Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
XVI-XVII ғасырдағы итальяндық тарихшы және дипломат Энрико Катерино Давила (30 қазан 1576 – 26 мамыр 1631) – итальяндық тарихшы және дипломат.
16th/17th century Italian historian and diplomat
Enrico Caterino Davila (30 October 157626 May 1631) was an Italian historian and diplomat.
Өмір
Падуаға жақын орналасқан Пиове ди Сакко қаласында дүниеге келген ол, испандық ақсүйектер әулетінің ұрпағы және Кипрдің бас констеблі Антонио Давиланың кіші ұлы болды. Оның есімі Франция королі Генрих III және Екатерина Медичинің құрметіне қойылған. Оның тікелей ата-аналары 1464 жылдан бері Венеция республикасы үшін Кипр Корольдігінің констебльдері қызметін атқарған. 1570 жылы арал түріктер басып алды; ал тарихшының әкесі Антонио Давила бар мүлкін жоғалтып, Падуаға көшуге мәжбүр болды. 1583 жылы Антонио осы ұлын Францияға алып кетеді, онда ол король Генрих II-нің әйелі Екатерина Медичидің қызметінде жеке күзетші болады. Біраз уақыт өткен соң ол әскери қызметке қабылданып, 1598 жылғы бейбітшілікке дейін француз азамат соғыстарында күресті. 1599 жылы Падуаға оралып, 1606 жылға дейін онда тұрды. Соңынан Парма, Рим және Ровиго қалаларына сапар шегіп, ақырында Тиносқа (1609–1615) қоныстанды, онда губернатор лауазымын иеленді. Тинос қаласында ол әйелі Урсула делли Аскуффимен танысып, үйленді. Кейіннен Энрико Венецияның Каттаро (1618–1621) және Зара (1623–1628) иеліктерінің губернаторы болып тағайындалды. Сонымен қатар, 1621 жылы Альвизе Валарессо басшылығымен Флоренцияға жасалған Венеция дипломатиялық миссиясына қатысты. Енрико Давила 1631 жылдың мамыр айында Венеция үшін Кремона билігін қабылдауға бағытталған жолда қарақшының қолынан қаза тапты, себебі Венеция үкіметі тапсырыс берген жылқылар туралы дау туындаған еді. Сэмюэл Пеппс оның еңбегін жоғары бағалады. Лорд Болингброк «Тарихты зерттеу туралы» V хатында оны Ливийге тең жазушы ретінде қатты ұсынады. Америкалық мемлекет қайраткері және саяси ойшыл Джон Адамс өзінің соңғы саяси теориялық еңбегін – «Давила туралы әңгімелерді» Макиавеллидің Ливийдің Рим тарихына арналған «Дискорси» еңбегінің үлгісімен, француз азамат соғыстарының Давила тарихына кеңейтілген түсіндірме ретінде жазды. Оның есімі көбінесе Генри Кэтрин Давилла деп ағылшын тілінде айтылады.
Born in Piove di Sacco, near Padua, he was descended from a Spanish noble family and was the youngest son of Antonio Davila, Grand Constable of Cyprus. His name was given in honour of Henry III of France and Catherine de' Medici. His immediate ancestors had been constables of the Kingdom of Cyprus for the Venetian republic since 1464. In 1570 the island was taken by the Turks; and Antonio Davila, the father of the historian, had to leave for Padua, despoiled of all his possessions. In 1583 Antonio took this son to France, where he became a page in the service of Catherine de' Medici, wife of King Henry II. In due time he entered the military service and fought through the French civil wars until the peace in 1598. In 1599, he returned to Padua where he stayed until 1606. Subsequently, he travelled to Parma, Rome and Rovigo and finally settled to Tinos (1609–1615) where he held the post of governor. At Tinos he met and married his wife Ursula delli Ascuffi. Later in his life Enrico was assigned as a governor of the Venetian possessions of Cattaro (1618–1621) and Zara (1623–1628). Also in 1621, he participated in a Venetian diplomatic mission to Florence, under the leadership of Alvise Valaresso. Enrico Davila was murdered, while on his way to take possession of the government of Cremona for Venice in May 1631, by a ruffian, with whom a dispute arose about relays of horses ordered for his use by the Venetian government. Samuel Pepys was appreciative. Lord Bolingbroke, in his fifth letter on the Study of History, recommends him very strongly as a writer equal in many respects to Livy. The American statesman and political thinker John Adams wrote his last work of political theory, the Discourses on Davila, as an extended commentary on Davila's history of the French civil wars, following the example of Machiavelli's Discorsi on Livy's history of Rome. His name is often anglicised as Henry Catherine Davilla.