Статен-Айленд Гринбелт – Нью-Йорктің екінші ірі паркі. Табиғат аялары, саябақтар (High Rock, LaTourette) мен жануарлар қорығын қамтиды. Жасыл жеңілдік!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Штатен аралындағы қоғамдық саябақ, Нью-Йорк, АҚШ.
Public park in Staten Island, New York, United States
Штатен аралындағы жасыл белдеу – Нью-Йорк қаласының Штатен аралындағы орталық төбелердегі біріккен қоғамдық саябақтар мен табиғи аймақтар жүйесі. Бұл Нью-Йорк қаласының үкіметіне тиесілі саябақтардың екінші ірі бөлігі және қаланың Парктер мен демалыс департаментімен, сондай-ақ Гринбельд консервациясымен бірлесіп жұмыс істейтін коммерциялық емес ұйым күтіп ұстайды. Гринбельд консервациясы NYC Парктерімен серіктестікте Гринбельдке қамқорлық жасау және оның күтімі мен бағдарламаларын қаржыландыру үшін жұмыс істейді. Гринбельдке High Rock Park, LaTourette Park, Уильям Т. Дэвис жабайы табиғат резерваты және Willowbrook Park кіреді, сондай-ақ басқа да парктері бар.
The Staten Island Greenbelt is a system of contiguous public parkland and natural areas in the central hills of the New York City borough of Staten Island. It is the second largest component of the parks owned by the government of New York City and is maintained by the city's Department of Parks and Recreation and the Greenbelt Conservancy, a not for profit organization that works in partnership with NYC Parks to care for the Greenbelt and raise funds for its maintenance and programs. The Greenbelt includes High Rock Park, LaTourette Park, William T. Davis Wildlife Refuge, and Willowbrook Park among others.
Сипаттама
Гринбельд пен Гринбельд консервациясының әкімшілік штаб-пәтері Эгбертвилл ауданындағы Невада даңғылы 200 мекенжайында орналасқан Хай Рок паркінің (жүйедегі көптеген саябақтардың бірі) кіреберісінде орналасқан; 2004 жылдың маусым айында шамамен 1 шақырым қашықтықта, 700 Рокленд даңғылында Гринбельд табиғат орталығы деп аталатын екінші нысан ашылды. Гринбельд консервациясы Нью-Йорк қалалық парктері департаментімен серіктестікпен жұмыс істейді. Бұл ұйым барлық жастағы адамдарға табиғат тақырыбында жыл бойы іс-шаралар ұсынады. Стейтен аралындағы қалған табиғи аймақты сақтауға және қорғауға міндеттенген азаматтық ұйым – Пайн-Оак ормандарын қорғаушылар, 1970 жылдардың басынан бері SIGNAL деген бұрынғы ұйымның миссиясын жалғастырып келеді. Бүгінде "Қорғаншылар" аралдың нәзік және қауіп төндіретін жабайы табиғаты туралы алаңдаған адамдарды лоббилік жұмыс және табиғатты зерттеушілермен ұйымдастырып, жаяу серуендерге шығару дәстүрін жалғастыруда. Стейтен-Айлендтің жасыл белдеуі, оның экологиясы мен тарихына қатысты жоспарлау, құқықтық, қоғамдық қатынастар және басқа да құжаттарды зерттеуге болатын мұрағат Нью-Йорк қалалық университетінің кампусы – Стейтен-Айленд колледжінің кітапханасында сақталады.
The administrative headquarters of the Greenbelt and Greenbelt Conservancy are located at the entrance to High Rock Park (one of the many parks within the system) with a street address of 200 Nevada Avenue in the Egbertville neighborhood; in June 2004 a second facility, known as the Greenbelt Nature Center, was opened approximately 0.75 mile (1 km) away, at 700 Rockland Avenue. The Greenbelt Conservancy, which works in partnership with the NYC Parks Department, is a membership organization offering year round nature themed events for people of all ages. The Protectors of Pine Oak Woods, a citizen organization committed to the conservation and preservation of remaining natural area on Staten Island has, since the early 1970s, carried on the mission of its predecessor, SIGNAL. Today the "Protectors" continue the tradition of organizing people concerned about the island's fragile and threatened wilderness via lobbying and naturalist led hikes. A researchable archive of planning, legal, public relations, and other documents related to the Staten Island Greenbelt, its ecology and history, is housed at the library of the College of Staten Island, a campus of the City University of New York.
Геология
Құрамында кеңейтілген, өзара байланысқан жолдар жүйесі бар және жабылып жатқан , орманды төбелері Стейтен аралының орталық бөлігі бойымен созылып жатыр, ал ылғалды жерлер мен қазандық көлдер төмен жатқан аймақтардың көп бөлігін құрайды. Теңіз деңгейінен 410 фут (шамамен 125 метр) биіктіктегі Тодт төбесі – Мэннің оңтүстігіндегі Шығыс жағалауындағы ең биік нүкте. Бұл және басқа да жер бетінің ерекшеліктері Плейстоцен дәуіріндегі мұздық әрекеттің нәтижесі болып табылады; жер астындағы метаморфты және магмалық тау жыныстары – шиста, құмтас, серпентин, магнетит, темір оксиді – әлдеқайда ертерек Палеозой дәуіріндегі тектоникалық және одан кейінгі геологиялық дәуірлердегі жанартаулық белсенділіктің нәтижесі.
Containing an extensive system of connected trails and covering , its forested hills run the length of Staten Island's midsection while wetlands and kettle ponds fill much of the low lying areas. Four hundred and ten feet above sea level, Todt Hill is the highest elevation south of Maine along the Eastern Seaboard. This and other surface features are the result of glacial activity from the Pleistocene epoch; the metamorphic and igneous rocks below the surface – schist, sandstone, serpentine, magnetite, iron oxide – are the result of tectonic activity from the much earlier Paleozoic era and volcanic activity from subsequent geologic eras.
Жабайы табиғат
Гринбельт – Нью-Йорк қаласындағы биологиялық әртүрлілігі ең жоғары жерлердің бірі. Мұнда қосмекенділердің бірнеше түрі қоныстанады: шығыс қызыл арқалы саламандра, жасыл бақа, американдық бұқа бақасы және сұр ағаш бақасы; сондай-ақ бауырымен жорғалаушылар: шығыс жартеран жыландары, шығыс қорапты торналар және солтүстік су жыландары, тіпті Нью-Йорк штатының ресми жорғалаушысы – жалпы кесуші торна да осы жерде кездеседі. Кейде солтүстік "қара" жарыскерлер мен шығыс сүт жыландарының да табылуы туралы хабарлар келіп түседі. Осы екі түр де Стейтен аралының басқа аймақтарында құрылыс салдарынан ортаның жойылуына байланысты қорғауға алынған. Гринбельт күлгін білгір, шығыс шұбар, шығыс құсқұйрық және ақ құйрықты бұғы сияқты жергілікті сүтқоректілерге жыл бойы тұруға жағдай жасайды. Көк жарғақ, солтүстік кардинал, қалың ағаш, қара шапшаң балапан сияқты тұрақты құстар осы жерде мекендейді, ал солтүстік фликерлер мен басқа көшпенді құстар маусымдық көші-қон жолдарында Гринбельтті аялдама ретінде пайдаланады. Құперлік қаз, қызылқұйрықты қаз және үлкен мүйізді соу сияқты жыртқыштар да осы көгалды аймақтың тұрғындары. Су жолдары балыққа бай, мұнда үлкен ауызды басс, көк балық, жасыл күнбалық, қоңыр бұқа балық, қара балық, сары балық, шынжырлы балық, сондай-ақ бірнеше қара балық түрлері табылған.
The Greenbelt is one of the most biologically diverse places in New York City. It is home to several species of amphibians; such as the eastern redback salamander, the green frog, the American bullfrog, and the grey tree frog; reptiles; such as the eastern garter snake, the eastern box turtle, and the northern water snake, as well as New York's state reptile, the common snapping turtle. On occasion northern "black" racer and eastern milksnakes are reported here. Both species are threatened elsewhere on Staten Island due to habitat destruction due to development. The Greenbelt provides year round habitat native mammals like the gray squirrel, eastern chipmunk, eastern cottontail, and the white tailed deer. Permanent bird residents include the blue jay, northern cardinal, downy woodpecker, and black capped chickadee, while northern flickers and other migrants use the Greenbelt as a stopover on seasonal migration routes. Raptors such as Cooper's hawks, redtail hawks, and great horned owls also call the greenbelt home. The waterways are rich in fish life, and such species found here include the largemouth bass, bluegill, green sunfish, brown bullhead, black crappie, yellow perch, chain pickerel, as well as several darter species.
Ерте тұрақтандыру
Голландиялықтар келгенге дейін бірнеше ғасыр бұрын осы аралда тұратын Лени Ленапе тайпасы Стейтен аралын "Аквехонга Моноконг" немесе "жаман орманның орны" деп атаған, мүмкін олар осында рухтар мекендейді деп сенгендіктен. Сол кезде де, бүгінгідей, тас-қиыршық таралған мореналар көптеген ағаш түрлерімен қапталған: емен, хикори, клен, бук, сондай-ақ қайын, тәтті шайыр, күл, қара жаңғақ, жабайы вишня және түлпі. Бұл орманның төменгі қабатында ителгі, темір ағаш, хош иіс жағып күйдіретін бұта, қарақұмық, жабайы жүзім, Вирджиния саңырауқұлағы және сассафрас, сонымен қатар патшалық және корицалық папоротниктер, маскат, әйел шұлық және көкбас ылғалды жерлерде өседі. Мыңжылдықтар бойында жиналған емен қабығымен байытылған топырақтан жебе ұштары табылды. Бұл табыстар Лени Ленапе тайпасының 17-18 ғасырларда голландиялықтар мен кейін британдық отарлаушыларға тартымды болған табиғи ресурстары бар өздерінің мекенінде тіршілік еткенін және оны қорғауға тырысқанын көрсетеді. Орманды төбелер, Раритан шығанағы мен Нью-Йорк порты арасында стратегиялық түрде орналасқан, кеме жасауға арналған ағаш, зеңбірек доптарын жасауға қажетті темір кенін және Тәуелсіздік соғысы кезінде британ әскеріне бағыну үшін қолайлы жағдай ұсынды. 1800 жылдары, еуропалықтар Стейтен аралының үлкен бөлігін мекендеп, орманды жойып, егін шаруашылығымен айналысқаннан кейін бірнеше ғасыр өткен соң, басқа саяхатшылар келді. Генри Дэвид Торо, өзінің туған Массачусетс штатынан ең алыс сапарында, 1843 жылы бір жылға досы және трансценденталист Ралф Уолдо Эмерсонның жүрекжарына сабақ беру үшін келді. Бірнеше жылдан кейін, бүкіл АҚШ-тағы қалалық саябақтарды жобалаумен танымал ландшафт сәулетшісі Фредерик Лоу Олмстед Раритан шығанағына көрініс ашатын тәжірибелік шаруашылықта біраз уақыт тұрды, оны Тосомок фермасы деп атады. 10 жылдан кейін ол жаңа әйелімен аралдан кетіп, өмірінің кейінгі кезеңінде қайта оралды. Олмстед Тосомок фермасынан кеткеннен кейін, кәсіпкер Эрастус Виман оны сатып алып, "Арден ормандары" деп атады, ол бүгінде 4515 Хайлан бульвары, Арден орманының жанында орналасқан.
The native Lenni Lenape, who inhabited the island centuries before the arrival of the Dutch, reportedly dubbed Staten Island Aquehonga Monocknong or "the place of bad woods" perhaps because of the spirits they believed dwelled there. Then, as today, the boulder littered moraines were covered with many species of trees: oak, hickory, maple, beech, as well as lesser quantities of birch, sweet gum, ash, black walnut, wild cherry, and tulip. Below the canopy of this sub climax forest grew dogwood, ironwood, spicebush, blackberry, wild grape, Virginia creeper, and sassafras, along with royal and cinnamon ferns, skunk cabbage, lady slipper, and trout lilies in the wetter areas. Within the oak mulch enriched soil that has been laid down over millennia, arrowheads have been found. These finds attest to both the Leni Lenape's subsistence on and unsuccessful defense of their home, which contained the natural resources that made it so attractive to first Dutch and then British colonizers in the 17th and 18th centuries. Its forested hills, strategically located between and above the Raritan Bay and the New York Harbor, offered timber for ship building, iron ore for the production of cannonballs, and a staging ground for British troops during the War for Independence. In the 1800s, several centuries after European settlers had come to, named, deforested, and farmed large portions of Staten Island, travelers of a different sort arrived. Henry David Thoreau in his furthest journey from his native Massachusetts – came for one year in 1843 in order to tutor the nephews of his friend and fellow transcendentalist, Ralph Waldo Emerson. Some years later, landscape architect Frederick Law Olmsted, famed for his design of urban parks throughout the U. S., settled for a time on a experimental farm overlooking the Raritan Bay, which he called Tosomock Farm. After 10 years, he and his new bride left the island only to return later in his life. After Olmsted left Tosomock Farm, businessman Erastus Wiman bought it, renaming it "The Woods of Arden", which stands today at 4515 Hylan Boulevard, near Woods of Arden.
Бастапқы жоспар
20 ғасырдың бірінші жартысында Стейтен аралындағы саябақтар мен саябақ жолдарына қатысты бірнеше ұсыныстарды алғаш Стейтен аралы округі, кейін Нью-Йорк қаласы жасады. 1960 жылдардың басында, сол кездегі Триборо көпір және туннельдер басқармасының төрағасы Роберт Мозес Бруклин мен Нью-Джерсині байланыстыратын, аралдың солтүстік жағалауында жаңадан ашылатын Веразано-Найроуз көпірінен Стейтен аралының оңтүстік жағалауындағы Оутербридж Кроссингке дейін өтетін, қазір Корей соғысы ардагерлері саябағы деп аталатын саябақ жоспарын жариялады. Бұл ұсынылған "Ричмонд Парквейінің" бастапқы бағыты Олмстед қорғаған жердің бөлігін екіге бөлер еді, оның ішінде бүгінгі Фреш Киллз, Уильям Т. Дэвис жабайы табиғат қорығы, Ридтің себет сазды тоғайы, Уиллоубрук және Хай Рок паркі орналасқан.
During the first half of the 20th century, several proposals for Staten Island parks and parkways were drafted first by the Borough of Staten Island and then by the City of New York. During the early 1960s, though then Triborough Bridge and Tunnel Authority chairman Robert Moses revealed plans for what is now the Korean War Veterans Parkway, a parkway that would connect Brooklyn with New Jersey, traversing the island from the soon to be opened Verrazano Narrows Bridge on the island's North Shore to the Outerbridge Crossing on the southern shore of Staten Island. This original route of the proposed "Richmond Parkway" would have bisected the swath of land on whose behalf Olmsted had pleaded including what is today Fresh Kills, William T. Davis Wildlife Refuge, Reed's Basket Willow Swamp, Willowbrook and High Rock Park.
Жұмыс жалғасуда
Қарсылықтарға қарамастан, 1965 жылы "1-бөлім" деп аталған жол құрылысы басталды. 1966 жылы Volmer Associates компаниясы Нью-Йорк қаласымен 1-бөлімге балама маршруттарды сипаттау үшін шақырылды. Олар Нью-Йорк штаты мен қаланың шенеуніктерімен ұсынылып, зерттелді және талқыланды, тіпті осы мемлекеттік органдардың ішінде де келіспеушіліктер мен бөлінулер тудырды. Триборо көпір және туннель басқармасы үшін аралдағы көпірлер арасындағы қашықтық ең маңызды мәселе болса, Август Хекшер басқаратын қалалық саябақ департаменті Wallace, McHarg, Roberts and Todd жоспарлау фирмасына тапсырыс берді. Гласго қаласында туған ландшафт архитектор Иан Макхарг өзінің көп оқылған "Табиғатпен дизайн" кітабында инженер-жол құрылысшыларының "өкінішсіз ландшафтты ойып, жаралайтынын" айтқан еді. SICPC және SIGNAL ұйымдарының қолдауымен, олар Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотына шағымданып, Линдсей мен Рокфеллерді сотқа берді. Сот шешімі талапкерлердің пайдасына болды. Азаматтық жоспарлаушылар мен табиғатты қорғаушылар жеңіске жетті. Аймақ Нью-Йорк қаласындағы екі ерекше табиғи ерекшелік аймағының бірі ретінде белгіленді, ал 1972 мен 1974 жылдар аралығында қала құрылысшысы және архитектор Питер Верити (қазір PDRconsultants) Нью-Йорк қалалық жоспарлау комиссиясы үшін осы мәртебені қолдау үшін стратегиялық және толық құжаттама әзірледі.
In spite of opposition, road work began in 1965 on what became known as "Section 1". In 1966 Volmer Associates were hired by the city of New York to describe alternate routes to Section 1. They were proposed, studied, and debated by New York state and city officials, creating contention and divisions even within these governmental units. While travel distance between the island's bridges was on paramount concern to the Triborough Bridge and Tunnel Authority, the City Park Department, led by August Hecksher, commissioned the planning firm Wallace, McHarg, Roberts and Todd. Ian McHarg, a Glasgow born landscape architect, who had stated in his much studied book Design with Nature that engineer road builders were "gouging and scarring the landscape without remorse," headed up the landmark study. With their combined memberships behind them, the officers of the SICPC and SIGNAL sought injunctive relief in New York State Supreme Court, which meant suing both Lindsay and Rockefeller. The court decision found for the plaintiffs. The citizen planners and conservationists were victorious. The area was earmarked as one of two Special Natural Features Districts in the City of New York, and between 1972 and 1974 the urbanist and architect Peter Verity (now of PDRconsultants) prepared for the New York City Planning Commission the strategic and detailed documentation to support this designation.
Қалған бөліктері
Қала жұмысты тоқтатқан кезде, қазба жұмыстары "Моисей тауы" деп белгілі болған, ал қазір "Пауло шыңы" деп аталатын 200 фут көтеріңкі және Манор Роуд – Рокленд даңғылы торабына жақын орналасқан көрініс алаңын салу үшін пайдаланылды. Статен-Айленд тас жолында Клов-роуд және Брэдли-авеню шығулары арасында құрылыстың басқа қалдықтарын да көруге болады, олар "тасталған көпірлер" деп аталады. Олар Петридес мектеп кешенінен сәл батысқа қарай орналасқан. Бұл тоқтатылған торап тас жолды 140 миллион долларға қайта жаңарту барысында алынып тасталды.
When the work was halted by the city, excavations were used to construct what was known as "Moses Mountain" and now "Paulo's Peak," a 200 foot rise and viewpoint adjacent to the Manor Road Rockland Avenue interchange. Other remnants of construction can be seen from the Staten Island Expressway between the Clove Road and Bradley Avenue exits, which are referred to as the abandoned bridges. They are a little west of the Petrides School Complex. This abandoned interchange was removed as part of a $140 million overhaul of the Expressway.
1980-ші жылдардағы кеңейту
1982 жылы бұрын Нью-Йорк қалалық шаруашылық колониясына тиесілі болған, қала меншігіндегі жерлер Гринбелтке қосылды; бұл учаске Рокленд даңғылының солтүстік жағында, Бриэлл даңғылынан шамамен Форст Хилл көшесіне дейін орналасқан. 1984 жылы Стейтен Айленд Гринбелт қала тарапынан ресми түрде мойындалды, бұл Нью-Йорк қаласының бес ауданындағы ең ірі табиғи аймақтардың бірі және Пелхам Бей паркінен кейін қаладағы екінші үлкен саябаққа айналды.
In 1982, of city owned land, which heretofore had belonged to the New York City Farm Colony, were added to the Greenbelt; this tract is located on the north side of Rockland Avenue, from Brielle Avenue almost to Forest Hill Road. In 1984, the Staten Island Greenbelt was officially recognized by the city, becoming one of the largest natural areas within the five boroughs of New York City and the second largest park in the city, behind Pelham Bay Park.