Сильвана Мангано: Итальяндық актрисаның өмірі мен мансабы
Silvana Mangano
Сильвана Мангано (1930-1989) – италия актрисасы, неореализмнен туындаған, 50-60 жылдардағы секс-символ. «Давид ди Донателло» жүлдесінің иегері. Фильмдердегі мансабы, режиссерлермен жұмысы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық актриса (1930–1989)
Italian actress (1930–1989)
Сильвана Мангано (21 сәуір 1930 – 16 желтоқсан 1989) – итальяндық кино актрисасы. Ол неореализм қозғалысынан туған актерлер буынының бірі болды және 1950-1960 жылдардағы секс-символ ретінде танылған маңызды әйел жұлдызға айналды. Ол «Дэвид ди Донателло» сыйлығын «Үздік әйел актриса» номинациясында үш рет жеңіп алды: «Верона соты» (1963), «Солқындар» (1967) және «Ғылыми карта ойыншысы» (1973) фильмдері үшін. «Настро д’Аргенто» сыйлығын да екі рет жеңіп алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кедейлікте өскен Мангано биші болып оқыды және 1946 жылы «Мисс Рим» сұлулық конкурсында жеңіске жеткенге дейін модель болып жұмыс істеді. Бұл оны фильмдерде жұмыс істеуге мүмкіндік берді; ол «Bitter Rice» (1949) фильмінде сәттілікке жетті және Пьер Паоло Пазолини, Лучино Висконти, Альберто Латтуада және Витторио Де Сика сияқты көптеген белгілі режиссерлермен жұмыс істеді. Оның мансабы 50 жасқа дейін жалғасты, Дэвид Линчтің «Дюна» (1984) және Никита Михалковтың «Қара көздер» (1987) фильмдеріндегі эпизодтық рөлдермен. Мангано халықаралық кино продюсері Дино Де Лаурентистің әйелі болды және олардың төрт баласы болды, соның ішінде Вероника Де Лаурентис және Рафаэлла Де Лаурентис.
Silvana Mangano (; 21 April 1930 – 16 December 1989) was an Italian film actress. She was one of a generation of thespians who arose from the neorealist movement, and went on to become a major female star, regarded as a sex symbol for the 1950s and '60s. She won the David di Donatello for Best Actress three times – for The Verona Trial (1963), The Witches (1967), and The Scientific Cardplayer (1973) – and the Nastro d'Argento for Best Actress twice. Raised in poverty during World War II, Mangano trained as a dancer and worked as a model before winning a Miss Rome beauty pageant in 1946. This led to work in films; she achieved success in Bitter Rice (1949) and went on to forge a successful career in films, working with many notable directors like Pier Paolo Pasolini, Luchino Visconti, Alberto Lattuada, and Vittorio De Sica. Her career continued well into her 50s, with supporting roles in David Lynch's Dune (1984) and Nikita Mikhalkov Dark Eyes (1987). Mangano was the wife of international film producer Dino De Laurentiis and had four children with him, including Veronica De Laurentiis and Raffaella De Laurentiis.
Ерте өмір
Римде итальяндық әке мен ағылшын анасынан (Кройдон қаласынан Айви Уэбб) дүниеге келген Мангано Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында кедейлікте өмір сүрді. Ол жеті жыл бойы бишілікке оқып, модель болып жұмыс істеу арқылы өзін асырады. 1946 жылы, 16 жасында Мангано «Мисс Рим» сұлулық конкурсын жеңіп алды, осының нәтижесінде Марио Костаның фильмінде рөлге ие болды. 1949 жылдан бастап кинопродюсер Дино Де Лаурентиске үйленген, олардың төрт баласы болды: Вероника, Рафаэлла, Франческа және Федерико.
Born in Rome to an Italian father and an English mother (Ivy Webb from Croydon), Mangano lived in poverty during World War II. Trained for seven years as a dancer, she supported herself as a model. In 1946, at age 16, Mangano won the Miss Rome beauty pageant, and through this, she obtained a role in a Mario Costa film. Married to film producer Dino De Laurentiis from 1949, the couple had four children: Veronica, Raffaella, Francesca, and Federico.
Өлім
1989 жылғы 4 желтоқсанда жасалған операциядан кейін комаға түскен Мангано 1989 жылғы 16 желтоқсанда Испанияның Мадрид қаласында өкпе рагынан қайтыс болды.
Following surgery on 4 December 1989 that left her in a coma, Mangano died of lung cancer in Madrid, Spain on 16 December 1989.