Чарльз Джон Напиер: Британдық теңізші адмиралының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Корольдік флот адмиралы (1786–1860)

Адмирал сэр Чарльз Джон Нейпир (6 наурыз 1786 – 6 қараша 1860) – британдық теңіз офицері. Корольдік флоттағы алпыс жылдық қызметі 1812 жылғы соғыс, Наполеон соғыстары, Сирия соғысы және Қырым соғысында, сондай-ақ Либералды соғыстарда португалиялық флотқа қолбасшылық етуді қамтыды. Темір кемелерді дамытумен айналысқан инноватор және Корольдік флотта гуманистік реформаны қолдаушы, ол сонымен қатар либералды парламент мүшесі ретінде саясатқа белсенді қатысты және Виктория дәуірінің басында халыққа ең көп танымал теңіз офицері болды.

Француз революциялық және Наполеон соғыстары

Ол 1799 жылы 16 зеңбірекке ие шлюпта мичман болды, бірақ 1800 жылдың мамырында, ол барлық экипажымен бірге жоғалып кеткенге дейін оны тастап кетті. Одан кейін ол сэр Джон Борлаз Уорреннің флагмандық кемесінде қызмет етті. Содан кейін, 1802 жылдың қарашасында капитан Уильям Хосттың басқаруындағы фрегатқа ауысты. Келесі жылы ол Эгиптьенге сапармен Сент-Хеленаға кемелер конвойын сүйемелдеп, содан кейін Англия арнасында және Франция жағалауында болды. (Кейінірек, капитан Чарльз Флиминг оны мичман ретінде жаман қарым-қатынас жасады деп сезінген Нейпир, сол офицерге дуэльге шақырды, бірақ олардың екіншілері арқылы ақырында татуласты.) 1804–1805 жылдары ол Булонға көшуден бұрын Mediator кемесінде қысқа уақыт қызмет етті. 1805 жылдың 30 қарашасында лейтенант болып тағайындалды. Ол тағайындалды және 1806 жылдың 13 наурызында адмирал Уорреннің басқаруындағы эскадрилья француздық Маренго (80 зеңбірек) және Бель-Пуль (40 зеңбірек) кемелерін басып алған Батыс Индияда болды. Уорренмен бірге үйге оралғаннан кейін, ол 1807 жылы Батыс Индияға оралды және 30 қарашада командир болып тағайындалды. Ол бұрын француздық каперлік кеме болған 16 зеңбірекке ие бригтің уақытша командирі болып тағайындалды. 1808 жылдың тамызында ол 18 зеңбірекке ие бриг-шлюптың капитаны болды және оның құрамында француздық шлюп Дилигентпен (18 зеңбірек) Антигуа жанында қызу шайқасқа қатысты, онда оның жамбасын зеңбірек оғы сындырып жіберді. 1809 жылдың сәуір айында Нейпир Кариб теңізіндегі Мартиника аралын басып алуға қатысты, содан кейін үш француздық желілік кемесін қууда ерекше көзге түсті, кішкентай Recruit кемесін өте жақсы басқарды, осының арқасында британдықтар француздық флагмандық кеме Д'Оутпулды басып алды. Осының нәтижесінде ол капитан болып тағайындалды және қысқа уақытқа басып алынған 74 зеңбірекке ие желілік кеменің басқаруын алды. Оның шені 1809 жылдың 22 мамырында расталды, бірақ ол конвойды сүйемелдеп бара жатқан фрегаттың уақытша капитаны ретінде үйге келгенде жартылай жалақыға ауыстырылды. Жартылай жалақымен ол Эдинбург университетінде біраз уақыт оқыды. Нейпир, әлі де жартылай жалақымен, Португалияға үш туысын көру үшін барды (барлығы Веллингтон армиясында полковниктер болып қызмет етті, олардың бірі Чарльз Джеймс Нейпир, Синдтің болашақ жаулаушысы). Ол Бусако шайқасына қатысып, оның барысында өзінің туысы Чарльздың өмірін құтқарды және өзі жараланды. 1811 жылы ол 32 зеңбірекке ие фрегаттың капитаны болып тағайындалды және сэр Эдвард Пеллоудың басшылығымен Жерорта теңіз флотында қызмет етіп, жаудың теңіз қатынасын бұзды. Оның ең маңызды ерліктерінің бірі - 1813 жылы корсарлардың ықтимал панасы болған Понза аралын басып алу. 1813 жылы ол негізінен француз және испан Жерорта теңізі жағалауында жұмыс істейтін 36 зеңбірекке ие фрегаттың басқаруын алды.

He became a midshipman in 1799 aboard the 16 gun sloop , but left her in May 1800 before she was lost with all hands. He next served aboard , flagship of Sir John Borlase Warren. After this, in November 1802, he transferred to the frigate under Captain William Hoste. The following year, he moved to Égyptienne for a voyage to St Helena escorting a convoy of ships and then in the English Channel and off the coast of France. (In later years, feeling he had been badly treated as a midshipman by her captain, Charles Fleeming, Napier challenged that officer to a duel, though they were eventually reconciled by their seconds.) In 1804–5 he served briefly on Mediator before moving to off Boulogne. He was promoted lieutenant on 30 November 1805. He was appointed to , and was present in her in the West Indies at the action in which the squadron under Admiral Warren took the French Marengo (80 guns) and Belle Poule (40 guns), on 13 March 1806. After returning home with Warren, he returned to the West Indies in and having been promoted to commander on 30 November 1807, he was appointed acting commander of the brig of 16 guns, formerly the French privateer Austerlitz. In August 1808 he became captain of the brig sloop (18 guns), and in her fought a hot action off Antigua with the French sloop Diligente (18 guns), in which his thigh was smashed by a cannonball. In April 1809, Napier took part in the capture of the Caribbean island of Martinique, and subsequently distinguished himself in the pursuit of three escaping French ships of the line, handling the small Recruit so well that the British were able to capture the French flagship D'Hautpoul. As a result, he was promoted acting post captain and briefly given the command of the captured 74 gun ship of the line. His rank was confirmed on 22 May 1809, but he was put on half pay, when he came home as temporary captain of the frigate escorting a convoy. While on half pay he spent some time at the University of Edinburgh. Napier, still on half pay, then went to Portugal to visit his three cousins, (all colonels serving in Wellington's army, and one of whom was Charles James Napier, the future conqueror of Sindh). He took part in the Battle of Buçaco, during which he saved his cousin Charles's life and was himself wounded. In 1811, he was appointed captain of the frigate (32 guns) and served in the Mediterranean Fleet under Sir Edward Pellew, disrupting enemy shipping. Among his principal exploits was the 1813 capture of the island of Ponza, which was a possible haven for corsairs. In 1813 he moved to command the frigate (36 guns), operating mainly off the French and Spanish Mediterranean coast.

Америка соғысы және "Жүз күн"

Наполеон 1814 жылы жеңілгеннен кейін, Нейпер мен оның кемесі Солтүстік Америка жағалауына ауыстырылды, онда АҚШ-пен 1812 жылғы соғыс әлі де жалғасып жатқан еді, енді вице-адмирал сэр Александр Кокрейн басқарды. Чесапик шығанағындағы науқанда ол тамыз айында Потомак өзенімен Александрияға (Американың ұлттық астанасының оңтүстік-шығысына) экспедицияға қатысты. Вашингтонды өртегеннен және Бладенсбург шайқасынан кейін бірнеше күн өткен соң, генерал-майор Роберт Росс пен контр-адмирал сэр Джордж Кокберннің қол астында келді. Ол капитан Джеймс Александр Гордонның жанында екінші болып тұрды. Британдық эскадрильяға өзенмен 50 миль (80 км) жоғары қарай жүруге 10 күн кетті, осы уақытта Вашингтон қаласы өртенгеннен кейін болған дауыл мен торнадодан көп зақым көрді. Бірақ 1814 жылдың 28 тамызында бомбалауға тырыспас бұрын, олар солтүстік жағалаудағы Вашингтон фортын басып алды, американдықтар шабуылға дейін оны жарды. Александрия қаласы кепіл төлеп бас берді, ал ондағы кемелер тәркіленді. Эскадрилья өзеннің төменгі ағысына қарай американдықтардың жиі шабуылдарына қарамастан, олжасын алып, сәтті кері қайтты. Осы кезде Нейпер мойнынан жараланды. Одан кейін ол 1814 жылдың 12-14 қыркүйегінде адмиралдар Кокран мен Кокберннің басшылығымен 16 әскери кемемен Балтимор қаласына жасалған шабуылда ерекше көзге түсті. HMS Euryalus 13-ші күні таңертең басталған Патапско өзенінің Солтүстік-Батыс тармағындағы қаланы қорғаған Форт МакГенриді бомбалауға қатысты. Сонымен қатар, 12-ші күні генерал Росс өзінің полкімен бірге қалаға шығыстан шабуыл жасау үшін Солтүстік Пойнтке шықты. Ол сол күні Норт-Пойнт шайқасында Мэриленд милициясының бригадалық полкімен кездеспей тұрып, қысқаша шайқаста қаза тапты, оған генерал Джон Стрикер басшылық етті. Түнде жараланғандарға көмектескеннен кейін, полковник Артур Брук басқаратын полктер 20 000 әскер мен 100 артиллериямен қарсылас америкалықтардың қамалдарынан тыс жерде күтті, ескі Луденшлагер төбесінде (қазіргі Хэмпстед төбесі, батыс Паттерсон паркінде) теңіз күштері фортты бағындырып, шығыс жақтанғы қамалдарға шабуыл жасау үшін өзенмен жоғары көтерілгенше күтті. Шабуылдың шешуші кезеңі түн ортасынан кейін басталды, Нейпердің басшылығымен ұзын қайықтардағы британдық күш, шабуылға арналған бағаналарды алып, өзеннің орталық немесе паромдық тармағымен (қазіргі Балтимор қаласының оңтүстік бөлігіндегі Бруклин және Фэрфилд аудандары, сондай-ақ Энн Арундел округі) форттың батысына қарай артқы жағынан шабуылдауға тырысты. Бірақ олар жағаға шығар алмай тұрып, Форт МакГенри мен батыстағы екі кішігірім форттың, Ковингтон және Бабокт батареяларының оқтарына түсті. Британдықтар артиллерия мен ракеталармен қарсылық көрсетті. (Бұл шайқасты қауіпсіз қашықтықтан бақылаған Джорджтаун заңгері және ақыны Фрэнсис Скотт Кей, бұрын британдық армия дезертирлерін түрмеге жапқан үшін тұтқындалған Уильям Бинсті босатуға тырысқан, "Форт МакГенриді қорғау" өлеңін жазуға шабыттанды, ол кейін "Жұлдызды ту" әніне қойылды.) Ақырында америкалықтардың оқ жаууы басым болды, Нейпер көп шығынмен кемелерге қайтуға мәжбүр болды, ал Кокрейннің флотилиясы 14-ші күні таңертең кері қайтты, американдықтар 42-ден 30 фут үлкен туды көтеріп, түндегі дауыл мен бомбалаудан кейін таңғы оқпен оқ атты, бұл форт тұрғанын көрсете білді. Euryalus жөндеуге Галифаксқа, Новая Шотландияға барып, содан кейін АҚШ-тың шығыс жағалауын блокадалауға қатысты. Мұндай міндеттерден жалыққан Нейпер Балтиморде салынған атақты американдық фрегат Constellation-ге шақыру жіберді, ол Норфолк, Вирджиниядағы АҚШ теңіз базасының жанындағы Элизабет өзені портында тұрды (соғыстың бірінші жылында ғана бір рет теңізге шыққаннан кейін) және жеке кемелер арасындағы шайқасқа шығуға шақырды. Шақыру қабылданды және барлық мәмілелер "ең әдепті түрде" жасалды, бірақ Euryalus адмирал Кокрейннің 1814 жылдың желтоқсанында Флорида мен Луизианаға барған эскадрильясының құрамына кірді, бұл 1815 жылдың 8 қаңтарында Нью-Орлеан шайқасында аяқталды. Наполеон Эльбадан қашып, билікке қысқа уақытқа оралғаннан кейін ("Жүз күн"), Euryalus Ұлыбританияға оралды. Нейпердің Наполеон соғыстарындағы соңғы миссиясы - Бельгияға француздықтардың ілгерілеуіне қарсы күзету үшін Шелда өзенінің сағасына әскерлерді түсіру болды.

After the surrender of Napoleon and his first period of exile in 1814, Napier and his ship were transferred to the coast of North America, where the War of 1812 with the United States was still in progress, now commanded by Vice Admiral Sir Alexander Cochrane. In the Chesapeake Bay campaign, he took part in the August expedition up the Potomac River to Alexandria (southeast of the American national capital), Arriving several days after the Burning of Washington and the Battle of Bladensburg under Maj. Gen. Robert Ross and Rear Admiral Sir George Cockburn, he was second in command to Captain James Alexander Gordon. The British squadron took 10 days to travel 50 mile (80 km) upriver, with many strandings and damage from a tornado/thunderstorm (after the Washington fires), but on 28 August 1814 before attempting a bombardment, they captured Fort Washington on the north shoreline which was blown up by the Americans prior to the attack. The town of Alexandria capitulated with a ransom paid and the shipping there was seized. The squadron successfully withdrew downriver with their prizes despite frequent harassing American attacks from the shores downstream. During this withdrawal Napier was wounded in the neck. He next distinguished himself in the following attack on the city of Baltimore by a British Army accompanied by 16 warships, 12–14 September 1814, under Admirals Cochrane, and Cockburn. HMS Euryalus was involved in the bombardment of Fort McHenry, protecting the city on the Northwest Branch of the Patapsco River that began early in the morning of the 13th. At. the same time, earlier on the 12th, Gen. Ross had been put ashore to the southeast at North Point with his regiments to attack the town from the east. He was shot in a brief skirmish just before his troops met the City Brigade regiments of the Maryland Militia under Brig. Gen. John Stricker at the Battle of North Point that afternoon. After pausing for the night to tend to the substantial wounded and now under the command of Col. Arthur Brooke, the regiments waited outside the substantial American dug in fortifications with opposing approx. 20,000 troops and 100 artillery at old Loudenschlager's Hill (today's Hampstead Hill in western Patterson Park) until the naval forces were able to subdue the fort and move upriver to attack the eastern land redoubts. The critical period of the attack developed shortly after midnight when a picked British force in longboats armed with scaling ladders under Napier's command penetrated the Middle or Ferry Branch of the river along the southern opposite shore (today's Brooklyn and Fairfield areas of southern Baltimore City and Anne Arundel County) to the west of the fort with the intention of storming it from the rear flank. Before they could land, however, they were detected and subjected to a withering fire from the still active guns of Fort McHenry and two smaller forts to the west, batteries Covington and Babcock. The British fought back strongly with cannon and rockets. (Watching the battle from a safe distance, Georgetown lawyer and poet Francis Scott Key, who had been attempting to free William Beanes, arrested earlier for jailing British Army deserters, was inspired to compose the poem, "The Defence of Fort McHenry", which was later set to music as The Star Spangled Banner). Eventually American firepower prevailed; Napier was compelled to retire to the warships with substantial casualties, and Cochrane's fleet later withdrew on the morning of the 14th, with the Americans raising a substantially huge 42 by 30 foot flag, with the firing of the traditional morning gun at daylight, after the night's driving rainstorm and bombardments, enabling all to see from the town that the fort had held. Euryalus proceeded to Halifax, Nova Scotia for refitting and then took part in the ongoing blockade of the eastern seaboard of the U. S. A Bored by such duties, Napier issued a challenge to the famous American, Baltimore built frigate Constellation, which had been lying in on the Elizabeth River harbor near the U. S. Naval base at Norfolk, Virginia, (since making her only war cruise during the first year of the War) to come out and fight a single ship duel. The challenge was accepted and due arrangements were made 'in the most gentlemanly fashion', but Euryalus was made part of the squadron that Admiral Cochrane took to Florida and Louisiana in December 1814 in the operations that climaxed in the Battle of New Orleans on 8 January 1815, and before she could return to fulfil her engagement with Constellation news of the peace treaty of Ghent reached the USA. With Napoleon's escape from Elba and brief return to power, (the 'Hundred Days'), Euryalus returned to Britain. Napier's last mission of the Napoleonic wars was to land troops at the mouth of the River Scheldt to guard against the French advance into Belgium.

Неке және отбасы

Соғыс аяқталғаннан кейін Нейпер ваннаның серігі атанды (1815 жылғы 4 маусымда). Ол Франсис Элизабет Элерске үйленді, ол әдетте Елиза деп аталатын, оны ол жасөспірім кезінде Эдинбургте танып, сүйген әйел еді. Оған дейін Элиза лейтенант Эдвард Элерске үйленіп, күйеуінен айырылған болатын. Оның төрт баласы болды, Нейпер оларды өзінің балаларындай асырады. Олардың екінші ұлы Чарльз Элерс Нейпир теңіз офицері болды. Ең үлкені, Эдвард Элерс Нейпир армияға қадам басқалы жетіп, генерал-майор шеніне дейін көтерілді: ол сонымен қатар саяхаттар мен естеліктер туралы кітаптар жазды, сондай-ақ өгей әкесінің толық өмірбаянын жазды. Франсис Нейперге екі бала сыйлады, бірі Римде, екіншісі Женева көлінің жанында дүниеге келді. Ұлы Чарльз бес жасында апаттан қаза тапты. Нейпер бос уақытын Италияда, Швейцарияда (қайта уақытша шаруашылықпен айналысты) және Парижде өткізді. Ол анасының туыстарынан мол мұра алған және оны еркін жұмсады.

Бу және темір

Осы жылдары Нейпер теңіз реформасының қажеттілігі туралы Адмиралтействомен үлкен және тынбайтын хат алмасуды бастады, бұл оның өмірінің соңына дейін жалғасты. Ол түрлі азаматтық басшылықтарды жаңа кемелерді жобалау және тактика, бу кемелерін дамыту, кеме құрылысында темірді пайдалану, офицерлерді тиісті деңгейде оқыту және қарапайым теңізшілерге лайықты тұру жағдайларын жасау қажеттігіне көндіруге тырысты. Ол жалдамалы жұмысшыларды пайдалануды және сауатсыздықпен жазалауды тоқтату керек екенін, теңізшілерге лайықты жалақы мен зейнетақы төленуі керек екенін айтты. Ол өзінің заманынан бұрынғы адам болды. Оның әрекеттері аз нәтиже берді: керісінше, басшылар оны ерекше қиындық тудыратын адам деп есептеді. Ол бу кемелерінің пайда болуынан бастап оларға қызығушылық танытты және Сена өзені бойында жүретін бу кемелеріне өз қаражатын жұмсауға кірісті. 1821 жылы ол темір корпусты алғашқы кемелердің бірінің құрылысына қаржылық қолдау көрсетті және қатысты. "Аарон Мэнби" кемесі Horseley Ironworks, Tipton, Staffordshire шеберханасының басшысының құрметіне аталды. Кеме Нейпер, Мэнби және Мэнбидің ұлы Чарльз жасаған жоба бойынша дайындалып, кейін Темзадағы Rotherhithe қаласында құрастырылды. 1822 жылдың мамыр айында сынақтан өткеннен кейін, "Аарон Мэнби" 10 маусымда Нейпердің басшылығымен Англия жоғалауынан Ла-Хаврға өтіп, Сена арқылы Парижге жетті, онда үлкен қызығушылық тудырды және келесі он жыл бойы сол жерде болды. Бұл Франциядан Ұлыбританияға бу кемесімен жасалған алғашқы сапар деп мәлімделген, бірақ ол солай болған жоқ: бірақ бұл Лондоннан Парижге бу кемесімен жасалған алғашқы тікелей сапар және темір кемемен жасалған алғашқы теңіз саяхаты болды. Нейпердің компаниясы осыған ұқсас бес бу кемесін салды, бірақ 1827 жылы ол банкротқа ұшырап, отбасын ауыр қаржылық жағдайға түсірді. (Сатылған кемелер тағы 30 жыл қызмет етті.)

Португалия

1829 жылдың басында ол 42 зеңбірекке ие фрегатқа қолбасшылық етуге тағайындалды. Адмиралтейство оған негізгі палубада винттермен жұмыс істейтін, өзінің дизайны бойынша жасалған желкендерді орнатуға рұқсат берді. Ол кемелердің желге тәуелді болмай, жүзе алатынын дәлелдейтін тәжірибелер жүргізді. Дегенмен, Адмиралтейство бұл жаңалықты қабылдамады. 1832 жылы Португалияның Либералдық соғыстары басталғанда Нейпир Азор аралдарында болды, ол Португалия королевасы Мария II үшін оның тағына таласқан абсолютист Дом Мигельдің узурпациясына қарсы тұрған Португалия аумағының жалғыз бөлігі еді. Ол конституциялық көшбасшыларға, әсіресе Вила Флорга графына (кейін Терсейра герцогы атағымен танымал) үлкен әсер етті, сондықтан олар одан кішкентай флоттарына басшылық етуін өтінді. 1832 жылдың маусымында «Галатея» кемесінен босатылғаннан кейін Портсмутқа парламент сайлауында сәтсіз қатысқаннан соң, ол 1833 жылдың ақпанында олардың ұсынысын қабылдады. Өзінің әкесі Чарльз Элерс Нейпирмен бірге Португалияға келген ол, әскер күштерін арттырып, «Карлос да Понза» есімімен жасырын сапар жасады. Ол Портуға келді, онда королева Марияның әкесі, Бразилияның бұрынғы императоры Дом Педро және Либералдық күштер Мигельдің әскерлерімен қоршауда болды. Ол бұрынғы британдық қолбасшы Джордж Роуз Сартториустың орнына Либералдық флотқа қолбасшылық етті. Содан кейін Нейпир флоты Либералдық армияны елдің оңтүстігінде екінші майдан ашу үшін Алгарвеге тасымалдады. Қайтып келген жолында 1833 жылдың 5 шілдесінде Сент-Винсент мүйісіндегі шайқаста Мигельдің әскерлеріне қарағанда әлдеқайда үлкен флотты талқандады. Бұл екі жеңіс либералдарға Лиссабонды басып алуға мүмкіндік берді, ал Мигельдің әскерлері оны тастап кетті, бірақ Нейпирдің эскадрильясы холерадан зардап шекті. Францияның талабы бойынша Нейпир британдық теңіз тізімінен шығарылды. Алайда, 10 шілдеде Дом Педро оны Португалия теңіз күштерінің адмиралы етіп тағайындады. Нейпирдің жеңісі, флотының көп бөлігі британдық теңізшілерден құралған, Ұлыбританияда Корольдік теңіз күштеріне көрсетілген құрмет ретінде қарастырылды. Жеңіс және одан кейінгі марапаттар король Вильгельм IV-ті қатты ашуландырды, өйткені ол Нейпирді де, Дом Педроны да ұнатпады. Португалиядағы қызметін жалғастыра отырып, Нейпир 1833 жылдың қыркүйегінде Лиссабонды сәтті қорғауда құрлық әскерлеріне басшылық етті. Осы қызметтері үшін ол Португалиядағы Таурат пен қылышқа қолбасшылық ететін болды және Сент-Винсент мысығының графы атағын алды. 1833 жылдың 12 қыркүйегінде Сан-Мартиньода «Аралдардың Иесі» кемесін басып алды және 1836 жылы ол өзінің олжасын жалпы сотта қорғады. 1834 жылы, негізінен британдық теңізшілерден тұратын шағын армиямен, ол конституциялық мақсат үшін Миньо аймағын қайта басып алды. Мигельдің соңғы жеңілісінен және Дом Педроның көп ұзамай қайтыс болуынан кейін, Нейпир Португалияның теңіз әкімшілігін реформалауға жасаған тырысқандары сәтсіз аяқталды және Англияға оралды. Оның кетуіне Португалияның жаңадан құрылған парламенті екі палатада да алғыс білдіру дауыс берді. Нейпир 1834 жылдың желтоқсан айындағы қосымша сайлауда Портсмут парламенттік орынды екінші рет жеңіліссіз таласты. Содан кейін 1836 жылға дейін Португалия соғысының тарихын және оның өзінің ролін жазумен шұғылданды.

At the beginning of 1829 he was appointed to command the 42 gun frigate The Admiralty gave him permission to fit her with paddles of his own design, worked by winches on the main deck. He carried out trials that proved that ships could travel independently of the wind. The Admiralty, however, did not adopt this innovation. At the start of Portugal's Liberal Wars in 1832 Napier was at the Azores, which were the only part of Portuguese territory still held for Queen Maria II of Portugal against the usurpation of her uncle, the absolutist Dom Miguel. He so impressed the constitutional leaders, especially the Count de Vila Flor (better known by his later title of Duke of Terceira), that they begged him to take command of their small fleet. Having unsuccessfully contested the parliamentary by election for Portsmouth in June 1832 after Galatea was paid off, he accepted their proposals in February 1833. Sailing to Portugal with his stepson Charles Elers Napier as aide de camp, bringing troop reinforcements and using the incognito of 'Carlos da Ponza', he arrived in Porto, where Queen Maria's father Dom Pedro, ex Emperor of Brazil, and the Liberal forces were being besieged by Miguel's armies. He assumed command of the Liberal fleet, succeeding its previous British commander George Rose Sartorius. With the fleet Napier then transported the Liberal army to the Algarve to open a second front in the south of the country. On his return voyage he destroyed the much larger Miguelite fleet in the Battle of Cape St Vincent on 5 July 1833. These two strokes enabled the Liberals to capture Lisbon, which the Miguelites abandoned, though Napier's squadron was now ravaged by cholera. On the demand of France Napier was struck off the British navy list. On the other hand, Dom Pedro appointed him Admiral of the Portuguese Navy on 10 July. Napier's victory, with a fleet largely manned by British seamen, was viewed in Britain as a credit to the Royal Navy. The victory and consequent accolades greatly annoyed King William IV, who disliked both Napier and Dom Pedro. Continuing his Portuguese services, Napier commanded land forces in the successful defence of Lisbon, September 1833. For these services he was made Commander of the Tower and Sword, and Count of the Cape of Saint Vincent in the Peerage of Portugal. On 12 September 1833 he captured The Lord of the Isles steamer at Sao Martinho and in 1836 defended his prize in the Court of Common Pleas. In 1834, with a small army made up largely of British sailors, he reconquered the Minho region for the constitutional cause. After the final defeat of Miguel and the death of Dom Pedro shortly afterwards, Napier found himself frustrated in his attempts to reform the naval administration of Portugal and returned to England. His departure was followed by a vote of thanks to him in both houses of the restored Portuguese parliament. Napier unsuccessfully contested the Portsmouth parliamentary seat for a second time in the by election of December 1834. He then occupied himself until 1836 with writing a history of the Portuguese War and his own part in it.

Сирия соғысы

Ол өзінің "Португалиядағы соғыс туралы есебі" атты еңбегін "Адмирал Чарльз Нейпир" деп жариялағанмен, ол Португалияға қатысты тек адмирал болды. 9 наурыздағы 1836 жылғы Кеңес бұйрығымен бұрынғы капитандық дәрежесіне қайта орнатылды және 1837 жылдың шілдесінде Гринвичтегі либералдық сайлауда сәтсіздікке ұшырады. 1838 жылы HMS Powerful (84 зеңбірек) сызықтық кемесінің құрамасына тағайындалды. Сириядағы тәртіпсіздіктер кезінде, Мұхаммед Әлидің Мысыр билеушісінің Сирияға басып кіруімен және түрік әскерін талқан етуімен, Нейпир Жерорта теңізіне жіберілді. 1839 жылдың 29 мамыр күні кешке Powerful Ирландияның Корк шығанағында тоқтағанда, Адмиралтействодан Мальтаға дереу аттану туралы шұғыл бұйрық келді. Сондай-ақ, Англиядан Ganges және Implacable кемелерінің жолға шыққандығы хабарланды. Оларды қуып жете алғысы келген Нейпир 30-ы күні таңғы сағат 2-де Гибралтарға қарай жолға шықты. Powerful 12 маусымда Гибралтарға жетті, бірақ қалған екі кеме одан үш күн бұрын келген еді. Алайда, кемедегі шебер теңізші Нейпир оларды Жерорта теңізінде қуып жетіп, Powerful 24 маусым күні кешке Мальтадағы Ла-Валлетта портына, музыка ойнап, барлық желкендерімен, қарсыластарынан он екі сағат бұрын кірді. Содан кейін шамамен бір жылға жуық үнсіздік орнады. 1840 жылдың жазында Ливанның маронит христиандары египеттік басқыншыларға қарсы көтерілді, ал Мұхаммед Әли олардан кек алды. Ол Ливан жағалауындағы қалалар мен ауылдарды өртеп жіберу үшін 15 000 әскермен Ибрагим-пашаны жіберді. 1840 жылдың 1 шілдесінде Нейпир, жеке эскадрильямен және коммодор дәрежесімен, британдық мүдделерді қорғау үшін жағалауды күзетті. Тамыз айында Бейрут маңында пайда болып, Мұхаммед Әлидің губернаторы Сулейман пашаны қаладан кетуге және Сирияны тастап кетуге шақырды, бірақ қыркүйекке дейін көп нәрсе істей алмады, ол адмирал Роберт Стопфорд басқаратын одақтас флотқа қосылды: көбінесе британдық, сондай-ақ австриялық, османдық және орыс кемелері. 11 қыркүйекте ашық соғыс басталды. Әскер командирі, бригадир-генерал сэр Чарльз Смит ауру болғандықтан, Нейпирге құрлық әскерін басқару тапсырылды және ол 1500 түрік және теңізшілермен Д'Джуниге қонды, Ибрагимға қарсы әрекет ету үшін. Темірде, Стопфорд өзінің бітімгершілік туын атқандарын айтып, Бейрутты бомбалады, көптеген бейбіт тұрғындар қаза тапты. Нейпир 28 қыркүйекте египеттік армияның оңтүстік базасы Сидонға құрлық және теңізден шабуыл жасап, капитуляцияға мәжбүр етті. Египеттіктер Бейруттен 3 қазан күні кетті. Бохарсефке шабуылға дайындалып жатқанда, Нейпирге әскер басшылығынан бас тартып, құрлық әскерін қазір жазылған бригадир-генерал Смитқа тапсыруға бұйрық берілді. Бұл тактикалық басымдылықтан бас тартуды білдіргендіктен, Нейпир бұйрыққа бағынбай, Ибрагим әскеріне қарсы шабуылды жалғастырды. 10 қазандағы Бохарсеф шайқасы қиын жеңіс болды, теңіз офицері жеңген сирек құрлық шайқастарының бірі. Айдың соңында египеттіктердің жағалаудағы жалғыз бекінісі Акра болды, оны Стопфорд қайтарып алуға тапсырма алды. 3 қарашада Жерорта теңізі флоты түрік және австриялық одақтастарымен қаланың батыс және оңтүстік жақтарына қарсы позицияға келді. Кемелердің атысы (барлығы 48 000 оқ) өте дәл болды. Оңтүстіктегі қаланың басты қоймасын снаряд жарып, жарылыс 1100 адамның өмірін қиды. Сол түні Акра басып алынды. Британдықтар 18 адамды өлтіріп, 41 адамды жаралады. Осы оқиға кезінде Нейпир Стопфордтың бұйрықтарына қарсы тәуелсіз маневр жасады, ал оның дивизиясы кездейсоқ және өзара түсініспеушіліктер нәтижесінде флоттың орналасуында кеңістік қалдырды, бірақ бұл нәтижеге әсер етпеді. Кейбір капитантар Нейпирді бағынбаушылық үшін әскери сотқа беруді қалады, бірақ Стопфорд бұл мәселені алға тартпады. Мұхаммед Әли билігінің күрт құлдырауы, Мысырда қанды хаосқа ұшырау мүмкіндігі одақтастардың жоспарына кірмеді, сондықтан Стопфорд Нейпирді Александриядағы эскадрильяға басшылық етуге және жағдайды бақылауға жіберді. Мұнда, тағы да өз бастамасымен әрекет ете отырып, Нейпир 25 қарашада қала алдында пайда болып, блокада енгізді. Нейпир өзінің адмиралымен немесе британ үкіметімен кеңеспей, Мұхаммед Әлимен жеке келіссөз жүргізді. Келісім Мұхаммед Әли мен оның мұрагерлеріне Мысырдың егемендігін кепілдеді және егер Мұхаммед Әли Сирияға деген барлық талаптарынан бас тартса, солтанға бағынып, Осман флотын қайтарса, Ибрагимнің қоршаудағы әскерін Александрияға қайтаруға уәде берді. "Мен шығыс мәселесін шешкенім дұрыс па, жоқ па, менің білуім керек емес", - деді Нейпир 26 қарашада Адмиралтействоның бірінші лорды Минтоға. Стопфорд жаңалық естігеннен кейін бірден келісімді жоққа шығарды, солтан мен британ елшісі ашуға келді, ал бірнеше одақтас елдер оны күшін жойды. Дегенмен, 27 қарашада жасалған және расталған ресми келісім Нейпирдің бастапқы келісімін растады, ал оның досы лорд Палмерстон Нейпирді құттықтады. (Мұхаммед Әлидің соңғы мұрагері, король Фарук 1952 жылдың 23 шілдесіне дейін Мысырды басқарды, сол күні Мұхаммед Нагиб пен Гамаль Абдель Насер басқаратын еркін офицерлер қозғалысы 1952 жылғы Мысыр революциясын бастап, оны тақтан түсірді.)

Though he published his An Account of the War in Portugal as 'Admiral Charles Napier', he was only an Admiral as far as Portugal was concerned. He was restored to his former rank of captain in the British Navy List by an Order in Council on 9 March 1836, and in July 1837 unsuccessfully contested the by election for Greenwich in the Liberal cause. In 1838 received command of the ship of the line HMS Powerful (84 guns). When troubles broke out in Syria and Muhammad Ali, ruler of Egypt, invaded it and destroyed a Turkish army, Napier was ordered to the Mediterranean. On the evening of 29 May 1839 Powerful was anchored in the Cove of Cork, Ireland when urgent orders came from the Admiralty to proceed at once to Malta. He was also informed that the ships of the line Ganges and Implacable had already started from England. Wishing to overtake them, Napier set sail at 2 a. m. on the 30th for Gibraltar. Powerful arrived at Gibraltar on 12 June to hear the other two ships were three days ahead of her, but by superior seamanship Napier overtook them in the Mediterranean and Powerful entered the harbour of La Valletta, Malta on the evening of 24 June, with band playing and under every stitch of canvas, twelve hours ahead of her rivals. There followed a lull of about a year. In the summer of 1840 the Maronite Christians of Lebanon rose in revolt against the occupying Egyptians and Muhammad Ali in retaliation sent Ibrahim Pasha with 15,000 troops to burn towns and villages along the Lebanese coast. By 1 July 1840 Napier, with a detached squadron and the rank of commodore, was patrolling the coast to protect British interests. Though in August he appeared off Beirut and called upon Suleiman Pasha, Muhammad Ali's governor, to abandon the town and leave Syria, there was little he could do until September, when he was joined by the allied fleet under Admiral Robert Stopford: mainly British, but also including Austrian, Ottoman and Russian warships. Open war broke out on 11 September. Due to the illness of the army commander, Brigadier General Sir Charles Smith, Napier was instructed to lead the land force, and effected a landing at D'jounie with 1,500 Turks and marines to operate against Ibrahim, who was prevented by the revolt from doing more than trying to hold the coastal cities. Meanwhile, Stopford, claiming his flag of truce had been fired on, bombarded Beirut, killing many civilians. Napier next distinguished himself by leading an attack by land and sea on Sidon, the Egyptian army's southern base, which capitulated on 28 September. The Egyptians abandoned Beirut on 3 October. While preparing to attack them at Boharsef, Napier was ordered to relinquish command of the army to withdraw and hand over the land forces to the now recovered Brigadier General Smith. To do so would have meant giving up the tactical initiative, and Napier accordingly disobeyed the order and continued with the attack against Ibrahim's army. The ensuing Battle of Boharsef, on 10 October, was a hard fought victory, one of the very few land battles won by a naval officer. By the end of the month the only coastal position still held by the Egyptians was Acre, which Stopford was instructed to recapture. On 3 November the Mediterranean Fleet, with its Turkish and Austrian allies, moved into position against the western and southern sides of the town. The fire of the ships (48,000 rounds in all) was devastatingly accurate. A shell penetrated the main magazine in the south of the city, which exploded killing 1,100 men. That night Acre was occupied. British losses were only 18 men killed and 41 wounded. During the action, Napier had manoeuvred independently against Stopford's orders and his division, by accident and mutual misunderstandings, left a space in the fleet's deployment, not that this affected the outcome. Some captains wanted Napier to be court martialled for insubordination, but Stopford did not push the issue. The rapid collapse of Muhammad Ali's power, with the prospect of bloody chaos in Egypt, was not part of the Allies' plan, so Stopford sent Napier to command the squadron at Alexandria and to observe the situation. Here, acting once again on his own initiative, Napier appeared before the city on 25 November and enforced a blockade. Napier, without reference to his admiral or the British government, personally negotiated a peace with Muhammad Ali. The treaty guaranteed Muhammad Ali and his heirs the sovereignty of Egypt, and pledged to evacuate Ibrahim's beleaguered army back to Alexandria, if Muhammad Ali in turn renounced all claims to Syria, submitted to the Sultan and returned the Ottoman fleet. 'I do not know if I have done right in settling the eastern question', Napier wrote on 26 November to Lord Minto, the First Lord of the Admiralty. Stopford repudiated the arrangement immediately when he had heard the news; the Sultan and the British ambassador were furious, and several of the Allied powers declared it void. Nevertheless, the formal treaty later concluded and confirmed on 27 November was essentially a ratification of Napier's original, and his friend Lord Palmerston congratulated Napier. (Muhammad Ali's last heir, King Farouk, ruled Egypt until 23 July 1952, when the Free Officers Movement under Muhammad Naguib and Gamal Abdel Nasser staged a military coup that launched the Egyptian Revolution of 1952 and forced him to abdicate.)

Парламент пен Канал флоты

Ол өзінің кампания кезінде көрсеткен еңбегі үшін 1840 жылдың 4 желтоқсанында КЦБ орденімен марапатталды. Оған Ресей және Австрия императорлары, сондай-ақ Пруссия королі Ресейдің Әйгілі Георгий орденін, Австрияның Мария Тереза орденін және Пруссияның Қызыл бұрқыт орденін табыс етті. 1841 жылдың қаңтар айында Нейпер келісімнің орындалуын қадағалау үшін Александрия мен Каирге арнайы сапар жасады, ал наурыз айында Ұлыбританияға оралды. Ол екі сайлау округінде парламенттік үміткер ретінде қарастырылды және өз тілегі бойынша жартылай жалақыға жіберілді. 1841 жылғы жалпы сайлауда ол Мэрилебон округінен Либералдық партия атынан депутат болып сайланды. Ол көбінесе теңіз тақырыптарында сөз сөйледі, әсіресе теңізшілердің жағдайы және теңіз күштерін арттыру мәселелеріне ден қойды. 1842 жылдың сәуір айында 67 депутатпен бірге ол Уильям Шарман Кроуфордтың 1838 жылғы Халық хартиясының талаптарын қарастыру үшін комиссия құру туралы ұсынысына дауыс берді: жұмысшыларға дауыс беру құқығы, құпия дауыс беру арқылы қамтамасыз етілсін. 1841 жылдың қараша айында Нейпер Виктория патшайымының теңіз әскери көмекшісі болып тағайындалды. Кейіннен ол өзінің кампаниядағы жеке тәжірибесін баяндайтын «Сириядағы соғыс» атты еңбегін жазып, жариялады. 1845 жылдың 4 желтоқсанында оған Эдинбург қаласының құрметті азаматы атағы берілді. Нейпер соғыс кемелерін жобалауға үлкен қызығушылық танытты және 1846 жылдың мамыр айында суға түсірілген күректі фрегаттың жобасын жасауға жетекшілік етті. Сол жылы 9 қарашада ол Көк флоттың контр-адмиралы болып жоғарылатылды. 1847 жылдың мамыр айында ол Канал флотының құрамына бастық болып тағайындалды және HMS St Vincent кемесінде туын көтерді. Осы кезде ол, әдеттегі халық арасында ең танымал теңіз офицері болды: оның аты-жөні Уильям Мейкпис Таккерейдің әйгілі әзіл-қалжыңдық балладасындағы Little Billee («Англия флоты жағада тұр / Адмирал Нейпирмен, К. С. Б.») деп аталады. Ол 1847 жылдың шілде-тамыз айларындағы жалпы сайлауда Мэрилебон округінен парламентке қайта сайлануға түспеді. Канал флоты кейде номиналды қызмет ететін, бірақ Нейпердің басшылығымен бұл мүлдем басқаша болды. Флоттың операциялық аймағы тек Ла-Манш каналы ғана емес, сонымен қатар 20 ғасырда Батыс жолдары деп аталатын аймақтарды қамтыды. Португалиядағы «кішкентай» азаматтық соғыс, Патулея соңғы кезеңінде болды және британдық мүдделерді қорғау қажеттілігі туды. Ұлы ашаршылықтан кейін Ирландияда көтеріліс болуі мүмкін деген қауіп болды. Сонымен қатар, бұрандалы қозғалтқыштар сияқты жылдам технологиялық жетістіктерге байланысты жаңа кемелермен тәжірибе жүргізу және оқыту мәселелері де қарастырылды. 1848 жылы флоттың көп бөлігі Ирландия жағалауында орналасқан, онда саяси жағдай Нейперге ту көрсетуді және Ирландия жағалауының кез келген бөлігіне әскерлерді тасымалдауға және түсіруге дайындық жасауды бұйырды. Желтоқсан айында ол Канал флотын бұрынғыдан да алысқа жіберді, оны Гибралтарға, содан кейін Марокко жағалауына бағыттап, Риф қарақшыларының қызметін тоқтату мақсатын қойды. Ол Марокко сұлтаны Мули Абдеррахманды британдық саудаға келтірген зиян үшін өтемақы төлеуге мәжбүр етті. Нейпер 1849 жылдың сәуір айында Ұлыбританияға оралды және туын түсіруге бұйрық берілді. Оның күтілген үш жылдық мерзімінің қысқартылуына көңілі толмады, ол Адмиралтейство саясатын сынаған қатал хаттарды «Таймс» газетіне жазды. Ол Жерорта теңізіндегі бос командалық қызметке үміткер болғанда, Үкімет пен Адмиралтейство оған сенуге болмайтынын және оның орнына контр-адмирал сэр Джеймс Дандасты тағайындап, қабылдамады. Бұл Нейперді газеттерге және тікелей премьер-министр лорд Джон Расселге ашулы хаттар жазуға итермеледі, ол өзінің заңды құқықтарын бұзуға ұшырағанын мәлімдеді. Ол 7 тамыздағы 1850 жылғы қосымша сайлауда Ламбет округінен парламенттік орынға сәтсіз үміткер болды. 1853 жылдың 28 мамырында ол Көк теңізінің вице-адмиралы болып жоғарылатылды.

In acknowledgement of his distinguished services during the campaign Napier was knighted as a KCB on 4 December 1840, and was also included in the vote of thanks by the Houses of Parliament. He was also presented by the Emperors of Russia and Austria and the King of Prussia with the Order of St. George of Russia; the Order of Maria Theresa of Austria; and the Red Eagle of Prussia. In January 1841, Napier carried out a special mission to Alexandria and Cairo to see that the treaty was being adhered to before returning to Britain in March. He was invited to stand as Parliamentary candidate in two constituencies and so at his own request was placed on half pay. He was returned as Liberal Party MP for Marylebone at the 1841 general election. He spoke mainly on naval topics, especially conditions for seamen and increasing the strength of the navy. In April 1842, with 67 other MPs, he voted for the motion of William Sharman Crawford to form a committee to consider the demands of the People's Charter (1838): votes for working men, protected by secret ballot. In November, 1841, Napier was appointed Naval Aide de Camp to Queen Victoria. He subsequently wrote and published War in Syria, his personal account of the campaign. On 4 December 1845 he was invested with the Freedom of the City of Edinburgh. Napier continued to be interested in warship design and was responsible for the design of the paddle frigate launched in May 1846. In the same year he was promoted rear admiral of the Blue on 9 November. in May 1847 he was appointed to the command of the Channel Fleet, hoisting his flag in HMS St Vincent. By this time he was perhaps the naval personality most famous to the general public: his level of everyday name recognition is shown by the passing allusion in William Makepeace Thackeray's famous humorous ballad Little Billee ("the British fleet a riding at anchor / with Admiral Napier, K. C. B."). He did not stand again for his parliamentary seat at Marylebone in the July–August 1847 general election. The Channel Fleet was sometimes a sinecure, but this was by no means the case during Napier's period of command. The fleet's area of operations was not just the English Channel but more or less throughout what in the 20th century would be called the Western Approaches. Portugal was in the closing stages of its 'little' civil war, the Patuleia, and British interests in that country needed protecting. Ireland, in the aftermath of the Great Famine, was feared to be near insurrection. Moreover, there were considerations of experiment and training with new ships, made necessary by the rapid technological advances such as screw propulsion. During 1848, the fleet was mainly off the coast of Ireland, where the political situation dictated that Napier show the flag and train for the eventuality of transporting and landing soldiers on practically any part of the Irish coast. In December he took the Channel Fleet further than it had ever operated before, when it was sent to Gibraltar and then onto the Moroccan coast, with the purpose of curbing the activities of Riff pirates. He compelled the Sultan of Morocco, Muley Abderrahman, to grant compensation for the injuries he had inflicted on British commerce. Napier returned to Britain in April 1849 and was ordered to strike his flag. His disappointment that his expected three years term had been cut short led to bitter letters to The Times criticising the Admiralty's policy. When he applied for the vacant Mediterranean command, the Government and Admiralty agreed that he could not be trusted and he was rejected, Rear Admiral Sir James Dundas being appointed instead. This led Napier to write more angry letters to the newspapers and directly to Prime Minister Lord John Russell claiming that he had been defrauded of his just rights. He unsuccessfully contested the parliamentary seat for the Borough of Lambeth at a by election on 7 August 1850. On 28 May 1853 he was promoted to vice admiral of the Blue.

Қырым соғысының Балтық кампаниясы

Қырым соғысы басталғанда Нейпер Балтық флотының басқаруын қабылдады, бұл Наполеон соғыстарынан бері Корольдік теңіз күштері жинаған ең ірі флот еді. Әскерлерінде күмән болғанымен, ол ең тәжірибелі офицер болды. Нейпер 1854 жылдың ақпанында бу кемесінде туын көтеріп, оның басты қолбасшылары артқы адмиралдар Армар Лоури Корри (екінші қолбасшы), Генри Дюси Чадс (үшінші қолбасшы) және Джеймс Хэнвей Пламридж (барлау күштерінің қолбасшысы) болды. Олардың барлығы дерлік Нейперден бір жасқа жуық қарт кісілер еді. Нейпердің күштеріне маусым айында Наполеон III жіберген француз флоты қосылды, оған Александр Фердинанд Парсеваль Дешен басшылық етті. Қағазда әсерлі болғанымен, бұл күш Балтық теңізіндегі операцияларға толыққанды жарамсыз болды және адамдары, әсіресе тәжірибелі теңізшілер жетіспеді. Сонымен қатар, ол Адмиралтействодан келіспейтін бұйрықтармен қиындыққа тап болды. Дегенмен, ол барлық орыс порттарын сәтті блокадалады, орыс Балтық флотын соншалықты қорқытты, олар тікелей орналасқан жерлерінен жылға алмады және Фин шығанағының ең солтүстік нүктесіне дейін көптеген бомбалау операцияларын жүргізді. Кампания барысында, пулеметші Чарльз Дэвис Лукас, орыс жарылғыш снарядын жарылуға үлкермес бұрын теңізге лақтырып жібергені үшін тарихтағы алғашқы Виктория кресімен марапатталды. Кампания кезінде артқы адмирал Корри денсаулығының нашарлауына байланысты елге қайтарылды, оның орнына коммодор (кейін артқы адмирал) Генри Бям Мартин келді. Кампанияның ең маңызды жетістігі – француз және британдық сарбаздар мен теңізшілердің біріккен күштерімен Аландтағы Бомарсунд бекінісін басып алып, жою болды. Бұл бекініс уақытша түрде орыс үкімшілігінен босатылды және Нейпер оны Швецияға ұсынды (бірақ олар бас тартты). Нейпер Свеаборг (көбінесе «солтүстіктің Гибралтары» деп аталады) және Кронштадттың үлкен теңіз базаларына шабуыл жасаудан бас тартты, себебі барлау олардың терең сусыз бомба тасымалдау кемелері болмаса, бұл базалардың алынбауы мүмкін екенін көрсетті. Бұл шешімнен кейін «Таймс» газеті оның белсенсіздігіне наразылық білдірді. Оның әрекетсіздігі кейіннен толыққанды дәлелденді: 1855 жылы жақсы жабдықталған ағылшын-француз флоты Свеаборгты бомбалады, бірақ көптеген оқ-дәрілерге қарамастан, бекініске аз ғана құрылымдық зақым келтірді. Нейпер Адмиралтействоның, әсіресе Адмиралтействоның бірінші лорды сэр Джеймс Грэмнің өзінің шешімдерін үнемі сынап бағалап отыратынын сезінді. Шындығында, теңіз лордтары жағымсыз баспасөз жарияланымдарына ден қойып, командирдің орнындағы бағалауын қабылдауға құштар емес еді, және олардың арасындағы қарым-қатынас оның кемелері қорқынышты ауа райында блокаданы сақтап тұрғанда нашарлады, олар орыс бекіністерін шабуылдай немесе жоя алмайтын еді. Сөздерін аямайтын және өзіне таңсық сынға мойын бұрмайтын Нейпердің хаттарындағы «сыпайылықсыз» тон, Адмиралтейство шағымданғандай, оның кәсіби тағдырын шешті. Дегенмен, Бомарсундты басып алудан басқа ешқандай айқын іс-қимыл жасалмағанына қарамастан, Нейпер үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Қазіргі заманғы бір бағалау бойынша, кампания «соғыстың алғашқы жазында орыс теңіз күштерін сәтті тоқтатты. Царға Қара теңіз флотын қосымша кемелермен нығайту мүмкіндігі берілмеді. Сонымен қатар, Крымдағы армияға қосылуға Ресейдің Перс шығанағына жіберген 30 мың әскеріне де тыйым салынды». Сонымен қатар, Нейпердің үздіксіз жаттығулары флотты келесі жылғы кампанияға дайын күшке айналдырды және бірде-бір кеме жоғалмады.

On the outbreak of the Crimean War, Napier received the command of the Baltic Fleet, the largest fleet which the Royal Navy had assembled since the Napoleonic Wars. This was not without misgivings on the part of the Admiralty, but he was the most senior and experienced officer available. Napier hoisted his flag in February 1854 in the steam ship of the line , his subordinate commanders being the rear admirals Armar Lowry Corry, second in command, Henry Ducie Chads, third in command, and James Hanway Plumridge, commanding the scouting forces. They were all elderly men, at most a year or so younger than Napier himself. Napier's force, which was augmented in June by a French fleet sent by Napoleon III and commanded by Alexandre Ferdinand Parseval Deschenes, though impressive on paper, was radically unsuited to operations in the Baltic Sea and chronically short of men and especially of experienced seamen. He was also hampered by contradictory sets of orders from the Admiralty. Nevertheless, he successfully blockaded all the Russian ports, sufficiently overawed the Russian Baltic Fleet that it never stirred from its moorings, and carried out many bombardment operations as far as the northernmost point of the Gulf of Finland. During the campaign the first ever Victoria Cross was won by midshipman Charles Davis Lucas of the gunboat , who threw a Russian explosive shell overboard before it could detonate. During the campaign Rear Admiral Corry was invalided home because of poor health; he was replaced by Commodore (later Rear Admiral) Henry Byam Martin. The major success of the campaign was the capture and destruction, in a near perfect combined operation by French and British soldiers and sailors, of the Russian fortress of Bomarsund on Åland, which were temporarily liberated from Russian rule and which Napier offered to Sweden (they were declined). When Napier refused to attack the great naval bases at Sveaborg (often quoted as the "Gibraltar of the north") and Kronstadt, which observation had established were probably impregnable without shallow draught bomb vessels which he did not have, a great outcryled by The Timeswas raised against him for his apparent lack of determination. His inaction was thoroughly justified by the sequel: in 1855 a better equipped Anglo French fleet did bombard Sveaborg, but despite an enormous expenditure of ammunition caused the fortress only trifling structural damage. Napier felt he was continually being second guessed by the Admiralty, and especially by the First Lord of the Admiralty, Sir James Graham. In fact the Naval Lords were reacting to adverse press coverage and unwilling to accept the assessment of the commander on the spot, and relations between them deteriorated as his ships maintained the blockade in atrocious weather, quite unable to storm or destroy impregnable Russian fortresses into the bargain. Never one to mince his words or submit to what he felt to be unmerited criticism, Napier's 'disrespectful' tone in his despatches, which the Admiralty complained of, sealed his professional fate. Nevertheless, though lacking any dramatic action apart from the capture of Bomarsund, Napier had achieved a great deal. In one modern assessment, the campaign "had successfully bottled up the Russian Navy for the entire first summer of the war. The tsar had been denied an opportunity to reinforce his Black Sea fleet with additional ships. The 30,000 Russian troops posted in the Gulf had also been prevented from joining the army in the Crimea." In addition, Napier's constant training had welded the fleet personnel into a much more competent force for the next year's campaign; and not a single ship had been lost.

Кейіпкер

1911 жылғы "Британ энциклопедиясының" мақаласына сәйкес, "Сэр Чарльз Нейпир күмәнсіз зор энергия мен батылдығы бар, бірақ сонымен қатар ерекшелік пен мақтанға бой ұсынушы еді. Сирия соғысындағы жоғары офицері, адмирал Стопфордқа қатысты мінез-құлқымен көптеген әріптес офицерлерін ренжітті және өмірінің соңына дейін Адмиралтействомен дауласып өтті". Нейпир шамамен 14 тас (200 фунт / 90 кг) салмақтағы, ірі денелі, ұқыпсыз адам болды. Аяғы мен мойнындағы жаралар салдарынан оңай қимылдамай, мойны бүгілген. Әскери-теңіз күштерінде оны көбінесе қараңғы келбеті мен сақал-мұртының қара түсіне байланысты "Қара Чарли" деп атады. Оның ерекше мінезі мен құштарлығы үшін "Жаңылған Чарли" деп те атады, ал офицерлерінің әрдайым таза киінгенін қадағалап, өзі ең қолайсыз және дененің пішініне келмейтін киімдерді киюі үшін "Лас Чарли" деп те білді.

Ескерткіш

Санкт-Пол соборында оның еске алу ескерткіші бар.

Танымал мәдениет

1845 жыл шамасында Стивен Гловер "Сент-Жан-д'Акрден шегініс" деген шығарма жазып, оны коммодор Нейпирге арнады.