Оксфорд университетінің баспа үйі тарихы

Кіріспе

Оксфорд университетінің баспа бөлімі

Оксфорд университетінің баспаханасы (OUP) – Оксфорд университетінің баспа органы. Бұл әлемдегі ең ірі университет баспасы. Алғашқы кітап 1478 жылы Оксфордта басылып шықты, ал 1586 жылы жарлық арқылы баспаға кітап басып шығаруға заңдық құқық берілді. Ол 1534 жылы құрылған Кембридж университетінің баспасынан кейін екінші ең көне университет баспасы болып табылады. Ол Оксфорд университетінің құрамындағы бөлім. Оны Оксфорд университетінің вице-канцлері тағайындаған 15 академик – Баспа делегаттары басқарады. Баспа делегаттарын OUP-тің бас атқарушы директоры және басқа университет органдарындағы өкілі қызметін атқаратын Делегаттар хатшысы басқарады. Оксфорд университетінің баспасында 17 ғасырдан бері осындай басқару құрылымы сақталып келеді. Баспахана Оксфорд қаласындағы Уолтон көшесінде, Сомервилл колледжінің қарсы бетінде, Иерихон ішкі аймағында орналасқан. Соңғы 400 жыл бойы OUP негізгі назарын педагогикалық мәтіндерді басып шығаруға шоғырлаған және бүгін де осы дәстүрді академиялық журналдар, сөздіктер, ағылшын тілінің оқулықтары, библиографиялар, Индология, музыка, классика, әдебиет, тарих, сондай-ақ Библия мен атластар туралы кітаптарды басып шығару арқылы жалғастыруда. OUP-тің кеңселері бүкіл әлемде, әсіресе бұрын Британ империясының құрамына кірген аймақтарда орналасқан.

Тарих

Оксфорд университеті 1480 жылдары баспа ісін бастады және Киелі кітаптар, дұға кітаптары мен ғылыми еңбектердің маңызды баспаханасына айналды. Оксфорд канцлері, архиепископ Уильям Лауд 1630 жылдары университет баспасының заңдық статусын бекітіп, Чарльз I-ге Оксфордтың Stationers' Company және Корольдік баспагермен бәсекелесуіне мүмкіндік беретін құқықтарды беруді өтінді. Ол корольдік бірнеше гранттар алды, ал 1636 жылы Оксфорд университетіне «барлық түрдегі кітаптарды» басып шығару құқығы берілді. Лауд сондай-ақ, Оксфордта король Джеймс немесе Рұқсат етілген нұсқадағы Киелі кітапты басып шығару құқығын Корольдік жеңілдік ретінде алды. Бұл жеңілдік келесі 250 жыл ішінде айтарлықтай табыс әкелді. Англия азамат соғысынан кейін вице-канцлер Джон Фелл, Христ-шыркеуінің деканы, Оксфорд епископы және делегаттар хатшысы 1668 жылы баспа машиналарын орнатуға бел буды, осылайша университеттегі алғашқы орталық баспахана құрылды. 1674 жылы ОУП 1674 жылдан 2019 жылға дейін жыл сайын үзіліссіз шығарылатын «Оксфорд альманахи» деп аталатын үлкен форматтағы күнтізбе басып шығара бастады. Фелл университет баспасының алғашқы ресми бағдарламасын жасады, онда грек тіліндегі Киелі кітаптар, копт тіліндегі Ізгі хабарлар мен шіркеу әулиелерінің еңбектері, араб және сирия тілдеріндегі мәтіндер, классикалық философия, поэзия және математиканың толық басылымдары, ортағасырлық ғылымның кең ауқымы, сондай-ақ «көмескілердің тарихы, қазірге дейін сақталған ең жетілгені» сияқты жүздеген еңбектер қарастырылды. Жалпы алғанда, 18 ғасырдың басында баспахананың кеңеюі баяулады. Ол Феллмен теңдестірілетін ешқандай тұлғаның болмауынан зардап шекті. Бизнесті бір ғана делегат, Уильям Блэкстоун құтқарып қалды. Баспаның хаостық жағдайына наразы және вице-канцлер Джордж Хаддесфордпен келіспейтін Блэкстоун делегаттардың өкілеттіктері мен міндеттерін нақты белгілейтін, олардың кеңесулерін және есептерін ресми түрде тіркейтін және баспахананы тиімді жағдайға келтіретін кең ауқымды реформалар талап етті. Дегенмен, Рэндольф бұл құжатты елемеді, және Блэкстоун сот шараларымен қорқытқаннан кейін ғана өзгерістер басталды. 1760 жылға қарай университет Блэкстоунның барлық реформаларын қабылдауға кірісті. 18 ғасырдың соңында баспахана көбірек назар аудара бастады. 1825 жылы делегаттар Уолтон көшесінде жер сатып алды. Ғимараттар Дэниел Робертсон мен Эдвард Блор жасаған жобалар бойынша салынды, ал баспахана 1830 жылы оларға көшіп келді. Бұл орын 21 ғасырда да ОУП-тың негізгі кеңсесі болып табылады, Оксфорд қаласының солтүстік-батысында Уолтон көшесі мен Ұлы Кларендон көшесінің бұрышында орналасқан. Содан кейін баспахана үлкен өзгерістер кезеңіне енді. 1830 жылы ол академиялық артта қалған аймақтағы акционерлік баспа бизнесі болып, салыстырмалы түрде аз оқырмандарға арналған ғылыми еңбектерді ұсынды. Осы уақытта Томас Комб баспаханаға қосылды және 1872 жылы қайтыс болғанға дейін университет баспашысы болды. Комб көптеген делегаттардан жақсы бизнесмен болды, бірақ инноватор емес: ол Үнді қағазының үлкен коммерциялық әлеуетін түсіне алмады, ол кейінірек Оксфордтың ең табысты сауда құпияларының біріне айналды. Дегенмен, Комб бизнестегі үлестері арқылы және Вулверкоттегі банкрот болған қағаз фабрикасын сатып алып, жаңарту арқылы байлыққа ие болды. Алайда Комб баспаханада әдемі басылған жұмыстарға қызығушылық танытпады. Оның баспаханасымен байланысты ең танымал мәтін – 1865 жылы Оксфордта авторы Льюис Кэрроллдың (Чарльз Лютвидж Доджсон) есебінен басылған «Алисаның ғажайыптар еліндегі оқиғалары» кітабының бірінші басылымы болды. 1850 жылғы университет жұмысы жөніндегі Корольдік комиссия және жаңа хатшы Бартоломей Прайс баспахананы сілкіндірді. 1868 жылы тағайындалған Прайс университетке баспахана бизнесін «күшті қадағалаумен» жүзеге асыру үшін тиімді атқарушы лауазымды тұлға қажет екенін ұсынды, соның ішінде Александр Макмилланмен байланыстар, ол 1863 жылы Оксфорд баспасының баспашысы болды және 1866 жылы Прайсге Clarendon Press сериясын арзан, бастауыш мектеп кітаптарын жасауға көмектесті – бұл Оксфордтың Clarendon таңбасын алғаш рет қолданған кез болуы мүмкін. Прайс тұсында баспахана қазіргі заманғы түрін ала бастады. Жаңа жұмыс бағыттары ашылды. Мысалы, 1875 жылы делегаттар Фридрих Макс Мюллер редакторлығымен «Шығыстың қасиетті кітаптары» сериясын мақұлдады, бұл көптеген діни ойларды кең оқырманға жеткізді. Сонымен қатар, Прайс OUP-ті өз бетінше баспаға айналдырды. Ол 1863 жылы Паркермен байланысын тоқтатты және 1870 жылы кейбір Киелі кітаптарды басу үшін шағын лондондық байланыс кеңсесін сатып алды. Макмилланмен жасалған келісім 1880 жылы аяқталды және жаңаланбады. Осы кезде Оксфордтың Патерностер қатарында Киелі кітаптар қоймасы да болды, ал 1880 жылы оның басқарушысы Генри Фроудеге (1841–1927) университет баспашысы ресми атағы берілді. Фроуде кітап саудасынан келді, университеттен емес, және көптеген адамдар үшін жұмбақ болып қалды. Оксфорд қызметкерлерінің журналындағы бір некролог «Біздің көптегеніміздің Оксфордта оны жеке танымауымыз мүмкін» деп мойындады. Оған қарамастан, Фроуде ОУП-тың өсуіне маңызды рөл атқарды, бизнеске жаңа кітаптар қосты, 1881 жылы Жаңа өсиеттің қайта қарастырылған нұсқасының үлкен жариялануына қадағалады және 1896 жылы Нью-Йорк қаласында баспахананың Британиядан тыс алғашқы кеңсесін құруда маңызды рөл атқарды. Прайс ОУП-ті өзгертіп жіберді. 1884 жылы, ол хатшы лауазымынан кеткен жылы, делегаттар бизнестегі соңғы үлестерін сатып алды. Баспахана енді университетке толығымен тиесілі болды, өзінің қағаз фабрикасы, баспаханасы, байланыс кеңсесі және қоймасы бар. Оның өнімділігі мектеп кітаптары мен Джеймс Клерк Максвеллдің «Электр және магнетизм туралы трактат» (1873) сияқты қазіргі заманғы ғылыми мәтіндерді қамту үшін өсті, бұл Эйнштейннің ойлауына негіз болды. Өзінің дәстүрлерін немесе жұмысының сапасын тастамай, Прайс ОУП-ті епті, қазіргі заманғы баспагерге айналдыра бастады. 1879 жылы ол осы процесті аяқтаған жариялымды да қабылдады: «Оксфорд ағылшын тілінің сөздігі» (OED) жобасы. Джеймс Мюррей және Филологиялық қоғам Оксфордқа ұсынған «Жаңа ағылшын тілінің сөздігі» – ұлы академиялық және патриоттық жоба болды. Ұзақ келісімдер ресми келісімге әкелді. Мюррей он жылға және шамамен 9000 фунт стерлингке аяқталуы күтілетін жұмыстың редакторы болуы керек еді. Екі көрсеткіш те тым оптимистік болды. Сөздік 1884 жылы басыла бастады, бірақ бірінші басылым Мюррейдің өлімінен 13 жыл өткен соң 1928 жылға дейін аяқталмады, шамамен 375 000 фунт стерлинг тұрды. Бұл үлкен қаржылық жүк және оның салдары Прайс мұрагерлерінің мойнына түсті. Келесі хатшы Филипп Литтелтон Гелл 1884 жылы вице-канцлер Бенджамин Джоуэтт тағайындады, бірақ күресті және ақыры 1897 жылы қызметтен алынды. Көмекші хатшы Чарльз Каннан Геллдің алынуына ықпал етті. Каннан 1898 жылы көп қиындықсыз және өзінің ішкі әріптесіне деген жақсылық сезімі жоқ күйде қызметке кірді: «Гелл әрқашан мұнда болды, бірақ ол нені істеді екенін түсіне алмаймын». 20 ғасырдың басында ОУП шетелдегі саудасын кеңейтті, бұл ішкі кеңістіктегі күшті күштерге байланысты болды.

The University of Oxford began printing around 1480 and became a major printer of Bibles, prayer books, and scholarly works. Oxford's chancellor Archbishop William Laud consolidated the legal status of the university's printing in the 1630s and petitioned Charles I for rights that would enable Oxford to compete with the Stationers' Company and the King's Printer. He obtained a succession of royal grants, and Oxford's "Great Charter" in 1636 gave the university the right to print "all manner of books". Laud also obtained the "privilege" from the Crown of printing the King James or Authorized Version of Scripture at Oxford. This privilege created substantial returns over the next 250 years. Following the English Civil War, Vice chancellor John Fell, Dean of Christ Church, Bishop of Oxford, and Secretary to the Delegates was determined to install printing presses in 1668, making it the university's first central print shop. In 1674, OUP began to print a broadsheet calendar, known as the Oxford Almanack, that was produced annually without interruption from 1674 to 2019. Fell drew up the first formal programme for the university's printing, which envisaged hundreds of works, including the Bible in Greek, editions of the Coptic Gospels and works of the Church Fathers, texts in Arabic and Syriac, comprehensive editions of classical philosophy, poetry, and mathematics, a wide range of medieval scholarship, and also "a history of insects, more perfect than any yet Extant." Generally speaking, the early 18th century marked a lull in the press's expansion. It suffered from the absence of any figure comparable to Fell. The business was rescued by the intervention of a single Delegate, William Blackstone. Disgusted by the chaotic state of the press and antagonized by Vice Chancellor George Huddesford, Blackstone called for sweeping reforms that would firmly set out the Delegates' powers and obligations, officially record their deliberations and accounting, and put the print shop on an efficient footing. Nonetheless, Randolph ignored this document, and it was not until Blackstone threatened legal action that changes began. The university had moved to adopt all of Blackstone's reforms by 1760. By the late 18th century, the press had become more focused. In 1825, the Delegates bought land on Walton Street. Buildings were constructed from plans drawn up by Daniel Robertson and Edward Blore, and the press moved into them in 1830. This site remains the principal office of OUP in the 21st century, at the corner of Walton Street and Great Clarendon Street, northwest of Oxford city centre. The press then entered an era of enormous change. In 1830, it was still a joint stock printing business in an academic backwater, offering learned works to a relatively small readership of scholars and clerics At this time, Thomas Combe joined the press and became the university's Printer until he died in 1872. Combe was a better businessman than most Delegates but still no innovator: he failed to grasp the huge commercial potential of India paper, which grew into one of Oxford's most profitable trade secrets in later years. Even so, Combe earned a fortune through his shares in the business and the acquisition and renovation of the bankrupt paper mill at Wolvercote. Combe showed little interest, however, in producing fine printed work at the press. The most well known text associated with his print shop was the flawed first edition of Alice's Adventures in Wonderland, printed by Oxford at the expense of its author Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson) in 1865. It took the 1850 Royal Commission on the workings of the university and a new Secretary, Bartholomew Price, to shake up the press. Appointed in 1868, Price had already recommended to the university that the press needed an efficient executive officer to exercise "vigilant superintendence" of the business, including its dealings with Alexander Macmillan, who became the publisher for Oxford's printing in 1863 and 1866 helped Price to create the Clarendon Press series of cheap, elementary school books – perhaps the first time that Oxford used the Clarendon imprint. Under Price, the press began to take on its modern shape. Major new lines of work began. For example, in 1875, the Delegates approved the series Sacred Books of the East under the editorship of Friedrich Max Müller, bringing a vast range of religious thought to a wider readership. Equally, Price moved OUP towards publishing in its own right. The press had ended its relationship with Parker's in 1863 and, in 1870, bought a small London bindery for some Bible work. Macmillan's contract ended in 1880 and was not renewed. By this time, Oxford also had a London warehouse for Bible stock in Paternoster Row, and in 1880, its manager, Henry Frowde (1841–1927), was given the formal title of Publisher to the university. Frowde came from the book trade, not the university, and remained an enigma to many. One obituary in Oxford's staff magazine The Clarendonian admitted, "Very few of us here in Oxford had any personal knowledge of him." Despite that, Frowde became vital to OUP's growth, adding new lines of books to the business, presiding over the massive publication of the Revised Version of the New Testament in 1881 and playing a key role in setting up the press's first office outside Britain, in New York City in 1896. Price transformed OUP. In 1884, the year he retired as Secretary, the Delegates bought back the last shares in the business. The press was now owned wholly by the university, with its own paper mill, print shop, bindery, and warehouse. Its output had increased to include school books and modern scholarly texts such as James Clerk Maxwell's A Treatise on Electricity & Magnetism (1873), which proved fundamental to Einstein's thought. Without abandoning its traditions or quality of work, Price began to turn OUP into an alert, modern publisher. In 1879, he also took on the publication that led that process to its conclusion: the massive project that became the Oxford English Dictionary (OED). Offered to Oxford by James Murray and the Philological Society, the "New English Dictionary" was a grand academic and patriotic undertaking. Lengthy negotiations led to a formal contract. Murray was to edit a work estimated to take ten years and to cost approximately £9,000. Both figures were wildly optimistic. The Dictionary began appearing in print in 1884, but the first edition was not completed until 1928, 13 years after Murray's death, costing around £375,000. This vast financial burden and its implications landed on Price's successors. The next Secretary, Philip Lyttelton Gell, was appointed by the Vice Chancellor Benjamin Jowett in 1884 but struggled and was finally dismissed in 1897. The Assistant Secretary, Charles Cannan, was instrumental in Gell's removal. Cannan took over with little fuss and even less affection for his predecessor in 1898: "Gell was always here, but I cannot make out what he did." By the early 20th century, OUP expanded its overseas trade, partly due to the efforts of Humphrey Milford, the publisher of the University of Oxford from 1913 to 1945. The 1920s saw skyrocketing prices of both materials and labour. Paper was hard to come by and had to be imported from South America through trading companies. Economies and markets slowly recovered as the 1920s progressed. In 1928, the press's imprint read 'London, Edinburgh, Glasgow, Leipzig, Toronto, Melbourne, Cape Town, Bombay, Calcutta, Madras and Shanghai'. Not all of these were full fledged branches: in Leipzig, there was a depot run by H. Bohun Beet, and in Canada and Australia, there were small, functional depots in the cities and an army of educational representatives penetrating the rural fastnesses to sell the press's stock as well as books published by firms whose agencies were held by the press, very often including fiction and light reading. In India, the Branch depots in Bombay, Madras, and Calcutta were imposing establishments with sizable stock inventories, for the Presidencies themselves were large markets, and the educational representatives there dealt mostly with upcountry trade. In 1923, OUP established a Music Department. At the time, such musical publishing enterprises, however, were rare. and few of the Delegates or former Publishers were themselves musical or had extensive music backgrounds. OUP bought an Anglo French Music Company and all its facilities, connections, and resources. It was not until 1939 that the Music Department showed its first profitable year. The Depression of 1929 dried profits from the Americas to a trickle, and India became 'the one bright spot' in an otherwise dismal picture. Bombay was the nodal point for distribution to the Africas and onward sale to Australasia, and people who trained at the three major depots later moved to pioneer branches in Africa and Southeast Asia. In 1927–1934 Oxford University Press, Inc., New York, was reorganised by Geoffrey Cumberlege to return it to profitability from the lows of the Depression years. (In 1945–1956, Cumberlege would succeed Milford as publisher to the University of Oxford). The period following World War II saw consolidation in the face of the breakup of the Empire and the post war reorganization of the Commonwealth. In the 1960s, OUP Southern Africa started publishing local authors for the general reader, but also for schools and universities, under its Three Crowns Books imprint. Its territory includes Botswana, Lesotho, Swaziland, and Namibia, as well as South Africa, the biggest market of the five. OUP Southern Africa is now one of the three biggest educational publishers in South Africa. It focuses on publishing textbooks, dictionaries, atlases, supplementary material for schools, and university textbooks. Its author base is overwhelmingly local, and in 2008, it partnered with the university to support scholarships for South Africans studying postgraduate degrees. Operations in South Asia and East and South East Asia were and, in the case of the former, remain significant parts of the company. Today, the North American branch in New York City is primarily a distribution branch to facilitate the sale of Oxford Bibles in the United States. It also handles marketing of all books of its parent, Macmillan. By the end of 2021, OUP USA had published eighteen Pulitzer Prize–winning books. In July 2020, during the COVID 19 pandemic its Bookshop on the High Street closed. On 27 August 2021, OUP closed Oxuniprint, its printing division. The closure will mark the "final chapter" of OUP's centuries long history of printing.

Мұражай

Оксфорд университетінің баспасөз мұражайы Оксфорд қаласындағы Ұлы Кларендон көшесінде орналасқан. Сапарды алдын ала брондау қажет, және ол мұражай архивінің қызметкерімен жүргізіледі. Көрмелерде 19 ғасырдағы баспа машинасы, ОУП ғимараттары, сондай-ақ «Оксфорд альманахы», «Әлисаның ғажайып елінде» және «Оксфорд ағылшын сөздігі» кітаптарының басылу тарихы көрсетілген.

Кларендон баспасы

OUP 1713 жылы Шелдония театрынан Брод-стриттегі Кларендон ғимаратына көшкенде "(Кларендон баспасы)" деп аталды. ОУП 1830 жылы Оксфордтағы қазіргі орнына көшкенде де бұл атау қолданыла берді. 20-ғасырдың басында OUP Лондон кеңсесі арқылы кітаптар шығара бастағанда "Кларендон баспасы" деген атау жаңа мағынаға ие болды. Екі кеңсені ажырату үшін Лондоннан шыққан кітаптар "Оксфорд Университет Пресс" басылымдары деп, ал Оксфордтан шыққандары "Кларендон Пресс" кітаптары деп белгіленді. 1970 жылдары OUP-тің Лондон кеңсесі жабылғаннан кейін бұл белгілеу тоқтатылды. Бүгінде ОУП "Кларендон Пресс" атауын ерекше академиялық маңызы бар Оксфорд басылымдары үшін қолданады.

Ғылыми журналдар

OUP Оксфорд журналдары ретінде ғылым және гуманитарлық ғылымдар саласындағы академиялық журналдардың ірі баспашысы болып табылады; 2024 жылға қарай ол әлемдегі ғылыми қоғамдардың тапсырысы бойынша 500-ден астам журналды жариялайды. OUP ашық қолжетімділік журналын (Нуклеин қышқылдары зерттеулері) жариялаған алғашқы университет баспаларының бірі ретінде белгілі, және, мүмкін, гибридті ашық қолжетімділік журналдарын енгізген тұңғыш баспагер. Авторларға «қосымша ашық қолжетімділік» мүмкіндігін ұсына отырып, барлық оқырмандарға олардың мақалаларына ақысыз онлайн қолжетімділікті қамтамасыз етеді. «Оксфорд Ашық» моделі олардың көптеген журналдарына қолданылады. OUP Ашық қолжетімділік ғылыми баспагерлер қауымдастығының мүшесі. OUP Тұрақты даму мақсаттарына (ТДМ) баспа саласында қол жеткізуді қолдау мақсатындағы Баспагерлердің ТДМ келісіміне (SDG Publishers Compact) қол қойған және тиісті қадамдар жасады. Оларға «Оксфорд Ашық» журналдарының жаңа сериясын жариялау кіреді, оның ішінде «Оксфорд Ашық Климаттық өзгерістер», «Оксфорд Ашық Энергия», «Оксфорд Ашық Иммунология», «Оксфорд Ашық Инфрақұрылым және денсаулық» және «Оксфорд Ашық Цифрлық денсаулық» журналдары бар.

Сериялар мен атаулар

Оксфорд университетінің баспасы түрлі сөздіктерді (мысалы, Оксфорд ағылшын сөздігі, Ықшам Оксфорд ағылшын сөздігі, Компакт Оксфорд ағылшын сөздігі, Оксфорд ағылшын сөздігінің компактты басылымдары, Қазіргі ағылшын тілінің компактты Оксфорд сөздігі, Ықшам Оксфорд ағылшын сөздігі, Маркетингтің Оксфорд сөздігі, Оксфорд жоғары оқушының сөздігі), ағылшын тілін екінші немесе шетел тілі ретінде оқытуға арналған материалдарды (мысалы, Let's Go), ағылшын тілі емтихандарын (мысалы, Оксфорд ағылшын тілі тесті және Оксфорд орналасу тесті), библиографияларды (мысалы, Oxford Bibliographies Online), «Өте қысқа кіріспелер» сияқты түрлі серияларды, сондай-ақ индулогия, музыка, классика, әдебиет, тарих, Киелі кітаптар және атластар туралы кітаптарды жариялайды. Бұл кітаптардың көпшілігі Oxford Languages таңбасымен шығарылады.

Кларендон стипендиясы

2001 жылдан бері Оксфорд университетінің баспасы Оксфорд университетінің түлектеріне арналған Clarendon стипендия бағдарламасын қаржылық тұрғыдан қолдап келеді.

Тегеран кітап жәрмеңкесі

1989 жылдың ақпан айында Иранның аятолласы Хомейни британдық жазушы Салман Рушдиді және оның "Сайтандық аяттар" романын жариялауға қатысқандарды өлім жазасына кесуге шақыратын фетва жариялады. Рушди жасырын өмір сүрді, ал халықаралық қауым Иранмен кітап саудасын бойкоттауды бастады. Сондықтан, 1989 жылдың сәуір айында ОУП-тың бүкіл әлемдік эмбаргоны бұзып, Тегеран кітап жәрмеңкесіне қатысуы үлкен ашу-ыза тудырды. OUP мұны былай деп түсіндірді: "Біз бұл мәселені мұқият қарастырдық, бірақ бұдан бас тарту біздің немесе жалпы Иранның мүддесіне жатпайды деп санаймыз". "Нью-Йорк Таймс" және "Санди Таймс" газеттері Оксфордтың бұл шешімін қатты сынады.

Малкольм Оксфорд университетімен 1986-1992

1990 жылы Ұлыбританияның апелляциялық сотында жазушы Эндрю Малкольм Оксфорд университетінің (Пресс) өзінің «Есімдер жасау» атты философиялық мәтінін басып шығару туралы келісімшартты бұзғаны үшін маңызды сот шешімін жеңіп алды. «The Observer» газетінде жарияланған үкім туралы хабарлаған Лоренс Маркс: «Тірі адам есінде Грюб-стрит өзінің қанаушыларына қарсы мұндай жеңіске жеткені бұл алғашқы рет» деп жазды. Апелляциялық сот судьялары Оксфордтың іс жүргізуін және сот процесін қатты сынады. Лорд Мюстилл: «Пресс – Ұлыбританиядағы және, әрине, әлемдегі ең көне және беделді баспа үйлерінің бірі. Олар мәселенің қанағаттанарлық шешілмеуі [кітаптың таралымы мен форматы] саудада ресми келісімге келуге кедергі келтірмейтінін бастапқыда білген болуы керек. Менің ойымша, ашықтық таныту олардың бұл мәселені судьяға және бізге түсіндіруі тиіс еді, емес, шындықтың жарыққа шығуына қарсылық көрсетуі керек еді. Бұл ғана емес. Сырттан қараған адам бұл мәміленің және сот процесінің тарихын зерттегенде, Оксфорд университетінің канцлері, магистрлері мен ғалымдарымен қаржылық күресіндегі шағымданушының жағдайы әділ болды деп ойлай ма екенін білмеймін. Мен, әрине, солай ойламаймын. Шаркин мырза [OUP редакторының келісімшартынан бас тарту] шешімін кітаптың жаман болғаны үшін емес, оны ешқашан көрмегендігі және баянаттардың жағымды болғандығы үшін, бірақ сатылмауы мүмкін деген оймен қабылдады. Бұл мәміленің сәтсіздігіне ақша себеп болды, емес, беделге. Сот процесінің барысы Пресс талапқа қарсы тұрудан басқа мүдделі болмағанын көрсетпейді, олар сәттілікке жеткенше, қандай да бір негізде болсын. Лорд-Сот Леггат қосты: «Сот орынбасары (Лайтман) «қатаң міндеттеме» дегенімен заңдық қатынас құру ниетін ғана білдіргенін түсіну қиын. Осыдан артығы Малкольм мырза үшін ешқандай құндылыққа ие болмас еді. Харди мырза Малкольм мырзаны кітапты қайта қарауға бағасыз уәде беріп итермекші болды деу – бұл әдейі алдауға ұқсас. Осыдан келіп, менің ойымша, Харди мырза «келісім» және «әділ авторлық гонорар» деген сөздерді қолданғанда, ол шындығында айтқанын айтты; және басқаша қорытындыға жету үшін заңгердің қажеттігіне сенемін. Сондықтан Малкольм мырзаның кітабын басып шығару туралы күші бар келісім жасалды. Жауапкерлердің соңғы мәлімдемесі оларға лайық емес деп есептелуі мүмкін». Бұл іс Оксфордқа 500 000 фунт стерлингтен астам тұрғандығы хабарланды.

In 1990, in the UK Court of Appeal, author Andrew Malcolm won a landmark legal judgment against Oxford University (Press) for its breach of a contract to publish his philosophical text Making Names. Reporting on the verdict in The Observer, Laurence Marks wrote, "It is the first time in living memory that Grub Street has won such a victory over its oppressors". The Appeal Court judges were highly critical of Oxford's conduct of the affair and the litigation. Lord Justice Mustill declared, "The Press is one of the longest established publishing houses in the United Kingdom, and no doubt in the world. They must have been aware from the outset that the absence of agreement on the matters in question [the book's print run and format] was not, in the trade, regarded as preventing a formal agreement from coming into existence. Candour would, I believe, have required that this should have been made clear to the judge and ourselves, rather than a determined refusal to let the true position come to light This is not quite all. I do not know whether an outsider studying the history of this transaction and of this litigation would feel that, in his self financed struggle with the assembled Chancellor, Masters and Scholars of the University of Oxford the appellant has had a fair crack of the whip. I certainly do not Mr Charkin took the decision [to renege on the OUP editor's contract], not because he thought the book was no good he had never seen it and the reports were favourable but because he thought it would not sell. Let there be no mistake about it, the failure of this transaction was about money, not prestige. Nor does the course of the litigation give any reason to suppose that the Press had any interest but to resist the claim, no matter on what grounds, so long as they succeeded." Lord Justice Leggatt added: "It is difficult to know what the Deputy Judge (Lightman) meant by a 'firm commitment' other than an intention to create legal relations. Nothing short of that would have had any value whatever for Mr Malcolm To suggest that Mr Hardy intended to induce Mr Malcolm to revise the book by giving him a valueless assurance would be tantamount to an imputation of fraud It follows that in my judgment when Mr Hardy used the expressions 'commitment' and 'a fair royalty' he did in fact mean what he said; and I venture to think that it would take a lawyer to arrive at any other conclusion. There was therefore an enforceable contract for the publication of Mr Malcolm's book The Respondents' final statement may be thought unworthy of them." The case was reported to have cost Oxford over £500,000.

Өлеңдер тізімінің жабылуы

1998 жылдың қараша айында OUP коммерциялық себептермен қазіргі поэзия тізімін жабу туралы хабарлады. OUP-тың музыка, тақырыптық кітаптар және Киелі кітаптар жөніндегі директоры Эндрю Поттер The Times газетіне бұл тізімнің «шамалы пайда ғана әкелетінін» айтты. «Университет бізден коммерциялық принциптер бойынша жұмыс істеуімізді күтеді, әсіресе қазіргі заманда», деді ол. Сол мақалада 1979 жылдан бері OUP-та болған ақын Д.Д. Энрайт: «Ешқандай ескерту болған жоқ. Бұл факт ретінде ұсынылды. Тіпті поэзия редакторы да бұл туралы білмеді. Бұл жердегі қаржы қарапайым ғана. Бұл көп жылдар бойы құрылған жақсы тізім», деді. Оксфорд профессоры Валентин Каннингэм Times Higher Education Supplement басылымында былай деп жазды: «OUP көбінесе коммерциялық ұйым сияқты әрекет етеді, оның көздерінде пайда табуға ұмтылыс және танымалдық пен сату үшін сапаны төмендетуге дайындық. Ақындарды ақша жоғалтқаны үшін емес, жеткілікті пайда таппағаны үшін жұмыстан босату – бұл университет баспасының мақсатын қате түсінуінің метафорасы». 1999 жылдың наурыз айында The Times Literary Supplement Эндрю Малкольмге «OUP-тің қазіргі құрылымы неге жұмыс істемейді» деген тақырыпта мақала жазуды тапсырды. Он жыл өткен соң OUP-тің басқарушы директоры Ивон Асквит оқиғаның жұртшылықпен қарым-қатынастарға тигізген зиянын былай деп бағалады: «Егер мен бұл әрекеттен туындайтын зиянды болжаған болсам, бұл ұсынысты Қаржы комитетіне жібермес едім».

Салықтан босату туралы даулар

1940 жылдан бері OUP және Кембридж университетінің баспасы (CUP) корпоративтік салықтан босату үшін Ішкі кіріс қызметіне өтініштер жіберген. CUP-тің 1940 жылы бірінші рет жолдаған өтініші «баспахана сыртқы әлемге баспа және жариялаумен айналысқандықтан, және тек университеттің ішкі қажеттіліктері үшін емес, баспахананың қызметі университеттің мақсаты мен міндеттерінен асып түсті және (Заңға сәйкес) университеттің басты мақсатын іске асыру барысында орындалмады» деген себеппен қабылданбады. 1944 және 1950 жылдары OUP-тің ұқсас өтініштері де Ішкі кіріс қызметі тарапынан қабылданбады, оның қызметкерлері университет баспаларының коммерциялық, салық төлейтін баспагерлермен ашық бәсекелесетінін бірнеше рет көрсетті. 1975 жылдың қараша айында CUP-тің бас директоры Джеффри Касс қайтадан Ішкі кіріс қызметіне өтініш жасады, ал бір жылдан кейін CUP-тің салықтан босатылуы жасырын түрде мақұлданды. 1977 жылы OUP-тің бас директоры Джордж Ричардсон да солай жасады. OUP-тің салықтан босатылуы 1978 жылы бекітілді. Шешімдер жарияланбады. Бұл мәселе тек поэзия тізімінің жабылуына байланысты туған даудан кейін, БАҚ-тың OUP-қа қызығушылығы артып, ғана көпшілік назарына жеткізілді. 2001 жылдың наурыз айында 28 жылдық соттасудан кейін OUP Үндістанда салықтан босатылу құқығынан айырылды. Жоғарғы сот OUP-тің субконтинентте салықтан босатылмауының себебін «ол онда университет қызметін атқармай, тек коммерциялық баспагер ретінде әрекет ететінімен» түсіндірді. 1970 жылдардан бергі қарыздарды өтеу үшін OUP Мумбайдағы Оксфорд Хаус ғимаратты сатуға мәжбүр болды. The Bookseller басылымы «Бұл жағдай Ұлыбританиядағы OUP-тің мәртебесіне қатысты сұрақтар тудырды» деп хабарлады. 2003 жылы The Bookseller журналының авторы Джоэл Рикетт The Guardian газетінде коммерциялық бәсекелестердің OUP-тің салықтан босатылуына наразы екенін жазды. Рикетт салық ретінде төленген қаражаттың «басқа баспагерлерді сатып алу арқылы OUP-тің үстемдігін нығайтуға жұмсалуы мүмкін» екенін дұрыс болжады. 1989 жылдан 2018 жылға дейін OUP 70-тен астам қарсылас кітап және журнал баспаларын сатып алды. 2007 жылы қайта қаралып жаңартылған Қайырымдылық туралы заңның «қоғамдық пайдаға қызмет ету» талабына сәйкес, бұл мәселе, әсіресе OUP-қа қатысты қайта қарастырылды. 2008 жылы CUP және OUP-тің жеңілдіктеріне қарсылас баспагерлер шабуыл жасады. 2009 жылы The Guardian Эндрю Малкольмды осы тақырыпта мақала жазуға шақырды.

Since the 1940s, both OUP and the Cambridge University Press (CUP), had made applications to the Inland Revenue for exemption from corporate tax. The first application, by CUP in 1940, was rejected "on the ground that, since the Press was printing and publishing for the outside world and not simply for the internal use of the University, the Press's trade went beyond the purpose and objects of the University and (in terms of the Act) was not exercised in the course of the actual carrying out of a primary purpose of the University." Similar applications by OUP in 1944 and 1950 were also rejected by the Inland Revenue, whose officers repeatedly pointed out that the university presses were in open competition with commercial, tax liable publishers. In November 1975, CUP's chief executive Geoffrey Cass again applied to the Inland Revenue, and a year later, CUP's tax exemption was quietly conceded. OUP's Chief Executive George Richardson followed suit in 1977. OUP's tax exemption was granted in 1978. The decisions were not made public. The issue was only brought to public attention due to press interest in OUP following the poetry list closure controversy. In March 2001, after a 28 year battle with the Indian tax authorities, OUP lost its tax exemption in India. The Supreme Court ruled that OUP was not tax exempt in the subcontinent "because it does not carry out any university activities there but acts simply as a commercial publisher". To pay off back taxes, owed since the 1970s, OUP was obliged to sell its Mumbai headquarters building, Oxford House. The Bookseller reported that "The case has again raised questions about OUP's status in the UK". In 2003, Joel Rickett of The Bookseller wrote an article in The Guardian describing the resentment of commercial rivals at OUP's tax exemption. Rickett accurately predicted that the funds which would have been paid in tax were "likely to be used to confirm OUP's dominance by buying up other publishers." Between 1989 and 2018, OUP bought out over 70 rival book and journal publishers. In 2007, with the new 'public benefit' requirement of the revised Charities Act, the issue was re examined with particular reference to OUP. In 2008, CUP's and OUP's privilege was attacked by rival publishers. In 2009 The Guardian invited Andrew Malcolm to write an article on the subject.

Шығыс Африкадағы пара алу туралы жанжал

2012 жылдың шілдесінде Ұлыбританияның Ауыр алаяқтық кеңсесі Кения мен Танзаниядағы OUP филиалдарын Дүниежүзілік банк демеушілік еткен мектеп кітаптарын сату шартында жеңіске жетіп алу үшін пара беруде кінәлі деп тапты. Оксфордқа "заңсыз әрекеттерден түскен табыстарды ескере отырып" 1,9 миллион фунт стерлинг айыппұл салынды және үш жылға Дүниежүзілік банк қаржыландыратын жобаларға қатысуына тыйым салынды.

Ұйғырлар арасындағы дау

2023 жылдың желтоқсанында ОУП-ның Қытайдағы түркі тілдес этносы Синьцзянның ұйғыр халқынан алынған генетикалық деректерге негізделген ғылыми мақала жариялағаны туралы алаңдаушылық туды. "Таймс" газетінің ғылыми тілшісі Рис Блейкли былай деп хабарлады: "Оксфорд университетінің баспасы (OUP) Қытайдың Әділет министрлігі қаржылай қолдауымен шығарылатын журналда зерттеу нәтижелерін онлайн жариялады. Бұл өте ерекше келісім Оксфордтың ұйғыр халқына қарсы адам құқықтарын бұзуға қатысы болуы мүмкін деген қауіпті туғызады. Сондай-ақ, бұл Қытайдың Ұлыбритания ғылымын ықпал етуге тырысуына байланысты алаңдаушылықты күшейтеді". OUP Қытай полициясымен байланысы бар ғалымдардан алынған ДНК үлгілеріне негізделген үш жекелеген зерттеу бойынша ішкі тергеу жүргізетінін мәлімдеді. Олардың екеуі Қытайдағы шағын этнос – шибе халқының генетикалық деректерін пайдаланды. Бұл зерттеулерді Қытайдың Қылмыстық тергеу полициясы университеті мен Қытайдың Әділет министрлігіне қарасты Сот-медициналық сараптама академиясының қызметкерлері бірлесіп жүргізді.