Кіріспе

Юми Мацутоя (松任谷 由実), лақап аты Юмин (ユーミン), – жапон әншісі, композиторы, өлеңдер авторы және пианист. Әдетте өзінің әндерінің сөзін де, музыкасын да жазатын ол, ерекше дауысымен және тікелей эфирдегі өнерлерімен танымал, сонымен қатар жапондық эстрада музыкасы тарихындағы ең белгілі тұлғалардың бірі. Оның дискографиясы 42 миллионнан астам таңба сатылғандықтан, коммерциялық тұрғыдан сәтті болды. 1990 жылы оның «The Gates of Heaven» альбомы RIAJ ұйымынан «2x миллион» сертификатын алған алғашқы альбом болды, ал оның жиырма бір альбомы Oricon чартында бірінші орынға ие болды. Бірнеше жылдық тәжірибеден кейін, ол 1972 жылы әнші-композитор ретінде дебют жасады. Карьерасының басында ол өзінің туған есімі – Юми Арай (荒井 由実) атымен жұмыс істеді. 1975 жылы Арай «Ichigo Hakusho wo Mou Ichido» әнінің авторы ретінде танылды, бұл әнді BanBan фолк-дуэті орындап, үлкен коммерциялық сәттілікке жеткен. Ол сол жылы «Ano Hi ni Kaeritai» әнінің табысы арқасында әнші ретінде де танымал болды, бұл ән Жапонияның Oricon чартында бірінші орынға шықты. Басқа да танымал әндері: «Haru yo, Koi» және «Sweet, Bitter Sweet». Ол басқа музыканттарға өзінің туындыларын ұсынатын кезде швед актері Грета Гарбодан алған шабытпен Курета Карухо (呉田軽穂) деген атты қолданады. «Қазіргі заманғы жапон мәдениетінің энциклопедиясында» былай делінген: «Юмин прогрессивті рок пен еуропалық поп музыкасының ықпалын біріктіріп, дәстүрлі музыка мен әлеуметтік сын-ескертулерге толы музыкалық және журналистикалық ортада өркендеген күрделі, жоғары орта тапқа тән жапон әйел дауысын және дыбысын жасады. Бұл музыкалық стиль алғаш рет [ ] Cobalt Hour альбомында көрініс берді деп есептеледі». «The 14th Moon» альбомы және 1976 жылы Жапония чарттарының топ-10-дық тізіміне енген үш альбом («Cobalt Hour», «Yuming Brand» және «Hikōki gumo») «J-pop жанрының алғашқы классикалық туындылары саналатын бірнеше әнді қамтиды». 1976 жылы музыкалық серігі Масатака Мацутояға үйленгеннен кейін Арай күйеуінің атымен ән жазуды бастады және осылай жалғастырып келеді. 1980-ші жылдар бойы Мацутояның музыкасы туған Жапониясында Mitsubishi Motors компаниясының жарнамаларында жиі пайда болды, ал оның имиджі олардың автомобильдерін насихаттау үшін қолданылды. Көптеген хит-синглдардан басқа, ол жапондық альбомдар чартында, әсіресе 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың бірінші жартысында үлкен коммерциялық жетістікке жетті. Shūkan Gendai журналы «ақыл, қабілет, сезімталдық және шешімділік» критерийлеріне сүйене отырып, ең ақылды жапондық тұлғалардың тізімінде Мацутояны үшінші орынға (Миюки Накадзима мен Масаёши Соннан кейін) қойды.

Алғашқы жылдар

Юми Арай 1954 жылы Токионың Хачиоджи қаласында дүниеге келген. Оның үш ағасы мен бір қарындасы бар, олардың отбасы 1912 жылы құрылған «Арай Гофукутен» атты мата дүкенін жүргізді. Ол орта мектепте оқып жүргенде 1960 жылы ашылған «Кьянти» атты итальяндық мейрамханаға жиі баратын. Сол кезде көптеген танымал адамдар сол мейрамханаға барып тұратын: Акира Куросава, Юкио Мисима, Кобо Абе, Сейжи Озава, Рю Мураками, Таро Окамото, Кишин Шинояма және Хироси «Месье» Камаяцу, ол кейін оның алғашқы жазбалар продюсеріне айналды. «Альфа Мьюзик» баспа компаниясы, оның мансабының басында оған тиесілі болған (кейін 1977 жылы толыққанды жазбалар лейбліне айналды), «Кьянтиде» жиі келіп тұратын адамдар құрған. Оған «Юминг» деген лақап есімін 13 жасында ғашық болған қытай бассисті Сай Чен (シー・ユー・チェン) берген. Ол өте жас кезінде музыкалық мансабын бастады. 14 жасында алғаш рет музыкант ретінде жұмыс істеді. Студиялық музыкант ретінде жұмыс істеген ол көптеген авторлық әндер жазды. 17 жасында «Ай ва Тотсузен ни» атты алғашқы әні жарық көрді. Оны 1960-шы жылдардағы әйгілі жапондық «The Tigers» тобының бұрынғы гитарисі Кацуми Кахаши орындады. 1972 жылдың сәуір айында Арай Тама өнер университетіне қабылданды. Сонымен қатар, ол «Альфа» баспа компаниясымен музыкалық орындаушы ретінде келісім шарт жасады. Бастапқыда ол ән жазушы болғысы келді. Алайда баспа компаниясының негізін қалаушы Кунихико Мурай оны әнші-әндер авторы ретінде жұмыс істеуге ынталандырды.

Ертедегі мансабы; Юми Арай

1972 жылдың 5 шілдесінде Арай өзінің "Henji wa Iranai" атты тұңғыш синглін шығарды. Оны The Spiders тобының бұрынғы вокалисі Хироси "Монсье" Камаяцу өндірді. Toshiba EMI лейблі арқылы шығарылған, ол өзінің барлық альбомдарын мансабы бойы Liberty сублейблінде (Альфа баспа компаниясы ретінде жұмыс істейді) шығарды. Оның алғашқы синглінен бар болғаны 300 дана сатылды. (Бұл ән кейіннен оның тұңғыш LP альбомы Hikō ki Gumo-да қайта жазылған нұсқада пайда болды.) Ол өзінің алғашқы толық альбомын Hikō ki Gumo-ны Haruomi Hosono, Shigeru Suzuki, Tateo Hayashi және Masataka Matsutoya-дан тұратын Caramel Mama тобымен бірге жазды, бұл топ Tin Pan Alley деп жақсы танымал. Альбом 1973 жылдың қараша айында Toshiba EMI-дің Express сублейблі арқылы шығарылды. Тайтл трегі (және жетекші трек) кейіннен 2013 жылғы "The Wind Rises" фильмінің тақырыптық әні ретінде пайдаланылды. Келесі альбомы MISSLIM (1974) үшін Tin Pan Alley тобының клавишшісі Масатака Мацутоя оның барлық әндерін аранжировкалады. Оның үшінші студиялық альбомы "Cobalt Hour" (1975) оның ертедегі танымал әні "Sotsugyō Shashin"-ді қамтиды. Сол жылы осы әнді хор тобы Hi Fi Set (осы әнді орындаған топ) өздерінің сол аттас алғашқы альбомында орындады. Бұл кавер нұсқасы да сингл ретінде сәтті болды. Кейінгі жылдары оны көптеген жапон әртістер орындап, Жапонияның классикалық поп-музыкасының біріне айналды. Сол жылы ерлер фольклорлық дуэті BanBan оның "Ichigo Hakusho o Mou Ichido" әнін жазып алып, Oricon чартында бірінші орынға жетті. Басқа әртістердің коммерциялық сәттілігінің арқасында ол ән жазушы ретінде танымал болды. Юми өзінің бесінші синглі "Rouge no Dengon" ("Rouge Message") арқылы орташа сәттілікке қол жеткізді, бұл прото J-Pop классикасы саналатын жылдам темпті ән. Ол осы әнді сол кездегі ең танымал жапондық қыздар тобы Candies-пен бірге теледидарда орындады, ал ән жылдар бойы көптеген әртістермен орындалды. Әнші-сазгер ретінде оның алғашқы хиті "Ano Hi ni Kaeritai" атты алтыншы синглі болды. 1975 жылдың тамызында ол TBS теледрамасы "Katei no Himitsu"-ның тақырыптық әні ретінде пайдаланылды. Екі айдан кейін ол сингл ретінде шығарылып, Oricon чартының басына жетті. Оның Юми Арай ретіндегі соңғы альбомы "The 14th Moon" (1976) бас гитарада Leland Sklar және барабанда Mike Baird-ты қамтиды. Осы альбомнан бастап Масатака Мацутоя барлық альбомдарын өзі өндірді. Ол өзінің "Yuming" лақап атының күйеуімен одағының атауын білдіретінін санайды. "Ano Hi ni Kaeritai" сәттілігінен кейін ол Oricon чартында бірінші орынға шыққан алғашқы альбомы болды. Сонымен қатар, 1976 жылдың соңындағы чартта оның үш альбомы (Cobalt Hour, Yuming Brand және Hikō ki Gumo) алдыңғы 10-дыққа енді. Дебюттен кейін төрт жыл өткен соң, ол жапондық альбомдар чартында үстемдік құрды. Осы керемет рекордты ешкім бұған дейін бұзған емес. 1989 жылы оның бесінші синглі "Rouge no Dengon" (үшінші альбомынан) және үшінші синглі "Yasashisa ni Tsutsumaretanara" (нұсқа екінші альбомынан алынған) "Kiki's Delivery Service" фильмінің тақырыптық әндері ретінде пайда болды. Бүгінгі таңда бұл әндер оның ертедегі танымал әндері ретінде белгілі. Оның кейбір әндеріне Джони Митчелл және Кэрол Кинг сияқты көптеген американдық және еуропалық музыканттартың үлкен әсері тиді. Батыс мәдениетін және жапон поп-музыкасын үйлестірген пионер әнші-сазгер ретінде ол жапондық танымал музыкасына терең із қалдырды.

Юми Мацутоя рөлінде

1976 жылғы 29 қарашада Масатака Мацутояға үйленгеннен кейін ол зейнетке шығуды ойластырған. Бірақ ақырында күйеуінің атымен музыкант ретінде жұмыс істеуді шешті. 1978 жылы Юми Мацутоя ретіндегі алғашқы альбомы – «Бенисузуме» жарық көрді. 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басында ол әр жылы екі альбом шығарды. Дегенмен, бұл альбомдар оның бойдақ кезінде шығарғандарына қарағанда аз сәттілікке ие болды. Соған қарамастан, ол сол жылдары өзінің бірнеше танымал әндерін жазды және оның альбомдары Oricon тізіміндегі алғашқы ондыққа енді. «Бенисузуме» шығарылмас бұрын Toshiba EMI «Album» атты жинақты шығарды. Онда негізінен Юми Арай ретінде шығарған әндері және тек сингл ретінде жарық көрген екі ән болды. Мацутоя бұл жинақты шығаруға қарсы болды; 1982 жылы жарық көрген автобиографиясында ол бұл альбомды «Менің музыкалық мансабымдағы ең үлкен дақ» деп сипаттады. Осы себепті ол 1998 жылға дейін тағы бір жинақ альбом шығаруға рұқсат бермеді. Алайда, оның бұрынғы жазбалар компаниясы және баспа үйі Alfa Records 1977 жылдан кейін (Alfa тәуелсіз жазбалар компаниясы ретінде орныққаннан кейін) оның рұқсатысыз оның ескі әндерінен тұратын көптеген жинақтарды шығарды. Сондықтан 1990-жылдардың соңында ол өзінің туған атымен жазған барлық әндерінің авторлық құқығын сатып алды. Бұл шешімге Toshiba EMI-нің 1994 жылы Alfa каталогын қайта иеленуі көмектесті, оның ішінде Alfa әлі де баспа компаниясы болған кезде Toshiba EMI шығарған альбомдар да болды, осылайша оның алғашқы каталогы Alfa-ның 2001 жылы Sony-ге сатылуынан сақталды. Оның онінші альбомы «Surf and Snow» (1980) оның үшін жағымсыз ағымын өзгертті. Альбом жарық көрген кезде бұрынғыдай жақсы сатылмады. Алайда 1986 жылы «Koibito ga Santa Claus» хит болған фильмнің (1987) тақырыптық әні ретінде танымал болды. Альбомның 400 000-нан астам данасы сатылды. 1981 жылы ол жапон поп-музыкасының шыңына қайта оралды. Оның күйеуі Нобухико Обаяши режиссерлік еткен және Кадокава Пикчерс таратып отырған «Нераварета Гакуен» фильмінің музыкасын жазды. Ол фильмге «Mamotte Agetai» әнін тақырыптық ән ретінде жазды. Бұл әннің синглы Oricon тізімінде екінші орынға ие болды және 700 000-ға жуық дана сатылды. Синглдың табысынан кейін оның он бірінші альбомы «Sakuban Oaishimasho» (1981) екінші рет бірінші орынға ие болды. Сол жылдан бастап 1997 жылға дейін ол шығарған 17 студиялық альбом Oricon тізімінде бірінші орынға ие болды. The Japan Times газетінің журналисі Иан Мартин 2016 жылы: «Мацуданың рекордтық санымен бірінші орынға ие болған хит-синглдеріне үлес қоса отырып, Мацутояның өзінің жұмысы альбомдарға ерекше назар аударуды сақтап қалды, ал коммерциялық табыс пен көркемдік тұтастық арасындағы тепе-теңдік көптеген болашақ музыканттарға шабыт көзі болып табылады» деп жазды. 1982 жылы ол «Rouge no Dengon» атты автобиографиясын жариялады. Бұл кітапта ол өзінің өмірін асыра сілтеп сипаттады. Ол өзінің альбомдарының көркемдік дизайнын жасауды жоспарлаған. «Sakuban Oaishimasho» (1981) альбомының көркемдік дизайнын Hipgnosis жасады, ал «Compartment» бейнеклипін Storm Thorgerson, Aubrey Powell және Peter Christopherson түсірді. Соңғы фильмнен алынған логотип «Yuming» логотипіне айналды және 1984 жылғы «No Side» альбомының мұқабасында қолданылды. Hipgnosis тобының Aubrey Powell және Richard Evans 1983 жылы шыққан «Voyager» альбомының мұқабасын да жасады. 1970-жылдардан бері ол концерттерде әдемі және жаңашыл декорацияларды пайдаланатын артист ретінде де танымал. Ол сахнада жоғары технологиялық көрнекі эффектілерді қолданды, олардың құны жүз миллион иеннен асып кеткені айтылады. Ол екі концерттік альбомын және бірнеше бейнеклиптерді шығарды. 1986 жылы ол өзінің тұңғыш концерттік альбомын – «Yuming Visualive DA DI DA» шығарды. Ол тек CD және кассетада жарық көрді және көп жылдар бойы оның жанкүйерлері арасында сирек кездесетін заттардың бірі болды.

Сауданың шыңы мен құлдырауы

1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында оның альбомдарыдағы дыбыстар механикалық болды және синклавиер қолданылды. Сонымен қатар, оларды Батыс жағалауының көптеген танымал музыканттары жазған. Бірақ, кейінірек, оның күйеуі және продюсері Масатака Мацутоя, сол альбомдардағы арзан ырғақты бөлімдеріне өкінді. “Before the Diamond Dust Fades” (1987) альбомы сол кездегі барлық альбомдарынан көп сатылды. 1980 жылдардың соңында оның жазбаларының сатылымы артты. “Delight Slight Light KISS” (1988) оның бірінші миллиондық альбомы болды. 1995 жылы шыққан осы альбомнан бастап “Катманду” альбомына дейін ол сегіз студиялық альбом шығарды, олардың барлығы миллионнан астам дана сатылды. Ең бастысы, екі альбомы – “The Gates of Heaven” (1990) және “The Dancing Sun” (1994) – екі миллионнан астам дана сатылды. Біріншісі Жапонияда екі миллионнан астам сатылған алғашқы альбом. “Dawn Purple” (1991) альбомы шыққаннан кейін бір апта ішінде миллионнан астам дана сатылды. Оның жазбаларының сатылымын жапон музыка индустриясы жоғары бағалады. “Before the Diamond Dust Fades” 1988 жылғы Жапония жазбалар сыйлығын жеңіп алды, ал “The Gates of Heaven” 1991 жылғы Жапонияның алтын дискісінің Гран-приін жеңіп алды. “The Gates of Heaven” және оның сол жылдардағы бірнеше альбомдары 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басындағы активтер бағасының өсуінен туған Жапониядағы оңтайлы атмосфераны көрсетті. Ол сол кезде “Жастардың харизмасы” немесе “Махаббаттың ынталы көшбасшысы” деп аталды. Жазба компаниясы Toshiba EMI-ден экономиканың баяулауына байланысты сингл сатылымы альбом сатылымын озып кеткенін естігеннен кейін Мацутоя өзгеріс жасауға шешім қабылдады. Адамдарды альбом сатып алуға итермелеу үшін ол 1990 жылдардың басында шамамен төрт жыл бойы ешқандай физикалық сингл шығармады, бірақ альбомдарынан әндерді радиода “альбомдық үзінділер” ретінде насихаттады. Оның “The Gates of Heaven” (1990), “Dawn Purple” (1991) және “Tears And Reasons” (1992) альбомдары Oricon тізімдерінде жақсы көрсеткіштер көрсетті, бұл ішінара эфирде ойналғандықтан болды. Бірақ 1993 жылдың күзінде ол “Manatsu no Yo no Yume” әнін шығарды, бұл “Anniversary” әнінен кейін төрт жылдан кейін шыққан алғашқы физикалық сингл, ол “Dare nimo Ienai” теледрамасының тақырыбы болды. Ол 1,400,000 данадан астам сатылды және Жапониядағы ең көп сатылған 89-шы сингл атанды. Бұл оның ең сәтті синглі. Келесі жылы ол екі миллионнан астам сатылған “Hello, My Friend” және “Haru yo, Koi” синглдерін шығарды. Бұл екі сингл де теледрамаларда қолданылды (біріншісі “Kimi to Ita Natsu” бағдарламасында, екіншісі NHK телеарнасында сол аттас бағдарламада қолданылды). Екіншісі оның стандартты әндерінің бірі ретінде танымал. Бұл әндер де “The Dancing Sun” альбомына енді, ол сол танымал әндердің арқасында екі миллионнан астам сатылған екінші альбомы болды. Сол жылы оның жазба компаниясының акциялық үлесі өзгерді (алғашқыда 1960 жылы Тошиба корпорациясымен “Тошиба Музыкалық Индустриялар” ретінде құрылған, содан кейін 1973 жылы Тошиба компанияның 50% үлесін британдық EMI Group-қа сатқаннан кейін “Тошиба EMI” деп қайта аталды), енді EMI компанияның 55% үлесіне ие болды, ал Тошиба компанияның үлесі 45% құрады. Ол көп жылдар бойы рухани әлемге қызығушылық танытты, және бұл бейімділік оның әндерінде жиі көрініс тапты, бұл тенденция 1990 жылдары күшейді. 1996 жылдың тамызында, некеге тұрғаннан кейін жиырма жыл өткен соң, Юми Мацутоя Юми Арай ретінде қайта оралды және Токиодағы Накано Санплазада үш күн концерт берді. Бұл концерттік жазбаның үзінділері бейне және CD форматында шығарылды. Концерттерден бір ай бұрын оның ерте замандағы танымал әні “Machibuse” (оны өзі орындамаған) жаңадан жазылған нұсқасы сингл ретінде шығарылды. 1995 жылға дейін ол жыл сайын студиялық альбомдар шығарды, бірақ оның танымалдылығы 1996 жылға қарай төмендеді. Оның жиырма тоғызыншы студиялық альбомы “The Waves of Zuvuya” (1997) шыққаннан кейін оның жазбаларының сатылымы одан да төмендеді. “Юми Мацутоя” ретінде ол 1977 жылдан бері ешқандай жинақ альбом шығармады. Бұрын ол жинақ альбомдар шығаруға құштар емес еді. Бірақ 1998 жылы ол “Neue Musik: Yumi Matsutoya Complete Best Vol. 1” жинақ альбомын шығарды. Ол 28 ән мен Tin Pan Alley-дің бұрынғы мүшелерімен жазылған екі жаңа әнді қамтиды. Сонымен қатар, осы альбомның бірнеше әндері оның жанкүйерлерінің дауысымен таңдалды. Қазіргі таңда, бұл оның ең көп сатылған және соңғы төрт миллиондық альбомы.

Соңғы жылдары

Ол өзінің жақсы сатылған жинақ альбомын шығарғаннан кейін, өзі қалаған музыканы жасайтынын мәлімдеді. 1999 жылдан бастап ол сегіз студиялық альбом шығарды. 2007 жылдың 30 маусымында «Тошиба» корпорациясы Мацутояның жазбалар лейблінің қалған 45% үлесін «EMI»-ге сатты және компанияның толық меншігін «EMI»-ге берді. Содан кейін лейблдің атауы «Toshiba EMI»-ден «EMI Music Japan»-ға өзгертілді. 2012 жылдың қыркүйегінде британдық «EMI» тобы таратылып, әртүрлі компанияларға сатылды. 2013 жылдың 1 сәуірінде «EMI Music Japan» компаниясы «Universal Music Japan» компаниясына қосылды, компания ретінде таратылды және «EMI Records Japan» деп қайта аталды. Сондықтан Мацутояның барлық келесі шығарылымдары «Universal Music Japan» арқылы жүзеге асырылады. 2013 жылы Мацутояның «Hikouki Gumo» әні «The Wind Rises» («Kaze Tachinu») студиясы «Ghibli» фильмінің соңғы тітіркенішінде қолданылатыны туралы хабарланды.

Марапаттар мен құрметтер

Мацутоя 2013 жылғы 29 сәуірде жарияланған көктемгі марапаттар тізімінде Қызғылт ленталы Еңбек орденімен марапатталды. Бұл медаль өнер, ғылым немесе спорт саласындағы еңбектері үшін табыс етіледі.

Әнші

Әнші және лирик Юми Мацутоя Hi Fi Set, Асами Кобаяси, Кендзи Савада, Хироми Го, Тосихико Тахара, Рейми және тағы да көптеген әртістерге жүздеген әндер жазды. Олардың кейбіреулері үлкен хиттерге айналды, мысалы "Ичиго Хакушо о Моу Ичидо" (Банбан орындаған, 1975) және "Мачибусе" (Сейко Мики, Хитоми Ишикава орындаған, алғаш рет 1975 жылы жарық көрген). Оның көптеген хит әндерін эстрада жұлдызы Сейко Мацуда орындады. Мацуданың бірнеше әні Oricon сингл тізімінде бірінші орынға көтерілді, соның ішінде "Akai Sweet Pea", "Nagisa no Balcony" (1982) және "Hitomi wa Diamond" (1986). Бұл әндер Мацуданың ең танымал туындылары. Мацутоя көптеген ән жазушылармен және лириктермен ынтымақтастық етті, олардың ішінде Йосуи Иноуэ, Такаси Мацумото, Коки Митани, Шизука Идзуин бар. Сонымен қатар, ол 1984 жылы Кобаяшидің Cryptograph альбомында жарық көрген Линси де Пол мен Барри Блю жазған Sugar Shuffle әнінің жапон тіліндегі мәтінін Асами Кобаяшимен бірге жазды. Басқа музыканттарға ән жазғанда, ол көбінесе Курета Карухо (呉田軽穂) деген псевдонимді пайдаланады. Бұл Грета Гарбоның есімін пародизациялау.

Басқа суретшілермен ынтымақтастық

Оның алғашқы альбомдарында сол кезде әлі жетістікке жете алмаған бірнеше танымал жапон әнші-күйшілері, яғни Тацуро Ямашита, Таэко Онки, Акико Яно және Минако Йошида, қосымша вокал ретінде ән шырқады. Ямашита 70-ші жылдары оның әндерінің хорлық бөліктерін жиі аранжировкалаған. Бірақ кейін, 1980-ші жылдардың соңында, ол өзінің "Queen of Hype Blues" әнінде оның музыкалық мансабын сынады. 30 жылдан астам мансабында Мацутоя Такао Кисуги, Тосинобу Кубота, Масуми Окада және Такао Тадзима сияқты көптеген әншілермен дуэт орындады. Ол сондай-ақ басқа музыканттармен бірнеше сингл жазды. 1985 жылы ол Казумаса Ода мен Казуо Зайтсумен бірге "Imadakara" әнін шығарды. Ән негізінен Ода мен Мацутояның туындысы болды, аранжировкасын Рюичи Сакамото жасады, ал орындаушылар бұрынғы Sadistic Mika Band тобының мүшелері болды. Сол жылдың маусым айында өткен концертте Мацутояны вокал ретінде қосып, топ "Sadistic Yuming Band" деген атпен қайта бірігіп, осы әнді орындады. 1986 жылы Мацутоя Кесуке Куватамен (Southern All Stars тобының жетекшісі) бірлесіп, телебағдарлама үшін "Kissin' Christmas" әнін жазды. Бұл ән екі ең табысты жапондық әнші-күйшінің бірлескен жұмысы болды, бірақ ол ешқашан ресми түрде жарық көрген жоқ. 1992 жылы Мацутоя мен Карл Смоки Иши "Ai no Wave" синглінде жұмыс істеді. Олар бірге оны және "Roman no Dengon" әнін жазды. Сол жылы Иши "Kimi ga Irudake de" әнін шығарды, ол Жапониядағы ең көп сатылған бесінші сингл атанды. Осының нәтижесінде, сингл хит-парадтың жоғарғы сатысына көтерілді. "Roman no Gengon" атауы олардың өзіндік пародиасы болды, ол Мацутояның "Rouge no Dengon" және Kome Kome Club тобының "Roman Hikou" әндеріне сілтеме жасады. 1990-шы жылдардың соңында оның танымалдығы төмендеген кезде, ол танымал Pocket Biscuits тобымен бірлесіп ән жазды. Олар 2000 жылы "Millennium" синглін шығарды, бірақ ол күтілген нәтижені бермеді. 2002 жылы ол танымал V6 бойбэнд тобының Coming Century қосалқы тобы үшін "Koi no Signal" әнін жазды. Coming Century-дің сол кездегі басқа әндерімен салыстырғанда, бұл әннің мәтіні көбірек сезімталдық пен оптимизмді білдірді. 2005 жылы Мацутоя "Yumi Matsutoya and Friends of Love the Earth" тобын құрды, оған төрт Шығыс Азия өнерпазы кірді: Сингапурдан Дик Ли, Оңтүстік Кореядан Лим Хён Джу, Қытайдан Амин және Сю Ке. Мацутоя жаңа топ үшін "Smile Again" әнін жазды, ол тек iTMS платформасында жарық көрді. Мацутоя сол жылдың қыркүйек айында ЭКСПО 2005 концертінде осы әнді орындады. Содан кейін, Жаңа жыл қарсаңында, олар жапондық дәстүрлі "Kohaku Uta Gassen" телешоуында өнер көрсетіп, "Smile Again" әнін тағы да орындады. Келесі жылы Мацутоя әнді қайта жазып, "A Girl in Summer" альбомына енгізді. 2006 жылдың күзінде бұл топқа жаңа мүшелер қосылды. Олар бір ғана концерт беріп, "Knockin' at the Door" синглін CD форматында шығарды. 2006 жылы ол 1950-ші және 1960-шы жылдардың соңында танымал болған жапондық комедиялық Crazy Cats тобы үшін "Still Crazy for You" әнін жазды және әнші Кей Танимен дуэт орындады. Бұл топтың 1986 жылдан бергі алғашқы жаңа синглі болды және Oricon чартында 14-орынға көтерілді, бұл олардың ең жоғары көрсеткіші. 2012 жылы Юми Procol Harum тобымен "A Whiter Shade of Pale" әнін жазу үшін Лондонға барды, өйткені ол оларды өзінің жұмысы үшін шабыт көзі деп есептеді. Ол 1967 жылғы классикалық әннің жаңа нұсқасын Гари Брукермен дуэтте орындады, онда үш куплет пен Джеф Уайтхорнның гитара солосы болды. Содан кейін Юми мен Procol Harum желтоқсан айында Жапонияның ірі қалаларында бірқатар концерттер берді, олардың бірі кейіннен теледидарда көрсетілді.

Қабылдау

2006 жылы 10 мен 49 жас аралығындағы жапондықтар арасында Oricon Style жүргізген сауалнамада "Valentine's Radio" әні ең көп сатылған ән (1,606,780 дана) болып, Жапониядағы ең танымал Валентин күні әнінің үшінші орнында тұрғаны анықталды. Ең танымал ән – Саюри Кокушоның 1986 жылғы дебюттік синглі "Valentine Kiss", ол бар болғаны 317 000 данада сатылды. Алғашқы бестікке кірген басқа әндер (рет бойынша) Dreams Come True тобының "Love Love Love" (2,488,630 дана), Kinki Kids тобының "Happy Happy Greeting" (608,790 дана) және Майлз Дэвистің "My Funny Valentine" әндері болды.