Кіріспе

Нью-Йорк штатының Саутвик-Бич мемлекеттік паркі – Онтарио көлінің шығыс жағалауындағы ерекше құмды жағажай бойымен орналасқан Нью-Йорк штатының мемлекеттік паркі. Парк белгілі бір аумаққа ие және жағажайдың ұзындығымен шамаланған, оны жыл сайын шамамен 100 000 адам бағалайды. Оңтүстік жағында Лейквью жабайы табиғатты басқару аймағы орналасқан, ол көпшікке қолжетімді жағажайды бірнеше шақырымға ұзартады. Олар Нью-Йорк штатының Джефферсон округіне қарасты Эллисбург қаласында, Джефферсон Парк атты көл жағасындағы елді мекеннің оңтүстігінде жатыр. Парк шатырлар мен тіркемелерге арналған кең кемпинг алаңын, пикникке арналған орындарды, ойын алаңдарын және серуендеуге арналған жолдарды ұсынады. Жаз айларында жүзу аймағында құтқарушылар кезекшілік етеді және парктегі дүкен ашық болады. Қыс мезгілінде паркте қар көліктеріне рұқсат беріледі. Паркте қолжетімді табиғат жолы бар. Парктен Лейквью жабайы табиғатты басқару аймағына дейін созылатын жаяу серуендеу жолдары салынған. Лейквьюде қайықтарды суға түсіру үшін бірнеше нүктелер бар, сондай-ақ Оңтүстік Сэнди ағысы бойындағы табиғат жолы да бар. Жаяу серуендеу жолдары мен қайық жүзу маршруттары туралы ақпарат бірнеше веб-сайтта, сонымен қатар Уильям П. Эллинг және Сьюзан Петерсон Гатлидің нұсқаулықтарында келтірілген. Парк және жануарлар дүниесін басқару аймағы жағажайлар, құм төбелер, шығанақтар мен батпақтардан тұратын сирек кездесетін тұщы сулы жағалау қорғаныш ортасында орналасқан. Жабайы табиғатты басқару аймағы Лейквью батпағы мен Барьер Бич ұлттық табиғи ескерткіші де болып табылады, ол 1973 жылы «Онтарио көлінің шығысындағы қорғалған шығанақтарда және кедергі жағалаулары артында жатқан ең жақсы және ең кең батпақ жерлердің бірі» деп танылды. Саутвик-Бич мемлекеттік паркі мен Лейквью жануарлар дүниесін басқару аймағы «Шығыс Онтарио көлінің бөгеті жағажай және сулы-батпақты жерлер кешені» деп аталатын Нью-Йорк штатының табиғи мұра аймағына кіреді; Лейквью Шығыс Онтарио көлінің батпақтары құс сақтау аймағының құрамына енген.

Жағажай шөптері мен құмдықтар

Жағажайға тікелей іргелес орналасқан құм төбелер жағажай шөптері басымдық құратын өсімдік қауымдастығын қолдайды. Жағажай шөптері құмның астында, бір-бірімен байланысқан, арқан тәрізді желі құрайтын тамырларды өсіреді және құмды ұстап алып, құм төбені қалыптастырады. Жағажай шөптерінің арасында кейбір биік жусан өсімдіктері, сондай-ақ пахта ағаштары мен құмдық егілмектері өседі. Пахта ағашы – бұл аймақтағы құм төбесін қалыптастыратын жалғыз ағаш. Құмдық егілмектері Нью-Йорк штатында сирек кездеседі, бірақ бұл құм төбелерде кең таралған ағаш тәрізді өсімдік болып табылады. Бұл "жағажай шөптері қауымдастығы" жел мен дауылдың эрозиясына қарсы құм төбелерін тұрақтандырады және құм төбелердің тереңінен "улы жүзім, пахта ағашы және құмдық өсімдіктер қауымдастығы" сияқты күрделірек өсімдіктердің өсуіне жағдай жасайды. Жағажай шөптерінің өсуіне адамдар мен жануарлардың қозғалысы кедергі келтіреді. Онтарио көлінің шығысындағы көп пайдаланылатын аймақтарда, жаяу жүргіншілердің салдарынан бұл өсімдік қауымдастығы толығымен жойылған. Жағажай шөптері болмаған жағдайда, құм төбелер желмен шашылып кетеді. 1990 жылдардың басынан бастап, Онтарио көлінің шығысында жағажай шөптерін қайта қалпына келтіру жұмыстары кең ауқымда жүргізілуде. Жағажай мен ішкі жолдар мен су арналары арасындағы құм төбелерде қозғалысты басқару үшін ағаштан жасалған "көпірлер" салынды. Қайта қалпына келтіру жұмыстарымен бірге, құм төбелердегі қозғалысты азайтуға бағытталған білім беру және насихаттау бағдарламалары да жүргізілуде. Жағажай шөптерінің өсуінің жақсарғаны 1995-2005 жылдар аралығындағы "фотомониторинг жобасы" арқылы расталды. 20-ғасырға дейін бұл аймақтағы жағажай шөптері қазір "Шамплейн жағажай шөптері" деп аталатын, тек Онтарио көлінің шығысында және Шамплейн көлінің жағалауында ғана кездесетін түр болған. Ол Солтүстік Американың Атлантикалық жағалауында өсетін, бірақ қыркүйек айының орнына шілде айында гүлдейтін, жалпыамерикандық жағажай шөптеріне өте ұқсас. "Кейп түрі" американдық жағажай шөптері бұл аймаққа енгізілді және қазір Шамплейн жағажай шөптерімен араласып өседі.

Буги, бейсбол және жағажайлар: Саутвиктің тарихы

Саутвик Бич мемлекеттік паркі Саутвик отбасының құрметіне аталған, олар бұл жерге шамамен бір ғасыр бойы (1870-1960 жылдар) ие болды. Уақыт өте келе, жағажайда тартылыс орталығы – американдық тау-кен, монша үйлер, би алаңы, айналмалы аттракцион және ойын-сауық алаңы пайда болды. Эллис сонымен қатар Джефферсон округінің әуесқой бейсбол лигасының ұйымдастырушысы болды. Саутвик жағажайында бейсбол алаңы салынды және бірнеше жыл бойы Саутвик жағажайының командасы болды. Бұл кәсіпорындар Ұлы экономикалық дағдарыс кезінде (1929-1941) жабылды. 1950 жылдары Шығыс Онтарио көлінің жағалауының демалыс және табиғатты қорғау мақсатындағы маңызы анық болды, бірақ осы жердің көп бөлігі мемлекеттік меншікте болған жоқ. 1960 жылы Сиракуза қаласының «Лизи Менеджмент Корпорациясы» Саутвик отбасынан жағажайдың жерін сатып алып, оны бес жыл бойы демалыс орны ретінде пайдаланды. 1965 жылы Нью-Йорк штатының Парктер, демалыс және тарихи ескерткіштерді сақтау басқармасы бұл жерді 150 000 долларға сатып алды. Саутвик Бич мемлекеттік паркі 1966 жылдың мамыр айында ашылды.

Лагуналар мен құм: Онтарио көлінің шығыс бөлігінің геологиясы

Парктегі құмды жағажайлар оңтүстіктегі Sandy Pond пен солтүстіктегі Black Pond аралығында 17 миль (27 км) ұзындықтағы құмды жағалаудың бір бөлігін құрайды. Онтарио көліндегі осыған ұқсас құмды жағажайдың тағы бір бөлігі – Канаданың Онтарио провинциясы, Принс-Эдуард округіндегі Sandbanks провинциялық паркінде, көлдің солтүстік-шығыс жағалауында орналасқан. Бұл Онтарио көліндегі құмды жағажайлары бар негізгі аймақтар. Брэдфорд Б. ван Дивер Онтарио көлінің шығысындағы құмдықтарды «көптеген ерекшеліктерімен Лонг-Айлендтің оңтүстік жағалауына ұқсас, суға батқан өзен сағалары тегіс қисық бөгет сызығының артында лагуналарды құрайды» деп сипаттаған. Ван Дивердің сөздерімен, бұл аймақтың ерекше көлдері, солтүстіктен оңтүстікке қарай – Black, Lakeview, North Sandy және South Sandy көлдерін қамтиды. Өзендердің өздері де, олардың сағалары да қазір көрінбейді. Соңғы мұз дәуірі тоқтағаннан кейін, шамамен 10 000 жыл бұрын, Онтарио көлінің су деңгейі бүгінгідей болған жоқ; бүгінгі деңгейден ондаған метр төменге құйылатын үлкен өзендерді көзге елестету қажет. Кейіннен, Онтарио көлінің су деңгейі осы төменгі нүктеден көтерілген кезде, өзен сағалары «суға батты». Сол сияқты, құм да қазір көптеп қалыптаспайды; бүгінгі жағажайлардағы құм, бәлкім, бұрын қалыптасқан және мұздықтан кейінгі кезеңде көлдегі су деңгейі төмен болғанда, жоғарыдан төменге тасылған.