Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедерациялық штаттардың әскери-теңіз кемесі, сол атпен аталатын басқа кемелер, АҚШ-тың оңтүстік штаты Алабама және басқа қолданыстар.
Confederate States Navy ship
similarly named ships, the southern U. S. state of Alabama, and other uses
{|
Құрылыс
Алабама 1862 жылы британдық кеме жасаушылар Джон Лэрд Сындар және Компаниясы, Англияның солтүстік-батысында, Ливерпульге қарама-қарсы Виралдың Биркенхед қаласындағы кеме жасау шеберханаларында құпия түрде салынды. Құрылысты Конфедерация агенті, командир Джеймс Буллок ұйымдастырды, ол жаңадан құрылған Конфедерациялық Әскери-теңіз күштері үшін өте қажетті кемелерді сатып алуды басқарды. Келісімшарт Конфедерациямен байланысы бар Ливерпульдегі мақта брокері Фрейзер Тренхолм компаниясы арқылы жасалды. Британдық бейтараптық заңына сәйкес, халықаралық суларда болғаннан кейін ғана қаруланған кеме ретінде жобаланған кемені салуға болады. Осы мүмкіндікті пайдалана отырып, Алабама кемесі зеңбіректерді орнатуға арналған нығайтылған палубалармен, су астындағы оқ-дәрі қоймаларымен және т.б. жабдықталды, бірақ бастапқыда қару-жарақпен немесе "соғыс жабдықтарымен" жабдықталмады. Бастапқыда тек "кеме №0290" деп белгіленген, ол 15 мамыр 1862 жылы "Энрика" деп суға түсірілді және 29 шілде 1862 жылы Биркенхедтен жасырын түрде шықты. "Тускарора" кемесінің капитаны Тунис А.М. Крейвен Саутгемптонда болды және жаңа кемені тоқтатуға міндеттелді, бірақ ол сәттілікке жете алмады. Агент Буллок "Энриканы" Азор аралдарындағы Терсейра аралына жеткізу үшін азаматтық экипаж бен капитанды ұйымдастырды. Буллоктың қасындағы жаңа кеме капитаны Рафаэль Семмес 1862 жылдың 13 тамызында жаңа крейсердің басқаруын алу үшін "Багама" пароходымен Ливерпульден кетті. Семмес 1862 жылдың 20 тамызында Терсейра аралына келді және жаңа кеменің қайта жабдықталуын бақылауға кірісті, оның ішінде қару-жарақ және "Агриппина" жабдықтау кемесімен әкелінген 350 тонна көмірді де қамтамасыз етті. Үш кеме экипаждарының үш күндік жұмысынан кейін "Энрика" Америка Конфедерациялық Штаттары үшін коммерциялық рейдке шығуға арналған әскери крейсер ретінде жабдықталды. CSS "Алабама" ретінде қызметке қабылданғаннан кейін Буллок Конфедерациялық Әскери-теңіз күштері үшін құпия жұмысын жалғастыру үшін Ливерпульге оралды. Алабаманың британдық жасалған қару-жарағы алты тұмсықтық, кең жақтағы, 32 фунттық теңіздік зеңбіректерден (үшіншісі портқа, үшіншісі оң жаққа атуға арналған) және екі үлкен, күштірек півоттық зеңбіректерден тұрды. Півоттық зеңбіректер негізгі мачтаның алды мен артында орналастырылып, палубаның орта сызығы бойымен шамамен кеме ортасына орналастырылды. Осы позициялардан оларды крейсердің сол және оң жақтарына қарай айналдырып атуға болады. Алдыңғы півоттық зеңбірек – ауыр, ұзақ қашықтықтағы 100 фунт, 7 дюймдік (178 мм) Blakely жүзділігі, ал артқы півоттық зеңбірек – үлкен, 8 дюймдік (203 мм) тегіс ұңғылы зеңбірек болды. Жаңа конфедерациялық крейсер желкенмен де, екі цилиндрлі Джон Лэрд Сындар және Компаниясының көлденең бу машинасымен де, Griffiths типті, екі қанатты мыс бұрандамен де жұмыс істеді. (Ескерту: сол кезде цилиндрді де қозғалтқыш деп атаған. Сондықтан, екі цилиндрлі машинаны әдебиетте жиі кездесетін қозғалтқыштар жұбы деп те атауға болады.) Телескоптық түтікшелерді тізбектермен көтеріп немесе түсіріп, кеменің бу кемесі екенін жасыруға болады. Бұранданы артқы жақтағы мыс көтергіш механизмын пайдаланып кері тартқанда, Алабама тек желкенмен жүзгенде және желкен мен бу қуаты бірге қолданылғанда сағатына он теңіз шақырымына дейін жылдамдыққа жете алатын еді.
Alabama was built in secrecy in 1862 by British shipbuilders John Laird Sons and Company, in north west England at their shipyards at Birkenhead, Wirral, opposite Liverpool. The construction was arranged by the Confederate agent Commander James Bulloch, who led the procurement of sorely needed ships for the fledgling Confederate States Navy. The contract was arranged through the Fraser Trenholm Company, a cotton broker in Liverpool with ties to the Confederacy. Under prevailing British neutrality law, it was possible to build a ship designed as an armed vessel, provided that it was not actually armed until after it was in international waters. In light of this loophole, Alabama was built with reinforced decks for cannon emplacements, ammunition magazines below water level, etc., but was not fitted with armaments or any "warlike equipment" originally. Initially known only by her shipyard number "ship number 0290", she was launched as Enrica on 15 May 1862 and secretly slipped out of Birkenhead on 29 July 1862. Union Captain Tunis A. M. Craven, commander of Tuscarora, was in Southampton and was tasked with intercepting the new ship, but was unsuccessful. Agent Bulloch arranged for a civilian crew and captain to sail Enrica to Terceira Island in the Azores. With Bulloch at his side, the new ship's captain, Raphael Semmes, left Liverpool on 13 August 1862 aboard the steamer Bahama to take command of the new cruiser. Semmes arrived at Terceira Island on 20 August 1862 and began overseeing the refitting of the new vessel with various provisions, including armaments, and 350 tons of coal, brought there by Agrippina, his new ship's supply vessel. After three days' work by the three ships' crews, Enrica was equipped as a naval cruiser, designated a commerce raider, for the Confederate States of America. Following her commissioning as CSS Alabama, Bulloch then returned to Liverpool to continue his secret work for the Confederate Navy. Alabamas British made ordnance consisted of six muzzle loading, broadside, 32 pounder naval smoothbores (three firing to port and three firing to starboard) and two larger and more powerful pivot cannons. The pivot cannons were placed fore and aft of the main mast and positioned roughly amidships along the deck's center line. From those positions, they could be rotated to fire across the port or starboard sides of the cruiser. The fore pivot cannon was a heavy, long range 100 pounder, 7 inch bore (178 mm) Blakely rifled muzzleloader; the aft pivot cannon a large, 8 inch (203 mm) smoothbore. The new Confederate cruiser was powered by both sail and by a two cylinder John Laird Sons and Company horizontal steam engine, driving a single, Griffiths type, twin bladed brass screw. (Note: At the time a cylinder was also called an engine. Therefore, the machinery involved, which had two cylinders, could also be referred to as a pair of engines as often found in literature.) The telescopic funnel could be raised or lowered by chains to disguise the fact that the vessel was a steamer. With the screw retracted using the stern's brass lifting gear mechanism, Alabama could make up to ten knots under sail alone and when her sail and steam power were used together.
Іске қосу және сапар
Кеме 1862 жылғы 24 тамызда Терсейра аралынан шамамен бір шақырым қашықтықтағы халықаралық суларда арнайы іске қосылды. "Агриппина" мен "Багам" кемелеріндегі барлық теңізшілер "Энрика"ның төртінші палубасына көшірілді, онда оның 24 офицері, олардың кейбіреуі оңтүстік штатынан келгендер, толық әскери киімде тұрды. Капитан Рафаэль Семмес қару-жарақ тасымалдауға отырып, президент Джефферсон Дэвистің жаңа крейсерді басқаруға рұқсат беретін тапсырмасын оқыды. Оқып болған соң, үш кеме экипаждарынан құралған музыканттар "Дикси" әнін орындады, ал квартирмейстер "Энрика"ның британдық туын түсіріп бітірді. Содан кейін сигналдық зеңбірек атылып, кеменің жаңа ұрыс жалауы мен командалық жалауы миззельдік гафф пен мачтаның шыңына көтерілді. Осымен крейсер Конфедерация штатының "Алабама" пароходы болып өзгерді. Кеменің ұраны: "Aide toi et Dieu t'aidera" (француз тілінде шамамен "Өзіне көмектесетінге Құдай көмектеседі") деген сөздер үлкен екі дөңгелекті кеменің қоласына ойылып жазылған. Капитан Семмес жиналған теңізшілерге (олардың арасында американдықтар аз болды) Оңтүстік мақсаты туралы сөз сөйлеп, ұзақтығы мен бағыты белгісіз сапарға қатысуға шақырды. Семмстің жанында 24 офицер ғана болды, ал жаңа команданы басқаруға экипаж жоқ еді. Бұл сәтті болмағандықтан, ол қол қою ақысын, екі есе жалақыны (алтынмен төленетін) және Конфедерация конгресінің жойылған одақтық кемелер үшін төлейтін қосымша сыйлық ақшасын ұсынды. Теңізшілер жауап ретінде "Дұрыс! Дұрыс!" деп шу шығарды. 83 теңізші, олардың көпшілігі британдықтар, Конфедерация флотына қызмет етуге қол қойды. Булок пен қалған теңізшілер Англияға қайту үшін кемелерге көтерілді. Семмстің толық құрамға тағы 20 шақты адам қажет болды, бірақ жаңа саудалық рейдті басқаруға олар жеткілікті болды. Қалғандары жаулап алынған кемелердің экипаждарынан немесе достық порттардан тартылатын еді. Кемеге кірген 83 теңізшінің көпшілігі толық сапарды аяқтады. Капитан Семмстің басшылығымен "Алабама" алғашқы екі айын Шығыс Атлант мұхитында өткізді, Азор аралдарының оңтүстік-батысына қарай жүзіп, содан кейін шығысқа қарай екі есеге көбейіп, солтүстік сауда кемелерін тұтқынға алып, өртеп жіберді. Атлант мұхитын қиындықпен кесіп өткеннен кейін, ол Үлкен Жаңа Англия аймағында круизді жалғастырды. Содан кейін ол оңтүстікке қарай жүзіп, Батыс Үндістанға жетіп, Мексика шығанағына дейін барды, онда одан әрі қиындықтар тудырды. 1863 жылғы қаңтарда "Алабама" алғаш рет әскери қақтығысқа қатысты. Ол Техас жағалауында, Галвестон маңында "Хаттерас" одақтық дөңгелекті кемесін тұтқынға алып, тез батырып жіберді, содан кейін кеменің экипажын тұтқынға алды. Содан кейін ол оңтүстікке қарай жалғастырып, экваторды кесіп өтті, Бразилия жағалауында жүзгенде өзінің рейдтік мансабында ең көп жүлделерді алды. Екінші рет Атлант мұхитын шығысқа қарай кесіп өткеннен кейін, "Алабама" Африканың оңтүстік-батыс жағалауына қарай жүзіп, солтүстік саудасына қарсы науқанды жалғастырды. 1863 жылғы 29 шілдеде Сальданха шығанағында тоқталып, Табл шығанағында жау кемелері жоқ екенін тексергеннен кейін, Оңтүстік Африкадағы Кейптаунға барып, қажетті жөндеу және жабдықтау жұмыстарын жүргізді. "Алабама" Оңтүстік Африкада әлі күнге дейін танымал африкаанс халық әнінің тақырыбы болды - "Daar kom die Alibama". Содан кейін ол Шығыс Үндістанға бағыт алды, онда алты ай өткізіп, жеті кемені жойды, содан кейін Францияға бара жатқан Ізгі үміт мүйісі арқылы қайтып келді. Одақтық әскери кемелер конфедерациялық рейдті жиі іздеп, аңшылыққа шықты, бірақ "Алабама" байқалған бірнеше рет көкжиектен жоғалып, қуғындаушыларынан қашып құтылды. Барлығында ол 65 түрлі одақтық кемені өртеп жіберді, олардың көпшілігі сауда кемелері болды. "Алабама" жасаған барлық шабуылдар кезінде тұтқынға алынған кемелердің экипаждары мен жолаушылары ешқашан зардап шекпеді, тек бейтарап кемеге немесе достық немесе бейтарап портқа жағаға орналастырылмайынша ұсталды.
The ship was purposely commissioned about a mile off Terceira Island in international waters on 24 August 1862. All the men from Agrippina and Bahama had been transferred to the quarterdeck of Enrica, where her 24 officers, some of them Southerners, stood in full dress uniform. Captain Raphael Semmes mounted a gun carriage and read his commission from President Jefferson Davis, authorizing him to take command of the new cruiser. Upon completion of the reading, musicians assembled from among the three ships' crews began to play the tune "Dixie" as the quartermaster finished hauling down Enricas British colors. A signal cannon was fired and the ship's new battle ensign and commissioning pennant were broken out at the peaks of the mizzen gaff and mainmast. With that the cruiser became the Confederate States Steamer Alabama. The ship's motto: Aide toi et Dieu t'aidera (French which approximately translates as "God helps those who help themselves") was engraved in the bronze of the great double ship's wheel. Captain Semmes then made a speech about the Southern cause to the assembled seamen (few of whom were American), asking them to sign on for a voyage of unknown length and destiny. Semmes had only his 24 officers and no crew to man his new command. When this did not succeed, he offered signing money and double wages, paid in gold, and additional prize money to be paid by the Confederate congress for all destroyed Union ships. The men began to shout "Hear! Hear!" in response. 83 seamen, many of them British, signed on for service in the Confederate Navy. Bulloch and the remaining seamen then boarded their respective ships for the return to England. Semmes still needed another 20 or so men for a full complement, but there were enough to at least handle the new commerce raider. The rest would be recruited from the captured crews of raided ships or from friendly ports of call. Many of the 83 crewmen who signed on completed the full voyage. Under Captain Semmes, Alabama spent her first two months in the Eastern Atlantic, ranging southwest of the Azores and then redoubling east, capturing and burning northern merchant ships. After a difficult Atlantic crossing, she continued her cruise in the greater New England region. She then sailed south, arriving in the West Indies, where she raised more havoc before finally cruising west into the Gulf of Mexico. There, in January 1863, Alabama had her first military engagement. She came upon and quickly sank the Union side wheeler Hatteras just off the Texas coast, near Galveston, capturing that warship's crew. She then continued further south, eventually crossing the Equator, where she took the most prizes of her raiding career while cruising off the coast of Brazil. After a second, easterly Atlantic crossing, Alabama sailed down the southwestern African coast where she continued the campaign against northern commerce. After stopping in Saldanha Bay on 29 July 1863 in order to verify that no enemy ships were in Table Bay, she finally made a much needed refitting and reprovisioning visit to Cape Town, South Africa. Alabama is the subject of an Afrikaans folk song, "Daar kom die Alibama" still popular in South Africa today. She then sailed for the East Indies where she spent six months, destroying seven more ships before finally returning via the Cape of Good Hope en route to France. Union warships hunted frequently for the Confederate raider, but on the few occasions Alabama was spotted, she eluded her pursuers by vanishing over the horizon. All together, she burned 65 Union vessels of various types, most of them merchant ships. During all of Alabamas raiding ventures, captured ships' crews and passengers were never harmed, only detained until they could be placed aboard a neutral ship or placed ashore in a friendly or neutral port.
Соңғы круиз
1864 жылдың 11 маусымында Алабама Франциядағы Шербург портына келді. Капитан Семмес кемесін құрғақ докқа алып, теңізде ұзақ болғаннан кейін жөндеуге рұқсат сұрады. Рейдерді қуған американдық соғыс шлюпі Кирсардж, капитан Джон Анкрум Винслоудың басшылығымен үш күннен кейін келіп, порттың сыртында орналасты. Бұрынғы портында болғанда Винслоу Гибралтарға хабарласып, ескі соғыс шлюпі Сент-Луиске азық-түлік пен блокадалық көмекпен жіберуді сұрады. Кирсардж Алабаманы толығымен қамауға алды, қашуға ешқандай мүмкіндік қалмады. Капитан Семмес, соғыс кемелерінің карантинінде тозығы жеткен кемесінің француз догында күйреп жатқанын көргісі келмегендіктен, сонымен қатар табиғатынан туған шабуылшылдығы мен жаумен қайтадан шайқасуға ұзақ уақыттан бері армандағандықтан, шайқасуға шешім қабылдады. Келесі бірнеше күнде кемесін дайындап, экипажды алдағы шайқасқа дайындағаннан кейін, Семмес дипломатиялық арналар арқылы Кирсардж командиріне үмітсіздік пен қорқыту ниетімен шақыру жолдады: "Мен қажетті шараларды қолданғаннан кейін Кирсарджбен шайқасуға ниеттенемін. Бұл ертеңге дейін немесе ең соңғысы ертеңгі таңға дейін кешіктірмейді деп үміттенемін. Мен шығуға дайын болмайынша, ол кетпеуін өтінемін. Мінеки, сіздің адал қызметшіңіз, Р. Семмес, капитан". 19 маусымда Алабама кездесу үшін Союз крейсеріне шықты. Кейінірек заңгер Том Бингем былай деп жазды: "Соңынан болған шайқасты Эдуард Мане көрді, ол оны суретке түсірді, ал ағылшын яхтасының иесі балаларына шайқасты көру немесе шіркеуге бару арасында таңдау жасауға мүмкіндік берді". Кирсардж қарсыласына бұрылғанда, Алабама от ашты. Кирсардж қашықтық 900 метрден азайғанға дейін күтті. Шайқасқа қатысушылардың айтуынша, екі кеме 3 түйіндік ағыспен оңтүстік-батысқа қарай қозғалып, жеті спиральді шеңберде қарама-қарсы бағытта жүріп, қарсыласының қасынан өтуге тырысып, ауыр отты жүргізуге ұмтылды ("Т" арқылы өту). Кирсарджтың жоғары дәлдіктегі артиллериясы және Алабаманың ластанған оқ-дәрісі мен қоздырғыштарының нашарлаған жағдайына байланысты шайқас тез Алабамаға қарсы бұрылды. Оның ең маңызды атысы 178 мм-лік Блейклидің алдыңғы 7 дюймдік пішіндік мылтығынан атылған, Кирсардждің осал артқы бөлігіне өте жақын тиді, соққы кеменің рулін қатты зақымдады. Алайда, ол жарылмады. Егер жарылған болса, Кирсардждің басқаруын қатты бұзып, мүмкін соғыс кемесін батырып, жарысты аяқтаған болар еді. Сонымен қатар, Алабаманың тым жылдам атуының салдарынан көптеген оқтары тым жоғары ұшып, Кирсардждің сыртқы тізбекті броньдарына аз зақым келді. Семмес кейіннен Кирсардждің бронясы туралы білмейтінін айтты және келесі жылдары егер білген болса, ешқашан Кирсарджбен шайқаспайтынын нық айтты. Кирсардж кемесінің корпусының бронясы Азор аралдарында болған кезде, бір жылдан астам уақыт бұрын үш күн ішінде орнатылған болатын. Ол бір бұрышты темір шынжырдан жасалып, ұзындығы 15 метр, тереңдігі 2 метр болатын кеме қабығының аралықтарын жауып тұрды. Ол тоқтатылды және төменге көз бұрандалар марлины және қамтамасыз темір иттер. Оның тізбекті броньдары 1 дюймдік тақтайлардың артына жасырылған, олар жоғарғы корпустың түсімен сәйкес келетін қара бояумен боялған. Бұл "желілік жабын" Кирсардждің оң және сол жақ ортаңғы бөлігін су сызығына дейін орналастырды, оның қозғалтқышы мен қазандықтарын қосымша қорғау үшін, көмір бункерлерінің жоғарғы бөлігі бос болғанда (көмір бункерлері қорғалған крейсерлер сияқты ертедегі бу кемелерін қорғауда маңызды рөл атқарды). Оның қозғалтқышына немесе қазандықтарына соққы беру Кирсарджді суға батқанда өлтіруі мүмкін, тіпті крейсерді жоя алатын қазандықтың жарылуы немесе өртенуі мүмкін. Оның қару белбеуіне ұрыс кезінде екі рет соққы тиді. Бірінші соққы Алабаманың 32 фунттық снарядтарының бірімен оң жақтағы өткелге тиді, бұл шынжырлы брондауды кесіп, астындағы корпустың тақтайшасына зақым келтірді. Екінші 32 фунттық снаряд жарылып, тізбекті броньның бір буынын сындырып, доптың бір бөлігін алып тастады. Егер бұл оқтар Алабаманың 100 фунттық Блейкли півоттық винтовкасынан келсе, олар оңай еніп кетер еді, бірақ екі ұрық та су деңгейінен 5 футтан астам жерде корпусқа тигендіктен, нәтиже өте ауыр болмас еді. Егер екі оқ Кеарсардждің жағына тисе де, оның маңызды механизмдерін көре алмады. Алайда, 100 фунт снаряд оның ішкі жағына үлкен зақым келтіре алатын еді; ыстық бөлшектер крейсерді оңай өртеп жіберуі мүмкін еді, бұл ағаш кеменің ең үлкен қауіптерінің бірі. Бір сағаттан астам уақыттан кейін Алабама Кирсардждің күшті Далгрен артиллериясымен батып келе жатқан қирандыға айналды, капитан Семмеске туын түсіруге және екі құтқарылған қайығының біреуін Кирсарджға көмек сұрап жіберуге мәжбүр етті. Көзі куәгерлердің айтуынша, Алабама қарсыласына шамамен 370 оқ атқан, әрбір қаруға минутына бір оқтан орташа есеппен, Кирсардждің артиллериялық экипаждарына қарағанда жылдам ату жылдамдығымен, олар одан да азырақ оқ атқан, көбірек абайлап мақсат алған. Шайқастың шатағында, Алабаманың туы түсірілгеннен кейін тағы бес оқ атылды. (Оның оқ тесіктері ашық қалған және кең жақтанғы зеңбіректер әлі де шығып тұрды, Кирсарджға қауіпті сияқты көрінді). Алабаманың кормасындағы спанкер бағанасындағы ақ ту ұрысқа тоқтатты. Бұған дейін, оның рульдік механизмдері снарядтардың тиюінен зақымдалған, бірақ өлімге алып келген оқ Кирсардждің қабырғасының оң жағындағы Алабаманың су сызығын жарып жіберген кезде келді. Су тез кемеге ағып кірді, ақырында қазандықтарды су басып, кормасымен суға батып кетті. Алабама батып бара жатқанда, жараланған Семмес қылышын теңізге лақтырды, Кирсардж командирі Винслоуға дәстүрлі түрде капитуляциялау мүмкіндігін бермеді (бұл сол кезде көптеген адамдар ұятсыздық деп қарады). Оның 170 экипаж мүшесінің ішінде Алабамада 19 қаза болды (9 өлтірілді және 10 суға батып кетті) және 21 жараланған. Кирсардж көптеген құтқарылғандарды құтқарып алды, бірақ Семмеске қоса Алабаманың 41 офицері мен экипаж мүшесін Джон Ланкастердің жеке британдық бу яхтасы Deerhound құтқарып алды, ал Кирсардж құтқару қайықтарын қайтарып алу үшін Алабама батып бара жатқанда тұрып қалды. Капитан Винслоу қарсыласын Англияға алып кеткен Deerhound-ты көруге мәжбүр болды. Семмес және 41 экипаж мүшесі Англияға сәтті жетті. Семмес соңынан Конфедерацияға оралды және соғыстың соңғы апталарында Конфедерация адмиралы болды. Кирсардж Алабаманы батыруы АҚШ Әскери-теңіз күштерімен Азаматтық соғыс науқанының лентасындағы шайқас жұлдызымен құрметтеледі.
On 11 June 1864, Alabama arrived in port at Cherbourg, France. Captain Semmes soon requested permission to dry dock and overhaul his ship, necessary after naval action and so long at sea. Pursuing the raider, the American sloop of war, Kearsarge, under the command of Captain John Ancrum Winslow, arrived three days later and took up station just outside the harbor. While at his previous port of call, Winslow had telegraphed Gibraltar to send the old sloop of war St. Louis with provisions and to provide blockading assistance. Kearsarge now had Alabama boxed in with no place left to run. Having no desire to see his worn out ship decay at a French dock while quarantined by Union warships and given his instinctive aggressiveness and a long held desire once again to engage his enemy, Captain Semmes chose to fight. After preparing his ship and drilling the crew for the coming battle during the next several days, Semmes issued, through diplomatic channels, a challenge (or hoped for intimidation) to the Kearsarges commander, "my intention is to fight the Kearsarge as soon as I can make the necessary arrangements. I hope these will not detain me more than until to morrow or the morrow morning at farthest. I beg she will not depart until I am ready to go out. I have the honor to be Your obedient servant, R. Semmes, Captain." On 19 June, Alabama sailed out to meet the Union cruiser. Jurist Tom Bingham later wrote, "The ensuing battle was witnessed by Édouard Manet, who went out to paint it, and the owner of an English yacht who had offered his children a choice between watching the battle and going to church." As Kearsarge turned to meet her opponent, Alabama opened fire. Kearsarge waited until the range had closed to less than 1,000 yards (900 m). According to combatants, the two ships steamed on opposite courses in seven spiraling circles, moving southwesterly with the 3 knot current, each commander trying to cross the bow of his opponent to deliver a heavy raking fire (to "cross the T"). The battle quickly turned against Alabama due to the superior gunnery displayed by Kearsarge and the deteriorated state of Alabamas contaminated powder and fuses. Her most telling shot, fired from the forward 7 inch (178 mm) Blakely pivot rifle, hit very near Kearsarges vulnerable stern post, the impact binding the ship's rudder badly. That rifled shell, however, failed to explode. If it had done so, it would have seriously disabled Kearsarges steering, possibly sinking the warship, and ending the contest. In addition, Alabamas too rapid rate of fire resulted in poor gunnery, with many of her shots going too high, and as a result Kearsarge's outboard chain armor received little damage. Semmes later said that he did not know about Kearsarge's armor at the time of his decision to issue the challenge to fight, and in the following years firmly maintained he would have never fought Kearsarge if he had known. Kearsarge's hull armor had been installed in just three days, more than a year before, while she was in port at the Azores. It was made using of single link iron chain and covered hull spaces 49 feet (15 m) long by 6 feet (2 m) deep. It was stopped up and down to eye bolts with marlines and secured by iron dogs. Her chain armor was concealed behind 1 inch deal boards painted black to match the upper hull's color. This "chaincladding" was placed along Kearsarges port and starboard midsection down to the waterline, for additional protection of her engine and boilers when the upper portion of her coal bunkers were empty (coal bunkers played an important part in the protection of early steam vessels, such as protected cruisers). A hit to her engine or boilers could easily have left Kearsarge dead in the water, or even caused a boiler explosion or fire that could destroy the cruiser. Her armor belt was struck twice during the fight. The first hit, by one of Alabamas 32 pounder shells, was in the starboard gangway, cutting the chain armor and damaging the hull planking underneath. A second 32 pounder shell exploded and broke a link of the chain armor, tearing away a portion of the deal board covering. Had those rounds come from Alabamas more powerful 100 pounder Blakely pivot rifle, they would have easily penetrated, but the likely result would not have been very serious, as both shots struck the hull a little more than five feet above the waterline. Even if both shots had penetrated Kearsarges side, they would have missed her vital machinery. However, a 100 pound shell could have done a great deal of damage to her interior; hot fragments could have easily set fire to the cruiser, one of the greatest risks aboard a wooden vessel. A little more than an hour after the first shot was fired, Alabama was reduced to a sinking wreck by Kearsarges powerful Dahlgrens, forcing Captain Semmes to strike his colors and to send one of his two surviving boats to Kearsarge to ask for assistance. According to witnesses, Alabama fired about 370 rounds at her adversary, averaging one round per minute per gun, a fast rate of fire compared to Kearsarges gun crews, who fired less than half that number, taking more careful aim. In the confusion of battle, five more rounds were fired at Alabama after her colors were struck. (Her gun ports had been left open and the broadside cannon were still run out, appearing to threaten Kearsarge.) A hand held white flag at Alabamas stern spanker boom finally halted the engagement. Prior to this, she had her steering gear damaged by shell hits, but the fatal shot came later when one of Kearsarges shells tore open a mid section of Alabamas starboard waterline. Water quickly rushed through the hull, eventually flooding the boilers and taking her down by the stern to the bottom. As Alabama sank, the injured Semmes threw his sword into the sea, depriving Kearsarges commander, Winslow, of the traditional surrender of the sword (an act which was seen as dishonorable by many at the time). Of her 170 crew, the Alabama had 19 fatalities (9 killed and 10 drowned) and 21 wounded Kearsarge rescued most of the survivors, but 41 of Alabamas officers and crew, including Semmes, were rescued by John Lancaster's private British steam yacht Deerhound, while Kearsarge stood off to recover her rescue boats as Alabama sank. Captain Winslow had to stand by and watch Deerhound spirit his adversary away to England. Semmes and the 41 crew members successfully reached England. Semmes eventually returned to the Confederacy and became a Confederate admiral in the last weeks of the war. The sinking of Alabama by Kearsarge is honored by the United States Navy with a battle star on the Civil War campaign streamer.
Ауасы құлаған
1984 жылғы қарашада француз әскери-теңіз күштерінің мина іздеуші кемесі «Цирсе» Шербургтен шамамен 200 фут (60 м) тереңдікте жатқан кеме қалдығын тапты. Кейін капитан Макс Геру бұл қалдықтың «Алабама» кемесіне тиесілі екенін растады. 1988 жылы «CSS Alabama Association» коммерциялық емес ұйымы кеме апатының ғылыми зерттеулерін жүргізу үшін құрылды. Кеме француз суларында болғанына қарамастан, АҚШ үкіметі, бұрынғы Америка Конфедерациясының мұрагері ретінде, оның иесі болып табылады. 1989 жылғы 3 қазанда АҚШ және Франция осы кеме апатын екі елдің де маңызды мұрасы ретінде мойындап, археологиялық зерттеулер үшін бірлескен француз-американдық ғылыми комитет құру туралы келісімге келді. Бұл келісім археологиялық зерттеулер және ерекше тарихи кеме апатын қорғау саласындағы халықаралық ынтымақтастыққа үлгі болды. «Association CSS Alabama» және Теңіз тарихы және мұрасы басқармасы 1995 жылғы 23 наурызда «Association CSS Alabama» ұйымын кеме қалдықтарын археологиялық зерттеу операторы ретінде аккредиттеу туралы ресми келісімге қол қойды. Тек жеке қаржыландыруға сүйенетін бұл ұйым, Францияда және АҚШ-та қаржы жинау арқылы жобаны халықаралық деңгейде жалғастыруда, бұл үшін оның «CSS Alabama Association» атты Делавэр штатында тіркелген серіктес ұйымы көмектеседі. «Алабама» Азор аралдарына келгеннен кейін сегіз қару-жарақпен жабдықталды, олардың алтауы 32 фунттық тегіс стволды зеңбіректер болды. Кеме апатының орнынан жеті зеңбірек табылды: екеуі Корольдік теңіз күштерінің үлгісімен құйылған, ал үшеуі Ливерпульдегі Fawcett, Preston, and Company компаниясы шығарған кейінгі үлгіде болды. Блейкли үлгісіндегі 32 фунттық зеңбіректердің бірі кеменің оң жағында, қазандықтардың алдында жатыр. Екінші Блейкли 32 фунттығы кеме корпусының сыртында, винт пен оның көтергіш құрылғысының алдында табылды; алдыңғы 32 фунттығы 2000 жылы көтерілді. Корольдік теңіз күштерінің үлгісіндегі 32 фунттық екі зеңбірек анықталды: біреуі оң жақ корпустың ішінде, қазандықтардың алдында, алдыңғы Downton сорғысының жанында. Екіншісі темір палубаның құрылымында, түтін құбырының тікелей артында жатыр екені анықталды; ол 2001 жылы көтерілді. 32 фунттық жалғыз зеңбірек әлі нақты анықталған жоқ, бірақ ол кеме корпусының қиындыларының астында болуы мүмкін. «Алабаманың» ауыр қарулары – алдыңғы бөлігіне орнатылған бір Блейкли Патент 7 дюймдік 100 фунттық оқ-дәрілі зеңбірек және артқы бөлігіне орнатылған бір 68 фунттық тегіс стволды зеңбірек. Блейклидің 7 дюймдік 100 фунттық зеңбірегі алдыңғы оң жақ қазанның үстінде, оның орталық вагонының жанында табылды; бұл «Алабамадан» табылған алғашқы зеңбірек болды. 68 фунттық тегіс стволды зеңбірек артқы бөлігінде, кеменің оң жақ корпусының сыртында орналастырылды; оның жүк көлігі мен айналмалы вагонының қалдықтары зеңбірек трубкасының астында болуы мүмкін. Екі ауыр зеңбірек те 1994 жылы көтерілді. Жеті зеңбірекке қоса, кеме апатының орнынан оқтар, зеңбірек тасымалдаушының дөңгелектері және зеңбірек вагондарының мыс жолдары табылды; олардың көп бөлігі көтерілді. Екі оқ табылды, ал 7 дюймдік Блейкли зеңбірегінің ішінде конус тәрізді оқ болды. 32 фунттық снаряд пропеллердің алдында, кеменің артқы жағында табылды; бұл снаряд сақтау үшін ағаш қорапқа салынған ағаш саботқа бекітілген. Қосымша оқтар қазандықтардың алдында және артқы півоттық зеңбірекке жақын жерде шашырап жатты, олардың бірі «Кирсарджтан» атылған болуы мүмкін. 2002 жылы суға түсу экспедициясы кеменің қоңырауын және 300-ден астам басқа да артефактілерді, оның ішінде қосымша зеңбіректерді, конструкциялық үлгілерді, үстел жиынтығын, әшекейленген комодтарды және кемедегі өмір туралы көптеген мәліметтер беретін басқа да заттарды көтерді. Көптеген артефактілер қазір Су асты археология бөлімінде, Теңіз тарихы және мұрасы басқармасының консервациялық зертханасында сақталуда.
In November 1984 the French Navy mine hunter Circé discovered a wreck under nearly 200 ft (60 m) of water off Cherbourg at Captain Max Guerout later confirmed the wreck to be Alabamas remains. In 1988 a non profit organization, the CSS Alabama Association, was founded to conduct scientific exploration of the shipwreck. Although the wreck is in French territorial waters, the United States Government, as the successor to the former Confederate States of America, is the owner. On 3 October 1989 the US and France signed an agreement recognizing this wreck as an important heritage resource of both nations and establishing a Joint French American Scientific Committee for archaeological exploration. This agreement established a precedent for international cooperation in archaeological research and in the protection of a unique historic shipwreck. The Association CSS Alabama and the Naval History and Heritage Command signed on 23 March 1995 an official agreement accrediting Association CSS Alabama as operator of the archaeological investigation of the remains of the ship. The association, which is funded solely from private donations, is continuing to make this an international project through its fundraising in France and in the US, thanks to its sister organization, the CSS Alabama Association, incorporated in the State of Delaware. Alabama was fitted with eight pieces of ordnance after she arrived at the Azores; six of those were 32 pounder smooth bores. Seven cannon were identified at the wreck site: Two were cast from a Royal Navy pattern and three were of a later pattern produced by Fawcett, Preston, and Company in Liverpool. One of the Blakely pattern 32 pounders was found lying across the starboard side of the hull, forward of the boilers. A second Blakely 32 pounder was identified outside the hull structure, immediately forward of the propeller and its lifting frame; the forward 32 pounder was recovered in 2000. Both of the Royal Navy pattern 32 pounders were identified: One lies inside the starboard hull, forward of the boilers, adjacent to the forward Downton pump. The second was identified as lying on the iron deck structure, immediately aft of the smoke pipe; it was recovered in 2001. The sole remaining 32 pounder has not been positively identified, but it could be underneath hull debris forward of the starboard Trotman anchor. Alabamas heavy ordnance were one Blakely Patent 7 inch 100 pounder shell rifle mounted on a pivot carriage forward and one 68 pounder smoothbore similarly mounted aft. The Blakely 7 inch 100 pounder was found beside its pivot carriage, atop the forward starboard boiler; this was the first cannon recovered from Alabama. The 68 pounder smoothbore was located aft, at the stern, immediately outside the starboard hull structure; it is possible that the remains of its truck and pivot carriage lie underneath the gun barrel. Both heavy cannon were recovered in 1994. In addition to the seven cannon, the wreck site contained shot, gun truck wheels, and brass tracks for the gun carriages; many of the brass tracks were recovered. Two shot were recovered, and one conical projectile was inside the barrel of the 7 inch Blakely rifle. A shell for a 32 pounder was recovered from the stern, forward of the propeller; that shot was attached to a wood sabot having been packed in a wood box for storage. Additional round shot were observed scattered forward of the boilers and in the vicinity of the aft pivot gun, one possibly having been fired from Kearsarge. In 2002, a diving expedition raised the ship's bell along with more than 300 other artifacts, including more cannons, structural samples, tableware, ornate commodes, and numerous other items that reveal much about life aboard the Confederate warship. Many of the artifacts are now housed in the Underwater Archaeology Branch, Naval History & Heritage Command conservation lab.
Фольклор және мұра
Алабама – «Roll, Alabama, Roll» теңізшілер әнінің тақырыбы, сонымен қатар 2014 жылы британдық заманауи фолк-тобы «Bellowhead» осы аттас үнтаспасын жасады. Алабаманың 1863 жылы Кейптаунға сапары Оңтүстік Африка халық мұрасына африкаанс тіліндегі «Daar Kom die Alibama» әні арқылы енді. Калифорния штатының Иньо округіндегі Алабама төбелері осы кеменің құрметіне аталған.
Alabama is the subject of a sea shanty, Roll, Alabama, Roll which was also the basis of a 2014 record of the same name by British contemporary folk band Bellowhead. Alabamas visit to Cape Town in 1863 has passed (with a slight spelling change) into South African folklore in the Afrikaans song, Daar Kom die Alibama. The Alabama Hills in Inyo County, California, are named after the vessel.
Жауынгерлік жалаулар және басқа да теңіз жалаулары
АҚШ Әскери-теңіз флоты мен Конфедеративтік мемлекеттер Әскери-теңіз флоты 17 ғасырда пайда болған британдық әскери-теңіз дәстүріне сәйкес байрақ пен жарақ (бастауыш және екінші реттік әскери-теңіз жалаулары) ұшырды. Сондықтан Конфедерацияның жаңадан құрылған әскери-теңіз флоты Азаматтық соғыс кезінде соғыс кемелерінде жарақтарды, флагштопты, ұрыс байрақтарын, кіші қайық байрақтарын, белгілейтін байрақты және сигналдық байрақты қабылдады және қолданды.
Both the United States Navy and the Confederate States Navy flew an ensign and a jack (primary and secondary naval flags) following British naval tradition that originated in the 17th century. The fledgling Confederate Navy therefore adopted and used jacks, commissioning pennants, battle ensigns, small boat ensigns, designating flags, and signal flags aboard its warships during the Civil War.
Тірі қалған жалаулар
Алабама шабуылдарын бастағанда, жаңадан тапсырылған крейсер қажеттілік туғандықтан капитан Семске қол жетімді жалғыз жауынгерлік туды көтеруге мәжбүр болған болуы мүмкін: 1861 жылдың басындағы 7 жұлдызды Бірінші Ұлттық ту, мүмкін, оның бұрынғы командасындағы кіші сауда шабуылшысы CSS Sumter-де қолданылған жауынгерлік ту. 1861 жылдың 21 мамыры мен 28 қарашасы аралығында тағы алты оңтүстік штаты Конфедерацияға қосылды. Алабама «Энрика» ретінде Солтүстік-Батыс Англиядағы Мерсисайд штатының Биркенхед қаласында құрастырылғанға дейін, Атлантика арғы жағындағы Конфедерация материгінде «Жұлдыздар мен жолақтарға» тағы алты ақ, 5 қырлы жұлдыз қосылды. Осындай ертедегі «Жұлдыздар мен жолақтар» жауынгерлік туының бірі Алабаманың суға батқан қалдықтарынан құтқарылды. Ол әлі де сақталып, Алабама Мемлекеттік Архив және Тарих департаментіне тапсырылған. Ол жерде «C.S.S. Алабаманың қосалқы туы, Каталог № 86.3766.1» деп тіркелген. Оның шығу тегін зерттеуге сәйкес, Жаңа Англиядан келген америкалық ДеКост Смит 1884 жылы Париждегі жиһаз дүкенінде осы «Жұлдыздар мен жолақтар» туын тауып, 15 франкқа сатып алған. Смиттың жүрегі туған інісі, Массачусетс штатының Линкольн скверіндегі Клемент Соутелл кейіннен оны туын мұра еткен. Отставкадағы контр-адмирал Беверли М. Коулменнің ұсынысымен, Соутелл 3 маусымда 1975 жылы оны Алабама штатына сыйға тартқан. Бұл жауынгерлік тудың жалпы өлшемдері Конфедерация туының ережелерінде көрсетілген 2:3 арақатынасынан өзгеше. Оның биіктігі 64 дюйм (көтергіш), ал ұзындығы 112 дюйм (ұш), арақатынасы 5:9. Оның қара көк кантонында сегіз ақ жұлдыз бар, олардың биіктігі 8 дюйм (203 мм), ерекше орналасуда: жұлдыздар шеңберде емес, үш көлденең қатарға орналасқан – екі, үш, екі. Қосымша 8-ші жұлдыз төменгі сол жақ бұрышына (және қарама-қарсы жақтағы төменгі оң жақ бұрышына) орналасқан, бұл кантонның орналасуына ерекше, асимметриялық көрініс береді. Бұл Алабаманың бастапқы 7 жұлдызды жауынгерлік туы болған сияқты, бұрын айтылғандай, CSS Sumter-де де қолданылған, кейіннен Конфедерацияға 8-ші штат қосылғандығы туралы кешіккен хабар алыс крейсерге жеткен кезде өзгертілген болуы мүмкін. Алабамаға тиесілі деп белгіленген екі «Жұлдыз және жолақтар» жауынгерлік туы да әлі де бар. Біріншісі – Вирджиниядағы Теңізшілер мұражайында орналасқан 14 жұлдызды ту. (Бұл сирек кездесетін 14 жұлдызды Ұлттық тулардың бірнешесі қазіргі заманға дейін сақталған және бірнеше Азамат соғысы мұрағаттарында сақталады.) Интернеттегі түрлі-түсті суреттерге сүйенсек, бұл тудың көтерілу-ұшу арақатынасы шамамен 1:2,5 (яғни өте тікбұрышты). Екінші «Жұлдыздар мен жолақтар» жауынгерлік туы Пенсакола Тарихи мұражайында қойылған. Оның кантонында орталықта орналасқан үлкен 13-ші жұлдызды қоршап тұрған 12 жұлдыздан тұратын шеңбер бар.
At the beginning of Alabamas raiding ventures, the newly commissioned cruiser may have been forced, out of necessity, to fly the only battle ensign available to Captain Semmes: an early 1861, 7 star First National Flag, possibly the same battle ensign flown aboard his previous command, the smaller commerce raider CSS Sumter. Between 21 May and 28 November 1861, six more Southern states seceded and joined the Confederacy. Well before Alabama was launched as Enrica at Birkenhead, Merseyside in North West England, six more white, 5 pointed stars had been added to the "Stars and Bars" far away across the Atlantic on the Confederate mainland. One such early "Stars and Bars" battle ensign was salvaged from Alabamas floating debris, following her sinking by Kearsarge. It still survives and is held by the Alabama Department of Archives and History. It is listed there as "Auxiliary Flag of the C. S. S. Alabama, Catalogue No. 86.3766.1." According to their provenance reconstruction, DeCost Smith, an American from New England, discovered this "Stars and Bars" ensign in a Paris upholstery shop in 1884, where he purchased it for 15 francs. Smith's nephew, Clement Sawtell of Lincoln Square, Massachusetts, later inherited the ensign from his uncle. At the suggestion of retired Rear Admiral Beverly M. Coleman, Sawtell donated it to the State of Alabama on 3 June 1975. This battle ensign's overall dimensions are different from the Confederate flag regulations' required 2:3 ratio. It is 64 inches high (hoist) by 112 inches long (fly), a proportion of 5:9, and its dark blue canton contains eight white stars, 8 inches (203 mm) high, in an unusual arrangement: The stars are not organized in a circle but configured in three, centered, horizontal rows of two, then three, and finally two. The additional 8th star is tucked into the lower left corner (and in the lower right corner on the opposite side), giving the canton's layout a unique, asymmetrical appearance. It seems plausible this was Alabamas original 7 star battle ensign, possibly flown aboard CSS Sumter as noted earlier, and later altered at some point when the long delayed news of an 8th state joining the Confederacy finally reached the far distant cruiser. Two "Star and Bars" battle ensigns, labeled as having belonged to Alabama, also still exist. The first is a mounted and framed, 14 star ensign located at the Mariner's Museum in Virginia. (A small number of these unusual 14 star national flags have survived to the modern era and are held in several Civil War archives.) From the several color photo available on the Internet, this ensign appears to have an approximate hoist to fly aspect ratio of 1:2.5 (i. e., very rectangular). A second "Stars and Bars" battle ensign is on display at the Pensacola Historical Museum. Its canton contains a circle of 12 stars surrounding a centered, larger 13th star.
Тұрақты тұтқырдан жасалған баннерлер
Алабаманың кейінірек үлгідегі төрт әскерлік туы қазіргі заманға дейін сақталған. Алғашқысы өлшемі көрсетілмеген және Оңтүстік Африкадағы Кейптаун қаласындағы Бо-Каап мұражайында орналасқан. Оның Оңтүстік Крест кантоны тым үлкен және британдық теңізшілер салты бойынша жасалған: шаршы емес, 1:2 пропорциясындағы тікбұрышты. Сонымен қатар, оның көк жолақтарының шетін ақ жолақтармен шектемеген. Екі көк диагональдің қиылысқан жерінде орналасқан орталық бес қабырғалы ақ жұлдыз, қалған он екі жұлдыздан ірі. Бұл туды Алабаманың Кейптаунға жасаған екі сапарының арасында британдық экипаж жасаған болуы мүмкін. Бұл туды, рейдер Франциядағы Шербургке қайтар алдында, Алабамаға жөндеу жұмыстарын жүргізуге және жабдықтармен қамтамасыз етуге көмектескен Уильям Андерсонға алғыс ретінде тапсырған. Оңтүстік Африкада жасалған екінші тұнбасыз ту Алабамаға Кейптаунға жасаған екі сапарының бірінде сыйға тартылған, ол Теннесси штатының мұражайында сақталады, олардың веб-сайтында көрсетілгендей. Үшінші сақталған тұнбасыз ту – Алабаманың бастапқы шағын қайықтарының бірі. Бұл ресми көрінетін тудың көтеруінде қоңыр пигментпен «Алабама. 290. C. S. N. 1-ші кескіш» деп жазылған. 2007 жылы ол Philip Weiss Auctions арқылы сатылды. Оны екінші иесінің немересі сатып алған, ол бұрын USS Kearsarge кемесінің теңізшісінің немересінен сатып алған екен. Бұл шағын қайықтың туы кейін аукцион арқылы қайта сатылған. Төртінші сақталған ту, онлайн фотосуреттердегі әртүрлі белгілерге сүйенсек, Алабама ұзақ саяхаты барысында жоғалған бірнеше бастапқы шағын қайықтарын ауыстыруға мәжбүр болғандықтан, үлкен ауыстыру қайығының туы болуы мүмкін. Ол кемеде жасалған болуы мүмкін, бірақ оның біршама нақты ерекшеліктері оны портқа тоқтағанда құрлықта жасаған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бұл туды крейсердің инженердің көмекшісі У. П. Брукс Алабама батып бара жатқанда құтқарып алған. Ол 1937 жылы Форт-Пуласкидегі парад алаңында өткен салтанатта басқа тарихи тулармен бірге соңғы рет көтерілген. Бұл ту Брукс отбасында сақталады, оның төрт заманауи суреті «Алабама экипажы» тобының веб-сайтында қолжетімді, бұл британдық теңізшілердің қайта құру тобы. Алабама мұрағаттары мен тарих департаменті өзінде «Адмирал Семмстің туы, каталог № 86.1893.1 (PN10149 10150)» деп тіркелген маңызды тұнбасыз туды сақтайды. Оның шығу тегін зерттеу көрсеткендей, Алабама батқаннан кейін «Леди Дехогтон және басқа да ағылшын әйелдері» Семмске оны сыйға тартылған. Конфедерация теңіз флотының капитандырына салтанатты туларды сыйлау сирек кездесетін, бірақ олардың кейбіреулері осындай құрметке ие болған. Бұл екінші ұлттық ту өте үлкен және таза жібектен жасалған, бұл оған әсем көрініс береді. Бұл ту жақсы сақталған, бірақ оның үлкен өлшемі мен нәзік жағдайы оның егжей-тегжейлі мәліметтерін және өлшемдерін анықтауға мүмкіндік бермейді. Семмс Англиядан Конфедерацияға оралғанда, осы салтанатты тұнбасыз туды өзімен бірге алып келген. Оны немерелері Рафаэль Семмс III және Эунис Семмс Торингтон мұра еткен. Оның қарындасы қайтыс болғаннан кейін, Рафаэль Семмс III 19 қыркүйек 1929 жылы штатқа туды сыйға тартқан.
Four of Alabamas later style ensigns have survived to the modern era. The first measures and is located in South Africa at Cape Town's Bo Kaap Museum. Its Southern Cross canton is oversize and made after the British navy fashion: Instead of being square, it has a very rectangular 1:2 aspect ratio. It was also made without any white stripes outlining its diagonal blue bars. A central 5 pointed white star, located where the two blue saltires' cross, is larger than the other twelve. This ensign appears to have been made by her British crew sometime between Alabamas two visits to Cape Town. This flown ensign was finally given in thanks to William Anderson, whose ship's chandler company helped make repairs and provide supplies to Alabama in Cape Town, shortly before the raider returned to Cherbourg, France (and her fateful battle with the sloop of war, USS Kearsarge). A second Stainless Banner ensign of South African origin was made and then presented to Alabama on one of her two port visits to Cape Town; it resides in the Tennessee State Museum, according to their website. The third surviving Stainless Banner is one of Alabamas original small boat ensigns. This official looking ensign is marked in brown pigment on its hoist: "Alabama. 290. C. S. N. 1st Cutter." In 2007 it was offered and sold through Philip Weiss Auctions. It was being sold by the grandson of its second owner, who had originally purchased it from the granddaughter of a USS Kearsarge sailor. Its buyer has since resold this small boat ensign through a later auction. A fourth surviving ensign appears, from various clues observed in on line photos, to be roughly Because Alabama was forced to replace several of her original small boats lost at different times during her lengthy cruise, this is likely a larger replacement boat ensign. While it could have been made aboard, its somewhat more accurate details suggest it might have been commissioned ashore during a port of call visit. This ensign was rescued from the sinking Alabama by W. P. Brooks, the cruiser's assistant engineer. It was last flown, along with other historic flags, during a ceremony held on the parade ground at Fort Pulaski, GA, sometime during 1937. This ensign has since been mounted and framed and continues to reside with the Brooks family; four modern photos of it can be found at the website for the "Alabama Crew," a British based naval reenactor group. The Alabama Department of Archives and History has in its collection one more important Stainless Banner ensign listed as "Admiral Semmes' Flag, Catalogue No. 86.1893.1 (PN10149 10150)". Their provenance reconstruction shows that it was presented to Semmes after the sinking of Alabama by "Lady Dehogton and other English ladies". Such presentations of ceremonial colors were uncommon to ships' captains of the Confederate Navy, but a few were known to have received such honors. This Second National Flag is huge and made of pure silk, giving it an elegant appearance. While this ensign is in a remarkable state of preservation, its large size and delicate condition have made its up close details and measurements unavailable. When Semmes returned to the Confederacy from England, he brought this ceremonial Stainless Banner with him. It was inherited by his grandchildren, Raphael Semmes III and Mrs. Eunice Semmes Thorington. Following his sister's death, Raphael Semmes III donated the ensign to the state of Alabama on 19 September 1929.