Кіріспе
Нью-Йорк штатының Бронкс ауданындағы үлкен қоғамдық саябақ.
17 және 18 ғасырлар
Голландияның Батыс Үндістан компаниясы 1639 жылы жерді сатып алды, сондай-ақ бұл жерге «шығыс ауылы» деген мағына беретін Oostdorp деген ат та берілді. 1642 жылы Энн Хатчинсон және оның отбасы Род-Айлендтен қазіргі Пелхам-Бэй-парк аумағындағы Хатчинсон өзенінің жанындағы Сплит-Рокқа көшіп келді. Отбасы ағылшын болғанымен, бұл жер Голландия билігіндегі Жаңа Нидерландтың бір бөлігі болды. Хатчинсон үйінің нақты орналасқан жері белгісіз, бір ғалым үйдің қазіргі Хатчинсон өзенінің шығыс жағындағы саябақта орналасқанын айтады. Бұл Голландияның Батыс Үндістан компаниясының Нью-Амстердам колониясында Виллем Кифт басшылығымен жасалған қатыгез қырғындарға жауап ретінде жасалды. Британдық әскерлері Манхэттен аралында Континенттік армияның негізгі күштерін тұтқындауға сәтсіз тырысқаннан кейін, британдық армияның бас қолбасшысы генерал сэр Уильям Хоу Лонг-Айленд шығанағы бойында әскерін түсіруге жарамды басқа орын іздеді. Бірнеше шабуылдан кейін британдықтар шегініп, американдықтар кері соқты. 1836 жылы Томас Пеллдің ұрпағы Роберт Барто 1868 жылы қайтыс болды, ал оның отбасы 1880 жылдары осы үйді қалаға сатты.
1870 және 1880 жылдар: Жаратылыс
1870 жылдары ландшафт сәулетшісі Фредерик Лоу Олмстед Бронкста парктер мен саябақтардан тұратын жасыл белдеуді жоспарлады, ол Манхэттендегі 1811 жылғы Комиссарлар жоспарына ұқсас тор жүйесіне қарағанда, жердің географиялық ерекшеліктеріне сәйкес келер еді. Сол тор жүйесінің нәтижесінде пайда болған Централь парк, көбінесе жасанды элементтерден тұратын парк болатын. Бірақ 1877 жылы қала оның жоспарын қабылдаудан бас тартты. Осыған шамасында «Нью-Йорк Геральд» газетінің редакторы Джон Муллали Нью-Йорк қаласында парктер құруды қолға алды, әсіресе Ван Кортландт және Пелл отбасыларының батыс және шығыс Бронкстағы жерлерін жоғары бағалады. 1881 жылдың қараша айында ол «Нью-Йорк парктер қауымдастығын» құрды. Жүйеге қарсылықтар болды, олардың пікірінше, ол Манхэттеннен тым алыс орналасқан, сонымен қатар жерді дамытуға мүмкіндік бермейді. Алайда, газеттер мен ықпалды лоббистер, мұндай парк жүйесін қолдап, оны Нью-Йорк штатының Сенатына, кейіннен Нью-Йорк штатының Ассамблеясына (заң шығарушы органның төменгі палатасы) енгізуге ұсыныс жасады. 1884 жылдың маусым айында губернатор Гровер Кливленд «Жаңа парктер заңына» қол қойды, ол парк жүйесін құруға рұқсат берді. Заңдық даулар жылдар бойы созылды. Оппозиция өкілдері парк жүйесін салу үшін маңызды инфрақұрылымға қаражат жұмсалатынын, ал қала тұрғындарының барлығы парктің құрылысы үшін салық төлеуге міндетті болатынын, тіпті олар парктің жанында тұрмаса да, айтты. Әсіресе, Пелхам шығанағы паркі сол кезде Вестчестер округінде, қала шегінен тыс жерде орналасқан еді. Қалалық билік паркті сатып алуға ақша жұмсағысы келмеді, себебі ол өте қымбатқа түсетін және орналасқан жері де ыңғайсыз еді. Паркті қолдаушылар бұл парктердің барлық қала тұрғындарының мүддесіне қызмет ететінін, парктің жанындағы жылжымайтын мүліктің құны уақыт өте келе артатынын, Пелхам шығанағы паркінің жерін оңай паркке айналдыруға болатынын және Пелхам шығанағы паркі жақын арада қала құрамына қосылатынын мәлімдеді. Нәтижесінде, парктер құрылды, бұл қолдаушылардың күш-жігерінің арқасында мүмкін болды. Көптеген сот процестерінен кейін қала парктің жерін сатып алды. Пелхам тұрғындары бастапқыда парктің құрылысын қолдағанмен, ол қаланың салықтық кірісін азайтатынын білгеннен кейін оған қарсы шықты. Бір айдан кейін Пелхам тұрғындарының тобы Хьюитке парктің жоспарына қарсылық білдіру туралы өтініш жасады. Нью-Йорк қаласының үкіметі де парктің жерін сатып алған жағдайда Пелхам қаласына салық төлегісі келмеді, бұл бастапқы қарсылықтың бір себебі болды. Егер қала жерді сатып алса, Нью-Йорк қаласы Пелхамға салық төлеуі мүмкін болды, бірақ қаланың Салық департаменті мұны «толыққанды жаңа және, әрине, дұрыс емес» деп атады. Пелхам тұрғындарының парктің құрылысына қарсылығына қарамастан, қала 1887 жылы Пелхам шығанағы паркі үшін жерді сатып алды және ол 1888 жылы ресми түрде парк мәртебесін алды. Пелхам шығанағы паркі Бронкс парктер департаментінің басшылығымен демалыс орнына айналды, ол жерді 2 746 688 долларға сатып алды. Паркке бірнеше иеліктердің жерлері кірді.
1890-1920 жылдар: Алғашқы жылдары
1890 жылы Муллали 1893 жылғы Дүниежүзілік көрмеге арналған орынды пайдалануды ұсынды, бірақ көрме ақырында Чикаго қаласына берілді. Сол жылы Пелл отбасының жерлеу мазары да сақтау үшін белгіленді, ал 1891 жылдың шілдесінде Пелл отбасының ұрпақтарына учаскені күтіп ұстауға және қалпына келтіруге рұқсат берілді. Парк ашылғаннан кейін бірнеше адамға парктегі үйлерде тұруға рұқсат берілді. 1892 жылы Нью-Йорк қаласының қоғамдық саябақтар департаменті Хантер, Хойт және Твин-Айленд үйлерін жеке пайдалануға рұқсат берді. Келесі жылы Пелхэм көпіріне жақын екі ғимарат аукционға қойылды. Пелхэм шығанағы саябағының меншігі 1895 жылы Бронкс өзенінің шығысындағы Бронкстың бөлігі қалаға қосылғанда Нью-Йорк қаласына өтті. Келесі жылы бұл көрсеткіш отыз үшке дейін төмендеді. Сол кезде Родман мойнының солтүстік-шығыс ұшындағы шағын демалыс орны болған Орчард-Бич сол жылы кеңейтілді. 1917 жылы Хантер аралына жарты миллион маусымдық келуші келді. 1934 жылы Мұса лауазымға келгеннен кейін инженерлерге қаладағы барлық саябақты тізімдеп, қандай жөндеу жұмыстары қажет екенін анықтауды бұйырды. Ол Хантер аралындағы кемпингтің танымал екенін көргеннен кейін жаңа Орчард-Бич демалыс аймағын құру жоспарларын жасады. Жағажай мен қолданыстағы гольф алаңы 1930 жылдардағы «Жаңа мәміле» бағдарламасы аясында Жұмыс прогресі әкімшілігі (WPA) арқылы қайта жаңартылатын болды. Мұса жобаға байланысты 625 жалдау шартын тоқтатты, ал кемпингтіктер қалаға қарсы сотқа шағымданғаннан кейін маусым айында кемпингтерден босатылды. Мұса Хантер аралы мен Твин-Аралдарды Родман мойнымен байланыстыруды шешті, көбінесе Лерой шығанағын толтыру арқылы. Жағажай құрылысы кезінде нашарлаған Хантер үйі бұзылды. Гольф алаңдары 1935 жылдың маусымында, құрылыс басталғаннан кейін он алты ай өткен соң қайта ашылды. Джон ван Клиек қала бойынша он гольф алаңын жаңарту немесе салу бағдарламасының бөлігі ретінде жаңа Сплит-Рок гольф алаңын жобалады. Жағажайдың соңғы жобасы 1935 жылдың шілдесінде таныстырылды. Жағажай жобасы Лерой және Пелхэм шығанақтарының бөліктерін толтыруды қамтыды. Мозес Нью-Йорк қаласының санитария департаментінен шығарылатын қоқыс құмнан арзан болады деп ойлады. 1935 жылдың басында жұмысшылар Родман мойны, Твин-Арал және Хантер аралының айналасына қоқыс төгуді бастады. Қоқыс жағаға ағып келе бастағаннан кейін, 1936 жылдан бастап қалған жерлер құммен толтырылды. Гилмор Дэвид Кларк пен Аймар Эмбери II жобалаған жағажай 1936 жылдың шілдесінде ашылды. Жағажай ресми түрде 1937 жылдың 25 маусымында ашылды. Орчард-Бич ашылғаннан кейін көп ұзамай кеңейтілді, 1939 жылы оңтүстік киім ауыстыратын бөлмеден бастап. Хантер мен Твин-Аралдар арасындағы су 1946 және 1947 жылдары толтырылды, жағажайдың екі шетінде жаңа жағалаулар орнатылды. 1947 жылы жағалау кеңейтіліп, ашылды. 1952 жылы монша павильонына және 1955 жылы солтүстік жағалауға қосымша жақсартулар енгізілді. 1962 жылы павильонның солтүстігіне жаңа сату орын қосылды, сондай-ақ жеке қаржыландырылған гольф алаңы да сол жылы салынды. Жағажай 1964 жылдан бастап қайта жаңартылды. 1959 жылы парктің Родман мойны бөлігі әртүрлі мақсаттарда пайдаланылғаннан кейін, Нью-Йорк қаласының полиция департаменті парк жерін жарты аралдың оңтүстік шетінде Родман мойны атыс полигонын құру үшін пайдаланды. Бұрын Родман мойнындағы саябақ жері аз пайдаланылған, оны Нью-Йорк полициясы мен АҚШ армиясы әр түрлі уақытта пайдаланған.
1960 жылдардан қазіргі уақытқа дейін: тазалау және қалпына келтіру
Қала 1963 жылы Пелхам шығанағындағы паркте орналасқан Талапуса нүктесінде қоқыс салу жұмыстарын бастады. Алайда, штат және федералды үкіметтер Талапусада қоқыс салу орнының орналасқан жерін жақтырмады. Қазан айында қала әкімі Джон Линдсей қоқыс салу орнын кеңейту жоспарланған жерде екі жабайы табиғат резерваты – Томас Пелл жабайы табиғат резерваты және Хантер аралы теңіз зоологиясы мен геологиясы резерваты құруға рұқсат беретін заңға қол қойды. Таллапуса-Уэст 1968 жылдың мамырына дейін қоқыс салу орны ретінде пайдаланыла берді, содан кейін қоқыс салуға рұқсат алынып тасталды. Сол жылдың қараша айында Таллапуса-Уэст Пелл резерватының бір бөлігіне айналды. 1975 жылы қоқыс салу орны әлі де жұмыс істеп тұрды, онда он қабатқа дейін қоқыс жиналған. 1978 жылы қоқыс салу орны жабылды. Полигоннан шығатын қалдықтар жақын жердегі елді мекендердің тұрғындарының денсаулығына зиян келтірді. 1988 жылы Пелхам Бей паркіндегі Талапуса полигоны қауіпті қалдықтар орны деп жарияланды, ал тазалау жұмыстары 1989 жылы басталды. 1983 жылы паркте Теодор Казимиров атындағы экологиялық орталық салу ұсынылды, сонымен қатар парктің жерімен өтетін табиғат жолы да ұсынылды. Ол марқұм тарихшының құрметіне аталды. Орчард Бич павильондарының 1 миллион долларлық жөндеу жұмысы 1986 жылы аяқталды. Онжылдықтың соңында Пелхам шығанағы паркіне көптеген адам және жануарлардың қалдықтары тасталды, оның ішінде 1986 жылдан 1995 жылға дейін паркте тасталған 65 адамның денесі болды. Пелхам шығанағы паркі де өте лас болды, ал бірнеше онжылдықтар бұрын тасталған қоқыстар әлі де көрінеді. Бұл оқиғалар бойынша NYPD қызметкерлері денелерді тастау жиілігі екі нәрсеге байланысты болуы мүмкін деп болжады: парктің тас жолдарға жақын орналасқан қашықтығы, сондай-ақ парк жерінде Сиванои тайпасының қалдықтары жерленген деген сенім. 1990 жылы Нью-Йорк парктері Пелхам Бей паркі және қаладағы тағы жиырма парктерді жақсарту үшін 6,3 миллион доллар көмек алды. Нью-Йорк парктері бұл ақшаны жолдарды жаңартуға және арамшөптерді тазалауға жұмсады. 1995 жылы Орчард жағажайын жаңарту жұмыстары басталды. Жағажайға су паркі салу ұсынылды, бірақ 1999 жылы бұл жоба тоқтатылды. Бірнеше жылдан кейін, 2012 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын өткізуге қаланың жасаған сәтсіз әрекетінің аясында Пелхам Бей паркіндегі бірнеше нысандарды жаңарту ұсынылды. Жаңа нысандарға Родман мойнындағы атыс орталығы; атпен жүруге арналған жол; Орчард Бич павильонында қоршау, жүзу және су полосы үшін жабдықталған орын кіретін. Бірақ, соңында ұсыныс Лондонға берілді. 2010 жылы Орчард Бич жағажайындағы жартасты кеңейту жұмыстары 13 миллион долларға басталды. Көп ұзамай Пелхам Бей паркінің жағалауын қалпына келтіру үшін 2,9 миллион долларлық жоба басталды, ол теңіздік қабырғаны жаңартуды, иттерге арналған жүгіру жолын қосуды және жаңа жаяу жолды құруды қамтыды. 2012 жылы Талапуса нүктесінде ежелгі американдықтардың қабықтары табылды, бұл археологиялық зерттеуге себеп болды. Бұл жердегі қазба жұмыстары жүзден астам артефактілерді анықтады, олардың кейбіреулері біздің заманымыздың үшінші ғасырына жатады. Табылған заттардың нәтижесінде 2015 жылдың маусым айында қалпына келтіру жұмыстары тоқтатылды. 2015 жылдың қыркүйегінде қалпына келтіру жұмыстары қайта басталды.
География
Пелхам Бэй паркі қаланың ең үлкен паркі болып табылады, Орталық парктен шамамен үш есе үлкен. Гуси аралы және Хатчинсон өзеніндегі Гуси аралы да Пелхам Бэй паркінің құрамына кіреді. Солтүстік-батыс бөлігі Лагуна арқылы шығыс бөлігінен бөлінген. Онда гольф алаңдары, сондай-ақ Томас Пелл қорығы, Бартоу Пелл ормандары, Гуз Крик батпағы және Сиваной, Бридл және Сплит Рок жолдары орналасқан. Парк арқылы Amtrak-тың Солтүстік-Шығыс дәлізінің темір жолы, Хатчинсон өзенінің жағалау жолы және Нью-Англия тас жолы өтеді. 20 ғасырдың екінші жартысында Пелхам Бэй паркінің биоәртүрлілігі төмендеді: осы кезеңде парк 569 түбіртек өсімдік түрлерінің 25%-ын және 321 түрлі емес өсімдік түрлерінің 12,5%-ын жоғалтты. Шығыс Твин аралы – шөгінді эрозиядан пайда болған "түсті жолақтармен" әшекейленген тас құрылым, ол көршілес Екі Ағаш аралымен жұқа лайлы құрлық көпірі арқылы байланысқан. Екі Ағаш аралының өзі Orchard Beach және экологиялық орталықты көруге болатын жартасты үстіртен тұрады. Батыс Твин аралы бұрын көршілес Хантер аралымен адам жасаған тас көпір арқылы қосылған, бірақ қазір ол қаланың соңғы тұзды батпақтарының бірінде қираған күйде жатыр. Қазіргі Твин аралы деп біріктірілген екі арал 1888 жылы Пелхам Бэй паркін сатып алған сәттен бастап Нью-Йорк парктеріне тиесілі. Твин аралы 1995 жылы 850 000 долларға бағаланған Твин аралдарының тұзды батпағын қалпына келтіру жобасы аясында жаңартылды. Таллапуса нүктесі 1963 жылдан 1968 жылға дейін қоқыс полигоны ретінде пайдаланылды, содан кейін полигондық жұмыстар тоқтатылды. Техникалық тұрғыдан алғанда, ол бұғаз болып табылады және солтүстік жағы Пелхам Бэйге тар канал арқылы қосылады. Хатчинсон өзені солтүстік жағында Истчестер бұғазына құяды. Бұғаздың төменгі бөлігі Ист-Ривер, Литтл-Нек-Бей және Лонг-Айленд бұғазына ашылады.
Лагуна
Парктегі лагуна бір кезде Пелхам шығанағының бөлігі болған, ол Хантер және Твин аралдарын құрлықтан бөліп, 20-шы ғасырдың ортасына дейін Лерой шығанағы деп аталды. Бұл лагуна ескекпен жарысуларға танымал болған, бірақ Хантер аралына соққан жол оны кесіп тастағандықтан, ресми ескек жарыстарына қолданылмаған. Нью-Йорк қаласының қоғамдық парктер департаменті «уақытша» ағаш көпір салуға және шығанақтың су ағынын еркін қамтамасыз ету үшін жолды алып тастауға шешім қабылдады. Лагунаның көп бөлігі 1930 жылдардың ортасында Орчард Бичті қайта құру кезінде толтырылды, содан кейін шығанақ «Орчард Бич лагунасы» немесе қысқаша Лагуна деп аталды. Лагуна 1964 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ескекпен жарысу сынақтарының өтетін орны ретінде таңдалды, сол кезде ол кеңейтіліп, төрт жолақты ескек трассасына айналды. 630 000 доллар тұратын трассаны қала және 1964 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінің ұйымдастырушылары бірлесіп ұйымдастырды. Нью-Йорк қаласы сол жылы әлемдік көрменің аясында Олимпиада ойындарының іріктеу кезеңдерінің бірнешеуін әртүрлі жерлерде өткізді. Кейіннен Нью-Йорк аймағындағы колледждер бұл лагунаны қайықпен жарысулар үшін пайдаланды, себебі ол АҚШ-тағы қайық жарыстары үшін ең қолайлы орындардың бірі деп танылды. Колумбия, Манхэттен, Сент-Джонс, Фордэм, Иона және Йель сияқты көптеген колледждер студенттік ескек жаттығулары үшін лагунадан пайдаланды. 2009 жылдың маусымынан бастап NYC Parks лагунаны қалпына келтіру жобасын бастады, ескі құбырды алып тастап, лагунаның солтүстік жағын тұзды сумен толтыру үшін канал қазыды. Содан кейін NYC Parks каналға жаяу көпір орнатты. Сонымен қатар, 10 000 ағаш отырғызылып, орманның бір бөлігі қалпына келтірілді. Лагунада соққы қақпасы және мини-гольф, PGA симуляторлары және шөп алаңдары бар гольф орталығы да бар.
Келісімдік дуа
Treaty Oak Пелл үйінің жанында орналасқан. 1654 жылы осы емен астында Сиваной басшысы Уэмпедж бен отарлаушы Томас Пелл арасында шарт жасалғаны хабарланды, онда Пелл Бронкс өзенінің шығысындағы, сол кездегі Вестчестер округі, Нью-Йорк штатындағы барлық жерді сатып алды. Революцияның қыздары қоғамы ағашқа қорғау үшін қоршау мен тақта орнатты, бірақ 1906 жылы найзағай шағып, 1909 жылғы наурыз айындағы дауылда құлап кетті. Ағаштың қалдықтары мұражайлар мен тарихи қоғамдарға сыйға берілді. 1915 жылы оның орнына жаңа ағаш отырғызылды, ал қазіргі орналасқан ағаш – қарағаш.
Жабайы табиғат қорықтары
Томас Пелл жабайы табиғат қорығы мен Хантер аралы теңіз зоологиясы және геологиясы қорығы Pelham Bay Park паркіндегі батпақтар мен ормандарды құрайды. Олар 1967 жылы қазіргі қорықтар орналасқан жерде жоспарланған қоқыс полигонына қарсылық көрсету нәтижесінде құрылды. Бұл қорықтардағы орманның көп бөлігі кем дегенде үш ғасырлық, отарлық дәуірге дейін сонатын деп есептеледі. Паркте Orchard Beach және парктің оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан екі табиғат орталығы да бар. Сонымен қатар, Хатчинсон өзеніне жапсарлас тұзды сулы батпақтар бар. Бұл аймақ қарасайындар, бақсылар, бүркіттер және қойоттар сияқты әртүрлі жануарларға мекен. Orchard Beach-тің оңтүстігінде Amphipoea erepta ryensis көбелегінің жалғыз белгілі популяциясы қоныстанған шалғынды алқап орналасқан. Бұрынғы бір популяция Уэстчестер округіндегі Рай қаласында болған.
Қоршаған орта
Pelham Bay Park солтүстігінде Pelham, Нью-Йорк қаласымен; шығысында City Island және Long Island Sound; оңтүстігінде Watt Avenue және Bruckner Expressway; батысында Hutchinson River Parkway шектес. Оңтүстік-шығысында Сити-Айленд көпірі саябақты Сити-Айлендпен байланыстырады. Нью-Йорк қаласының Ривьерасы аталған Hood Beach-те, 2006 жылы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы тағайындаған екі павильоннан тұратын кешен орналасқан.
Бронкстің Жеңіс бағанасы мен Мемориалдық бақ
Бронкстің Жеңіс бағанасы мен Еске алу ағаш алқабы – бұл парктегі Крими жолында орналасқан, Қанатты Жеңіс мүсінін тіреп тұратын 70 фут (21 метр) биіктіктегі әктас бағана. Ағаштардан тұратын алқап алғаш рет 1921 жылы Американдық Легионның күшімен Гранд Конкорс көшесіне отырғызылған; 1928 жылы IND Конкорс желісінің құрылысы басталғанда олар алынып тасталған. 1930 жылы Американдық Легион Бронкс әскеріне құрмет көрсету үшін жаңа ескерткіш болатын Пелхэм Бэй паркіне алқапты көшіру жоспарларын жариялады. Ескерткішті Джон Дж. Шеридан жобалап, Белл Кинни мен Леопольд Шолц мүсіндемелеп жасаған.
Бартоу-Пелл сарайы
Бартоу–Пелл сарайы деп аталатын 19 ғасырдағы плантация стиліндегі сарай (орналасқан жері – ) грек қайта өркендеу стилінде салынған отарлық дәуірден қалған нысан. Ван Кортландт паркіндегі гольф алаңы ашылғаннан кейін, қалалық шенеуніктер Пелхам алаңына қатысты жоспарларға көңіл бөлді. 1900 жылдың сәуір айында геодезистер парктің бір бөлігін гольф алаңы орналастыруға болатын мүмкін жер ретінде зерттеуге кірісті, бірақ жұмыс толығымен қыркүйекке дейін аяқталмайтыны белгілі болды. 1900 жылдың соңына қарай Нью-Йорк қаласының парктері тоғыз жасыл алаңның тұқымдары егілгенін, екі бекініш және бір қауіпті нысан құрылғанын хабарлады. 1934 жылы парктің солтүстік жағында 18 лункалы жаңа алаң ашылатыны және WPA бағдарламасы аясында Пелхам шығанағындағы алаң жаңартылатыны туралы хабарланды. Бұл қаладағы 10 гольф алаңын қайта жаңарту жобасының бір бөлігі болды. Жаңа алаң парктегі алаңдардың жалпы санын 36-ға жеткізді, әрбір алаңның бірінші және соңғы тіреуіштері арасындағы қашықтығы белгілі бір шамада болды. Бұл екі 18 лункалы немесе төрт 9 лункалы алаңнан тұрды. Сонымен қатар, 18 лункалы екі алаңға жақын орналасқан екі қабатты кірпіштен салынған грек қайта өркендеу стиліндегі клуб үйі салынды, онда гольф дүкені, Pro Shop, кафетерий, шкафтар, әбдету бөлмелері және душ кабиналары болды. Жаңа гольф алаңын және клуб үйін салу жұмысы 1934 жылдың қыркүйегінде басталды. Джон ван Клек жобалаған жаңа Сплит-Рок алаңы 1935 жылы ашылды.
Бронкстің ат спорты орталығы
Пелхам Бей паркінің солтүстік бөлігінде Шоу Роудтағы Бронкс Ат спорты орталығы орналасқан. Мұнда келушілер парктің жолдарымен жылқы мен понилерге міне алады немесе жүйрік атқа отыру сабақтарын ала алады. Бронкс Ат спорты орталығы сонымен қатар атпен саяхат ұйымдастырады және тойлар өткізеді.
Оңтүстік-батыс бөлігі
Пелхам шығанағы саябағының оңтүстік-батыс бөлігінде бірнеше демалыс орындары бар, бірақ саябақтың қалған бөлігінен айырмашылығы, оңтүстік-батыс бөлігі негізінен жақын маңдағы аудандарға қызмет етеді. Бұл саябақтың оңтүстік шекарасында орналасқан Хантингтон Вудс деп аталатын ұзын және тар орманды жер, оның соңғы иелерінің есімімен аталған. Американың испаниялық қоғамының негізін қалаушы, садақшы Арчер Милтон Хантингтон және оның әйелі, мүсінші Анна Хайатт Хантингтон, бұл жерді 1896 жылы саябақ құрылғаннан кейін сатып алған. Қала 1925 жылы Хантингтонның меншігінің бір бөлігін саябаққа қосты және 1933 жылы қалған жерін қосып алды. Оңтүстік-батыс саябақта екі ескерткіш бар. «Американдық жігіт» мүсіні 1923 жылы француз мүсіншісі Луи Сент-Ланнға тапсырыс беріліп, Индиана тасының бір блогынан қашалған. Спорттық денеге құрмет ретінде жасалған бұл мүсін, бұрын Райс стадионы мен демалыс ғимаратының алдында тұрған; стадион, Исаак Леопольд Райстың жесірінің атымен аталып, қаржыландырылған, 1920 жылдан 1989 жылға дейін осы жерде болған. Бұрынғы стадион орнында қазір Пелхам жеңіл атлетика және жүгіру жолы орналасқан. Екіншісі – Бронкстің Жеңіс бағанасы және Еске алу алаңы. Central Park Conservancy-мен салыстырғанда, Пелхам шығанағы саябағының достары аз қаржы алады. 1992 жылға дейін саябақты жеке күтіп-ұстау болған жоқ; мұндай әрекеттердің алғашқысы 1983 жылы, Ван Кортландт және Пелхам шығанағы саябақтарын қадағалау үшін әкімші тағайындалған кезде басталған.
Көпірлер
Қаланың 1888 жылы Пелхам шығанағы паркін сатып алуының бір бөлігі ретінде Нью-Йорк парктері паркте орналасқан Сити Айленд көпірінің батыс бөлігін күтіп ұстау жауапкершілігін өз мойнына алды. 1892 жылға қарай көпірге жөндеу қажет болды. Көпірді ауыстыру жұмысы 1898 жылдың соңында басталды және 1901 жылы аяқталды. Екі бұрынғы көпір орнында 1871 жылы ашылған Пелхам көпірі де парктің құрамына енді. 1902 жылы Нью-Йорк парктері жаңа көпірді салу жауапкершілігін Көпірлер департаментіне берді. Бір ғасырлық Сити Айленд көпірі кейіннен 2010 жылдары тағы да ауыстырылды. Жаңа көпірді жоспарлау 2005 жылы басталды, бірақ қаражаттың жетіспеуі салдарынан құрылыс жұмысы 2012 жылға дейін кешікті. Жаңа көпір 2015 жылы аяқталды, ал ескі көпір одан кейін көп ұзамай бұзылды.
Жолдар
Парк батыс жағынан Хатчинсон өзені саябағы жолымен кесіп өтеді. Оңтүстікке қарай, Хатчинсон өзені саябағынан шығу паркке, Орчард жағажайына және Сити Айлендке тікелей қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Шығу және кіру жолдары шығысқа қарай Бартоу шеңберіне дейін жетеді, онда жолдар шамамен оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай созылатын Шор Роудпен және Орчард Бич автотұрағына оңтүстік-шығысқа қарай жететін Орчард Бич Роудпен қиылысады. 1902 жылы Шығыс бульвары Лерой шығанағының жағалауына жақын болғандықтан "Шор драйв" деп аталды. Сол жылы Нью-Йорк қалалық саябақтар басқармасы Гловерс Рок пен Шор Роудты байланыстыратын 1289 метрлік топырақ жол салды. Сонымен қатар, Пельхам көпіріне дейін 1484 метрлік тағы бір топырақ жол, ал Сити Айленд көпірінен Бартоу станциясына дейін 1977 метрлік жаяу жол салынды. Пелхам Бей паркіндегі Хатчинсон өзені саябағы жолы парктегі ескі Сплит Рок жолын алмастырды. Бастапқы жол бөлініп өтпейтін, кіруі шектеулі саябақ жолы болды, ол жұмсақ қисықтармен, тас аркалы көпірлермен және ағаш шамдармен жасалған. Бастапқы 18 шақырымдық бөлігінде ат жолдары да болды. Сондай-ақ, жұртшылыққа аттарды жалға беруге болатын ат шаруашылығы академиясы да болды. Саябақ жолы Энн Хатчинсон мен оның отбасының құрметіне аталған және Хатчинсондарды Сиваной тайпасы өлтірген жерге жақын орналасқан парктің бөлігінен өтеді.
Қоғамдық көлік
Pelham Bay Park Нью-Йорк метрополитенімен, Брукнер тас жолының батыс жағындағы осы аттас станциясы арқылы қызмет көрсетеді. Бұл станция бұрынғы Interborough Rapid Transit Company (IRT) Pelham Line желісінің бір бөлігі. Желінің солтүстік терминалы Пелхам Бей паркінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан, ал IRT станциясы 1920 жылдың желтоқсан айында ашылды. Станциядан шығу жолы тас жолды кесіп өтетін және тікелей паркеге жетелейтін жаяу өткелге шығады. Оңтүстік бағыттағы Bx29 автобусы паркте үш жерде тоқтайды: метро станциясының жанындағы Брукнер бульвары, Шор Роуд пен Сити Айленд Роудтың қиылысы және Сити Айленд Цирклі. Ал Bee Line 45 маршруты Бартоу Пелл сарайының жанында тоқтайды. Bx12 автобусы тек жаз айларында ғана Орчард Бичке қатынайды.
Темір жолдар
1866 жылы Гарлем өзені мен Порт-Честер темір жолы құрылды, ол оңтүстікте Гарлем өзенін және солтүстікте Порт-Честерді байланыстырды. Темір жол 1873 жылы ашылды, оның бір бөлігі қазіргі парктің аумағынан өтті. Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолымен жұмыс істейтін Нью-Хейвен желісінің тармағы болған бұл маршрутта алты станция болды. Осы станциялардың бірі, Пелхамда (қазіргі парктің бөлігі), Сити-Айленд немесе Бартоу деп аталды. 1895 жылы темір жолы парктен бірнеше жерді қайта сатып алды. 1902 жылы IRT екі компанияны өз ішіне қосып, 1908 жылы өз монорельсін жобалауды бастады. Монорельс 1910 жылдың қарашасында қызмет көрсетуді қайта бастады, бірақ 1911 жылдың желтоқсанында банкротқа ұшырады. Монорельс 1914 жылдың 3 сәуірінде тоқтатылды, ал желі 1919 жылдың 9 тамызында толығымен жабылды. Гарлем өзені мен Порт-Честер темір жолдарына Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолы қызмет көрсетті. Касс Гилберт жобалаған жаңа станциялар 1908 жылы ашылды, бірақ желідегі барлық станциялар 1937 жылға дейін жолаушылар ағынының төмендігіне байланысты жабылды. Станция жабылып қалғаннан кейін оның шатыры өртеніп кетті. Бұрынғы станция орнына, ат жолынан басталатын өскен жол салынған. Қала 2000 жылдардың басында Шор Роуд темір жол көпірін жаңартып, 1906 жылғы келісімшартқа сүйенді, онда көпірді күтіп ұстау міндеті оның астындағы темір жолға тиесілі компанияға жүктелген. Осыған байланысты қала Amtrak компаниясына жөндеу шығындарын өтеуді талаппен сотқа жүгінді. 2013 жылы Колумбия округінің АҚШ округтік соты Amtrak пайдасына шешім шығарды.
Жолдар
Велосипед жолдары парктің барлық жерлеріне, батысқа – Бронкс паркіне, шығысқа – Сити Айлендке және солтүстікке – Маунт Вернонға дейін созылады. Парктің ішіндегі велосипед жолдарының қиындық деңгейі әртүрлі.
Көрікті жерлер
Казимиров табиғат жолы, жабайы жануарларды бақылауға арналған жол, 1986 жылы ашылды. Жол 1987 жылғы жазда қайта жаңартылды. Саябақтан атпен жүруге арналған жол да өтеді. Бұл жол екі гольф алаңын айналып өтеді және Бронкс ат спорты орталығына шанышқан тармаққа ие.