Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жанартау жыныстарының түрі
Type of volcanic rock
Игнимбрит – қатайған туфтан тұратын жанартау жынысының бір түрі. Игнимбриттер жанартаудан жылдам ағып шығатын, қоршаған атмосферадан тығыз болатын ыстық бөлшектер мен газдардың қоспасынан пайда болады. Жаңа Зеландия геологы Патрик Маршалл (1869–1950) «igni» [от] және «imbri» [жаңбыр] латын сөздерінен игнимбрит терминін шығарды. Игнимбриттердің құрамында вулкандық күл (немесе литификацияланған кезде туф) және лапилли (көбінесе шашыраңқы лит фрагменттерімен) нашар сұрыпталған қоспасы болады. Күл шыны сынықтары мен кристалдық бөлшектерден тұрады. Игнимбриттер бос және жиналмаған немесе лапилли туфы деп аталатын литификацияланған (қатты) жыныс болуы мүмкін. Жанартаудың жанында игнимбриттерде лит блоктарының қалың жиынтығы жиі кездеседі, ал алыс жерлерде көптеген жағдайларда дөңгелектелген пемзаның метрлік жиынтығын көруге болады. Игнимбриттердің түсі құрамы мен тығыздығына байланысты ақ, сұр, қызғылт, бежевый, қоңыр немесе қара болуы мүмкін. Көптеген ақшыл игнимбриттер дациттік немесе риолиттік болып келеді. Қараңғы түсті игнимбриттер тығыз байланысқан жанартау шынысынан немесе сирек кездесетін маймалық құрамнан тұруы мүмкін.
Ignimbrite is a type of volcanic rock, consisting of hardened tuff. Ignimbrites form from the deposits of pyroclastic flows, which are a hot suspension of particles and gases flowing rapidly from a volcano, driven by being denser than the surrounding atmosphere. New Zealand geologist Patrick Marshall (1869–1950) coined the term ignimbrite from the Latin igni [fire] and imbri [rain]. Ignimbrites are made of a very poorly sorted mixture of volcanic ash (or tuff when lithified) and pumice lapilli, commonly with scattered lithic fragments. The ash is composed of glass shards and crystal fragments. Ignimbrites may be loose and unconsolidated, or lithified (solidified) rock called lapilli tuff. Near the volcanic source, ignimbrites often contain thick accumulations of lithic blocks, and distally, many show meter thick accumulations of rounded cobbles of pumice. Ignimbrites may be white, grey, pink, beige, brown, or black depending on their composition and density. Many pale ignimbrites are dacitic or rhyolitic. Darker coloured ignimbrites may be densely welded volcanic glass or, less commonly, mafic in composition.
Депозит беру
Жалынды кристалдардың пирокластикалық тығыздық ағынынан түсуін түсіндіру үшін екі негізгі модель ұсынылды: бірдей жиналу және прогрессивті жинақталу модельдері.
Two main models have been proposed to explain the deposition of ignimbrites from a pyroclastic density current: the en masse deposition and the progressive aggradation models.
Үлгісі
Жанартаулар туралы модельді 1976 жылы вулканолог Стивен Спаркс ұсынды. Спаркс жалынды бриттердегі нашар сұрыпталуды өте жоғары бөлшектер концентрациясының ламинарлық ағынына байланысты деп есептеді. Пирокластикалық ағымдар ламинарлық ағынға ұшыраған және кейін жаппай тоқтаған денемен қалдықтар ағынына ұқсас деп болжалды. Ағым тығыздағыш ағыны ретінде, негізінен деформацияланбайтын массамен, жұқа қисайту аймағында жүреді, ал жаппай тоңазыту қозғалыс кернеуі белгілі бір деңгейден төмен түскен кезде пайда болады. Бұл кері қарай бағаланған негізді ірі бірлік шығарады. Жаппай модельдің бірнеше мәселесі бар. Игнимбрит – бұл шөгінді болғандықтан, оның сипаттамалары ағынды толықтай көрсете алмайды, ал шөгінді тек шөгінді процесін ғана тіркей алады. Игнимбриттердегі тік химиялық аймақтану жинақталудағы үстеме өзгерістерді тіркеу ретінде түсіндіріледі, ал аймақтану ағыс бірліктерінің шекараларымен сирек байланысты және ағыс бірліктері ішінде болуы мүмкін. Химиялық өзгерістер уақыт өте келе құрамы өзгеріп отыратын жарылыстан пайда болған ағыстың түбіндегі прогрестік жинақталуды тіркейді деп болжанады. Бұл үшін ағынның негізі турбулентті бола алмайды. Материалдың бүкіл денесі бірден жинақталуы мүмкін емес, өйткені сұйықтықтың бірден ығысуы мүмкін емес. Сұйықтықтың кез келген ығысуы ағынның жоғарғы бөлігін жұмылдырады және жаппай жиналу болмайды. Ағынның бірден тоқтауы жергілікті қысылу мен кеңеюге себеп болады, бұл кернеу сызақтары мен шағын масштабтағы итермелеу түрінде көрінеді, бірақ мұндай құбылыстар көптеген игнимбриттерде байқалмайды. Жаппай теорияның бейімделуі жалынды бриттердегі тұрақты тоқтан прогрестік жинақталуды тіркейді және жалынды бриттер мен игнимбриттер арасындағы айырмашылықтар оны жинаған ағыстың табиғатындағы уақытша өзгерістердің нәтижесі болып табылады. Құрылымдардың бағытының тік өзгеруі – бұл құрылымдардың көпшілігі үшін жауапты шөгінділік қайта жұмылдыруға қарсы дәлел, бірақ қай процесс ең көп таралған екенін айту үшін игнимбриттердің көпшілігінде осы тік өзгерулер бар екенін анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет. Колорадодағы Флорисант қазбалар ұлттық ескерткішіндегі Қабырға тауындағы туфтың байқауларына негізделген модель, жапырақшалар мен пирокластар сияқты реоморфты құрылымдар тығыздық ағыны тоқтаған кезде ламинарлық тұтқыр ағыс кезінде пайда болғандығын көрсетеді. Қалдықтар ағынынан тұтқыр сұйықтыққа ауысу соңғы бірнеше метрде тез суытуды тудырады. Сондай-ақ, трансформация ағынның түбіндегі шекаралық қабатта пайда болады және барлық материалдар осы қабаттан шөгінді кезінде өтеді деп болжанады. Тағы бір ұсынылған модель – тығыздық ағыны реоморфтық құрылымдар пайда болғанға дейін стационарлық болды. Таралған жапырақшалар сияқты құрылымдар жүктеме тығыздалуының нәтижесі, ал басқа құрылымдар жүктеме және еңіс топографияда жиналу арқылы қайта жұмылдырудың нәтижесі болып табылады. Орегон штатындағы Вагонтайр тауында және Калифорниядағы Бишоп туфындағы туфтар соңғы сатыдағы тұтқыр ағынның белгілерін көрсетеді. Бұл туфтар химиялық жағынан ұқсас, сондықтан олар бірдей жапырақшаларға ие болу үшін бірдей тығыздау процесіне ұшыраған болуы керек. Пантеллериядағы жасыл туф реоморфты құрылымдарды қамтиды, олар шөгінділік қайта жұмылдырудың нәтижесі деп есептеледі, өйткені сол кезде жасыл туф жаңбырдан кейін түсетін, бүйірлік тасымалдауы жоқ шөгінді деп саналған. Жасыл туфтың құрылымдары мен Гран-Канариядағы игнимбриттер арасындағы ұқсастықтар шөгінділік қайта жұмылдыруды болжайды. Жасыл туфтың жинақталуының бұл түсіндірілуі дау тудырады, бұл жалынды туф болып табылады және жасыл туфта байқалған жалын сияқты құрылымдар бастапқы тұтқыр ағыстың соңғы кезеңінің нәтижесі болды. Гран-Канарияда байқалған ұқсас құрылымдар синтаксистік ағын ретінде түсіндірілді. Тығыздық ағыны мен қалыптасқан шөгінді арасындағы қиылыс барлық игнимбриттерде байқалған реоморфты құрылымдарды тудыратын жеткілікті маңызды екендігі дауланды, дегенмен қиылыс кейбір құрылымдарға, мысалы, жалындарға жауапты болуы мүмкін.
The en masse model was proposed by volcanologist Stephen Sparks in 1976. Sparks attributed the poor sorting in ignimbrites to laminar flows of very high particle concentration. Pyroclastic flows were envisioned as being similar to debris flows, with a body undergoing laminar flow and then stopping en masse. The flow would travel as a plug flow, with an essentially non deforming mass travelling on a thin shear zone, and the en masse freezing occurs when the driving stress falls below a certain level. This would produce a massive unit with an inversely graded base. There are several problems with the en masse model. Since ignimbrite is a deposit, its characteristics cannot completely represent the flow, and the deposit may only record the depositional process. Vertical chemical zonation in ignimbrites is interpreted as recording incremental changes in the deposition, and the zonation rarely correlates with flow unit boundaries and may occur within flow units. It has been posited that the chemical changes are recording progressive aggradation at the base of the flow from an eruption whose composition changes with time. For this to be so, the base of the flow cannot be turbulent. The instantaneous deposition of an entire body of material is not possible because displacement of the fluid is not possible instantaneously. Any displacement of the fluid would mobilize the upper part of the flow, and en masse deposition would not occur. Instantaneously cessation of the flow would cause local compression and extension, which would be evident in the form of tension cracks and small scale thrusting, which is not seen in most ignimbrites. An adaptation of the en masse theory suggests that the ignimbrite records progressive aggradation from a sustained current and that the differences observed between ignimbrites and within an ignimbrite are the result of temporal changes to the nature of the flow that deposited it. A vertical variation in orientation of the structures is compelling evidence against post depositional re mobilization being responsible for the majority of the structures, but more work needs to be carried out to discover if the majority of ignimbrites have these vertical variations in order to say which process is the most common. A model based on observations at the Wall Mountain Tuff at Florissant Fossil Beds National Monument in Colorado suggests that the rheomorphic structures such as foliation and pyroclasts were formed during laminar viscous flow as the density current comes to a halt. A change from particulate flow to a viscous fluid could cause the rapid en masse cooling in the last few meters. It is also theorized that transformation occurs at a boundary layer at the base of the flow and that all the materials pass through this layer during deposition. Another model proposed is that the density current became stationary before the rheomorphic structures form. Structures such as pervasive foliation are a result of load compaction, and other structures are the result of remobilization by load and deposition on inclined topography. The tuff deposited at Wagontire Mountain in Oregon and Bishop Tuff in California show evidence of late stage viscous flow. These tuffs have a similar chemistry and so must have undergone the same compaction process to have the same foliation. The Green Tuff in Pantelleria contains rheomorphic structures which are held to be a result of post depositional re mobilization because at that time the Green Tuff was believed to be a fall deposit which has no lateral transport. Similarities between the structures in the Green Tuff and ignimbrites on Gran Canaria suggest post depositional re mobilization. This interpretation of the deposition of the Green Tuff has been disputed, suggesting that it is an ignimbrite, and structures such as imbricate fiamme, observed in the Green Tuff, were the result of late stage primary viscous flow. Similar structures observed on Gran Canaria had been interpreted as syn depositional flow. It has been disputed that the shear between the density current and the forming deposit is significant enough to cause all of the rheomorphic structures observed in ignimbrites, although the shear could be responsible for some of the structures such as imbricate fiamme.
Петрология
Игнимбрит негізінен вулкандық шаңның (тефра) матрицасынан құралады, ол вулкандық шынының сынықтары мен бөлшектерінен, пемза сынықтары мен кристалдардан тұрады. Кристалл бөлшектері көбінесе жарылыс кезінде жарылып кетеді. Олардың көпшілігі магмада өскен фенокристалдар, бірақ кейбіреулері басқа магмалардан, магмалық жыныстардан немесе қоршаған жыныстардан алынған ксенокристалдар сияқты экзотикалық кристалдар болуы мүмкін. Күл матрицасы әдетте бұршақтан кесек тасқа дейінгі әр түрлі мөлшердегі тау жынысы фрагменттерін, яғни литтық инклюзияларды қамтиды. Олар көбінесе кондуит қабырғаларынан немесе жер бетінен тартылған ескі, қатып қалған жанартаулық қалдықтарының бөлшектері болып табылады. Сирек жағдайларда, кластар магма камерасының туыс материалы болуы мүмкін. Егер игнимбрит шөгіндірген кезде жеткілікті ыстық болса, бөлшектері бірігіп, «кептірілген игнимбритке» айналады, ол эвтакситті лапилли туфынан жасалған. Мұндай жағдайда лапиллилер жалпақтанып, тау жынысы бетінде қара линза тәрізді пішіндерде көрінеді, олар фиамме деп аталады. Тым кептірілген игнимбритте төменгі және жоғарғы «витрофирлер» деп аталатын базаға және жоғарғы бөлікке жақын шыны зоналар болуы мүмкін, ал орталық бөліктері микрокристаллды («литоидты») болады.
Ignimbrite is primarily composed of a matrix of volcanic ash (tephra) which is composed of shards and fragments of volcanic glass, pumice fragments, and crystals. The crystal fragments are commonly blown apart by the explosive eruption. Most are phenocrysts that grew in the magma, but some may be exotic crystals such as xenocrysts, derived from other magmas, igneous rocks, or from country rock. The ash matrix typically contains varying amounts of pea to cobble sized rock fragments called lithic inclusions. They are mostly bits of older solidified volcanic debris entrained from conduit walls or from the land surface. More rarely, clasts are cognate material from the magma chamber. If sufficiently hot when deposited, the particles in an ignimbrite may weld together, and the deposit is transformed into a 'welded ignimbrite', made of eutaxitic lapilli tuff. When this happens, the pumice lapilli commonly flatten, and these appear on rock surfaces as dark lens shapes, known as fiamme. Intensely welded ignimbrite may have glassy zones near the base and top, called lower and upper 'vitrophyres', but central parts are microcrystalline ('lithoidal').
Минералогия
Игнимбриттердің минералогиясы негізінен бастапқы магманың химиялық құрамымен анықталады. Игнимбриттердегі фенокристердің кең таралған түрлері – биотит, кварц, сандинит немесе басқа сілтілік дала шпаттары, кейде мүйізді бленде, сирек піроксен, ал фонолиттік туфтарда нефелин және леуцит сияқты дала шпатоидты минералдар кездеседі. Көбінесе, фелсикалық игнимбриттерде кварцтың кристобалит және тридимит полиморфтары дәнекерленген туфтар мен брекчияларда табалады. Көп жағдайда, бұл кварцтың жоғары температуралық полиморфтары жарылыстан кейін, кейбір тұрақсыз күйдегі аутогендік өзгерістердің нәтижесінде пайда болған болып көрінеді. Демек, тридимит пен кристобалит игнимбриттерде жиі кездесетін минералдар болғанымен, олар бастапқы магмалық минералдар емес болуы мүмкін.
The mineralogy of an ignimbrite is controlled primarily by the chemistry of the source magma. The typical range of phenocrysts in ignimbrites are biotite, quartz, sanidine or other alkali feldspar, occasionally hornblende, rarely pyroxene and in the case of phonolite tuffs, the feldspathoid minerals such as nepheline and leucite. Commonly in most felsic ignimbrites the quartz polymorphs cristobalite and tridymite are usually found within the welded tuffs and breccias. In the majority of cases, it appears that these high temperature polymorphs of quartz occurred post eruption as part of an autogenic post eruptive alteration in some metastable form. Thus although tridymite and cristobalite are common minerals in ignimbrites, they may not be primary magmatic minerals.
Геохимия
Игнмбриттердің көпшілігі кремнийлі, әдетте 65%-дан астам SiO2 құрайды. Игнимбриттердің химиясы, барлық фелсикалық тау жыныстары сияқты, және олардың құрамындағы фенокристтердің минералдық құрамы, негізінен натрий, калий, кальций мөлшеріне, сондай-ақ темір мен магнийдің азырақ мөлшеріне байланысты. Сирек кездесетін кейбір игнимбриттер андезиттік болуы мүмкін, тіпті ұшқыш заттарға қаныққан базальттан да пайда болуы мүмкін, онда игнимбрит қалыпты базальттың геохимиялық қасиеттерін көрсетеді.
Most ignimbrites are silicic, with generally over 65% SiO2. The chemistry of the ignimbrites, like all felsic rocks, and the resultant mineralogy of phenocryst populations within them, is related mostly to the varying contents of sodium, potassium, calcium, the lesser amounts of iron and magnesium. Some rare ignimbrites are andesitic, and may even be formed from volatile saturated basalt, where the ignimbrite would have the geochemistry of a normal basalt.
Өзгерістер
Үлкен ыстық игнибриттер гидротермальдық белсенділіктің пайда болуына себеп болуы мүмкін, себебі олар ылғал топырақты жауып, су арналарын және өзендерді көмеді. Мұндай негіздерден шыққан су фумарольдер, гейзерлер және осы сияқты түрлерде игнибрит қаптамасынан шығады, бұл процесс бірнеше жылға созылуы мүмкін, мысалы, Новарупта туфінің жарылуынан кейін. Бұл судың қайнауы кезінде игнибрит қабаты метасоматизациялануы (өзгеріске ұшырауы) мүмкін. Бұл түтікшелер мен каолинге өзгеретін тау жыныстарының қалталарының пайда болуына әкеледі.
Large hot ignimbrites can create some form of hydrothermal activity as they tend to blanket the wet soil and bury watercourses and rivers. The water from such substrates will exit the ignimbrite blanket in fumaroles, geysers and the like, a process which may take several years, for example after the Novarupta tuff eruption. In the process of boiling off this water, the ignimbrite layer may become metasomatised (altered). This tends to form chimneys and pockets of kaolin altered rock.
Дәнекерлеу
Дәнекерлеу – пирокластикалық тау жыныстарында кең таралған өзгеріс түрі. Дәнекерлеудің екі түрі бар: біріншілік және екіншілік. Егер тығыздық тогы жеткілікті түрде ыстық болса, бөлшектер бірігіп, тұнбалау бетінде қою сұйықтық құрайды; бұл – біріншілік дәнекерлеу. Егер тасымалдау және шөгу кезінде температура төмен болса, бөлшектер бірігіп, дәнекерленбейді, бірақ кейіннен тығыздалу немесе басқа факторлар дәнекерлеудің ең төменгі температурасын шыны тәрізді бөлшектердің температурасынан төмендетсе, дәнекерлеу мүмкін болады; бұл – екіншілік дәнекерлеу. Екіншілік дәнекерлеу көбірек кездеседі және пирокластикалық тығыздық тогының температурасы бөлшектердің жұмсару температурасынан төмен екенін көрсетеді. Дәнекерлеудің қарқындылығы литостаттық жүктемеге байланысты, себебі Тириби игнимбриті ең қалың жерлерде ең тығыз дәнекерленген. Бұл корреляция толық емес, және басқа факторлар да әсер етуі мүмкін. Литостаттық жүктеменің дәнекерлеудің қарқындылығын анықтаудағы салыстырмалы маңыздылығын көрсететін екі дәлел бар: қалыңдығына қарамастан дәнекерлеу дәрежесіндегі бүйірлік өзгерістер және дәнекерлеу дәрежесінің химиялық зоналармен сәйкес келу жағдайлары. Дәнекерлеу – құрамының өзгеруі, ұшқыш заттардың мөлшері, температура, дән өлшемдерінің таралуы және лит контенті сияқты факторлардың жиынтығымен анықталады. Сонымен қатар, граниттік ландшафттардағы сияқты, игнимбриттердегі жер бедері де жарылым жүйелерінің әсеріне ұшырауы мүмкін.
Welding is a common form of ignimbrite alteration. There are two types of welding, primary and secondary. If the density current is sufficiently hot the particles will agglutinate and weld at the surface of sedimentation to form a viscous fluid; this is primary welding. If during transport and deposition the temperature is low, then the particles will not agglutinate and weld, although welding may occur later if compaction or other factors reduce the minimum welding temperature to below the temperature of the glassy particles; this is secondary welding. This secondary welding is most common and suggests that the temperature of most pyroclastic density currents is below the softening point of the particles. Lithostatic load is responsible for the intensity of welding because the Tiribi ignimbrite is most densely welded where the thickness is greatest. The correlation is not perfect, and that other factors may have an influence. There are two lines of evidence for the relative unimportance of lithostatic load in determining the intensity of welding; lateral changes in the degree of welding irrespective of thickness and cases where the degree of welding correlates with the chemical zoning. Welding is determined by a combination of factors including compositional changes, volatile content, temperature, grain size population and lithic content. In addition, just like in granite landscapes landforms in ignimbrites may be influenced by joint systems.
Тарату
Игнимбриттер бүкіл әлемде жоғары кремнийлі магма және одан туындайтын жарылысты жарылыстармен байланысты көптеген жанартаулық аймақтарда кездеседі. Игнимбрит Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Төменгі Хантер аймағында өте кең таралған. Хантер аймағындағы Мартинс Крик, Брэнди Хилл, Сиам (Boral) және Реймонд Террас тасталған карьерлерінде кездесетін игнимбрит – көміртек кезеңінің (280–345 миллион жыл) вулкандық шөгінді тау жынысы. Оның пайда болуы өте күшті жарылыспен байланысты. Бұл материал айтарлықтай тереңдікке жиналған және толығымен салқындауына жылдар кеткен болуы мүмкін. Осы процесте оны құрайтын материалдар бірігіп, орташа тығыздықтағы өте берік тасқа айналған. Игнимбрит Жаңа Зеландияның Коромадель аймағында да кездеседі, онда көзге түсетін қызғылт қоңыр игнимбрит жартастары ландшафттың ерекше белгісін құрайды. Жақын орналасқан Таупо вулканы аймағы Плейстоцен және Голоцен кезеңдерінде кальдера вулкандарынан шыққан кең жазық игнимбрит қабаттарымен жабылған. Хинуэрадағы (Уайкато) ашық жартастар 1800 жыл бұрын болған соңғы ірі Таупо жарылысынан (Хатепе жарылысынан) бұрын, аңғар арқылы ағып өткен ежелгі Уайкато өзенінің бағытын көрсетеді. Батыс жартастарынан Хинуэра тасының блоктары қазылып алынады, ол ғимараттарды қаптау үшін қолданылатын біріктірілген игнимбритке берілген атау. Тас ақшыл сұр түсті, жасыл түсті іздерімен және сәл кеуекті. Мексиканың батысындағы Сьерра-Мадре-Оксиденталь тауларының үлкен бөлігінде игнимбриттің ірі кен орындары орналасқан. АҚШ-тың батысында, Бассейн және Жота аймағында, негізінен Невадада, Юта штатының батысында, Аризонаның оңтүстігінде, Нью-Мексиконың солтүстік-орталық және оңтүстік бөліктерінде, сондай-ақ Жылан өзені жазығында бірнеше жүз метрге дейін жететін қалың игнимбрит қабаттары кездеседі. Бассейн және Жота аймағындағы магматизм шамамен 40 миллион жыл бұрын басталып, негізінен 25 миллион жыл бұрын аяқталған игнимбриттің күрт өршуін қамтыды: магматизм Ларамид орогенісінің соңынан кейін пайда болды, осы кезде деформация және магматизм тақта шекарасының шығысында жүрді. Невадада игнимбрит жарылыстары шамамен 14 миллион жылға дейін жалғасты. Жеке жарылыстар көбінесе өте үлкен болды, кейде көлемі мыңдаған куб километрге жетеді, оларға 8 жанартаулық жарылыс индексі берілді, бұл Йеллоустоун кальдерасы және Тоба көлі жарылыстарымен салыстыруға болады. Тенерифе және Гран-Канария аралдарындағы эрозиядан кейінгі тау жыныстарының көп бөлігін игнимбриттердің тізбегі құрайды.
Ignimbrites occur worldwide associated with many volcanic provinces having high silica content magma and the resulting explosive eruptions. Ignimbrite occurs very commonly around the lower Hunter Region of the Australian state of New South Wales. The ignimbrite quarried in the Hunter region at locations such as Martins Creek, Brandy Hill, Seaham (Boral) and at abandoned quarry at Raymond Terrace is a volcanic sedimentation rock of Carboniferous age (280–345 million years). It had an extremely violent origin. This material built up to considerable depth and must have taken years to cool down completely. In the process the materials that made up this mixture fused together into a very tough rock of medium density. Ignimbrite also occurs in the Coromandel region of New Zealand, where the striking orange brown ignimbrite cliffs form a distinctive feature of the landscape. The nearby Taupō Volcanic Zone is covered in extensive flat sheets of ignimbrite erupted from caldera volcanoes during the Pleistocene and Holocene. The exposed ignimbrite cliffs at Hinuera (Waikato) mark the edges of the ancient Waikato River course which flowed through the valley before the last major Taupō eruption 1,800 years ago (the Hatepe eruption). The west cliffs are quarried to get blocks of Hinuera Stone, the name given to welded ignimbrite used for building cladding. The stone is light grey with traces of green and is slightly porous. Huge deposits of ignimbrite form large parts of the Sierra Madre Occidental in western Mexico. In the western United States, massive ignimbrite deposits up to several hundred metres thick occur in the Basin and Range Province, largely in Nevada, western Utah, southern Arizona, and north central and southern New Mexico, and the Snake River Plain. The magmatism in the Basin and Range Province included a massive flare up of ignimbrite which began about 40 million years ago and largely ended 25 million years ago: the magmatism followed the end of the Laramide orogeny, when deformation and magmatism occurred far east of the plate boundary. Additional eruptions of ignimbrite continued in Nevada until roughly 14 million years ago. Individual eruptions were often enormous, sometimes up to thousands of cubic kilometres in volume, giving them a Volcanic Explosivity Index of 8, comparable to Yellowstone Caldera and Lake Toba eruptions. Successions of ignimbrites make up a large part of post erosional rocks in Tenerife and Gran Canaria islands.
Қолдану
Yucca Mountain Repository, АҚШ Энергетика министрлігінің пайдаланылған ядролық реакторлар мен басқа да радиоактивті қалдықтарды сақтауға арналған терминалдық объектісі, жалынды брит пен туфтан тұратын қоршауда орналасқан. Жалынды бриттердің қабатты құрылымы тас өңдеу кезінде қолданылады, себебі олар кейде ыңғайлы плиталарға жарылады, олар еден төсеу және бақ шекарасын жасау үшін пайдалы. Жаңа Оңтүстік Уэльстің Хантер аймағында жалынды брит жол төсеу және құрылыс мақсатында қолданылатын тамаша құм-қиыршық тас немесе "көк металл" ретінде қызмет етеді.
Yucca Mountain Repository, a U. S. Department of Energy terminal storage facility for spent nuclear reactor and other radioactive waste, is in a deposit of ignimbrite and tuff. The layering of ignimbrites is used when the stone is worked, as it sometimes splits into convenient slabs, useful for flagstones and in garden edge landscaping. In the Hunter region of New South Wales, ignimbrite serves as an excellent aggregate or "blue metal" for road surfacing and construction purposes.