1923 жылғы Флоридадағы қара нәсілділерге жасалған қырғын

Кіріспе

1923 жылы Флоридада африкалық американдықтарды қырғынға ұшыратты, АҚШ

Роузвуд қырғыны – 1923 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында Флорида штатының Леви округінде болған, қара нәсілді халыққа қарсы жасалған және қара нәсілді қаланы қиратуға әкелген нәсілдік қырғын. Кем дегенде алты қара нәсілді адам қаза тапты, бірақ куәгерлердің мәліметтері бойынша, қаза тапқандардың саны 27-ден 150-ге дейін жетеді. Сонымен қатар, құрбандардың бірі өзін қорғағанда екі ақ нәсілді адамды өлтірді. Роузвуд қаласы заманауи жаңалықтарда нәсілдік тәртіпсіздік салдарынан қирады. Флоридада қырғынға дейінгі жылдары қара нәсілді ер адамдарды дарға асу жиі болды, соның ішінде Чарльз Стронгты дарға асу және 1922 жылғы Перри қырғыны. Роузвуд қаласы қырғынға дейін тыныш, негізінен қара нәсілді, Сейборд әуе желісі темір жолының аялдамасы болып келді. Қиындықтар басталғанда, жақын маңдағы бірнеше қаладан келген ақ нәсілді адамдар, Самнердегі ақ әйелді қара шаңғыр шабуылдады деген айыптамаларға байланысты, Роузвудтың қара тұрғынын дарға асты. Бірнеше жүз ақ нәсілді адамдар ауылды аралап, қара нәсілділерді іздеп, Роузвудтағы барлық құрылыстарды өртеп жіберді. Бірнеше күн бойы қаладан аман қалғандар жақын маңдағы батпақтарда жасырынды, содан кейін пойыз және көлікпен үлкен қалаларға эвакуацияланды. Роузвудта болған оқиғаға байланысты ешкім тұтқындалған жоқ. Қаланың бұрынғы қара және ақ тұрғындары тастап кетті; ешқайсысы қайтып оралмады және қала жойылды. Бұл көтеріліс туралы АҚШ-та кеңінен хабарланғанмен, ресми деректерге сүйенсек, оқиға туралы мәлімет аз. Аман қалғандар, олардың ұрпақтары және қылмыскерлер Роузвуд туралы ондаған жылдар бойы үнсіз қалды. Оқиғадан 60 жыл өткен соң, 1980 жылдардың басында бірнеше журналистер оны жария еткенде, Роузвуд оқиғасы ірі БАҚ-тарда қайта жаңғыртылды. Аман қалғандар мен олардың ұрпақтары Роузвудтың қара қауымын қорғамаған мемлекетке қарсы сотқа жүгінуге тырысты. 1993 жылы Флорида заң шығарушы органы оқиға туралы есеп дайындады. Осы қорытындыға сәйкес Флорида штаты аман қалғандарға және олардың ұрпақтарына нәсілдік зорлық-зомбылық салдарынан келтірілген зиянды өтеді. Бұл оқиға 1997 жылы Джон Синглтон режиссерлік еткен көркем фильмнің тақырыбы болды. 2004 жылы мемлекет Роузвудты Флориданың мұралық жері деп белгіледі. Ресми түрде, 1923 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында тіркелген өлім саны сегіз адамды құрады (алты қара және екі ақ). Кейбір аман қалғандардың әңгімелері 27 қара нәсілді тұрғын қаза тапқан деп мәлімдейді, сондай-ақ олар ақ нәсілділердің өлім-жітімі туралы газеттерде хабарланбағанын айтады. Карьер үйі қоршалған кезде оның ішінде болған Минни Ли Лэнгли үйден шыққанда верандада көптеген ақ тәндердің үстіне түсіп кеткенін еске алады. Бірнеше куәгер қара нәсілді адамдардың денелерімен толтырылған жаппай қабір көргенін айтады; олардың бірі 26 адамның денесін Седар-Кейден әкелінген арамен жабылғанын көргенін еске алады. Алайда, билік бұл мәлімдемені тергеген кезде, куәгерлердің көпшілігі қайтыс болған немесе өте қарт және ауру болғандықтан, оларды оқиғаларды растайтын жерге алып бару мүмкін емес еді.

The Rosewood massacre was a racially motivated massacre of black people and the destruction of a black town that took place during the first week of January 1923 in rural Levy County, Florida, United States. At least six black people were killed, but eyewitness accounts suggested a higher death toll of 27 to 150. In addition, two white people were killed in self defense by one of the victims. The town of Rosewood was destroyed in what contemporary news reports characterized as a race riot. Florida had an especially high number of lynchings of black men in the years before the massacre, including the lynching of Charles Strong and the Perry massacre in 1922. Before the massacre, the town of Rosewood had been a quiet, primarily black, self sufficient whistle stop on the Seaboard Air Line Railway. Trouble began when white men from several nearby towns lynched a black Rosewood resident because of accusations that a white woman in nearby Sumner had been assaulted by a black drifter. A mob of several hundred whites combed the countryside hunting for black people and burned almost every structure in Rosewood. For several days, survivors from the town hid in nearby swamps until they were evacuated to larger towns by train and car. No arrests were made for what happened in Rosewood. The town was abandoned by its former black and white residents; none of them ever moved back and the town ceased to exist. Although the rioting was widely reported around the United States at the time, few official records documented the event. The survivors, their descendants, and the perpetrators all remained silent about Rosewood for decades. Sixty years after the rioting, the story of Rosewood was revived by major media outlets when several journalists covered it in the early 1980s. The survivors and their descendants all organized in an attempt to sue the state for failing to protect Rosewood's black community. In 1993, the Florida Legislature commissioned a report on the incident. As a result of the findings, Florida compensated the survivors and their descendants for the damages which they had incurred because of racial violence. The incident was the subject of a 1997 feature film which was directed by John Singleton. In 2004, the state designated the site of Rosewood as a Florida Heritage Landmark. Officially, the recorded death toll during the first week of January 1923 was eight (six blacks and two whites). Some survivors' stories claim that up to 27 black residents were killed, and they also assert that newspapers did not report the total number of white deaths. Minnie Lee Langley, who was in the Carrier house when it was besieged, recalls that she stepped over many white bodies on the porch when she left the house. Several eyewitnesses claim to have seen a mass grave which was filled with the bodies of black people; one of them remembers seeing 26 bodies being covered with a plow which was brought from Cedar Key. However, by the time authorities investigated these claims, most of the witnesses were dead or too elderly and infirm to lead them to a site to confirm the stories.

Елді мекен

Роузвуд 1847 жылы Мексика шығанағына жақын, Седар-Кейден шығысқа қарай 14 шақырым жерде орналасқан. Жергілікті экономиканың көп бөлігі ағаш өнеркәсібіне байланысты болды; Роузвуд атауы кесілген кедр ағашының қызғылт түсін көрсетеді. Седар-Кейде екі қалам орау фабрикасы салынды; жергілікті тұрғындар цитрус және мақта өсірумен қатар, Сумнердегі бірнеше терпентин фабрикаларында және арақ фабрикасында жұмыс істеді (Сумнер қаласы 4,8 шақырым қашықтықта орналасқан). 1870 жылы ауыл Флорида темір жолында пошта бөлімі мен пойыз депосын салуға жеткілікті өсті, бірақ ол ешқашан ресми қала болып тіркелген жоқ. Роузвудтағы Гойнс және Кэрриер деген екі қара нәсілді отбасы ең ықпалды болды. Гойнс отбасы аймаққа терпентин өнеркәсібін әкелді және шабуылдарға дейінгі жылдары Леви округындағы екінші ірі жер иелері болды. Ақ нәсілді бәсекелестерден сот процесінен қашу үшін Гойнс ағайындары Гейнсвиллге көшіп кетті, соның салдарынан Роузвуд халқы азая бастады. Роузвуд халқы 1915 жылы 355 адамға жетті. Флорида 20-ғасырдың басынан бастап сайлауға қатысу талаптарын күрделендіру арқылы қара нәсілді сайлаушылардың құқығын шектеді; Самнер және Роузвуд АҚШ халық санағында бір сайлау округінің бөлігі болды. 1920 жылы екі қаланың жалпы халқы 638 адамды құрады (344 қара және 294 ақ). 19-ғасырдың соңындағы Оңтүстік Флоридадағыдай, Джим Кроу заңдары бойынша нәсілдік сегрегация енгізілді, бұл заңдар қара және ақ тұрғындар үшін жекелеген қоғамдық мекемелер мен көліктерді талап етті. Қара және ақ тұрғындар өздерінің қоғамдық орталықтарын құрды: 1920 жылға қарай Роузвуд тұрғындары көбінесе өздерін-өздерімен қамтамасыз ететін болды. Оларда үш шіркеу, мектеп, үлкен масондық залы, терпентин фабрикасы, қант қайнату фабрикасы, «Роузвуд Старс» деп аталатын бейсбол командасы және екі дүкен болды, олардың бірі ақ нәсілділерге тиесілі болды. Ауылда оншақты екі қабатты ағаш үйлер, кішкентай екі бөлмелі үйлер, сондай-ақ бірнеше кішкентай бос тақтадан жасалған фермалық және қоймалық құрылыстар болды.

Флоридадағы нәсілдік шиеленістер

Сол кезде ел бойынша нәсілдік зорлық-зомбылық кең таралған, ол жеке оқиғалар түрінде немесе тұтас қауымдарға жасалған шабуылдар ретінде көрініс берді. Линчтер 20 ғасырдың басында оңтүстік штаттарында қара нәсілді сайлаушылардың құқығынан айырылып, ақ үстемдік орнатылған кезде өршіп, ең жоғары деңгейге жетті; ақ үстемдік жақтастары оны Оңтүстік аймағында әлеуметтік бақылау құралы ретінде пайдаланды. 1866 жылы Флорида штаты, көптеген оңтүстік штаттар сияқты, қара азаматтардың құқығын шектеген «Қара кодекстер» деп аталатын заңдарды қабылдады. Бұл заңдар тез арада күшін жойғанмен, қара нәсілді азаматтардың әлеуметтік жағдайы қысқа мерзімге жақсарды, бірақ 19 ғасырдың соңына қарай қара нәсілділердің саяси ықпалы дерлік жойылды. Ақ демократтар басымдығын құрған заң шығарушы орган 1885 жылы барлық кедей сайлаушылардың құқығын жойған салымы салығын бекітті. Саяси билікті жоғалтқан қара нәсілді сайлаушылардың заңдық және саяси құқықтары келесі жылдары нашарлады. Дауыс беру құқығынан айырылғандықтан, олар сотқа қазылар құрамына кіре алмады және мемлекеттік лауазымдарға үміткер бола алмады, нәтижесінде саяси процестен мүлдем шеттетілді. АҚШ бойынша қарқынды әлеуметтік өзгерістер болып жатты: еуропалық иммигранттардың көптеп келуі, индустриализация және қалалардың өсуі, сондай-ақ Солтүстікте саяси тәжірибелер жүргізілуі. Оңтүстікте қара нәсілді американдықтар экономикалық мүмкіндіктердің жетіспеушілігіне және екінші дәрежелі азаматтар мәртебесіне наразылық білдірді. Флоридадағы сайланған шенеуніктер ақ сайлаушылардың көпшілігін өкілдік етті. Губернатор Наполеон Бонапарт Бровард (1905–1909) қара нәсілділерге штаттан тыс жер табуды ұсынды, олар бөлек тұруы мүмкін. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Ұлы көші-қон кезінде ондаған мың адам Солтүстікке қоныс аударды, бұл еңбек нарығын дүрліктірді және қалалардағы өзгерістерді жеделдетті. Олар Пенсильвания темір жолы, болат өнеркәсібі және ет өңдеу сияқты Солтүстікте кеңейіп жатқан көптеген өнеркәсіптерде жұмысқа орналасты. Флорида губернаторлары Парк Траммелл (1913–1917) және Сидни Кэттс (1917–1921) қара нәсілділердің Солтүстікке көшіп кетуіне және оның себептеріне көңіл бөлмеді. Траммелл штаттың бас прокуроры болған кезде, оның өкілеттігі кезінде жасалған 29 линчелеудің ешқайсысы тергелмеді, сондай-ақ ол губернатор болған кезде болған 21 оқиғаның да ешқайсысы тергелмеді. Кэттс ақ үстемдік және католиктерге қарсы сезімдер платформасымен жарысты; ол Флоридадағы екі линчелеуді тергеу үшін ештеңе жасамағаны үшін шағымданған Түсті адамдардың жетілуі үшін ұлттық қауымдастығын (NAACP) ашық сынады. Кэттс терпентин және ағаш өнеркәсібінде жұмыс күші жетіспейді деп мәлімдеген кезде өзінің үгіттемесін өзгертті; ол қара жұмысшыларды штатта қалуға шақыра бастады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ әскерлерін даярлай бастағанда, Оңтүстіктегі көптеген ақ нәсілділер қара нәсілді сарбаздарды қаруландыру ойынан қорқып кетті. 1917 жылы Хьюстон төңкерісі кезінде қара нәсілді сарбаздардың құқықтарына қатысты қақтығыс орын алды. Неміс пропагандасы қара сарбаздарды «нағыз» жауларына – американдық ақ адамдарға қарсы шығуға шақырды. АҚШ-қа француз әйелдерінің қара американдық сарбаздармен жыныстық қатынаста болғаны туралы хабарлар жетті, бұл Флорида университетінің тарихшысы Дэвид Колберннің айтуынша, Оңтүстік елдерінің билік пен нәсіл араласу туралы қорқынышының түбіне тиді. 1921 жылы Талса қаласында ақ адамдар қара Гринвуд қауымына шабуыл жасады, осыдан кейін тәртіпсіздіктер орын алды. Дэвид Колберн 1923 жылға дейін қара адамдарға қарсы зорлық-зомбылықтың екі түрін ажыратады: Солтүстіктегі зорлық-зомбылық көбінесе бүкіл қауымдарға қарсы спонтанды түрде жасалған бұқаралық іс-әрекеттерден тұрды. Оңтүстіктегі зорлық-зомбылық, керісінше, жеке линчелеулер мен басқа да соттан тыс әрекеттер түрінде көрінді. Колберннің сөзіне сүйенсек, Роузвудтағы қырғын сол жылдары Солтүстікте жиі орын алған зорлық-зомбылыққа ұқсас болды. ККК Флориданың Джексонвилл және Тампа қалаларында күшті болды; Майами бөлімшесі Майами Кантри Клубында бастамаларды өткізуге жеткілікті ықпалға ие болды. Клан Оңтүстіктің кішігірім қалаларында да өркендеді, онда нәсілдік зорлық-зомбылық Реконструкция дәуірінен бастап ұзақ тарихқа ие болды. Гайнсвиллдің Daily Sun газетінің редакторы 1922 жылы Кланның мүшесі болғанын мойындап, ұйымды мақтады. Роузвуд қырғынына бірнеше апта бұрын, 1922 жылдың 14 және 15 желтоқсанында Перриде нәсілдік төңкеріс болды, онда ақ адамдар Чарльз Райтты тірідей өртеді және Флорида штатының Перри қаласындағы қара нәсілді қауымға шабуыл жасады, себебі ақ мектеп мұғалімі өлтірілді. Райттің линчелеуінен кейін бір күні ақ адамдар Перриде тағы екі қара нәсілді ер адамды атып, дарға асты; содан кейін олар қаланың қара мектебін, масон ложасын, шіркеуін, ойын-сауық залын және бірнеше отбасының үйлерін өртеді.

Racial violence at the time was common throughout the nation, manifested as individual incidents of extra legal actions, or attacks on entire communities. Lynchings reached a peak around the start of the 20th century as southern states were disenfranchising black voters and imposing white supremacy; white supremacists used it as a means of social control throughout the South. In 1866 Florida, as did many Southern states, passed laws called Black Codes disenfranchising black citizens. Although these were quickly overturned, and black citizens enjoyed a brief period of improved social standing, by the late 19th century black political influence was virtually nil. The white Democratic dominated legislature passed a poll tax in 1885, which largely served to disenfranchise all poor voters. Losing political power, black voters suffered a deterioration of their legal and political rights in the years following. Without the right to vote, they were excluded as jurors and could not run for office, effectively excluding them from the political process. The United States as a whole was experiencing rapid social changes: an influx of European immigrants, industrialization and the growth of cities, and political experimentation in the North. In the South, black Americans grew increasingly dissatisfied with their lack of economic opportunity and status as second class citizens. Elected officials in Florida represented the voting white majority. Governor Napoleon Bonaparte Broward (1905–1909) suggested finding a location out of state for black people to live separately. Tens of thousands of people moved to the North during and after World War I in the Great Migration, unsettling labor markets and introducing more rapid changes into cities. They were recruited by many expanding northern industries, such as the Pennsylvania Railroad, the steel industry, and meatpacking. Florida governors Park Trammell (1913–1917) and Sidney Catts (1917–1921) generally ignored the emigration of blacks to the North and its causes. While Trammell was state attorney general, none of the 29 lynchings committed during his term were prosecuted, nor were any of the 21 that occurred while he was governor. Catts ran on a platform of white supremacy and anti Catholic sentiment; he openly criticized the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) when they complained he did nothing to investigate two lynchings in Florida. Catts changed his message when the turpentine and lumber industries claimed labor was scarce; he began to plead with black workers to stay in the state. When U. S. troop training began for World War I, many white Southerners were alarmed at the thought of arming black soldiers. A confrontation regarding the rights of black soldiers culminated in the Houston Riot of 1917. German propaganda encouraged black soldiers to turn against their "real" enemies: American whites. Rumors reached the U. S. that French women had been sexually active with black American soldiers, which University of Florida historian David Colburn argues struck at the heart of Southern fears about power and miscegenation. Further unrest occurred in Tulsa in 1921, when whites attacked the black Greenwood community. David Colburn distinguishes two types of violence against black people up to 1923: Northern violence was generally spontaneous mob action against entire communities. Southern violence, in contrast, took the form of individual incidents of lynchings and other extrajudicial actions. The Rosewood massacre, according to Colburn, resembled violence more commonly perpetrated in the North in those years. The KKK was strong in the Florida cities of Jacksonville and Tampa; Miami's chapter was influential enough to hold initiations at the Miami Country Club. The Klan also flourished in smaller towns of the South where racial violence had a long tradition dating back to the Reconstruction era. An editor of The Gainesville Daily Sun admitted that he was a member of the Klan in 1922, and praised the organization in print. Just weeks before the Rosewood massacre, the Perry Race Riot occurred on December 14 and 15, 1922, in which whites burned Charles Wright at the stake and attacked the black community of Perry, Florida after a white schoolteacher was murdered. On the day following Wright's lynching, whites shot and hanged two more black men in Perry; next they burned the town's black school, Masonic lodge, church, amusement hall, and several families' homes.

Фанни Тейлордың оқиғасы

Роузвуд қырқыны Самнердегі бір ақ әйелдің қара нәсілді ер адамнан шабуылға ұшырағанын мәлімдегенінен кейін болды. Франсис "Фанни" Тейлор 1923 жылы 22 жаста болды және 30 жастағы фрезерші, Джеймске үйленді, ол Самнердегі Каммер & Sons компаниясында жұмыс істеді. Олар екі кішкентай балаларымен бірге сол жерде тұрды. Джеймстің жұмысы оған әр күні таңертең қараңғыда үйден шығуды талап етті. Көршілер Фанни Тейлорды "өте ерекше" деп есінде сақтады: ол өте таза болды, кедр еденін ағартқышпен мұқият сүрді, сондықтан олар ақ болып жарқырады. Басқа әйелдер Тейлордың жабық екенін, оны жақсы білмейтінін айтты. Ақ әйелді қара нәсілді ер адамның зорлағаны туралы айыптама Оңтүстікте қызу дау тудырды: бір күн бұрын Клан 100-ден астам капюшонды мүшелерімен 80 шақырым қашықтықтағы Гейнсвиллде, "Әйелдерді бірінші және әрқашан қорғау" деген жазуы бар, жанып тұрған айқыш астында шеру және митинг өткізді. Көрші сол күні Тейлордың кір жуушысы Сара Керриердің жоқ екенін де хабарлады, Самнердегі ақ әйелдер оны "Сара әже" деп атады. Сара Керриердің немересі Филомена Гойнс көп жылдар өткен соң Фанни Тейлор туралы басқаша әңгіме айтты. Ол әжесі Керриермен бірге сол таңда Тейлордың үйіне барды. Олар таңертең сағат 12-ге дейін бір ақ адамның артқы есіктен шығып кеткенін көрді. Ол Тейлордың үйінен шыққанда, оның ұрылғанын байқады, бірақ бұл таңнан кейін болды. Тейлордың үйінен шыққаннан кейін ол Роузвудқа барды. Осы кезде халыққа айналған ақ нәсілдік топтар жергілікті темірші және арбагер Сэм Картерді ұстады. Олар Картерді қашып кеткен тұтқынды жасырғанын мойындауға мәжбүр етті. Картер топты орманға алып барды, ол Хантерді сол жерге апарғанын айтты, бірақ иттің иісін табуға мүмкін болмады. Көптеген куәгерлерді таң қалдырғандай, біреу Картерді бетінен атып өлтірді. Картердің мүкіс денесін ағашқа іліп, аймақтағы қара нәсілді ер адамдарға ескерту ретінде көрсетті. Сэм Картерді дарға асып өлтіргеннен кейін, халық Сильвестр Карриерді – Ааронның туысы және Сараның ұлын – жолда кездестіріп, қаладан кетуін талап етті. Карриер бас тартты, ал халық алға жылжығанда, ол мүмкіндігінше көп адамды жинап, қорғануды ұсынды.

The Rosewood massacre occurred after a white woman in Sumner claimed she had been assaulted by a black man. Frances "Fannie" Taylor was 22 years old in 1923 and married to James, a 30 year old millwright employed by Cummer & Sons in Sumner. They lived there with their two young children. James' job required him to leave each day during the darkness of early morning. Neighbors remembered Fannie Taylor as "very peculiar": she was meticulously clean, scrubbing her cedar floors with bleach so that they shone white. Other women attested that Taylor was aloof; no one knew her very well. The charge of rape of a white woman by a black man was inflammatory in the South: the day before, the Klan had held a parade and rally of over 100 hooded Klansmen 50 mile (80 km) away in Gainesville under a burning cross and a banner reading, "First and Always Protect Womanhood". The neighbor also reported the absence that day of Taylor's laundress, Sarah Carrier, whom the white women in Sumner called "Aunt Sarah". Philomena Goins, Carrier's granddaughter, told a different story about Fannie Taylor many years later. She joined her grandmother Carrier at Taylor's home as usual that morning. They watched a white man leave by the back door later in the morning before noon. She said Taylor did emerge from her home showing evidence of having been beaten, but it was well after morning. When the man left Taylor's house, he went to Rosewood. A group of white vigilantes, who had become a mob by this time, seized Sam Carter, a local blacksmith and teamster who worked in a turpentine still. They tortured Carter into admitting that he had hidden the escaped chain gang prisoner. Carter led the group to the spot in the woods where he said he had taken Hunter, but the dogs were unable to pick up a scent. To the surprise of many witnesses, someone fatally shot Carter in the face. The group hung Carter's mutilated body from a tree as a symbol to other black men in the area. After lynching Sam Carter, the mob met Sylvester Carrier—Aaron's cousin and Sarah's son—on a road and told him to get out of town. Carrier refused, and when the mob moved on, he suggested gathering as many people as possible for protection.

Жағдайдың күшейуі

Шериф Уокер мен диірмен бастығы У. Х. Пиллсбери халықты таратуға тырысқанына қарамастан, ақ адамдар жинала беруге асықты. 4 қаңтар кешкісін қарулы ақ адамдар Роузвудқа барып, Сара Кэрриердің үйін қоршады. Үйде 15-25 адам паналаған, олардың ішінде жоғарғы қабатта төсек астында жасырынып отырған балалар да болды. Кейбір балалар әжелеріне Рождествоға келгендіктен үйде болған. Ол мұны айтты ма, жоқ па, даулы мәселе, бірақ хабарланған мәлімдемеге ашуланған 20-30 ақ адамнан тұратын топ Кэрриер үйіне бет алды. Олар Роузвудтағы қара нәсілді қауымның қашқан тұтқын Джесси Хантерді жасырып отыр деп ойлады. Бірінші кім оқ атты дегендегі мәліметтер қайшылықты, бірақ топтың екі мүшесі үйге жақындағаннан кейін біреу оқ ашты. Сара Кэрриерге басқа оқ тиді. Оның тоғыз жасар немересі Минни Ли Лэнгли үш күн бұрын Аарон Кэрриердің үйінен алып кетілуіне куә болған. Лэнгли біреудің атылғанын естігенде төменге түсіп, әжесі Эмма Кэрриерді іздеді. Сильвестр Минни Лиді алдыңғы есікке қарап тұрып, оны жасыру үшін отын қоймасына тықты: "Ол менің артымда ағашқа (қоймаға) жасырынып, иығыма қару қойды, ал «крекерлер» (ақ адамдар) атып жатысқаннан әлі де тынбады. Ол менің иығыма қару қойып, осы жаққа сүйеніп тұруымды айтты, сосын Поли Уилкерсон есікті тебіп бұзды. Ол есікті бұзғанда, Силь оған оқ тигізді". Бірнеше оқ атысты: үйдің қабырғалары тесіктелді, бірақ ақ адамдар оны басып алмады. Сара мен Сильвестр Кэрриерлер үй ішінде өлген күйде таңертеңге дейін табылған, бірнеше адам жараланды, соның ішінде көзіне оқ тиген бала да болды. Екі ақ адам, К. П. "Поли" Уилкерсон мен Генри Эндрюс қаза тапты; Уилкерсон алдыңғы есікті теуіп бұзған, ал Эндрюс оның артында болған. Кем дегенде төрт ақ адам жараланды, біреуінің жарақаты өлімге алып соғуы мүмкін. Кэрриер үйіндегі қалған балалар артқы есіктен орманға қашып шықты. Олар бір-бірлеп топырақ жолдардан өтіп, Роузвудтан алысқа дейін бұталардың арасына жасырынып, барлығы жиналғанша күтті.

Despite the efforts of Sheriff Walker and mill supervisor W. H. Pillsbury to disperse the mobs, white men continued to gather. On the evening of January 4, a mob of armed white men went to Rosewood and surrounded the house of Sarah Carrier. It was filled with approximately 15 to 25 people seeking refuge, including many children hiding upstairs under mattresses. Some of the children were in the house because they were visiting their grandmother for Christmas. Whether or not he said this is debated, but a group of 20 to 30 white men, inflamed by the reported statement, went to the Carrier house. They believed that the black community in Rosewood was hiding escaped prisoner Jesse Hunter. Reports conflict about who shot first, but after two members of the mob approached the house, someone opened fire. Sarah Carrier was shot in the head. Her nine year old niece at the house, Minnie Lee Langley, had witnessed Aaron Carrier taken from his house three days earlier. When Langley heard someone had been shot, she went downstairs to find her grandmother, Emma Carrier. Sylvester placed Minnie Lee in a firewood closet in front of him as he watched the front door, using the closet for cover: "He got behind me in the wood [bin], and he put the gun on my shoulder, and them crackers was still shooting and going on. He put his gun on my shoulder told me to lean this way, and then Poly Wilkerson, he kicked the door down. When he kicked the door down, Cuz' Syl let him have it." Several shots were exchanged: the house was riddled with bullets, but the whites did not capture it. The standoff lasted long into the next morning, when Sarah and Sylvester Carrier were found dead inside the house; several others were wounded, including a child who had been shot in the eye. Two white men, C. P. "Poly" Wilkerson and Henry Andrews, were killed; Wilkerson had kicked in the front door, and Andrews was behind him. At least four white men were wounded, one possibly fatally. The remaining children in the Carrier house were spirited out the back door into the woods. They crossed dirt roads one at a time, then hid under brush until they had all gathered away from Rosewood.

Роза ағашын кесу

Карьер үйіндегі қарулы қақтығыстың жаңалығы штаттың ақ еркектерін қатысуға шақырды. Санкт-Петербург Independent, Florida Times Union, Miami Herald және The Miami Metropolis газеттерінде оқиғаның әртүрлі нұсқалары мен асыра сілтеулермен хабарланды. «Майами Метрополис» газеті 20 қара нәсілді және 4 ақ нәсілді адамның қаза тапқанын жариялап, оқиғаны «расалық соғыс» деп сипаттады. Ұлттық газеттер де оқиғаны бас бетке шығарды. The Washington Post және St. Louis Dispatch газеттері «көп қаруланған негрлер» тобы мен «негр десперадосы» қатысқанын жазды. Ақпараттың көп бөлігі шериф Уокердің құпия хабарларынан, халық арасындағы әңгімелерден және Associated Press тілшілеріне материал жіберген жарты күндік репортерлердің қосымшаларынан алынды. Қарулы қақтығысқа қатысты егжей-тегжейлер өте сезімтал болды. Тарихшы Томас Дайдың сөзіне қарағанда, «Оңтүстікте қара нәсілділердің ақ нәсілге қарсы қару көтеруі туралы ой есімге келмейтін нәрсе». У.Х. Пиллсберидің әйелі адамдарды жасырын түрде аймақтан шығаруға көмектесті. Бірнеше ақ нәсілді ер адам толқуға қосылудан бас тартты, соның ішінде қалалық шаштараз да өз қаруын ешкімге беруден бас тартты. Ол «қолымды қанға мал қылғым жоқ» деді. Сильвестрдің інісі және Сараның ұлы Джеймс Карьер бұрын инсульт алғандықтан, жартылай паралич болған еді. Ол батпақты тастап, Роузвудқа қайтып келді. Ол ақ терпентин зауытының бастығы У.Х. Пиллсбериден қорғау сұрады; Пиллсбери оны үйге кіргізді, бірақ толқуға қатысушылар Карьерді тауып, қашып кеткен сотталған Джесси Хантерге көмектескен-бермегенін білу үшін азаптап өлтірді. Олар Карьерді өз қабірін қаздырғаннан кейін, оқтап өлтірді.

Эвакуациялау

6 қаңтарда ақ тәнді локомотив жүргізушілері Джон және Уильям Брайс кейбір қара нәсілді тұрғындарды Гейнсвиллге эвакуациялады. Бауырластар жеке қысыммен бай Седар-Кей тұрғындары болды және пойыздарға құмарлық танытты. Олар Роузвудтағы адамдарды біліп, олармен үнемі сауда жасаған. Аймақтан өте жатқанда, Брайстер пойызын баяулатып, дабыл беріп, әйелдер мен балаларды көтеріп алды. Халықтан кек алушылықтан қорқып, олар ешқандай қара нәсілді ер адамды көтермеді.

Жауап

Көптеген адамдар зорлық-зомбылықтан алаңдады, ал штат басшылары штаттың туристік индустриясына теріс әсер ететінінен қаушады. Губернатор Кэри Харди Роузвудтағы және Леви округіндегі басқа да оқиғаларды тергеу үшін арнайы сот алқасын және арнайы прокурорды тағайындады. 1923 жылдың ақпан айында Бронсон қаласында толығымен ақ нәсілді сот алқасы жиналды. Бірнеше күн бойы олар 25 куәгерді тыңдады, олардың сегізі қара нәсілді болды, бірақ ешбір қылмыскерді соттауға жеткілікті дәлел таба алмады. Іске қарайтын судья толқу тудырған топтың әрекеттерін айыптады. Флорида газеттерінде оқиғаны қысқаша баяндайтын бірнеше редакциялық мақала жарияланды. Гейнсвилл Daily Sun газеті ақтардың әрекеттерін ақтауға тырысып, "Кім болсын, ақ немесе қара, әйелге қатыгездікпен шабуыл жасаса, ол иттей өлуге тиіс" деп жазды. Tampa Tribune газеті аймақтағы ақтардың шамадан тыс әрекеттерін "Леви округі халқына тиген ұятты және мәңгілік дақ" деп атады. Солтүстік басылымдар заңның бұзылуын атап өтуге көбірек дайын болды, бірақ көптегендері оны Оңтүстіктегі ескірген ойлау жүйесіне байланыстырды. Социалистік "New York Call" газеті "кейбір әлемнің аймақтарында қаншалықты аз мәдени прогресс жасалғанын" байқады, ал Nashville Banner Роузвудтағы оқиғаларды Солтүстік қалаларындағы жақында болған нәсілдік тәртіпсіздіктермен салыстырды, бірақ бүкіл оқиғаны "өте жағымсыз" деп сипаттады. Атлантада Оңтүстік методист шіркеуі ұйымдастырған үш күндік конференция Роузвудтағы хаостық аптаға қатысты айыптаулармен бірге мәлімдеме жасады. Ол былай деп қорытындылады: "Ешбір отбасы мен нәсіл әйелдік қадір-қасиетінен жоғары тұра алмайды. Сондықтан әйелдердің интеллектуалдық деңгейін арттыру қажет, ал әйелдердің тазалығы мен қадір-қасиетін екі нәсіл үшін де бірдей моральдық стандарттарды сақтау арқылы қорғау керек". Қашқан сотталған Джесси Хантер ешқашан табылған жоқ. Көптеген аман қалғандар басқа қалаларға қашып кетті, ал кейбіреулері ақтар оларды іздеп табады деп қорқып, есімдерін өзгертті. Ешкім Роузвудқа қайтып оралған жоқ. Фанни Тейлор күйеуімен бірге басқа қалаға көшіп кетті. Ол қарттық шағында "өте шаршаған" болды және кейіннен рактан қайтыс болды. Джон Райттың үйі Роузвудта тұрған жалғыз ғимарат болды. Ол онда тұрып, округ пен аман қалғандар арасында байланысшы болып жұмыс істеді. Олар қаладан кеткеннен кейін жерлерінің көбісі салық үшін сатылды. 1925 жылы Самнердегі ағаш кесетін зауыт өртеніп кетті, ал иелері операцияны Паско округінің Лакучи қаласына көшірді. Кейбір аман қалғандар және толқу тудырған топтың мүшелері Лакучиге барып, ондағы зауытта жұмыс істеді. Олардың арасында У. Х. Пиллсбери де болды. Оған енді ешқандай басшылық билік болмағандықтан, Пиллсбери компания тарапынан ерте зейнетке шығарылды. Ол Джексонвиллге көшіп, 1926 жылы қайтыс болды.

Many people were alarmed by the violence, and state leaders feared negative effects on the state's tourist industry. Governor Cary Hardee appointed a special grand jury and special prosecuting attorney to investigate the outbreak in Rosewood and other incidents in Levy County. In February 1923, the all white grand jury convened in Bronson. Over several days, they heard 25 witnesses, eight of whom were black, but found insufficient evidence to prosecute any perpetrators. The judge presiding over the case deplored the actions of the mob. A few editorials appeared in Florida newspapers summarizing the event. The Gainesville Daily Sun justified the actions of whites involved, writing "Let it be understood now and forever that he, whether white or black, who brutally assaults an innocent and helpless woman, shall die the death of a dog." The Tampa Tribune, in a rare comment on the excesses of whites in the area, called it "a foul and lasting blot on the people of Levy County". Northern publications were more willing to note the breakdown of law, but many attributed it to the backward mindset in the South. The New York Call, a socialist newspaper, remarked "how astonishingly little cultural progress has been made in some parts of the world", while the Nashville Banner compared the events in Rosewood to recent race riots in Northern cities, but characterized the entire event as "deplorable". A three day conference in Atlanta organized by the Southern Methodist Church released a statement that similarly condemned the chaotic week in Rosewood. It concluded, "No family and no race rises higher than womanhood. Hence, the intelligence of women must be cultivated and the purity and dignity of womanhood must be protected by the maintenance of a single standard of morals for both races." Jesse Hunter, the escaped convict, was never found. Many survivors fled in different directions to other cities, and a few changed their names from fear that whites would track them down. None ever returned to live in Rosewood. Fannie Taylor and her husband moved to another mill town. She was "very nervous" in her later years, until she succumbed to cancer. John Wright's house was the only structure left standing in Rosewood. He lived in it and acted as an emissary between the county and the survivors. After they left the town, almost all of their land was sold for taxes. The sawmill in Sumner burned down in 1925, and the owners moved the operation to Lacoochee in Pasco County. Some survivors as well as participants in the mob action went to Lacoochee to work in the mill there. W. H. Pillsbury was among them, and he was taunted by former Sumner residents. No longer having any supervisory authority, Pillsbury was retired early by the company. He moved to Jacksonville and died in 1926.

Үндеу мәдениеті

Ақ және қара баспасөздерде жалпыұлттық жаңалықтар жарияланғанына қарамастан, оқиға мен кішкентай тастап кетілген ауыл ұмытылып кетті. Аман қалғандардың көпшілігі Флорида қалаларына таралып, ештеңесіз жаңа өмір бастады. Көптеген адамдар, балалар да бар, күндіз-түні жұмыс істеп, күнкөріс жасады. Кіріс табу үшін білім беруден бас тартуға тура келді. Нәтижесінде Роузвудтан аман қалғандардың көпшілігі жұмысшы мамандықтарын меңгерді, қыздар, аяқ киім тазалаушылар, цитрус фабрикаларында немесе ағаш өңдеу заводтарында жұмыс істеді. 1982 жылы "Сент-Петербург Таймс" газетінің журналисі Гэри Мур Тампа аймағынан Седар-Кейге бір оқиға іздеп келді. Ол жергілікті тұрғынға Седар-Кейдің "көңілсіз атмосферасы" туралы айтқанда және 20 ғасырдың басында жартысы қара нәсілді болған Оңтүстік қаласының неге толығымен ақ нәсілді екенін сұрағанда, ол әйел: "Сенің не іздеп жатқаныңды білемін. Мені сол қырғын туралы сөйлетпек болып тұрсың". Мур қызығушылық танытты. Ол Арнетт Докторды өзімен бірге оқиға орнына баруға көндірді, ол бұл туралы анасына айтпады. Мур оқиғаның жазба немесе ауызша тарихтан жоғалып кетуіне тоқталды: "Бір апталық сенсациядан кейін 1923 жылдың қаңтар айындағы апталар Флориданың санасынан мүлдем жоғалған сияқты, отбасылық шкафтағы айтылмаған қаңқа сияқты". Филомена Гойнс Доктор ұлының не істегенін білгенде, ашуланып, одан бас тартумен қорқытты, оны шайқап, сосын шапалақпен соқты. Флорида университетінің психологы кейіннен мемлекеттік тыңдауларда куәлік берді, Роузвудтан аман қалғандар посттравматикалық стресс бұзылысының белгілерін көрсетті, бұл құпиялықпен нашарлаған. Оқиғадан кейін көп жылдар өткен соң олар ақ нәсілді адамдармен қарым-қатынас жасаудан қорқыныш, жоққа шығару және жоғары сезімталдық танытты, олар мұны балалары туралы айрықша білдірді, бұл бейқамдықпен араласқан. Роби Мортин өзінің өткені туралы былай деді: "Мен өмірімде бірдеңе дұрыс болмағанын білдім, өйткені ол мені көп нәрседен айырды. Бірақ мен ашуланбадым". Флорида университетінің тарихшысы Дэвид Колберн: "Тұрғындар мен олардың туыстары болған оқиғаны мойындамайтын үрдіс бар, олар бізге бірнеше рет бұл туралы сөйлегісі келмейтінін, қатысы барларды анықтағысы келмейтінін айтты, сондай-ақ қатысы барлар басқа жерден келгенін айтуға бейімділік бар" деді. 1993 жылы қара нәсілді ерлі-зайыптылар Вашингтондан Роузвудқа зейнеткерлік демалысына келді. Олар The Washington Post газетіне: "Біз Chiefland-тен қара нәсілді достарымыз келгенде, олар әрқашан қараңғы түскенше кетіп қалатын. Олар түнгі уақытта Роузвудта болғысы келмейтін. Біз әрқашан себебін сұрадық, бірақ ешкім айтпайтын". Арнетт Доктор Роузвудтың тарихын бүкіл әлемдегі баспасөз және тележурналистерге айтып берді. Ол Роузвудтың тарихи тұрғындарының санын, сондай-ақ Карьер үйін қоршауда қайтыс болғандардың санын көтерді; ол оны Атлантамен салыстыра отырып, қаланың қазіргі заманғы маңызын асыра сілтеп, оны Джорджияның мәдени орталығы ретінде көрсетті. Доктор Роузвудты жаңалықтарда қалдырғысы келді; оның есептері аз өзгерістермен басылды. Тарихшы Томас Дайдың айтуынша, Доктордың "назарлы сөздері, NAACP-мен бірге, теледидардағы көптеген көріністері заң шығарушы органға Роузвуд туралы бірдеңе жасауға күш салды". 1993 жылдың 1 қаңтарында сотқа шағымдану мерзімі өткен. Флориданың өкілдер палатасының спикері зерттеу жүргізу және әділ талаптарды бағалау үшін есеп беру жөніндегі топты тағайындады. Олар зерттеуді, сұхбаттар мен жазбаларды жасауға бір жылға жуық уақыт жұмсады. 1993 жылдың 22 желтоқсанында Флорида штатының университеті, Флориданың A&M университеті және Флорида университетінің тарихшылары Роузвудтағы қырғын туралы 100 беттік есеп (қоса берілген 400 беттік құжаттамамен) ұсынды. Бұл дерек негізгі құжаттарға және сұхбаттарға негізделген, көбінесе оқиғадан аман қалған қара нәсілді адамдармен. Седар-Кей және Самнер тұрғындары аман қалғандардың талап арызын бергеннен кейін бұқаралық ақпарат құралдарының назарына түскендіктен, ақ нәсілді қатысушылар тарихшыларға сұхбат беруден бас тартты. Баяндамада оқиғалардың Джейсон МакЭлвиннің, кейіннен қайтыс болған Седар-Кейдің тұрғыны, және 1923 жылы мектепте оқып жүрген және Сэм Картерді линчтеп өлтірген Эрнест Пархаммен сұхбат берген сипаттамалары жазылған. Пархам оқиға туралы ешкімге айтпағанын, себебі одан сұралмағандығын айтты. Бұл баяндаманың тақырыбы "Флорида штатының Роузвуд қаласында 1923 жылдың қаңтар айында болған оқиғаның құжатталған тарихы" болды. 1982 жылы "Сент-Петербург Таймс" газетінде Роузвуд ісін қайта ашқан журналист Гэри Мур баяндамадағы нақты қателерді сынады. Тағайындалған топ ең ауырларын жария етпестен қайтарды. Олар соңғы есепті Флориданың білім беру кеңесіне тапсырды және ол заңнамалық тізімнің бір бөлігіне айналды. Штат атынан өкілдік еткен Джеймс Питерс, сотқа шағымдану мерзімі өтті, өйткені сотқа шағымдануда аталған құқық қорғау органдарының қызметкерлері – шериф Уолкер және губернатор Харди көп жылдар бұрын қайтыс болды деп мәлімдеді. Эрнест Пархам оның көргендері туралы да куәлік берді. Оған Сэм Картердің өліміне қатысты құқық қорғау органдарының қандай уақытта хабарласқаны туралы сұрағанда, Пархам оған куәлік беруге екі апта бұрын алғаш рет хабарласқандарын айтты. Сэм Картерге жасалған сот сараптамасы оны қаңтарда атып өлтірген күнінен кейін бір күні өтті; ол Картер "белгісіз тұлғалар" тарапынан өлтірілгенін мәлімдеді. Барлық дәлелдерді тыңдағаннан кейін Флорида заңнамашылығы үшін куәлікке төрағалық еткен арнайы сарапшы Ричард Хиксон штаттың Роузвудтың бұрынғы тұрғындарына өтемақы төлеуге "моральдық міндеті" бар екенін жариялады. Ол: "Мен олардың өтемақыға қызығушылық танытпайтынын шын түсінемін. Менің ойымша, олар тек оларға не болғанын білуді қалайды, олардың не алатыны маңызды емес" деді. Флоридадағы қара және испано тілді заң шығарушылар Роузвудқа өтемақы төлеу туралы заң жобасын қолға алып, Демократ губернаторы Лоутон Чайлстың денсаулық сақтау жоспарына қолдау көрсетуден бас тартты, ол штаттық жиналыстың Демократтар бақылауындағы дауыс беруіне қысым жасады. Чайлс бұл әрекетке ренжіді, өйткені ол өтемақы төлеу туралы заң жобасын басынан қабылдаған және заң шығарушы жиналысы бұрын денсаулық сақтау жоспарына қолдау көрсетуге уәде берген. Куәлік берген төрт аман қалғандар автоматты түрде құқыққа ие болды; тағы төртеуі өтініш беруі керек болды. Әлемнің әртүрлі елдерінен 400-ден астам өтініш түсті. Роби Мортин осы кезеңде аман қалғандардың бірі ретінде алға шықты; ол 1923 жылы Роузвудта тұрғанын дәлелдеген жалғыз адам болды, нәтижесінде өтемақы алған тоғыз аман қалған адам болды. Өтемақы алу кейбір отбасылардың өмірін өзгертті, олардың мүшелері арасында даулар туды. Кейбір туыстар одан бас тартты, ал басқалары достары мен туыстарынан көмек сұрағандардан қашу үшін жасырынып кетті. Кейбір туыстар қаражатты бөліскеннен кейін әрқайсысы 100 доллардан аспайтын сома алды. Кейін Флорида білім министрлігі Роузвудтың ұрпақтары мен этникалық азшылықтар үшін Роузвуд отбасы стипендиялық қорын құрды.

Despite nationwide news coverage in both white and black newspapers, the incident, and the small abandoned village, slipped into oblivion. Most of the survivors scattered around Florida cities and started over with nothing. Many, including children, took on odd jobs to make ends meet. Education had to be sacrificed to earn an income. As a result, most of the Rosewood survivors took on manual labor jobs, working as maids, shoe shiners, or in citrus factories or lumber mills. In 1982, an investigative reporter named Gary Moore from the St. Petersburg Times drove from the Tampa area to Cedar Key looking for a story. When he commented to a local on the "gloomy atmosphere" of Cedar Key, and questioned why a Southern town was all white when at the start of the 20th century it had been nearly half black, the local woman replied, "I know what you're digging for. You're trying to get me to talk about that massacre." Moore was hooked. He was able to convince Arnett Doctor to join him on a visit to the site, which he did without telling his mother. Moore addressed the disappearance of the incident from written or spoken history: "After a week of sensation, the weeks of January 1923 seem to have dropped completely from Florida's consciousness, like some unmentionable skeleton in the family closet". When Philomena Goins Doctor found out what her son had done, she became enraged and threatened to disown him, shook him, then slapped him. A psychologist at the University of Florida later testified in state hearings that the survivors of Rosewood showed signs of posttraumatic stress disorder, made worse by the secrecy. Many years after the incident, they exhibited fear, denial, and hypervigilance about socializing with whites—which they expressed specifically regarding their children, interspersed with bouts of apathy. Robie Mortin described her past this way: "I knew that something went very wrong in my life because it took a lot away from me. But I wasn't angry or anything." University of Florida historian David Colburn stated, "There is a pattern of denial with the residents and their relatives about what took place, and in fact they said to us on several occasions they don't want to talk about it, they don't want to identify anyone involved, and there's also a tendency to say that those who were involved were from elsewhere." In 1993, a black couple retired to Rosewood from Washington D. C. They told The Washington Post, "When we used to have black friends down from Chiefland, they always wanted to leave before it got dark. They didn't want to be in Rosewood after dark. We always asked, but folks wouldn't say why." Arnett Doctor told the story of Rosewood to print and television reporters from all over the world. He raised the number of historic residents in Rosewood, as well as the number who died at the Carrier house siege; he exaggerated the town's contemporary importance by comparing it to Atlanta, Georgia as a cultural center. Doctor wanted to keep Rosewood in the news; his accounts were printed with few changes. According to historian Thomas Dye, Doctor's "forceful addresses to groups across the state, including the NAACP, together with his many articulate and heart rending television appearances, placed intense pressure on the legislature to do something about Rosewood". The lawsuit missed the filing deadline of January 1, 1993. The speaker of the Florida House of Representatives commissioned a group to research and provide a report by which the equitable claim bill could be evaluated. It took them nearly a year to do the research, including interviews, and writing. On December 22, 1993, historians from Florida State University, Florida A&M University, and the University of Florida delivered a 100 page report (with 400 pages of attached documentation) on the Rosewood massacre. It was based on available primary documents, and interviews mostly with black survivors of the incident. Due to the media attention received by residents of Cedar Key and Sumner following filing of the claim by survivors, white participants were discouraged from offering interviews to the historians. The report used a taped description of the events by Jason McElveen, a Cedar Key resident who had since died, and an interview with Ernest Parham, who was in high school in 1923 and happened upon the lynching of Sam Carter. Parham said he had never spoken of the incident because he was never asked. The report was titled "Documented History of the Incident which Occurred at Rosewood, Florida in January 1923". Gary Moore, the investigative journalist who wrote the 1982 story in The St. Petersburg Times that reopened the Rosewood case, criticized demonstrable errors in the report. The commissioned group retracted the most serious of these, without public discussion. They delivered the final report to the Florida Board of Regents and it became part of the legislative record. James Peters, who represented the State of Florida, argued that the statute of limitations applied because the law enforcement officials named in the lawsuit—Sheriff Walker and Governor Hardee—had died many years before. Ernest Parham also testified about what he saw. When asked specifically when he was contacted by law enforcement regarding the death of Sam Carter, Parham replied that he had been contacted for the first time on Carter's death two weeks before testifying. The coroner's inquest for Sam Carter had taken place the day after he was shot in January 1923; he concluded that Carter had been killed "by Unknown Party". After hearing all the evidence, the Special Master Richard Hixson, who presided over the testimony for the Florida Legislature, declared that the state had a "moral obligation" to make restitution to the former residents of Rosewood. He said, "I truly don't think they cared about compensation. I think they simply wanted the truth to be known about what happened to them whether they got fifty cents or a hundred and fifty million dollars. It didn't matter." Black and Hispanic legislators in Florida took on the Rosewood compensation bill as a cause, and refused to support Democratic Governor Lawton Chiles' healthcare plan until he put pressure on the Democrat controlled state assembly to vote in favor of the bill. Chiles was offended, as he had supported the compensation bill from its early days, and the legislative caucuses had previously promised their support for his healthcare plan. The four survivors who testified automatically qualified; four others had to apply. More than 400 applications were received from around the world. Robie Mortin came forward as a survivor during this period; she was the only one added to the list who could prove that she had lived in Rosewood in 1923, totaling nine survivors who were compensated. Gaining compensation changed some families, whose members began to fight among themselves. Some descendants refused it, while others went into hiding in order to avoid the press of friends and relatives who asked them for handouts. Some descendants, after dividing the funds among their siblings, received not much more than $100 each. Later, the Florida Department of Education set up the Rosewood Family Scholarship Fund for Rosewood descendants and ethnic minorities.

Басқа БАҚ-та бейнелеу

Роузвуд қырғыны, одан кейінгі үнсіздік және өтемақы төлеу жөніндегі сот отырысы 1996 жылы Майк Д'Орсоның «Соңғы сот күні сияқты: Роузвуд деп аталатын қаланың құлауы мен қайта жаралуы» атты кітабының негізгі тақырыбы болды. Бұл кітап New York Times бестселлері тізіміне енді және нәсілдік және әлеуметтік теңсіздікті көрсететін авторларға берілетін Лилиан Смит сыйлығына ие болды, бұл сыйлықты Джорджия университетінің кітапханалары мен Оңтүстік аймақтық кеңесі табыстады. Джон Синглтон режиссерлік еткен «Роузвуд» (1997) көркем фильмі осы тарихи оқиғаларға негізделген. Минни Ли Лэнгли декорациялар жасаушыларға көмектесті, ал Арнетт Доктор консультант ретінде тартылды. Роузвуд және Самнер қалаларының қайта жаңартылған үлгілері Леви округынан алыс, Флорида штатының орталық бөлігінде салынды. Сценарий авторы Грегори Пуариер жазған фильмде Манн есімді кейіпкер пайда болады, ол Роузвудқа батыстық стильдегі кейіпкер ретінде кіреді. Тарихи тұлғалардың жиынтық бейнелері кейіпкерлер ретінде пайдаланылды, ал фильм оқиғаның жақсы аяқталуына мүмкіндік береді. The New York Times газетінде Э.Р. Шипп Синглтонның жастығы мен Калифорниядағы өскен ортасының Роузвуд тарихын қабылдауға оның дайындығына әсер еткенін айтады. Ол Синглтонның қара нәсілділерді құрбан ретінде көрсетуден бас тартқанын және «қара нәсілді отбасылардың тұтас, сүйіспеншілікке толы және өркендегенін, ал шынжырдан босаған қара нәсілді батырдың тарих бағытын өзгертетінін, қылмыскерлерге екі есе күшпен қарсы тұрып, көптеген әйелдер мен балаларды өлімнен құтқаратынын» бейнелегенін атап өтеді. Фильмге қатысты пікірлер әртүрлі болды. Шипп Синглтонның Роузвуд оқиғаларын фантастикалық түрде бейнелегеніне сын айтып, фильмнің «көп нәрсені болжап, одан да көп нәрсені қосымша ойлап тапқанын» айтты. Фильмдегі өлім саны куәгерлердің баяндаған ең жоғары көрсеткіштен асып түседі. Гари Мур Роузвуд тұрғындарын қарсылыққа шақыратын сыртқы кейіпкерді жасау – бұл осы оқиғадан аман қалғандарды кемсіту екенін айтады және фильмдегі өлім санының артық көрсетілгенін сынға алып, оны «алданудағы қызықты тәжірибе» деп атады. Ал 2001 жылы The New York Times газетінің Стенли Крауч Роузвудты Синглтонның ең жақсы туындысы деп сипаттап, «Америка кино тарихында Оңтүстіктің нәсілшілдік психозы осылай анық көрсетілген емес. Түс, әлеуметтік жағдай және жыныс Фолкнер бағалайтын деңгейде өріліп, біріккен» деп жазды.

The Rosewood massacre, the ensuing silence, and the compensation hearing were the subject of the 1996 book titled Like Judgment Day: The Ruin and Redemption of a Town Called Rosewood by Mike D'Orso. It was a New York Times bestseller and won the Lillian Smith Book Award, bestowed by the University of Georgia Libraries and the Southern Regional Council to authors who highlight racial and social inequality in their works. The dramatic feature film Rosewood (1997), directed by John Singleton, was based on these historic events. Minnie Lee Langley served as a source for the set designers, and Arnett Doctor was hired as a consultant. Recreated forms of the towns of Rosewood and Sumner were built in Central Florida, far away from Levy County. The film version, written by screenwriter Gregory Poirier, created a character named Mann, who enters Rosewood as a type of reluctant Western style hero. Composites of historic figures were used as characters, and the film offers the possibility of a happy ending. In The New York Times E. R. Shipp suggests that Singleton's youth and his background in California contributed to his willingness to take on the story of Rosewood. She notes Singleton's rejection of the image of black people as victims and the portrayal of "an idyllic past in which black families are intact, loving and prosperous, and a black superhero who changes the course of history when he escapes the noose, takes on the mob with double barreled ferocity and saves many women and children from death". Reception of the film was mixed. Shipp commented on Singleton's creating a fictional account of Rosewood events, saying that the film "assumes a lot and then makes up a lot more". The film version alludes to many more deaths than the highest counts by eyewitnesses. Gary Moore believes that creating an outside character who inspires the citizens of Rosewood to fight back condescends to survivors, and he criticized the inflated death toll specifically, saying the film was "an interesting experience in illusion". In contrast, in 2001 Stanley Crouch of The New York Times described Rosewood as Singleton's finest work, writing, "Never in the history of American film had Southern racist hysteria been shown so clearly. Color, class and sex were woven together on a level that Faulkner would have appreciated."

Мұра

Флорида штаты 2004 жылы Роузвудты Флориданың мұралық ескерткіші деп жариялады және кейіннен 24-ші мемлекеттік жолда құрбандардың есімдерін және қоғамдастықтың қирауына дейін болған оқиғаны сипаттайтын тарихи белгі орнатты. Қауымда шашыраңқы құрылыстар сақталған, олардың ішінде шіркеу, бизнес және бірнеше үйлер бар, оның ішінде Джон Райттың үйі ерекше аталады. Мэри Холл Дэниелс, қаза тапқан кезде Роузвудтан аман қалған соңғы куәгер, 2018 жылдың 2 мамырында Флорида штатының Джексонвилл қаласында 98 жасында дүние салды. Вера Гойнс Хамильтон, бұрын Роузвуд қазасынан аман қалған ретінде жарияланбаған, 2020 жылы Флорида штатының Лакучи қаласында 100 жасында қайтыс болды. Роузвуд ұрпақтары Флоридада және бүкіл әлемдегі адамдарды осы қырғын туралы хабардар ету мақсатында Роузвуд мұра қоры мен "Нағыз Роузвуд" қоры, Inc. құрды. Rosewood Heritage Foundation Роузвуд тарихы мен шабуылдар туралы мәлімет беру үшін халықаралық турларға шығатын жылжымалы көрме жасады; тұрақты экспонат Дейтона Бичтегі Бетюн Кукман университетінің кітапханасында орналасқан. Роузвуд мектебінің мұғалімінің немересі және "Нағыз Роузвуд" қорының атқарушы директоры Лиззи Дженкинс Роузвуд мұрасын жаңартуға деген ынтасын былай түсіндірді:

"Бұл оқиғаны жылдар бойы айту қиын болды, себебі көптеген адамдар мұндай тарихты естігісі келмейді. Адамдар оны өзіне жақын деп санамайды немесе жай ғана естігісі келмейді. Бірақ анам оны ұмытпауға буырды, сондықтан мен оны айта беремін. Бұл өте қайғылы оқиға, бірақ менің ойымша, оны әркім естіп білуі керек." Женкинс басшылығымен "Нағыз Роузвуд" қоры Джон Райттың үйін Флорида штатының Арчер қаласына көшіріп, оны мұражай ету үшін қаражат жинауда. 2020 жылы Флорида штаты Роузвуд отбасыларының тікелей ұрпақтары болып табылатын 50 студентке жылына 6,100 долларға дейін төлейтін Роузвуд отбасы стипендиялық бағдарламасын құрды.