Парсле́й, Шалфей, Розмари́н және Ти́мьян

Кіріспе

әні

Simon & Garfunkel-дің 1966 жылғы студиялық альбомы. Parsley, Sage, Rosemary and Thyme – американдық фолк-рок дуэті Simon & Garfunkel-дің үшінші студиялық альбомы. Боб Джонстон продюсерлік еткен альбом 1966 жылдың 24 қазанында АҚШ-та Columbia Records лейблы арқылы жарық көрді. "The Sound of Silence" атты дебюттік синглдің қайта жарыққа шығуынан кейін, Simon & Garfunkel уақытша тарап, қайта бірікті, ал Columbia Records олардың "Sounds of Silence" деп аталған жинақ альбомын шығарды. Үшінші альбомы үшін дуэт аспаптар мен жазу үстінде үш айға жуық студияда жұмыс істеді. Альбом көбінесе Пауль Саймонның өткен жылы Англияда болған кезеңінде жазылған акустикалық туындылардан тұрады, соның ішінде оның тұңғыш жеке альбомынан қайта пайдаланған әндер де бар. Альбомға Гарфункел жетекшілік еткен "Эмилиге, кез келген жерде тапсам" әні, сондай-ақ сол күнгі жаңалықтар есебінен ("Вьетнам соғысы, азаматтық құқықтар қозғалысы, комедияшы Ленни Брюстің қазасы") және "Silent Night" Рождестволық әнінен құралған "7 O'Clock News/Silent Night" кіреді. Көптеген сыншылар оны дуэт үшін маңызды жаңа қадам деп санайды және олардың ең жақсы туындыларының бірі деп есептейді. "Homeward Bound" әні көптеген елдерде топ-бестікке енген, ал "Scarborough Fair/Canticle" да осыған ұқсас жетістікке қол жеткізді. Альбом Billboard Pop Album Chart тізімінде төртінші орынға ие болды және Америка жазба индустриясы қауымдастығынан үш платиналық сертификат алды. 1999 жылы альбом Grammy Hall of Fame-ге енгізілді.

Жазу және өндіріс

Саймон мен Гарфункелге альбомды жазуға төрт ай берілді, бұл дуэтке шығармашылық жағынан үлкен еркіндік сыйлады. Топтың бұрынғы альбомы "Sounds of Silence" – олардың алғашқы хиті "The Sound of Silence" табысынан пайда табу үшін асығыс жазылған "жедел жұмыс" болды. "Parsley" альбомының көп бөлігі 1966 жылдың маусым айында бір апта ішінде жазылды, сондай-ақ шілдеде бір және тамызда екі қосымша жаздыру күні болды. 1965 жылдың желтоқсанында жазылған "Sounds of Silence" сессияларынан екі ән де трек-тізімге қосылды: "Homeward Bound" бастапқыда сол альбомның екінші синглі ретінде шығарылған, бірақ АҚШ-тағы LP нұсқасының трек-тізіміне енбеген; ал "Flowers Never Bend with the Rainfall" әні "I Am a Rock" синглінің B жағында жарық көрген. Гарфункел "Scarborough Fair" әнін жазған кезде дуэт продюсерлік міндеттерді өз мойнына алған кез деп есептейді, себебі олар Рой Хейлимен бірге үнемі дыбысты теңестіріп отырды.

Құрамы

"Парсылда, шалфей, розмарин және тимьян" әні әннен әнге өте зор контрасттармен сипатталады. Саймонға жаңа әндер жазу қиын болды; биограф Питер Эймс Карлин атап өткендей, концерттер мен сұхбаттарды қоса, промоушен процесі Саймонды өзін жат сезіндірді. "Ол таныс нәрселерді қажет етті", - деп жазды ол. Сонымен қатар, кенеттен әйгілі болу оның қарым-қатынастарына да, жеке өміріне де әсер етті. Альбомның көп бөлігі Саймонның 1965 жылы Англияда болған кезінде жазған, қайта өңделген әндерден тұрады. Альбомдағы үш ән – "Patterns", "Flowers Never Bend with the Rainfall" және "A Simple Desultory Philippic" – сонымен қатар Саймонның алғашқы жеке альбомы "The Paul Simon Songbook"-та да кездеседі ("Canticle", "Scarborough Fair" балладасының екінші жартысы, сондай-ақ "The Side of a Hill" әні де сол альбомда бар). "Scarborough Fair" әнінде "салттық гитараның сүйемелдеуі, нәзік қоңыраулар, клавесин әшекейлері және вокал үйлесімі" біріктірілген. "Patterns" әні орташа өмір сұру ұзақтығының лабиринттегі егеуқырдың өмір сұру ұзақтығынан кем емес екенін жорамалдайды. "Patterns" әнінде струналардың үзілуі жиі қолданылады, сондай-ақ "синкоптық бас және қарбалаң бонго партитурасы" бар. Гитараның бастапқы мелодиясының көп бөлігі өзгеріссіз қалған. "Cloudy" әні "Солтүстік Калифорниядағы автостопшының саяхаты" туралы. Бұл ән "жеңіл, тіпті джаз стилінде" орындалады. "Homeward Bound" әнінде меланхолия сезімі бар, биограф Марк Элиот оны Кэти Читтимен қарым-қатынасының сәтсіз аяқталуынан туған "сағыну эхосы" деп сипаттады. "The Big Bright Green Pleasure Machine" әні "электрлі, органды психоделикалық рок стилін сатиралық бейімдеу", онда әнші өміріндегі түрлі қиындықтарға шағымданады, оларды атаулы құрылғыны сатып алу арқылы "жеңілдетуге болады". "The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)" әні "екі тактты остинат фигурасының вариацияларынан тұратын" қысқаша көрініс, онда басты кейіпкер алаңсыз таңертеңді өткізеді. "The Dangling Conversation" әні аяқталып бара жатқан қарым-қатынас туралы, бірақ Гарфункел бұл әнді ұнатпады, оны мақтанға толы деп санады. "Flowers Never Bend with the Rainfall" әні "The Paul Simon Songbook" альбомында бұрын пайда болғаннан айырмашылығы, мұнда "жарық, тіпті блюграсс дыбысын тудыратын фолк тобы" ретінде көрінеді. "A Simple Desultory Philippic" әні "әншінің түрлі поп-мәдениет тұлғаларымен және құбылыстармен болған қақтығыстары туралы сатирикалық сөйлеу", онда Саймон Боб Диланның даусын және оның гармоника үндеуін еліктейді. "For Emily, Whenever I May Find Her" әні кейде ақын Эмили Дикинсонның құрметіне арналған деп ойлаған. Кейінірек Саймон "For Emily" әнінің қиялға берілген Эмили есімді қыз туралы емес, шынайы махаббатқа сену туралы екенін, ал "Overs" әнінің ("Bookends" альбомынан) сол сенімнің жоғалуы туралы екенін түсіндірді. "The Sound of Silence" сияқты басқа әндерді жазуға бірнеше ай кеткен болса, "For Emily" сияқтыларын бір түндік жазған. "A Poem on the Underground Wall" әні көбінесе метро станциясындағы жазуға граффити жасайтын адамның айналасында өрбиді, сонымен қатар Саймон "түрлі сезімтал және діни бейнелерді" қолданады. "7 O'Clock News/Silent Night" әні – дуэттің "Silent Night" әнін екі бөлімді гармонияда арпеджиоланған фортепианоның қосылуымен орындалған дыбыстық коллажы, ал фондық дыбыс ретінде жаңалықтар хабары ойнап тұрады. "Нәтижесінде түрлі әлеуметтік кемшіліктерді Рождестволық сезімдермен салыстыру арқылы ирониялық түрде сынға алады". Симуляциялық жаңалықтарды сол кездегі радио диджей Чарли О'Доннелл дауыстады.

Parsley, Sage, Rosemary and Thyme is largely characterized by sharp contrasts from song to song. Simon found it difficult to write new songs; biographer Peter Ames Carlin notes that the sequence of promotion, including concerts and interviews, made Simon feel out of his element. "He needed things to be familiar", he wrote. In addition, sudden fame had affected both his relationships and him personally. Much of the album is composed of recycled songs written by Simon during his period in England in 1965. Three songs on the album—"Patterns", "Flowers Never Bend with the Rainfall", and "A Simple Desultory Philippic"—also appear on Simon's first solo effort, The Paul Simon Songbook ("Canticle", the second half of opening ballad "Scarborough Fair", is also culled from another song on the record, "The Side of a Hill"). "Scarborough Fair", the title track, a traditional ballad, combines "fingerpicked guitar accompaniment, delicate chimes, harpsichord embellishments, and the vocal blend". "Patterns" posits that the average life is no less predetermined than that of a rat in a maze. String snaps are used prominently in "Patterns", as well as a "syncopated bass and frenetic bongo part". Much of the original guitar line remains the same from its earlier incarnation. "Cloudy" revolves around "a hitchhiker's meanderings in northern California". It employs a "breezy, almost jazzy musical style". "Homeward Bound" carries a sense of melancholia, which biographer Marc Eliot attributed to an "echo of longing" that had resurfaced during the recording process over the failed relationship with Kathy Chitty. "The Big Bright Green Pleasure Machine" is a "satirical appropriation of an electric, organ heavy psychedelic rock style," in which the singer complains of various woes in his life, which can be "readily eased" by purchasing the titular device. "The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)" is a brief vignette "made up of variations on a two bar ostinato figure," in which the protagonist goes about a carefree morning. "The Dangling Conversation" concerns a dying relationship, but Garfunkel disliked the song, feeling it pretentious. In contrast to its earlier appearance on The Paul Simon Songbook, "Flowers Never Bend with the Rainfall" appears here as a "folk combo that produces a bright, almost bluegrass sound". "A Simple Desultory Philippic" is a "satirical rant about the singer's confrontations with a wide variety of pop culture personalities and phenomena". In the song, Simon vocally imitates Bob Dylan, as well as his harmonica interjections. "For Emily, Whenever I May Find Her" has sometimes been thought to be named after poet Emily Dickinson. Simon later explained that "For Emily" is not about an imaginary girl Emily, but about the belief in true love, while the song "Overs" (from the album Bookends) is about the loss of that belief. While other songs, such as "The Sound of Silence", had taken months for Simon to complete writing, others, such as "For Emily", were written in a single night. "A Poem on the Underground Wall" largely revolves around a man creating graffiti on a sign in a subway station, with Simon also bringing into play "a variety of visceral and religious images". "7 O'Clock News/Silent Night" is a sound collage consisting of the duo singing "Silent Night" in two part harmony over an arpeggiated piano part while a news report plays. "The result rather bluntly makes an ironic commentary on various social ills by juxtaposing them with tenderly expressed Christmas sentiments." The simulated newscast was voiced by Charlie O'Donnell, then a radio disc jockey.

Қақпақ көрінісі

Фотограф Боб Като түсірген мұқабада Саймон мен Гарфункел гүл бағында бейнеленген. "Арти джинсы мен қарапайым көк түсті свитерде жатыр, ал Пол оның артында тұр, заманауи ақын-трубадур кембрик пен көлеңкеге оранған", - деп жазды Питер Эймс Карлин Саймонның өмірбаянында, "Homeward Bound". LP-нің түпнұсқалық арт жағында музыка сыншысы Ральф Дж. Глисонның эссесі бар.

Ән жазуға қатысты даулар

Албұмның мазмұнына қатысты авторлық құқықтар бойынша даулар туды. "Cloudy" әнін Брюс Вудли бірлесіп жазған, бірақ альбом шыққанда бастапқыда оған авторлық құқық берілмеді. Ол ән үшін авторлық төлемдерді жинауын жалғастырды, алайда Саймон оны өзіне ғана жатқызуды "қажет" деп есептегендіктен, ресми автор ретінде тізілмеді. Англияда болғанда "Скарбороу Фэйр" әнімен Саймонды алғаш таныстырған Мартин Карти есімдері көрсетілмеді. Соған қоса, Питер Аймс Карлиннің сөзінше, "Пол мен Арти бірлескен авторлар ретінде көрсетілді, бұл ғасырлар бойы келген әуен олардың қиялынан туғандай сезім қалдырды". Колумбияға Картидің "Sparta Florida" баспасы авторлық құқық төлемдерін талап ету үшін хабарласты, және олар талапқа көнді. Дегенмен, Карлин атап көрсеткендей, "Картиге ақшаның ешқайсысы жетпеді", себебі ол ешқашан оқымаған келісімшарттың шарттарында әнге қатысу құқығынан бас тарған еді.

Шығару

Бірнеше сингл шығарғаннан кейін және колледж кампусындағы концерттер сатылып кеткеннен кейін, Parsley, Sage, Rosemary and Thyme альбомы 1966 жылғы 24 қазанда Columbia Records лейблымен жарық көрді. Дуэт альбом шыққаннан кейін он бір күн өткен соң колледждердегі гастрольдерін жалғастырып, "шеттетілген", "ерекше" және "поэтикалық" деп сипатталатын имидж жасады. Менеджер Морт Льюис де осы қалыптасқан қоғамдық пікірге зор үлес қосты, себебі ол оларды телешоуларға қатысудан тартып алды (егер оларға толық жиынтықпен ойнауға немесе өзіндік тізімді таңдауға рұқсат берілмесе).

Қабылдау

AllMusic басылымындағы Брюс Эдер оны дуэттің "алғашқы шедеврі" деп атады, жастық шақтың қуанышы мен уайымдарын бейнелейтін, соның арқасында ол "есейген, ойлы жоғары сынып оқушылары және ұрпақтан ұрпаққа колледж аудиториясы арасында мәңгілік танымал болып келді". BBC Music-тің Энди Файф 2009 жылы жазған мақаласында, ол осы альбомның уақыттан өшпестейтін сезім беретінін, оның "ең батыл тақырыптары [ ] бүгінде де алаңдатарлықтай өзекті" екенін айтты, сонымен қатар альбомның тұтас алғанда "60-шы жылдардың ортасындағы әлеуметтік дүрбелеңді көрсеткенін және фолк-рок жанрының дамуына зор үлес қосып, оның эволюциясында маңызды рөл атқарғанын" атап өтті. 2003 жылы Rolling Stone журналы осы альбомды "Барлық заманның 500 ең ұлы альбомы" тізімінде 201-ші орынға қойды, ал 2012 жылы жаңартылған тізімде бір саты төмен, 202-ші орынға түсірді. Диск-жокей және автор Пит Форнатал: "Парсыла, Сальва, Розмари және Тима альбомдарының ақыл-ойы, сұлулығы, әртүрлілігі, шығармашылығы және шеберлігімен теңесе алатын туындылар санаулы ғана" деп жазды. Эндрю Гилберт "1001 альбом, оларды өмірде естігенің өкінішті болмас" кітабында оны "олардың алғашқы ұлы альбомы" деп атады, ол "жақындап келе жатқан қауіптің сезімін және Саймонның эмоционалдық байланысқа ұмтылысын тудырады, осының арқасында альбом осыншалықты ұзаққа сақталады".