Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық әскери хирург (1907–1993)
Australian military surgeon (1907–1993)
Полковник сэр Эрнест Эдвард "Weary" Дунлоп (12 шілде 1907 – 2 шілде 1993) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондықтар тұтқынында болғандағы басшылық қабілетімен әйгілі австралиялық хирург.
Colonel Sir Ernest Edward "Weary" Dunlop, (12 July 1907 – 2 July 1993) was an Australian surgeon who was renowned for his leadership while being held prisoner by the Japanese during the Second World War.
Жас шағы мен отбасы
Дунлоп Виктория штатының Вангарата қаласында Джеймс пен Элис ата-анасының екінші баласы ретінде дүниеге келді. Ол Беналла орта мектебінде екі жыл оқыды. Мектепті бітіргеннен кейін дәріханада оқуға түсті, 1927 жылы Мельбурнға көшіп келді. Онда Виктория фармацевтика колледжінде, содан кейін Мельбурн университетінде оқыды, онда медицина бойынша стипендия алды. Дунлоп 1934 жылы Мельбурн университетін фармацевтика және медицина мамандықтары бойынша үздік дипломмен бітірді, сонымен қатар Мельбурн университеті мен Ормонд колледжінде спортшы ретінде көзге түсті. "Weary" (Еңбекші) деген лақап аты оның тегіне байланысты қойылған – "Данлоп" шинасы сияқты "тозуға" ұқсас.
Dunlop was born in Wangaratta, Victoria, the second of two children of parents James and Alice. He attended Benalla High School for two years of his education. He started an apprenticeship in pharmacy when he finished school, and moved to Melbourne in 1927. There, he studied at the Victorian College of Pharmacy and then the University of Melbourne, where he obtained a scholarship in medicine. Dunlop graduated from the University of Melbourne in 1934 with first class honours in pharmacy and in medicine, and excelled as a sportsman at Melbourne University and Ormond College. The nickname "Weary" was a reference to his last name—"tired" like a Dunlop tyre.
Регби одағы мансабы
Австралиялық футболмен өскенімен, университетте оқып жүргенде – және "Аусси ережелері" ойынын Ормонд колледжінің рекман ретінде ойнаған кезінде де – Дунлоп регби одағымен айналысты; 1931 жылы Мельбурн университетінің регби клубында төртінші лига ойыншысы ретінде бастады. Ол жылдам түрлі лигалардан өтіп, штаттық, содан кейін ұлттық құрама деңгейіне жетті, Wallabies құрамасына шақырылған алғашқы Виктория штатынан шыққан ойыншы болды. 1932 жылғы 23 шілдеде Сиднейдегі Крикет алаңында "All Blacks" командасына қарсы ұлттық құрама сапында алғашқы ойынын өткізді, ол сегізінші нөмірлі ойыншы болды. 1934 жылғы бірінші сынақ матчында ол тағы да Австралия құрамасы үшін өнер көрсетті, бұл жолы Австралия 25:11 есебімен жеңіске жетті. Дунлоп 1934 жылғы 3 тамызда Мельбурн университетінің бокс чемпионатында басымен соқтығысып, мұрнын сындырып алды, ал матчтың алғашқы бес минутында ол қайтадан сынды. Екі аптадан кейін сол жылғы Бледисло кубогының екінші және соңғы матчы тең аяқталды; Дунлоп бұл матчты өткізіп жіберді, бірақ ол екі команданың да гриппке шалдыққан ойыншыларының бірі болды. Ол Жаңа Зеландиядан тыс жерде Бледисло кубогын жеңген алғашқы Wallabies құрамының мүшесі атанды. 2008 жылғы маусымда ол Австралия регби одағының Даңқ залына енгізілген үшінші топқа қосылды. Бүгінгі күнге дейін ол осы құрметке ие болған жалғыз Викториялық.
Although brought up playing Australian Rules football, when at university – and although still playing "Aussie Rules", as a ruckman for Ormond College – Dunlop took up rugby union; commencing as a fourth grade player with the Melbourne University Rugby Club in 1931. He rapidly progressed through the grades, to state, and then to the national representative level, becoming the first Victorian born player to represent the Wallabies. He made his national representative debut against the All Blacks at the Sydney Cricket Ground on 23 July 1932 as a number 8. In the first Test of 1934 he again appeared for Australia, this time as a lock Australia won the match 25–11. Dunlop had broken his nose in a head clash in the Melbourne University boxing championships on 3 August 1934, and it was broken again in the first five minutes of the match. Two weeks later the second and final match of that year's Bledisloe Cup series finished in a draw; and, although Dunlop missed that match – he was one of a number of players from both teams who were victims of influenza – he stands as a member of the first Wallaby squad to have won the Bledisloe Cup away from New Zealand. In June 2008, he was honoured in the third set of inductees into the Australian Rugby Union Hall of Fame. To date, he is the only Victorian so honoured.
Соғысқа дейінгі мансап
Дунлоп мектепте курсант болған және 1929 жылға дейін жартылай штатпен әскери қызметін жалғастырды, бірақ фармацевтикалық білімін алудың үлкен күшін салдарынан қызметі тоқтатылды. Ол 1935 жылы қайта әскери қызметке қабылданып, 1 шілдеде капитан шенімен Австралия армиясының медициналық корпусына кірді. 1938 жылдың мамыр айында Данлоп Австралиядан Лондонға кемемен сапар шекті, онда ол кемедегі медицина қызметкері болды. Лондонда ол Санкт-Бартоломей медицина мектебінде оқыды және 1938 жылы Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі атанды. Лондонмен танысқан көрнекті медицина шеберлері, профессор Грей Тернер және сэр Томас Данхилл, жұмысына деген адалдықтарымен оны әсерлі қалдырды, содан кейін ол олардың үлгісін көрсетуге бел буды.
Dunlop had been a school cadet, and he continued his part time army service until 1929, when his service ceased under pressure from his pharmacy studies. He re enlisted in 1935 and was commissioned into the Australian Army Medical Corps on 1 July with the rank of captain. In May 1938 Dunlop left Australia for London on a ship, where he served as her medical officer. In London he attended St Bartholomew's Medical School and in 1938 became a Fellow of the Royal College of Surgeons. The distinguished medical mentors Dunlop met in London, Professor Grey Turner and Sir Thomas Dunhill, impressed him with their dedication to their job and he resolved to emulate their example.
Соғыс және тұтқындалу
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дунлоп Таяу Шығыстағы медициналық штабқа тағайындалды, онда ол жылдам аралап жүретін хирургиялық бөлімді құрды. Грецияда ол алдыңғы қатардағы медициналық бөлімшелермен және одақтастардың штабымен байланыс жасады, ал Тобрукта австралиялық дивизиялар елді қорғауға қайтарылғанға дейін хирург болып жұмыс істеді. Оның әскерлік кемесі Яваға бұрылып, ондағы қорғанысты күшейтуге жасалған дұрыс емес әрекетке қатысты. 1942 жылдың 26 ақпанында ол уақытша подполковник шеніне көтерілді. 1942 жылы Дунлоп Жавадағы Бандунг қаласында тұтқынға алынды, ол басқарып отырған ауруханасымен бірге жапондықтарға түсті. Көшбасшылық қабілетінің арқасында ол Явадағы тұтқындар лагеріне жетекшілік етті, кейін қысқа мерзімге Чангиге ауыстырылды, ал 1943 жылдың қаңтарында жапондықтардың мәжбүрлі еңбекшілерін пайдаланып, Бангкок пен Рангун арасындағы стратегиялық маңызды жабдықтау жолын салу үшін Тайланд-Бирма темір жолының тайлық бөлігіне жұмыс істеуге жіберілген алғашқы австралиялықтарға басшылық етті. Темір жол лагерлеріндегі жағдайлар қиын және қорқынышты болды – тамақ жеткіліксіз, ұрып-соғу жиі және қатыгез болды, медициналық құралдар жоқ, тропикалық аурулар кең тараған, ал жапондықтар толыққанды және жабдықталған адамдардың өзіне орындау қиын болатын өнімділік деңгейін талап етті. Басқа да Достастық медицина қызметкерлерімен бірге Дунлоптың адалдығы мен батырлығы тұтқындар арасында аңызға айналды. Батыл көшбасшы және мейірімді дәрігер ол сол қорқынышты түрме лагерлерінде және орман ауруханаларында моральдық рухты қайта жаңғыртты. Дунлоп тұтқындаушыларына қарсы тұрып, ауруларға үміт сыйлады және өлгендердің азабын жеңілдетті. Оның мысалы австралиялықтардың тірі қалу көрсеткішінің жоғары болуының бір себебі болды. Ол, оның бірі, жазушы Дональд Стюарт айтқандай, "ақылсыздық пен азапқа толы әлемде сананың шамшырағы" болды. Ол осы қиын кезеңде Ашли Джордж Олд майор Артур Мунға арнап салған туған күнлік қағазда бейнеленген, қазір ол Виктория штатының кітапханасында сақтаулы.
During the Second World War, Dunlop was appointed to medical headquarters in the Middle East, where he developed the mobile surgical unit. In Greece he liaised with forward medical units and Allied headquarters, and at Tobruk he was a surgeon until the Australian Divisions were withdrawn for home defence. His troopship was diverted to Java in an ill planned attempt to bolster the defences there. On 26 February 1942, he was promoted to temporary lieutenant colonel. Dunlop became a Japanese prisoner of war in 1942 when he was captured in Bandung, Java, together with the hospital he was commanding. Because of his leadership skills, he was placed in charge of prisoner of war camps in Java, and was later transferred briefly to Changi, and in January 1943 commanded the first Australians sent to work on the Thai segment of the Burma Thailand railway where prisoners of the Japanese were being used as forced labourers to construct a strategically important supply route between Bangkok and Rangoon. Conditions in the railway camps were primitive and horrific—food was totally inadequate, beatings were frequent and severe, there were no medical supplies, tropical diseases were rampant, and the Japanese required a level of productivity that would have been difficult for fully fit and properly equipped men to achieve. Along with a number of other Commonwealth Medical Officers, Dunlop's dedication and heroism became a legend among prisoners. A courageous leader and compassionate doctor, he restored morale in those terrible prison camps and jungle hospitals. Dunlop defied his captors, gave hope to the sick and eased the anguish of the dying. His example was one of the reasons why Australian survival rates were the highest. He became, in the words of one of his men, the author Donald Stuart, "a lighthouse of sanity in a universe of madness and suffering". He is depicted in a lighter moment during these terrible times on a birthday card painted by Ashley George Old for Major Arthur Moon and now held at the State Library of Victoria.
Соғыстан кейінгі өмір
1945 жылдан кейін, соғыс жылдарының қараңғылығы артта қалғаннан кейін, Дунлоп өзінің тұтқындаушыларын кешіріп, күш-жігерін емдеу және жаңару ісіне жұмсады. Кейін ол: «Азаптауда біздің бәріміз теңбіз» дегенді айтты. Ол бұрынғы әскери тұтқындар мен олардың отбасыларының денсаулығы мен әл-ауқатына өзін толық арнады және Австралия мен Азия арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға күш салды. Ол көптеген салаларда белсенділік танытты. Ол денсаулық сақтау және білім беру ұйымдарының көптеген түрлерімен тығыз байланыста болды, 13 жыл бойы Австралиялық Дәрі-дәрмек қорының президенті болды, сондай-ақ Виктория Онкологиялық Кеңесінің мүшесі болып қызмет етті. Ол Санкт-Эндрю жедел жәрдем қауымдастығының (қазіргі Санкт-Эндрю бірінші көмек) алғашқы австралиялық демеушісі болды. Оның үздіксіз қоғамдық жұмысы австралиялықтар мен азиялықтарға терең әсер етті. Өз еліндегі көптеген құрметтер мен наградалардан басқа, ол Таиландтан, Үндістандан, Шри-Ланкадан және Ұлыбританиядан да марапаттар алды. Дунлоп масондыққа жататын адам болған.
After 1945, with the darkness of the war years behind him, Dunlop forgave his captors and turned his energies to the task of healing and building. He was to state later that " in suffering we are all equal". He devoted himself to the health and welfare of former prisoners of war and their families, and worked to promote better relations between Australia and Asia. He was active in many spheres of endeavour. He became closely involved with a wide range of health and educational organisations, and served as President of the Australian Drug Foundation for 13 years, and also on the board of Cancer Council Victoria. He was the first Australian Patron of St. Andrew's Ambulance Association (now St. Andrew's First Aid). His tireless community work had a profound influence on Australians and on the people of Asia. As well as numerous tributes and distinctions bestowed upon him in his own country, he received honours from Thailand, India, Sri Lanka, and the United Kingdom. Dunlop was a Freemason.