Барбара Джонс бастаған студенттік протест және «Дейвис» ісінің тарихы

Кіріспе

Дэвис округінің Принс Эдуард округілік мектеп кеңесіне қарсы іс (дело нөмірі: Civ. A. No. 1333; Сот шешімі: 103 F. Supp. 337 (1952)) – 1954 жылы АҚШ Жоғарғы Соты АҚШ мемлекеттік мектептеріндегі нәсілдік сегрегацияны ресми түрде жойған танымал «Браун білім беру кеңесіне қарсы» ісіне біріктірілген бес істің бірі болды. «Дэвис» ісі студенттер наразылығы арқылы бастау алған жалғыз іс еді. Бұл іс Вирджиния штатының Принс Эдуард округіндегі сегрегацияға қарсы бағытталған.

Өмірбаян

Р. Р. Мотон орта мектебі, Вирджиния штатының Фермвилл қаласындағы қара нәсілділерге арналған мектеп, 1923 жылы құрылған, қаржыландырудың жетіспеуінен қаулы жұмысты жағдайларға тап болды. Мектепте спорт залы, асхана және мұғалімдерге арналған дәретхана болмады. Мұғалімдер мен оқушылардың үстелдері мен тақталары болмады, ал сыныптардың көп болуына байланысты кейбір оқушылар негізгі мектеп ғимаратының сыртында тұрған, жөндеусіз, ескірген мектеп автобусында сабақ алуға мәжбүр болды. Мектептің қосымша қаржы сұранысын толыққанды ақ нәсілділерден тұратын мектеп кеңесі қабылдамады. Жауап ретінде 1951 жылдың 23 сәуірінде 16 жасар Барбара Роуз Джонс, Вернон Джонстың – белгілі қара нәсілді баптист пасторы және азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшісінің қызы, студенттердің жалпы ереуіл ұйымдастырды. Ол мұғалімдерге арнайы хабарламаны тыңдау үшін оқушыларын аудиторияға шақыруды тапсырып, жазбаларды жасады. Мектеп оқушылары келгенде Джонс сахнаға шығып, мектептің нашар жағдайына наразылық білдіру үшін ереуілге шығуға көндірді. 450-ден астам оқушы мектеп басшыларының үйлеріне шерумен барды, бірақ олар оларды қабылдамай, мектептен шығарып тастаумен қорқытты. Бұл екі апталық студенттік наразылыққа әкелді. Осы оқиға туралы толық ақпарат Тейлор Бранчтың "Parting The Waters, America In The King Years 1954–63" кітабында кездеседі, ол 1988 жылы Simon and Schuster баспасынан шыққан. Кітапта мектеп директорына телефон арқылы полицияның оның екі оқушысын автобус аялдамасында ұстамақшы екені хабарланғаны айтылады. Ол бұл қоңырауды алдау ретінде танымай, қалаға кетіп қалды. Кейін ғана сыныптарға арнайы жиынға шақыру қағаздары жеткізілді. Директор келген соң, оқушыларды ереуілден бас тартуға көндіруге тырысты, бірақ олар бас тартты. Кітапта оқыту жағдайы туралы да басқаша мәлімет берілген. Онда кейбір сабақтар мектепке келген оқушылардың көптігіне байланысты салынған "үш уақытша шатырлы үйлерде" өткізілгені айтылады. Қыс айларында суық көп болғандықтан, мұғалімдер мен оқушылар пальтоларын киіп жүрді. Мектеп автобусында сабақтар өткізілмегені айтылса да, мектеп автобусы ақ нәсілділер мектебінен берілген және оны тарих пәнінің мұғалімі жүргізген. Ауданды Т. Джастин Мур, Арчибальд Г. ("Арчи") Робертсон және Джон У. Райли – Hunton, Williams, Gay, Powell & Gibson (қазір Hunton Andrews Kurth деп аталады) заң фирмасының өкілдері қорғады. Вирджиния штатының Бас прокуроры Дж. Линдсей Алмонд болды. Алғашқы талапкер 14 жасар Дороти Э. Дэвис, тоғызыншы сынып оқушысы еді. Сот ісі "Дороти Э. Дэвис және басқалар против Принс Эдвард округінің мектеп кеңесі, Вирджиния" деп аталды. Студенттердің талабы АҚШ округтік сотының үш судьядан тұратын алқасымен бірауыздан қабылданбады. "Біз ешқандай нәсілдің зардап шеккенін көрмедік", - деп шешті сот.

R. R. Moton High School, an all black high school in Farmville, Virginia, founded in 1923, suffered from terrible conditions due to underfunding. The school did not have a gymnasium, cafeteria or teachers' restrooms. Teachers and students did not have desks or blackboards, and due to overcrowding, some students had to take classes in an immobilized, decrepit school bus parked outside the main school building. The school's requests for additional funds were denied by the all white school board. In response, on April 23, 1951, a 16 year old student named Barbara Rose Johns, who was the niece of Vernon Johns, the famous black Baptist preacher and civil rights leader, covertly organized a student general strike. She forged notes to teachers telling them to bring their students to the auditorium for a special announcement. When the school's students showed up, Johns took the stage and persuaded the school to strike to protest poor school conditions. Over 450 walked out and marched to the homes of members of the school board, who refused to see them and instead threatened them with expulsions. This led to a two week protest from students. Further details about this story can be found in Taylor Branch's Parting The Waters, America In The King Years 1954 63, published by Simon and Schuster in 1988. This book mentions that the headmaster was told over the phone that the police were about to arrest two of his students at the bus station. He failed to recognize this call as a ruse, so he went to town. Only thereafter were notes calling to a special assembly delivered to the classroom. When the headmaster returned, he tried to talk the students out of striking, but they refused. This book also gives a different account of the teaching conditions. It states that some classes were held in "three temporary tar paper shacks" built to house the overflow at the school. It was so cold during the winter that teachers and students had to keep their coats on. No classes held in a school bus are mentioned, although the school's bus is said to be hand me down from the white school, and was driven by the history teacher. The district was represented by T. Justin Moore, Archibald G. ("Archie") Robertson and John W. Riely of Hunton, Williams, Gay, Powell & Gibson (now known as Hunton Andrews Kurth), a large Richmond law firm. J. Lindsay Almond, as Attorney General, represented the Commonwealth of Virginia. The first plaintiff listed was Dorothy E. Davis, a 14 year old ninth grader. The case was titled Dorothy E. Davis, et al. versus County School Board of Prince Edward County, Virginia. The students' request was unanimously rejected by a three judge panel of the U. S. District Court. "We have found no hurt or harm to either race," the court ruled.

Соңы

Бұл шешім ақ Вирджиния тұрғындары арасында өте жағымсыз болды және олардың көптегені Массивті қарсылық деп белгіленген кезеңде барлық мүмкін жолдармен интеграцияға қарсы тұруға тырысты. Мектептер бірнеше жыл бойы бөлініп сақталды. 1959 жылы Дж. Линдсей Алмонд Вирджинияның губернаторы болды және соттағы үнемі жеңілістерге тап болғандықтан, ол сол штаттың бөлінген мектептер жүйесін таратып жіберді. Бірақ Принс-Эдвард округінің қадағалау кеңесі округтік мектеп кеңесіне ешқандай қаржы бөлмеді, нәтижесінде мектептерді біріктірудің орнына барлық мемлекеттік мектептер жабылды. Ақ студенттер көбінесе құрылған толықтай ақ жекеменшік мектептер болған "сегрегация академияларына" қатысты. Қара студенттер басқа жерде оқуға немесе білім алудан толығымен бас тартуға мәжбүр болды. Принс-Эдвард округінің мектептері 1959 жылдан 1964 жылға дейін бес жыл бойы жабық болды. 2008 жылы осы іс және оған себеп болған наразылық Вирджиния штатының Капитолийі аумағындағы Вирджиния азаматтық құқықтар ескерткішінде мәңгі есте қалды.