Кіріспе

Ирландтық фолк-тобы The Dubliners – 1962 жылы Дублинде құрылған ирландтық фолк-тобы. Алғашқыда олар The Ronnie Drew Ballad Group деп аталды, бұл атау оның негізін қалаушы мүшесінің құрметіне берілді; кейіннен олар өздерін The Dubliners деп атады. 50 жылдық мансабында топ құрамында көптеген өзгерістер болды, бірақ топтың сәттілігі бас әншілер Люк Келли мен Ронни Дрюға байланысты болды. Топ өзінің көтеріңкі ирландтық халық әндерімен, дәстүрлі көше балладаларымен және аспаптық шығармаларымен халықаралық деңгейде танымал болды. 1960-шы жылдардың басында Дублин мен Лондонның фольклорлық айналымдарында жиі ойнап тұрды және 1965 жылы Доминик Беханның қолдауымен Major Minor лейблімен келісімшарт жасады. Major Minor Беханды Дублиндіктермен жұмыс істеуге және оларды үлкен концерт залдарына сай келетін жақсырақ топқа айналдыруға жұмсады. The Dubliners 1965 және 1966 жылдар аралығында Беханмен үнемі жұмыс істеді; Бехан осы топ үшін көптеген әндер жазды, соның ішінде Ронни Дрюдің дауысын көрсете түсу үшін арнайы жазылған McAlpine's Fusiliers әні де бар. Олар Major Minor компаниясының директоры Фил Соломонның үлесіне тиесілі Radio Caroline радиосында жиі ойнатылды және 1967 жылы Top of the Pops-те "Seven Drunken Nights" (Ұлыбританияда 250 000-нан астам дана сатылған) және "The Black Velvet Band" хиттерімен пайда болды. Сол кездегі әлеуметтік мәселелерді қоздыратын саяси әндерді орындағандары үшін кейбір фольклорлық сарапшылардың сынына ұшырады, ал Ирландияның ұлттық телеарнасы RTÉ 1967 жылдан 1971 жылға дейін олардың музыкасына ресми емес тыйым салды. Осы кезеңде топтың танымалдығы Еуропаға тарала бастады және олар АҚШ-тағы Эд Салливан шоуында өнер көрсетті. Топтың сәттілігі 1970-жылдар бойына сақталды, ал 1987 жылы The Pogues тобымен бірлескен жұмыстары оларды тағы екі рет Ұлыбританияның синглдар тізіміне енгізді. The Dubliners ирландтық фолк музыкасын Еуропаға танымал етуде маңызды рөл атқарды, бірақ АҚШ-та The Clancy Brothers және Tommy Makem сияқты танымал болмады. Олар көптеген ирландтық топтарға үлгі болды және олардың мұрасы бүгінгі күнге дейін The Pogues, Dropkick Murphys және Flogging Molly сияқты әртістердің музыкасында естіледі. Туған елінде зор құрметке ие болғандықтан, Ронни Дрю мен Люк Келлинің ирланд балладаларының каверлері түпкілікті нұсқалар деп есептеледі. 20 ғасырдың ең ықпалды ирландтық топтарының бірі саналатын The Dubliners 2012 жылы құрылғанына 50 жыл толуын атап өтті, бұл оларды Ирландияның ең ұзақ өмір сүрген музыкалық тобы етті. 2012 жылы BBC Radio 2 Folk Awards оларға өмір бойына жеткен жетістіктері үшін сыйлық берді. The Dubliners 50 жылдық сахналық өмірінен кейін, 2012 жылдың күзінде топтың соңғы тірі мүшесі Барни МакКенна қайтыс болғаннан кейін зейнеткерлікке шықты. Алайда, топтың бірнеше мүшесі "The Dublin Legends" деген атпен гастрольдік сапарларын жалғастырды және 2024 жылдың қазіргі кезенінде Шон Кэннон – бұл топтағы Дублиндіктердің жалғыз қалған мүшесі, өйткені 2014 жылы Патси Уотчорн зейнеткерлікке шықты және 2017 жылы Эмонн Кэмпбелл қайтыс болды.

Шығу тегі

Бастапқыда "Ронни Дрю Баллад Групп" деп аталған "Дублиндер" тобы 1962 жылы құрылды және Дублиндегі О'Донахью пабында үнемі ойнап, танымал болды. Атаудың өзгеруіне Ронни Дрюдің бұрынғы атауға наразылығы және Люк Келлидің сол кезде Джеймс Джойстың "Дублиндер" кітабын оқып жүргені себеп болды. Топтың негізгі мүшелері Дрю, Келли, Сиаран Бурк және Барни МакКенна еді. Дрю, МакКенна және Томас Уилан бастапқыда қайырымдылық концерті үшін бірігіп, кейін Дублиндегі Гайти театрында ирланд комедияшысы Джон Моллоймен бірге ревюде жұмыс істеді. Олар әртістердің өнернамалары арасында ән шырқады. "Дублиндер" тобына толыққанды қосылғанға дейін Келли ағылшын халық клубтарында, мысалы, Бирмингемдегі Ян Кэмпбелл басқаратын "Jug o'Punch" клубында өнер көрсеткен. Топ 1963 жылы Эдинбург фестивалінде өнер танытып, осы арқылы BBC-нің "Hootenanny" бағдарламасына шақырылды. Бұл оларға "Transatlantic Records" компаниясымен келісімшарт жасауға көмектесті, олармен бірге алғашқы альбомын, қарапайым "The Dubliners" деген атпен жазды. Сонымен қатар, олар "Rocky Road to Dublin" және "The Wild Rover" әндерін қамтитын алғашқы синглын жазды.

Топ мүшелері

Дрю жас кезінде Испанияда біраз уақыт өткізді, онда ол фламенко гитарада ойнауды үйренді және әндерін испан гитарасымен сүйемелдеді. 1995 жылы Дрюдің орнын Пэдди Райли басты. Дрюдің топқа қосқан ең маңызды үлестері – «Seven Drunken Nights» хит-синглы, «Finnegan's Wake» және «McAlpine's Fusiliers» әндерін орындауы. Люк Келли Дрюге қарағанда көбінесе баллада орындады, ол бес ішекті банжода аккордтар тартты. Келли «The Black Velvet Band», «Whiskey in the Jar», «Home Boys Home» сияқты дәстүрлі әндердің көптеген нұсқаларын орындады; сондай-ақ Фил Колтердің «The Town I Loved So Well», Эван Макколлдың «Dirty Old Town», «The Wild Rover» және әйгілі ирланд ақыны Патрик Каванаг жазған «Raglan Road» әндерін орындады. 1980 жылы Люк Келлиде ми ісігі анықталды. Кейде Келли ән айтуға тым нашар болып, бірақ кейде ол бірнеше ән үшін топқа қосыла алатын. Германияда гастрольде жүргенде ол сахнада құлап түсті. Келли ойнауға тым нашар болғанда, оның орнына Сеан Кэннон келді. Ол өлімінен екі ай бұрын топпен гастрольдік сапарларда болды. Келли 1984 жылдың 30 қаңтарында қайтыс болды. Ол қатысқан соңғы концерттердің бірі жазылып, шығарылды: «Live in Carré», Амстердамда жазылған, 1983 жылы жарық көрді. 2004 жылдың қараша айында Дублин қалалық кеңесі бірауыздан Люк Келлидің қола мүсінін орнату туралы шешім қабылдады. Келли Дублиндегі Гласневин зиратында жерленген. Сиаран Бурке әнші болған, сонымен қатар гитара мен сыбызғыда ойнаған. Ол көптеген әндерді ирланд тілінде («Peggy Lettermore», «Preab san Ól») орындады. 1974 жылы миына қан құйылудан кейін ол сахнада құлап түсті. Екінші қан құйылу оның сол жақ жағын сал қылды. Бурке 1988 жылы қайтыс болды. Топ оның өліміне дейін оны ресми түрде алмастырмады. Джон Шехан мен Бобби Линч 1964 жылы топқа қосылды. 1964 жылы Люк Келли Англияға көшкенде Линч оның уақытша орнын басты. Келли 1965 жылы оралғанда Линч топтан кетіп, Шехан қалды. Шеханның айтуынша, оны ешқашан (әлі де) топқа қосылуға ресми түрде шақырған жоқ. Шехан – музыкалық білім алған жалғыз мүше. Линч 1982 жылы Дублинде өз-өзіне қол жұмсады.

Кейінгі өзгерістер мен турлар

1996 жылы Ронни Дрю топтан кетіп, оның орнына Пэдди Райли келді. Райли, топтың көп жылдық досы, бұрын бірнеше рет олармен гастрольдік сапарларда болған; ол Ирландияда «The Fields of Athenry» және «The Town I Loved So Well» хиттерін жазып, табысты жеке орындаушы болды. 2005 жылы Пэдди Райли Америка Құрама Штаттарына көшіп кетті, ал Патси Уотчорн топқа қосылды. Уотчорн «The Dublin City Ramblers» тобымен танымал болды; Келли сияқты, ол да әндерін бес тартылған банджомен сүйемелдейді. Топ әр жылдары Еуропа бойынша гастрольдік сапарлар жасады. 2012 жылдың 5 сәуірінде МакКеннаның қайтысынан кейін екі апта өткен соң Данияға жоспарланған тур өз жоспары бойынша өтті. 18 сәуірде Копенгагендегі алғашқы концерттен бастап, оның орнына ирланд банджошысы Джерри О'Коннор келді. 2012 жылдың күзінде топ 50 жылдық мерейтойдан кейін зейнетке шығатынын жариялады. «The Dubliners» тобы 28, 29, 30 желтоқсанда Дублиндегі Викар-стритте соңғы концерттерін өткізді және 31 желтоқсанда Ұлыбританияда соңғы теледидарлық эфирінде пайда болды. Олардың «The Dubliners» тобы ретіндегі соңғы қоғамдық көрінісі 27 қаңтарда 2013 жылы Барни МакКеннаны еске алуға арналды.

25 жылдығы

1987 жылы «The Dubliners» тобының құрылғанына 25 жыл толып, олар ұзақ жылдар бойы дос және қонақ музыкант болған Эмонн Кэмпбелл продюсерлік еткен екі дискілік альбом жазды. Ол оларды «The Pogues» тобымен таныстырды, олардың бірлескен жұмысы «The Irish Rover» хитіне әкелді. Бұл ән Ұлыбританиядағы синглдер тізімінде 8-орынға, ал Ирландияда 1-орынға көтерілді. 1990 жылы олардың соңғы хит-синглі «Jack's Heroes/Whiskey in the Jar» болды, ол да «The Pogues» тобымен бірлесіп жасалған, Ұлыбританияда 63-орынға, ал Ирландияда 4-орынға жетті. Кэмпбелл, сахнада гитарада ойнайтын музыкант, содан бері топпен бірге гастрольдік сапарларда болып келеді. Кристи Мур, Пэдди Райли және Джим Макканн да осы альбомға қатысты; Мур Люк Келлиге арналған құрмет әнін орындады, ал Макканн Фил Колтер мен Ральф МакТелл жазған «I Loved the Ground She Walked Upon» әнін шырқады. Келесі жылы Дублиннің мыңжылдық тойына орай, Raidió Teilifís Éireann тобының және қаланың музыкаға тигізген әсері туралы бір сағаттық арнайы бағдарлама жасады, ол «The Dubliner's Dublin» деп аталды.

40 жылдығы

2003 жылы олар 40 жылдығына арналған гастрольдік тур үшін Ронни Дрю мен Джим Макканнмен уақытша қайта бірікті. Олар осы кезеңде ирландиялық телеарналарда бірнеше рет пайда болды, соның ішінде RTÉ 1 арнасында Фил Колтер мен Джордж Мерфимен бірге есте қаларлық сұхбат берді. Турден кейін Джим Макканнға жұтқыншақ рагы диагнозы қойылды және ол толыққандай жазылғанмен, дауысы күрт зақымданып, аурудан кейін ән шырқау мүмкіндігінен айырылды. Бұл жағдайға қарамастан, ол фольклорлық кештерде, әсіресе The Dubliners тобының қайта қосылу концерттерінде және 2006 жылғы «Ирландиялық фольклордың көшбасшылары» шоуларында (онда ол финалда гитарада ойнады) әрдайым төрткөз ретінде жұмыс істеді.

50 жылдығы

2012 жылы топ 50 жылдығын бір жылға созылған кең ауқымды еуропалық турнемен және Дублиннің Викар-стритте тікелей эфирде жазылған концерттік DVD-нің шығарылуымен тойлады. Концертте "The Legend of Luke Kelly" тобының мүшесі Крис Каванаг арнайы қонақ ретінде қатысты. Тур, топтың соңғы негіздеуші мүшесі Барни МакКеннаның қайтысынан кейін де жалғасты, бірақ топ 28-30 желтоқсанда Викар-стритте өтетін турдың соңғы концерттері топтың соңғы концерттері болатынын хабарлады, осы концерттерде бұрынғы топ мүшесі Джим МакКан да ойнады.

Жетістік

Дублиндіктер Ирландияда ғана емес, сонымен қатар Еуропада ирландтық халық музыкасының алғашқы өкілдері ретінде және (сәл аз сәттілікпен) Америка Құрама Штаттарында да танымал болды. 1967 жылы олардың "Seven Drunken Nights" және "The Black Velvet Band" әндері жаңа ғана құрылған Major Minor лейблінде шықты және пираттық радиостанция Radio Caroline арқылы кеңінен насихатталды. Нәтижесінде екі ән де Ұлыбританияның синглдер тізімінде топ 20-ға енді. Үшінші сингл, "Maids When You're Young Never Wed an Old Man" 1967 жылдың желтоқсан айында 43-орынды иеленді. Бұл 1987 жылы The Pogues тобымен бірге жазғанға дейін олардың Ұлыбританиядағы соңғы хиті болды. 1974 жылы Ронни Дрю отбасымен көбірек уақыт өткізу үшін топтан кетуге шешім қабылдады. Оның орнына Джим МакКэнн келді. Топқа қосылмас бұрын МакКэнн 1970-жылдардың басында "The McCann Man" атты телешоудың жүргізушісі болған. Ол "Carrickfergus", Макемнің "Four Green Fields" және "Lord of the Dance" әндерін орындауымен танымал. Ол 1979 жылға дейін топта болды, содан кейін жеке карьерасын бастады, ал Ронни Дрю қайтадан топқа қосылды. Алдымен Ронни норвегиялық Bergeners тобымен бірге екі әнді норвег тілінде жазу үшін Норвегияға барды. The Dubliners сондай-ақ Боб Дилан, Рой Орбисон, Джими Хендрикс және Pink Floyd тобының барабаншысы Ник Мейсон сияқты танымал музыканттардың ықыласына ие болды, олардың барлығы өздерін Дублин жанкүйерлері деп жариялады. 1960-жылдары The Dubliners "The Old Alarm Clock", "The Foggy Dew" және "Off to Dublin in the Green" сияқты көтеріліс әндерін орындады. Алайда, 1969 жылдан бастап Солтүстік Ирландиядағы қақтығыс оларды репертуарынан көптеген әндерді алып тастауға мәжбүр етті. Олар мансабының соңына қарай осындай әндерді кейде қайтадан орындады. Олар сонымен қатар ядролық қаруға қарсы сатирикалық наразылық әндерін, мысалы "The Button Pusher" және "Protect and Survive", феминистік әндерін, мысалы "Don't Get Married", және социалистік әндерін, мысалы "Joe Hill" жазды. 2012 жылдың 8 ақпанында The Dubliners 2012 жылғы BBC Radio 2 Folk Awards марапатында "Өмір бойы жеткен жетістіктері үшін" сыйлығын алды.