Пол Саймон: Жеке студиялық альбом және жаңа бағыттар
Paul Simon (album)
Пол Саймон альбомы: Америкалық әнші-әндер авторы Пол Саймонның 1972 ж. шыққан жеке студиялық альбомы. Art Garfunkel-ден соңғы жұмысы, хиттер тізімінде!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пол Саймон – американдық әнші-әндер авторы Пол Саймонның екінші жеке студиялық альбомы. Ол 1972 жылдың қаңтарында, оның ұзақ жылғы музыкалық серіктесі Арт Гарфункелмен жолдары айырылғаннан кейін шамамен екі жыл өткен соң жарық көрді. Оның алғашқы жеке альбомы 1965 жылы Англияда жазылған, бірақ 1981 жылға дейін АҚШ-та жарияланбады (1969 жылы қысқа мерзімге ерекшелік болды), содан кейін ол 5 LP жинағына енген «Collected Works» жинағында пайда болды. Алғаш рет Columbia Records лейблінде шығарылған Пол Саймон кейін Warner Bros. лейблімен шығарылды және қазір Sony арқылы Columbia лейбліне қайта оралды. Альбом Ұлыбритания, Жапония және Норвегияда чарттардың жоғарғы сатысына көтерілді, ал АҚШ-тың Billboard Pop Альбомдары тізімінде 4-орынға ие болды. 1986 жылы ол платиналық статусты алды.
Paul Simon is the second solo studio album by American singer songwriter Paul Simon. It was released in January 1972, nearly two years after he split up with longtime musical partner Art Garfunkel. His first solo album was recorded in England in 1965 but remained unreleased in the U. S. (except for a brief period in 1969) until 1981, when it appeared in the 5 LP Collected Works boxed set. Originally released on Columbia Records, Paul Simon was then issued under the Warner Bros. label and is now back with Columbia through Sony. The album topped the charts in the United Kingdom, Japan and Norway and reached No. 4 on the U. S. Billboard Pop Albums. In 1986 it was certified platinum.
Тарих
1971 жылдың жазында Саймон Нью-Йорк университетінде ән жазу сабақтарын оқытты. Оқытушылық еткен студенттерінің арасында Рош әпкелерінің екеуі – Мэгги мен Тер, сондай-ақ әнші-күйші Мелисса Манчестер болды. Мелисса Саймонның шаршаңқы болғанын, студенттердің әндерін мұқият тыңдап, кеңес пен сын айтқанын, көбінесе өлеңдерді теріп, өз жұмысымен салыстырып, шабыттанған көздері мен өзінің шығармашылық жолы туралы түсініктер бергенін еске алады. Саймон Сан-Францискоға демо-жазбалар жасау үшін сапар шекті және болашақ жеке альбомы үшін латын, джаз, блюз және регги сияқты әртүрлі музыкалық стильдерді зерттеуге кірісті. "Mother and Child Reunion" әні Ямайканың Кингстон қаласында жазылды. Жазбаға Стефан Граппелли, Рон Картер және Эйрто Морейра сияқты қонақ музыканттар шақырылды. Альбомдағы "Run That Body Down" (онда "Paul" және "Peg" есімдері тікелей айтылады) және "Congratulations" сияқты бірнеше ән оның 1975 жылы ажырасқан Пегги Харпермен (туған Харпер) арадағы қиын қарым-қатынасына тікелей немесе жанама түрде сілтеме жасайды. Альбомда сонымен қатар есірткі және жасөспірімдік шақ туралы тақырыптар да көтеріледі.
Simon taught songwriting classes at New York University during the summer of 1971. Among the students he taught were two of the Roche sisters, Maggie and Terre, and singer songwriter Melissa Manchester who remembers that Simon was nervous, listened to the students' songs and offered suggestions and criticism, often dissecting the lyrics and drawing comparisons with his own work while offering insights into his own work and sources of inspiration. Simon traveled to San Francisco to record some demos and began to work with different musical styles for a proposed solo album, including Latin music, jazz, blues, and reggae with the song "Mother and Child Reunion", which was recorded in Kingston, Jamaica. Guest musicians on the record included Stéphane Grappelli, Ron Carter, and Airto Moreira. Several songs on the album, such as "Run That Body Down" (in which both "Paul" and "Peg" are mentioned by name) and "Congratulations", make reference directly or indirectly to his rocky marriage to Peggy (née Harper), which ended in divorce in 1975. Other themes include drugs and adolescence.
Қабылдау
1972 жылы The Village Voice журналына рецензия жазып, Роберт Кристагау: «Бұл 1972 жылдың ақпан айының алғашқы екі аптасында мені шын мәнінде бақытты еткен ғаламдағы жалғыз нәрсе», – деді. Сол жылы Rolling Stone журналында Джон Ландау оны Саймонның «әзірге ең оқшауланбаған, ең жеке және ауыртпалы туындысы» деп атады. Бұл туралы ән жазушы, өмірінде азабы мен қайғысын тақырып етіп алған адам айтқан. Бұл альбом сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ кейбір рецензенттер оған көңіл бөлмеді. Ноэль Коппедж Stereo Review журналында оны «ерекше көзге түспейтін» деп сипаттап, «Менің ойымша, бұл альбом Саймонның Гарфанкел фильмдер түсіріп жүргенде өзін қолдаудың тәсілі. Енді Гарфанкелдің аранжировка жұмысы Саймонды жазбаға түсіруден бұрын кейбір әндерін қайта жазуға жібермейтініне қызығамын» деді. Коппедждің сын-пікірлеріне қарамастан, Stereo Review журналының басқа рецензенттері альбомды «Жылдың жазбасы» сыйлығының бірімен марапаттады. Rolling Stone журналының 2012 жылғы 500 ең ұлы альбомдар тізімінде ол 268-орында, ал 2020 жылғы жаңартуда 425-орында болды. All Time Top 1000 Альбомдар тізімінде (3-басылым, 2000) 984-орынды иеленді.
Reviewing for The Village Voice in 1972, Robert Christgau said, "this is the only thing in the universe to make me positively happy in the first two weeks of February 1972." In Rolling Stone that year, Jon Landau called it Simon's "least detached, most personal and painful piece of work thus far — this from a lyricist who has never shied away from pain as subject or theme." Critical praise was indeed widespread for this album, though some reviewers were put off by it. Noel Coppage, in Stereo Review, called it "undistinguished" and added, "I gather this album is merely Simon's way of keeping his hand in while Garfunkel makes movies I'm now wondering if Garfunkel's arranging work doesn't include sending Simon back to rewrite some of his songs before recording them." Despite Coppage's panning, the other Stereo Review critics went on to give the album one of its "Record Of The Year" awards. It was ranked number 268 on Rolling Stones 2012 list of the 500 Greatest Albums of All Time, and was ranked number 425 in the 2020 update. It was ranked number 984 in All Time Top 1000 Albums (3rd. edition, 2000).
Трек тізімі
Барлық әндер Пол Саймонның авторлығында, "Hobo's Blues" әнін Стефан Граппелли бірлесіп жазған.
All songs written by Paul Simon, except "Hobo's Blues" co written by Stéphane Grappelli.
Жыл соңындағы чарттар
Кесте (1972) Австралиялық альбомдар тізімі 26 Жапондық альбомдар тізімі 10 АҚШ Топ поп-альбомдары 32
Chart (1972)PositionAustralian Albums Chart26Japanese Albums Chart10U. S. Top Pop Albums32