүрлі түсірілімдер кезінде Джо мен Дик ғашық болады («Ол сүйеді және ол сүйеді»). Бір күні түнде Джо гала-кешке дайындалып жатқанда, Флостре жақын маңдағы кафеде лекция оқитынын біледі, оған қатысады. Ақырында Дик оны қайтарып әкеледі және олар гала-кештің ашылуында дауласады, нәтижесінде Джо көпшілік алдында ұялып, Мэгги ашуланады. Джо Флостремен үйіне барып сөйлеседі. Кейбір айла-шарғы арқылы Мэгги мен Дик сол жердегі кешке кіреді. Ол ән мен биді орындағаннан кейін (Гершвиндердің 1926 жылғы «О, Кей!» мюзиклінен «Қол шапалақтаңыз!» Флострдің шәкірттері үшін олар Джо мен Флострді қарсы алады. Бұл Диктің Флостреді құлатып, есінен танытуына әкеледі. Джо оларды кетуге шақырады, бірақ Флостре оянып келгенде, оны азғыруға тырысады. «Күміс тілді» жігітінің мінез-құлқына таңғалған ол оның басына вазаны ұрып, сыртқа қашады, соңғы сән көрсетіліміне қатысу үшін дәл уақытында оралады. Осы уақыт ішінде Мэгги Паристен кетуді жоспарлаған Дикпен байланысуға тырысады. Тойлық көйлектің финалынан бұрын Джо терезеден Дик ұшатын ұшақты көреді. Ол өзіне қайта оралмайтынына сеніп, көрсетілім аяқталғанда жүгіру жолағынан жылап қашады. Осы уақытта Дик әуежайда. Ол Флостреге тап болады және Джоның оған қалай шабуыл жасағанын біледі. Джоның қаншалықты қамқор екенін түсінген Дик сән көрсетіліміне оралады, бірақ Джоны ешқайда таба алмайды. Ақырында, Мэггидің өтініші бойынша эмпатиялық түсініктерді қолданғаннан кейін, Дик Джоның той көйлегінде суретке түсірген шіркеуге қайта оралатындығын және олар алғашқы романтикалық сәттерін бөліскенін болжайды. Ол жерге келгенде, Джоны (той көйлегінде) кішкентай бұлақ жанында табады. Олар «'S Wonderful» дуэтін орындайды және құшақтасады.
Өндіріс
Фильм нұсқасының сюжеті Бродвей мюзиклінен күрт өзгеше, және тек төрт ән сақталды. Астер әпкесі Адель Астермен бірге сахналық қойылымда да ойнаған. Фильмнің сюжеті Леонард Герштің "Үйлену қоңыраулары" атты тағы бір Бродвей мюзиклінен бейімделген. Фильмнің бастапқы атауы "Той күні" болған. Хепберн бұл, оның алғашқы музыкалық фильмінде әндерді өзі орындайды. Ол "Бұл неге осылай болып жатыр?"; Астермен дуэт, "'S Wonderful"; Кей Томпсонмен дуэт "On How to Be Lovely"; және "Bonjour, Paris!" ансамблінің орындауына қатысады. Оның бұрынғы би тәжірибесі де пайдаланылады, ол Астермен бірге орындаған екі би нөмірінде ғана емес, сонымен қатар түнгі клубтағы богемиялық стильдегі жеке биде де көрінеді. Көптеген басты рөлдегі актерлер сияқты, Астер де Хепберннің жасынан асып түседі. 58 жасында, Хепберннің үш он жылдығынан үлкен ол, 1950-ші жылдары түсірген үш француздық тақырыпты музыкалық фильмдер сериясының екіншісінде музыкалық мансабының соңына жақындап келеді. Ол Гершвиннің "Let's Kiss and Make Up" әніне қолшатыр мен плащпен ән және би орындайды. Хепберннің айтуынша, ол Астердің қатысуын өзінің қатысу шарты ретінде талап еткен. Әдетте фильмдерде музыкалық режиссер ретінде жұмыс істейтін Томпсон, Диана Врилендке ұқсас сән журналының редакторы Мэгги Прескотт рөлінде камераға сирек түседі. (Архитектура тарихшысы Фрэнсис Морронның сөзіне сәйкес, Мэгги Прескотт кейіпкеріне "Харперс Базар" журналының бас редакторы Кармель Сноу шабыттандырған.) Хепбернмен дуэтінен басқа, ол би тобының қатысуымен "Think Pink!" соло әнін орындайды, ал Томпсон мен Астер "Clap Yo' Hands" әніне комикалық би дуэтін орындайды. (Vogue журналында жұмыс істеген кезде, Вриленд бір рет қызметкерлеріне "Бүгін шошқаның ақ түсін ойлайық! Шошқаның ақ түсіндегі шұбарлар болса, қандай керемет болар еді! Бала шошқалардың түсі, ақ емес және қызғылт емес!") Астердің кейіпкері Ричард Аведонның мансабына негізделген, ол фильмдегі көптеген фотосуреттерді, соның ішінде Quality журналының залдарында қолданылған ашылу титрлеріне арналған суреттерді ұсынған. Фильмдегі ең танымал сурет – Хепберннің беті қасақана ашық түсірілген, онда тек оның бет-әлпеті – көздері, қас-қабақтары, мұрны мен аузы ғана көрінеді. Бұл сурет ашылу титрлерінің басында, Аведонның дизайнымен жасалған қара-ақ түсті, қараңғы бөлмеде өтетін "Funny Face" музыкалық санында және Дик (Астер) оны Мэггиге (Томпсон) көрсеткенде қысқаша көрінеді.
Кассалық жинақ
Алғашқы көрсетілімінде «Funny Face» кассада сәтсіздікке ұшырап, шығындарын өтемеді. Бірақ 1964 жылы, «My Fair Lady» (оны да Хепберн түсірген) керемет пікірлер алып, үлкен кассалық табысқа ие болғаннан кейін, Paramount «Funny Face» фильмін қайтадан көрсетуге шығарды. Осының нәтижесінде фильмге көп көрермен жиналды және ол, ақыры, пайда әкелді.
Сыни қабылдау
Фильм АҚШ-та жақсы қабылданды. Мысалы, The New York Times газетінің Bosley Crowther оны "керемет жылы", "көзге жақын әрі жарқыраған", "өте әдемі", "осы фильмнің маңызды барлық саласында сапалы" деп мақтады. Дегенмен, The Times журналының рецензенті фильмнің 1957 жылғы 25 сәуірде Лондондағы Одеон театрында көрсетілімін бастаған кезде әсерім қалдырмады: "жағымсыз туынды, сырттай ғана сараптамалық, қымбат және өршіл көзқарас, әдепсіз талғам мен сезімталдықтан мүлдем хабарсыз. Бұл, шын мәнінде, американдық "музыкалық" жанрдың ең нашар үлгісі; тіпті Фред Астердің бастапқы сахналық қойылымда болғандығы да жағдайды құтқара алмайды. "Музыкалық" фильмді маңызды шығармашылық жұмысқа тән терминдермен талқылау артық көрінуі мүмкін, бірақ фильмнің "интеллектуалдарға" – Гринвич Виллиджде немесе Парижде болсын – қатысы орынсыз. Бұл мейірімді пародиЯ емес, сатира да емес; оның тамыры дұрыс емес келекелеу инстинктісінде, ал оның келекелері жағымсыз". Rotten Tomatoes сайтында фильмге 40 рецензия негізінде 88% рейтинг берілген, орташа бағасы 7.8/10. Сайттағы консенсус: "Уақыттан өшпес, талғамды музыкалық той, Funny Face аңызға айналған Одри Хепберн мен Фред Астердің шапшаң және жанды ойындарының арқасында гүлденеді".
Марапаттар
Ұлттық киноқазылар алқасы фильмге фотосурет саласындағы жаңалықтары үшін арнайы марапат берді. Леонард Герш Америка жазушылар гильдиясының "Ең үздік американдық музыкалық туындысы" номинациясына ұсынылды. Стэнли Донен Америка режиссерлер гильдиясы тарапынан "Қозғалыс суреттеріндегі көрнекті режиссерлік жетістіктері" және 1957 жылғы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығы үшін ұсынылды. Фред Астер "Ең үздік еркек музыкалық орындаушы" номинациясына "Алтын лавр" сыйлығын алды. Фильм төрт "Оскар" номинациясына ие болды: Леонард Герш "Экранға арнап тікелей жазылған үздік сценарий, әңгіме және сценарий"; Эдит Хед және Хьюберт де Живанши (Хепберннің костюм дизайнері) "Үздік костюм дизайны"; Рей Джун "Үздік операторлық жұмыс"; және Хэл Перейра, Джордж В. Дэвис, Сэм Комер және Рей Мойер "Үздік көркемдік безендіру және декорация" үшін.
Үй медиасы
Бүгінгі күнге дейін "Funny Face" Paramount Home Entertainment компаниясының DVD форматында 1-ші аймақта (Солтүстік Америка) үш нұсқада жарық көрді: 2001 жылы "Одри Хепберн кең экранды жинағы" сериясының бір бөлігі ретінде, 2007 жылы 50 жылдық мерекелік нұсқада және 2009 жылы Paramount's Centennial Collection жинағының құрамында. 2007 жылғы нұсқада қосымша видеоматериалдар, сондай-ақ 2001 жылғы басылымға қарағанда жақсартылған бейне және дыбыс сапасы бар. 2009 жылғы шығарылым екі дискіден тұрады және 2007 жылғы басылымға енбеген бірнеше қосымша видеоматериалдарды қамтиды, мысалы, Кей Томпсонның "Қоңыр түс туралы ойлаңыз", "Бұл VistaVision" және "Мода фотографтарының құпиясы".