София Лорен: 70 жылдық мансап және кино тарихындағы жетістіктері

Кіріспе

Италиялық актриса (туған 1934) София Костанца Бригида Виллини Сиколоне (; туылған 20 қыркүйек 1934), кәсіби аты София Лорен (/ˈsoʊfiə ˈlɒrən/, ), - итальяндық актриса, туған елінде және АҚШ-та белсенді. 70 жылдан астам мансабымен ол Америка кино институтының классикалық Голливуд киносының ең ұлы жұлдыздарының бірі деп танылды және сол дәуірдің соңғы тірі қалған ірі жұлдыздарының бірі. Лорен сонымен қатар AFI-нің Америка кино тарихындағы 50 ең ұлы жұлдыздар тізіміне енген жалғыз тірі адам, 21-ші орында. Әдемілік конкурсына қатысқаннан кейін актерлік сабақтарға баруға ынталандырылған Лорен 1950 жылы 16 жасында кинодағы мансабын бастады. Ол онжылдықтың басында бірнеше эпизодтық және екінші рөлдерде ойнады, 1956 жылы Paramount компаниясымен бес фильмге келісімшарт жасасқанға дейін оның халықаралық мансабы дамыды. Осы кездегі фильмдерінің арасында "Мақтаныш пен құмар", "Кемедегі үй" және "Бұл Неапольде басталды" бар. 1950 жылдары ол фильмдерде сексуалдық азаттығымен ерекшеленетін кейіпкерлерді сомдады және сол кездегі ең танымал секс-символдардың бірі болды. Лореннің Витторио Де Сика режиссерлік еткен "Екі әйел" (1960) фильміндегі Чезира рөлі үшін алған "Ең үздік әйел актер" номинациясы бойынша Оскар сыйлығы оны шетел тіліндегі рөлі үшін Оскар алған тұңғыш актер етті. Ол "Ең үздік әйел актер" номинациясы бойынша жеті "Дэвид ди Донателло" сыйлығын алған рекордты ұстайды: "Екі әйел"; "Кеше, бүгін және ертең" (1963); "Италиялық стильде үйлену" (1964, үшінші рет Оскарға ұсынылған); "Күнбағыс" (1970); "Саяхат" (1974); "Ерекше күн" (1977) және "Алдыңғы өмір" (2020). Ол бес мәрте арнайы "Алтын глобус" сыйлығын (оның ішінде Сесил Б. Демилль сыйлығы), BAFTA сыйлығын, "Лаурел" сыйлығын, "Грэмми" сыйлығын, Венеция кинофестивалінде "Ең үздік әйел актер" үшін "Вольпи" кубогын және Канн кинофестивалінде "Ең үздік әйел актер" сыйлығын жеңіп алды. 1991 жылы ол өмір бойы жеткен жетістіктері үшін академиялық құрмет сыйлығын алды. 1980 жылдардың басында Лорен киноға сирек түсуді жөн көрді. Содан бері ол "Prêt à porter" (1994), "Grumpier Old Men" (1995), "Nine" (2009) және "The Life Ahead" (2020) сияқты фильмдерде ойнады. 1996 жылдың маусым айында Лорен Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің Ұлы крестінің кавалері болып тағайындалды.

Italian actress (born 1934)

Sofia Costanza Brigida Villani Scicolone (; born 20 September 1934), known professionally as Sophia Loren (/l//ə/'/r//ɛ//n/ ləREN, ), is an Italian actress, active in her native country and the United States. With a career spanning over 70 years, she was named by the American Film Institute as one of the greatest stars of classical Hollywood cinema and is one of the last surviving major stars from the era. Loren is also the only remaining living person to appear on AFI's list of the 50 greatest stars of American film history, positioned 21st. Encouraged to enroll in acting lessons after entering a beauty pageant, Loren began her film career at age 16 in 1950. She appeared in several bit parts and minor roles in the early part of the decade, until her five picture contract with Paramount in 1956 launched her international career. Her film appearances around this time include The Pride and the Passion, Houseboat, and It Started in Naples. During the 1950s, she starred in films as a sexually emancipated persona and was one of the best known sex symbols of the time. Loren's performance as Cesira in the film Two Women (1960) directed by Vittorio De Sica won her the Academy Award for Best Actress, making her the first actor to win an Oscar for a non English language performance. She holds the record for having earned seven David di Donatello Awards for Best Actress: Two Women; Yesterday, Today and Tomorrow (1963); Marriage Italian Style (1964, for which she was nominated for a second Oscar); Sunflower (1970); The Voyage (1974); A Special Day (1977) and The Life Ahead (2020). She has won five special Golden Globes (including the Cecil B. DeMille Award), a BAFTA Award, a Laurel Award, a Grammy Award, the Volpi Cup for Best Actress at the Venice Film Festival and the Best Actress Award at the Cannes Film Festival. In 1991, she received the Academy Honorary Award for lifetime achievements. At the start of the 1980s, Loren chose to make rarer film appearances. Since then, she has appeared in films such as Prêt à porter (1994), Grumpier Old Men (1995), Nine (2009), and The Life Ahead (2020). In June 1996, Loren was appointed a Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic (OMRI).

Отбасы және балалық шағы

София Костанца Бригида Виллини Сиколоне 1934 жылғы 20 қыркүйекте Италия Корольдігінің Рим қаласындағы Регина Маргарита клиникасында Ромильда Виллинидің (1910–1991) және Риккардо Сиколоне Муриллоның (1907–1976) қызы ретінде дүниеге келді. Оның анасы фортепиано сабақтарын беретін және актриса болу арманындағы әйел, ал әкесі – Ferrovie dello Stato Italiane ұлттық темір жолында уақытша жұмыс істеген, өзінің кәсібінде сәтсіздікке ұшыраған инженер болды. Лорен өзінің өмірбаянында әкесінің аристократ тегінен шыққандығын айтты, соның арқасында ол өзін «Поццуоли виконтессасы, Казерта ханым, Хогенштауфен үйінен берілген атақ, Ликата Сциколоне Мурилло маркизасы» деп атауға құқылы екенін мәлімдеді. Лореннің әкесі анасына үйленуден бас тартып, оны қаржылық жағынан қолдаусыз қалдырды. Лорен әкесімен үш рет кездесті: бес жасында, он жеті жасында және 1976 жылы, ол өлім төсегінде жатқанда. Ол оны кешіргенін, бірақ анасын тастап кеткенін ешқашан ұмытпағанын айтты. Лореннің ата-анасы 1938 жылы тағы бір балаға ие болды – оның қарындасы Мария. Сциколоне Марияны өзінің қызы деп ресми түрде мойындағысы келмеді. Лорен өмірінде табысқа жеткен соң, әкесіне ақша төлеп, сіңлісі Марияның тегін Сиколоне деп өзгертуге мүмкіндік берді. Лореннің екі кіші әкесінен туған інісі бар: Джулиано және Джузеппе. Ромильда, София және Мария Лореннің әжесімен бірге Неаполь қаласының жанындағы Поццуолиде тұрды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Поццуолидегі порт және оқ-дәрі зауыты одақтас әскерлерінің жиі шабуылға ұшырады. Бір күні Лорен бомбадан қорғанысқа жүгіріп бара жатқанда, оқ сынықтарынан жараланды және жағына тиді. Осыдан кейін отбасы Неапольге көшіп кетті, онда оларды алыс туыстары қабылдады. Соғыс аяқталғаннан кейін Лорен отбасымен бірге Поццуолиге оралды. Лореннің әжесі Луиза өз үйлерінің қонақ бөлмесінде шарапхана ашып, қолмен жасалған вишнялық ликер сатты. Ромильда фортепианода ойнады, Мария ән айтты, ал Лорен дастарқанға қызмет етіп, ыдыс-аяқ жуды. Бұл орын жақын жерде орналасқан американдық әскерлердің арасында танымал болды.

Көркемдік

15 жасында Лорен София Лазаро атымен Miss Italia 1950 сұлулық конкурсына қатысып, 2-нөмірлі үміткер ретінде тіркелді. Ол Лацио аймағынан шыққан төрт қатысушының бірі болды. Ол соңғы үш финалистке ілікті және 1950 жылғы «Мисс Элеганс» аталымын жеңіп алды, ал Лилиана Кардинале «Мисс Кино» аталымын, ал Анна Мария Бульяри «Мисс Италия» бас жүлдесін жеңді. 2001 жылы ол конкурстың 61-шы шақырылысының қазылар алқасының төрағасы ретінде қайта келді. 2010 жылы Лорен 71-ші «Мисс Италия» конкурсының жеңімпазын таж кигізді.

Ертедегі рөлдері

София Лаццаро Италияның ұлттық кино мектебі – Centro Sperimentale di Cinematografia-ға оқуға түсіп, 16 жасында Мервин Леройдың 1951 жылғы «Quo Vadis» фильмінде атты жазбаған эпизодтық рөлде ойнады. Сол жылы Лорен итальяндық «Era lui sì! sì!» фильмінде ойнады, онда ол одалиск рөлін сомдады және «София Лаццаро» деген атпен тіркелді. Онжылдықтың басында ол бірнеше фильмдерде шағын рөлдерді ойнады, соның ішінде «La Favorita» (1952). Карло Понти оның есімін және имиджін кең аудиторияға ұнату үшін «София Лорен» деп өзгертті, бұл швед актрисасы Марта Тореннің есіміне сәйкес келіп, Гофредо Ломбардо ұсынған болатын. Оның алғашқы басты рөлі «Аида» (1953) фильмінде болды, ол үшін ол сыншылардың жоғары бағасын алды. «Клеопатрамен екі түн» (1953) фильмінде басты рөлді ойнағаннан кейін, оның шығуы «Неапольдің алтыны» (1954) фильмінде болды, режиссері Витторио Де Сика. Лореннің осы кезеңдегі ең танымал фильмдерінің қатарында Сэмюэл Бронстонның «Эль-Сид» эпопеялық туындысы Чарльтон Хестонмен, Питер Селлерспен «Миллионер» (1960), Кларк Гейблмен «Неапольде басталған» (1960), Витторио Де Сиканың «Кеше, бүгін және ертең» (1963) триптихі Марчелло Мастрояннимен, Питер Устиновтың «Леди Л» (1965) Пол Ньюменмен, Грегори Пекпен «Арабеск» (1966) және Чарли Чаплиннің соңғы фильмі «Гонконгтан келген графиня» (1967) Марлон Брандомен. Лорен 1964 және 1977 жылдар аралығында төрт рет «Әлемдік киноның сүйікті әйел» номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды.

Дамыған табыстар

1968 жылы ана болғаннан кейін Лорен кинода аз көрінетін болды. Келесі он жылдық бойы оның көптеген рөлдері итальян фильмдерінде болды. 1970-ші жылдары ол Ричард Бертонмен бірге Витторио Де Сиканың соңғы фильмі «Саяхат» (1974) мен «Қысқа кездесу» (1974) фильмінің жаңа түсірілімінде ойнады. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1974 жылдың 12 қарашасында NBC телеарнасының «Hallmark Hall of Fame» сериясы аясында АҚШ теледидарында өтті. 1976 жылы ол «Кассандраның қиылысы» фильмінде түсті. Фильм халықаралық аренада үлкен жетістікке жетті және АҚШ нарығында табысты болды. 1977 жылы ол Марчелло Мастрояннимен бірге Этторе Сколаның «Ерекше күн» фильмінде қайта жұмыс істеді. Бұл фильм екі «Оскар» (ең үздік актер, ең үздік шетелдік фильм) және тағы 11 халықаралық сыйлыққа ұсынылды. Ол «Алтын глобус» және «Сезар» сыйлықтарын жеңіп алды. Лореннің актерлік шеберлігі «Давид ди Донателло» сыйлығымен марапатталды, оның мансабындағы жетінші сыйлық. Фильм американдық сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Осы жетістіктен кейін Лорен американдық триллер «Мыс мақсат» фильмінде ойнады. Фильм АҚШ пен халықаралық деңгейде орташа табысқа ие болды, бірақ сыншылар пікірлері әртүрлі болды. 1978 жылы ол «әлемдік сүйікті актриса» номинациясында төртінші «Алтын глобусын» жеңіп алды. Осы он жылдыққа қатысты басқа фильмдердің ішінде «Күнбағыс» (1970) Академия сыйлығына ұсынылып, сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, ал Артур Хиллердің «Ла Манча адамы» (1972) бірнеше сыйлыққа, соның ішінде екі «Алтын глобусқа» ұсынылғанмен, сыншылар тарапынан да, коммерциялық тұрғыдан да сәтсіз болды. Питер О’Тул мен Джеймс Коко екі NBR сыйлығына ұсынылды, сонымен қатар NBR «Ла Манча адамын» 1972 жылғы ең жақсы он фильмнің қатарына қосты. Лорен 1980-ші жылдары кинода сирек түсті, көбінесе ұлдарын тәрбиелеуге көбірек уақыт бөлді. 1981 жылы ол «Династия» телесериалындағы Алексис Каррингтон рөлінен бас тартты. 1984 жылы ол CBS телеарнасының «Falcon Crest» сериалында Анжела Ченнингтің жартылай қарындасы Франческа Джоберти рөлінде ойнауға келісім бергенмен, соңғы сәтте келіссөздер сәтсіз аяқталып, рөл Джина Лоллобриджидаға берілді. Ол 1984 жылғы «Аврора» телефильмінде басты рөлді ойнады, онда ол 11 жасар ұлы Эдоардо Понтимен бірге түсті. Лорен мансабында екі ондағаннан астам ән жазды, оның ішінде Питер Селлерспен бірге комедиялық әндерден тұратын бестселлер альбомы бар; оның романтикалық әрекеттеріне тойтарыс бергені хабарланды. Селлерстің Лоренге деген құштарлығына байланысты ол бірінші әйелі Энн Хоумен ажырасты. Лорен көптеген өмірбаяндарда Селлерстің сезімдеріне тек достықпен жауап бергенін айтты. Бұл ынтымақтастық «Питер Селлерстің өмірі мен өлімі» фильмінде көрсетілді, онда актриса Соня Акино Лорен рөлін сомдады. Питер Сарстедттың «Қайда барасың (сүйкімдім)?» әні Лоренге шабыттанған деп айтылады.

Loren appeared in fewer movies after becoming a mother in 1968. During the next decade, most of her roles were in Italian features. During the 1970s, she was paired with Richard Burton in the last De Sica directed film, The Voyage (1974), and a remake of the film Brief Encounter (1974). The film had its premiere on US television on 12 November 1974 as part of the Hallmark Hall of Fame series on NBC. In 1976, she starred in The Cassandra Crossing. It fared extremely well internationally, and was a respectable box office success in the US market. She co starred with Marcello Mastroianni again in Ettore Scola's A Special Day (1977). This movie was nominated for 11 international awards such as two Oscars (best actor in leading role, best foreign picture). It won a Golden Globe Award and a César Award for best foreign movie. Loren's performance was awarded with a David di Donatello Award, the seventh in her career. The movie was extremely well received by American reviewers Following this success, Loren starred in an American thriller Brass Target. This movie received mixed reviews, although it was moderately successful in the United States and internationally. In 1978, she won her fourth Golden Globe for "world film favorite". Other movies of this decade were Academy Award nominee Sunflower (1970), which was a critical success, and Arthur Hiller's Man of La Mancha (1972), which was a critical and commercial failure despite being nominated for several awards, including two Golden Globes. Peter O'Toole and James Coco were nominated for two NBR awards, in addition the NBR listed Man of La Mancha in its best ten pictures of 1972 list. Loren acted infrequently during the 1980s, preferring to devote more time to raising her sons. In 1981 she turned down the role of Alexis Carrington in the television series Dynasty. Although she was set to star in 13 episodes of CBS's Falcon Crest in 1984 as Angela Channing's half sister Francesca Gioberti, negotiations fell through at the last moment and the role went to Gina Lollobrigida instead. She played the title role in the 1984 TV movie Aurora, in which she acted alongside her 11 year old real life son Edoardo Ponti. Loren has recorded more than two dozen songs throughout her career, including a best selling album of comedic songs with Peter Sellers; reportedly, she had to fend off his romantic advances. Partly owing to Sellers's infatuation with Loren, he split with his first wife, Anne Howe. Loren has made it clear to numerous biographers that Sellers's affections were reciprocated only platonically. This collaboration was covered in The Life and Death of Peter Sellers where actress Sonia Aquino portrayed Loren. The song "Where Do You Go To (My Lovely)?" by Peter Sarstedt was said to have been inspired by Loren.

Кейінгі мансап

1991 жылы Лорен академияның құрметті сыйлығын алды, онда ол «әлемдік киноның нағыз қазынасы, өмірі есте қаларлық рөлдерге толы және өнерімізге мәңгілік сәндік сыйлаған» деп сипатталды. 1995 жылы ол Голливуд шетелдік баспасөз қауымдастығының «Алтын глобус» Сесил Б. Демилл сыйлығын, ойын-сауық әлеміне қосқан үлкен үлесі үшін алды. 1993 жылғы сәуірде ол Федерико Феллиниге құрметті «Оскар» сыйлығын табыс етті. 2009 жылы Лорен «Ларри Кинг Лайв» бағдарламасында Феллинидің 1993 жылы қайтыс болғанға дейін оны фильмге түсіруді жоспарлағанын айтты. 1990-жылдар мен 2000-жылдар аралығында Лорен фильмдерді таңдауда қатаң болды және аспаздық кітаптар, көзілдірік, әшекейлер және парфюмерия сияқты әртүрлі бизнес салаларына қатысты. Ол Роберт Альтманның «Кейін киюге дайын» (1994) фильміндегі рөлі үшін «Алтын глобусқа» үміткер болды, онда Джулия Робертс басты рөлді ойнады. 1994 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласындағы Жұлдыздар аллеясында оған «Алтын пальма» жұлдызы орнатылды. «Grumpier Old Men» (1995) фильмінде Лорен Уолтер Маттау, Джек Леммон және Энн Маргретпен бірге фаталь әйел рөлін ойнады. Фильм кассалық табысқа ие болды және Лореннің АҚШ-тағы соңғы жылдардағы ең табысты фильмі болды. 1999 жылы Америка кино институты Лоренды Голливуд киносының алтын ғасырындағы ең ұлы әйел жұлдыздарының бірі деп атады. 2001 жылы Лорен Монреаль әлемдік кинофестиваліндегі «Американың арнайы Гран-при» сыйлығын, өзінің барлық туындылары үшін алды. Ол осы кезеңде Канадада екі жобаға қатысты: ұлы Эдоардо режиссерлік еткен «Between Strangers» (2002) тәуелсіз фильмі, сондай-ақ Мира Сорвиноның қатысуымен «Киелілердің өмірі» (2004) телесериалы. 2009 жылы, түсірілім алаңдарынан бес жыл үзіліс жасағаннан және АҚШ-тағы көрнекті театрлық фильмде ойнағанына 14 жыл өткен соң, Лорен Роб Маршаллдың «Тоғыз» фильмінде түсті. Маршалл осы рөлге Лоренды бірінші және жалғыз таңдады. Фильмде Дэниел Дэй-Льюис, Пенелопа Крус, Кейт Хадсон, Марион Котилард және Николь Кидман да ойнады. Ол актерлік шеберлігі үшін «Screen Actors Guild Award» сыйлығына алғаш рет үміткер болды. 2010 жылы Лорен өзінің жас кезіндегі өмірінен екі бөлімді итальяндық телесериалда өз анасының рөлін ойнады, режиссерлік жұмысын Витторио Синдони жасады, ал Маргарет Маде Лорен рөлін сомдады, оның атауы «La Mia Casa È Piena di Specchi» («Менің үйім айналарға толы»), бұл оның әпкесі Марияның естеліктеріне негізделген. 2013 жылдың шілдесінде Лорен Жан Коктоның 1930 жылғы «Адам дауысы» пьесасының итальяндық қысқаметражды фильміне қайта оралды. Италияның Рим және Неаполь қалаларында түсірілім бір айға созылды. Бұл Лореннің «Тоғыздан» кейінгі алғашқы театрлық фильмі болды. Ол 2020 жылы ұлы Понти түсірген «The Life Ahead» көркем фильмінде Холокосттан аман қалған Мадам Роза рөлінде толық метражды фильмге оралды. 2021 жылы ол рөлі үшін «AARP үздік әйел актері» және «AWFJ Grand Dame» сыйлықтарын алды. Лорен 2017 жылдың 16 қарашасында Испаниядағы Альмерия атақ-даңқ аллеясында «Бьянко, россо» фильміндегі жұмысы үшін жұлдыз алды. Ол «Альмерия Tierra de Cine» сыйлығын алды.

In 1991, Loren received an Academy Honorary Award, which described her as "One of the genuine treasures of world cinema who, in a career rich with memorable performances, has added permanent luster to our art form." In 1995, she received the Golden Globe Cecil B. DeMille Award, a similar honorary award, bestowed by the Hollywood Foreign Press Association, for outstanding contributions to the world of entertainment. She presented Federico Fellini with his honorary Oscar in April 1993. In 2009, Loren stated on Larry King Live that Fellini had planned to direct her in a film shortly before his death in 1993. Throughout the 1990s and 2000s, Loren was selective about choosing her films and ventured into various areas of business, including cookbooks, eyewear, jewelry, and perfume. She received a Golden Globe nomination for her performance in Robert Altman's film Ready to Wear (1994), co starring Julia Roberts. In 1994, a Golden Palm Star on the Palm Springs, California, Walk of Stars was dedicated to her. In Grumpier Old Men (1995), Loren played a femme fatale opposite Walter Matthau, Jack Lemmon, and Ann Margret. The film was a box office success and became Loren's biggest US hit in years. In 1999, the American Film Institute named Loren among the greatest female stars of Golden Age of Hollywood cinema. In 2001, Loren received a Special Grand Prix of the Americas Award at the Montreal World Film Festival for her body of work. She filmed two projects in Canada during this time: the independent film Between Strangers (2002), directed by her son Edoardo and co starring Mira Sorvino, and the television miniseries Lives of the Saints (2004). In 2009, after five years off the set and 14 years since she starred in a prominent US theatrical film, Loren starred in Rob Marshall's film version of Nine, based on the Broadway musical that tells the story of a director whose midlife crisis causes him to struggle to complete his latest film; he is forced to balance the influences of numerous formative women in his life, including his deceased mother. Loren was Marshall's first and only choice for the role. The film also stars Daniel Day Lewis, Penélope Cruz, Kate Hudson, Marion Cotillard, and Nicole Kidman. As a part of the cast, she received her first nomination for a Screen Actors Guild Award. In 2010, Loren played her own mother in a two part Italian television miniseries about her early life, directed by Vittorio Sindoni with Margareth Madè as Loren, entitled La Mia Casa È Piena di Specchi (My House Is Full of Mirrors [it]), based on the memoir by her sister Maria. In July 2013 Loren made her film comeback in an Italian short film adaptation of Jean Cocteau's 1930 play The Human Voice (La Voce Umana), which charts the breakdown of a woman who is left by her lover – with her younger son, Edoardo Ponti, as director. Filming took under a month during July in various locations in Italy, including Rome and Naples. It was Loren's first theatrical film since Nine. She returned to feature length film, as Holocaust survivor Madame Rosa, in Ponti's 2020 feature film The Life Ahead. In 2021 she received AARP Best Actress and AWFJ Grand Dame awards for her role. Loren received a star on 16 November 2017, at Almeria Walk of Fame in Spain for her work on Bianco, rosso e She received the Almería Tierra de Cine award.

Жеке өмір

Лорен – католик. Оның тұрақты мекені 2006 жылдың соңынан бері Швейцарияның Женева қаласында. Оның Неаполь мен Римде үйлері бар. Лорен – «С.С.С. Неаполи» футбол клубының жанкүйері. 2007 жылдың мамыр айында команда Серия B турнирінде үшінші орында болғанда, ол (72 жасында) «Gazzetta dello Sport» газетіне команда жеңсе, стриптиз билеуге дайын екенін айтты. Лорен 2007 жылғы Pirelli күнтізбесі үшін сурет түсірді. 2021 жылдың ақпан айында ол BBC Radio 4 арнасының «Desert Island Discs» бағдарламасына қонақ шақырылып, сәнді зат ретінде пицца пешін таңдады. Оның музыкалық таңдауларында Элла Фицджеральд орындаған Коул Портердің «I've Got You Under My Skin» әні және Тамас Васари орындаған Дебюссидің «Clair de lune» шығармасы болды. Ол әріптесі Ричард Бертонның Scrabble ойынында алдағаны үшін қатты ашуланғанын айтты. 2023 жылдың 24 қыркүйегінде Лорен Швейцариядағы үйінде құлап, жамбас және сан сүйектері сынып, жедел хирургиялық араласу қажет болды.

Неке және отбасы

Лорен Карло Понтимен 1950 жылы танысты, ол 15 жаста, ал ол 37 жаста болған. Понти бірінші әйелі Джулианадан бұрын ажырасқан болса да, 1957 жылдың 17 қыркүйегінде Мексикада Лоренмен өкілеттік арқылы (екі ер адам-заңгер олардың орнына тұрды) неке қиған кезде заңды түрде ажырасқан жоқ. Жұбайлар 1962 жылы көпұзаққа некеге қатысты айыпталулардан құтылу үшін некелерін жойды, бірақ бірге тұруын жалғастырды. 1965 жылы олар Франция премьер-министрі Жорж Помпиду олардың өтініштерін мақұлдағаннан кейін Франция азаматтары атанды. Неке Понтидің 10 қаңтар 2007 жылы 94 жасында өкпе ауруларынан қайтыс болғанға дейін жалғасты. Жұбайдың екі ұлы болды: Карло Понти кіші, 1968 жылдың 29 желтоқсанында дүниеге келген, және Эдуардо Понти, 1973 жылдың 6 қаңтарында туған. Лореннің келіндері – Саша Александр және Андреа Месзарос. Лореннің төрт немересі бар. 1962 жылы Лореннің әпкесі Мария Бенито Муссолинидің кіші ұлы Романоға үйленді, олардың екі қызы болды: бұрынғы депутат және Еуропарламент мүшесі Алессандра және Элизабетта.

Кэри Грантпен қарым-қатынасы

Лорен мен Кэри Грант «Күйме қайық» (1958) фильмінде бірге ойнады. Гранттың әйелі Бетси Дрейк бастапқы сценарийді жазды, және Грант бастапқыда онымен бірге түсуді жоспарлаған. Бірақ «Мақтаныш пен құмар» (1957) фильмін түсірілімі барысында Лоренмен роман бастағаннан кейін, Грант Лоренге Дрейктің орнын басуды ұсынды, осы үшін Дрейк авторлық құқығынан бас тартты. Роман «Мақтаныш пен құмар» түсірілімі аяқталмас бұрын аяқталды, бұл «Күйме қайық» түсірілімінде проблемалар тудырды. Грант олардың қарым-қатынасын қайта жаңғыртуға үміттенді, бірақ Лорен Карло Понтиге үйленуге шешім қабылдады.

Сот іс-әрекеттері

1999 жылдың қыркүйегінде Лорен өзінің өңделген жалаңаш фотосуреттерін интернетке жариялаған 79 ересектерге арналған веб-сайтқа қарсы сотқа шағымданып арыз берді.

Таныс алу

1958 Жыл Венеция кинофестивалі Үздік актрисаға арналған Вольпи кубогы Қара орхидея 1960 Жыл Golden Globe сыйлықтары Музыкалық немесе комедиялық фильмдегі үздік актриса It Started in Naples Академия сыйлықтары Ұлы актриса Екі әйел BAFTA сыйлықтары Шет елдік фильмдегі үздік актриса Bambi сыйлықтары Ең үздік халықаралық актриса Канн кинофестивалі Ең үздік әйел рөлі David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Silver Ribbon сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса New York Film Critics Circle сыйлықтары Үздік актриса Sant Jordi сыйлықтары Шет елдік фильмдегі ең үздік орындау 1962 Жыл TCL Theatre Prints салтанаты Іздер және қол іздері салтанаты 1963 Жыл David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Кеше, бүгін және ертең Silver Ribbon сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса 1964 Жыл Академия сыйлықтары Ұлы актриса Итальяндық үлгідегі неке Golden Globe сыйлықтары Музыкалық немесе комедиялық фильмдегі үздік актриса David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Мәскеу кинофестивалі Үздік актриса сыйлығы Golden Laurel сыйлықтары Үздік актриса Silver Ribbon сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса 1967 Жыл Silver Ribbon сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Ғажайыптан да артық 1970 Жыл David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Күнбағыс Fotogramas de Plata сыйлықтары Ең үздік шетелдік орындаушы 1974 Жыл David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Саяхат Сан-Себастьян кинофестивалі Ең үздік актрисаға арналған сыйлық 1977 Жыл David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Ерекше күн Итальяндық Golden Globe сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса Silver Ribbon сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса 1991 Жыл Академия сыйлықтары Құрметті Академия сыйлығы César сыйлықтары Өмір бойы жетістіктері үшін құрметті César сыйлығы 1994 Жыл Голливуд Даңқы аллеясы Голливуд Даңқы аллеясы жұлдызы (Кино салаты) National Board of Review of Motion Pictures сыйлықтары Ең үздік актерлік құрамы Prêt à Porter Golden Globe сыйлықтары Екінші рөльдегі үздік актриса – Фильм 1995 Жыл Golden Globe сыйлықтары Cecil B. DeMille сыйлығы Goldene Kamera сыйлықтары Ерекше жетістік сыйлығы 1998 Жыл Венеция кинофестивалі Өмір бойы жетістіктері үшін құрметті Алтын арыстан сыйлығы 1999 Жыл David di Donatello сыйлықтары Мансапты жетістіктері үшін арнайы David сыйлығы 2004 Жыл Grammy сыйлықтары Балаларға арналған ең үздік сөздік альбом Жылқы іздері және Питер және қасқыр 2009 Жыл Critics' Choice сыйлықтары Ең үздік фильм актерлік құрамы Nine Satellite сыйлықтары Фильмдегі ең үздік актерлік құрам Screen Actors Guild сыйлықтары Фильмдегі ең үздік актерлік құрамы Washington D. C. Area Film Critics Association сыйлықтары Ең үздік актерлік құрам 2014 Жыл David di Donatello сыйлықтары Арнайы David сыйлығы Адамның дауысы 2021 AARP Movies for Grownups сыйлықтары Үздік актриса Алдағы өмір Alliance of Women Film Journalists сыйлықтары Жасқа қарсы тұратын және жасқа дикриминация жасайтын актриса сыйлығы Киноиндустриясындағы әйелдің ең үлкен жетістігі сыйлығы KCET Cinema SeriesLumière сыйлығы Капри Голливуд кинофестивалі Үздік актриса CinEuphoria сыйлықтары Үздік актриса David di Donatello сыйлықтары Басты рөльдегі үздік актриса

Year Organizations Category Work Result1958 Venice Film Festival Volpi Cup for Best Actress The Black Orchid 1960 Golden Globe Awards Best Actress in a Motion Picture – Musical or Comedy It Started in Naples Academy Awards Best Actress Two Women BAFTA Awards Best Film Foreign Actress Bambi Awards Best International Actress Cannes Film Festival Best Female Interpretation David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role Silver Ribbon Awards Best Leading Actress New York Film Critics Circle Awards Best Actress Sant Jordi Awards Best Performance in a Foreign Film 1962 TCL Theatre Prints Ceremony Footprints and Handprints Ceremony 1963 David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role Yesterday, Today and Tomorrow Silver Ribbon Awards Best Leading Actress 1964 Academy Awards Best Actress Marriage Italian Style Golden Globe Awards Best Actress in a Motion Picture – Musical or Comedy David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role Moscow Film Festival Best Actress Award Golden Laurel Awards Best Actress Silver Ribbon Awards Best Leading Actress 1967 Silver Ribbon Awards Best Leading Actress More Than a Miracle 1970 David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role Sunflower Fotogramas de Plata Awards Best Foreign Performer 1974 David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role The Voyage San Sebastián Film Festival Award for Best Actress 1977 David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role A Special Day Italian Golden Globe Awards Best Lead Actress Silver Ribbon Awards Best Leading Actress 1991 Academy Awards Honorary Academy Award César Awards Honorary César Lifetime Achievement Award 1994 Hollywood Walk of Fame Hollywood Walk of Fame Star (Motion Picture Category) National Board of Review of Motion Pictures Awards Best Cast Prêt à Porter Golden Globe Awards Best Supporting Actress – Motion Picture 1995 Golden Globe Awards Cecil B. DeMille Award Goldene Kamera Awards Special Achievement Award 1998 Venice Film Festival Honorary Golden Lion Award for Lifetime Achievement 1999 David di Donatello Awards Special David Award for Career Achievement 2004 Grammy Awards Best Spoken Word Album for Children Wolf Tracks and Peter and the Wolf 2009 Critics' Choice Awards Best Movie Cast Nine Satellite Awards Best Cast in a Film Screen Actors Guild Awards Outstanding Performance by an Ensemble Cast in a Motion Picture Washington D. C. Area Film Critics Association Awards Best Ensemble 2014 David di Donatello Awards Special David Award La Voce Umana 2021 AARP Movies for Grownups Awards Best Actress The Life Ahead Alliance of Women Film Journalists Awards Actress Defying Age and Ageism Award Greatest Achievement by a Woman in the Film Industry Award KCET Cinema SeriesLumière Award Capri Hollywood Film Festival Best Actress CinEuphoria Awards Best Actress David di Donatello Awards Best Actress in a Leading Role

Ресей ұлттық оркестрі

Прокофьев – Петір мен қасқыр, Жан Паскаль Бейнтус – Қасқыр іздері. Михаил Горбачев, Билл Клинтон, София Лорен. Ресей ұлттық оркестрі – Кент Нагано. Pentatone PTC 5186011 (2003)
Прокофьев – Педро мен қасқыр, Жан Паскаль Бейнтус – Қасқыр іздері. Антонио Бандерас, София Лорен, Ресей ұлттық оркестрі – Кент Нагано. Pentatone PTC 5186014 (2004)