Кіріспе
Мериден – Англияның Батыс Мидлендс графтығындағы Солихалл қалашығындағы ауыл және азаматтық приход. Тарихи тұрғыдан алғанда, ол Уорвикширдің бір бөлігі болып табылады және Бирмингем мен Ковентри қалаларының арасында орналасқан. Ауыл Солтүстік Уорвикшир ауданының шекарасына жақын, «Мериден саңылауы» деп аталатын жасыл белдеуде және Ковентри епархиясының шіркеулік приходында орналасқан. Мериден Солихаллдан шығыс-солтүстік-шығысқа қарай 7 миль (11 км), Ковентриден батыс-солтүстік-батысқа қарай 7 миль (11 км) және Бирмингем қаласының оңтүстік-шығысына қарай 13 миль (21 км) қашықтықта жатыр. «Домсдей кітабында» ол «Алспат» деп аталған. Ауыл 1955 жылы құрылған және Мериден саңылауын қамтитын Мериден парламенттік сайлау округінің атын береді. 2011 жылғы халық санауы бойынша Мериден приходының халқы 2719 адамды құрады. 2017 жылға қарай халық саны 3096 адамға дейін өскені есептелді. 15-17 ғасырлар аралығында «Мериден» атауы «Алспат» атауын бірте-бірте ығыстырды, өйткені төбенің етегіндегі қоныс маңызға ие болды. 1686 жылы халық саны 290 адамға жетті. 1772 жылы 93 коттедж мен үй болған. 1811 жылы ауылда 152 үй, 171 отбасы және 817 адам тұрды. Нормандық жаулап алудан кейін «Алспат»/«Мериден» иелігі Честер графтарының (1080), Сегревтер отбасының (1220), Норфолктың Моубрей графтарының (14 ғасырдың соңы), Дербидің Стэнли графтарының (1468/1501) және Айлсфорд графтарының (1784) қолынан өтті. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның иелігі төрт қызының арасында бөлінді: шіркеудің маңындағы және 1481 жылдан бері Moat House фермасымен беленген жер. Бесінші бөлініс (Марбрук Холл) Холлиберри Энд маңында, Шафт Лэйн мен Бекс Лэйннің қиылысы жанында қазір кейінгі талап ретінде қарастырылады. Алайда, ол тарихи қызығушылыққа ие қамалдардың тар жолағында орналасқан. Солтүстікке қарай 5 км жерде Макстоук қамалы орналасқан, ол 15 ғасырдың ортасынан соңына дейін Букингемнің Стаффорд герцогтарының үш резиденциясының бірі болды және Стаффорд отбасына екінші рет үйленгеннен кейін леди Маргарет Бофорттың сүйікті орны деп есептелді. Оңтүстікке қарай 13 шақырым жерде Кенилворт қамалы орналасқан, ол ағылшын тарихындағы ең ұзақ қоршаудың орны; ал 15 шақырым жерде Уорвик қамалы орналасқан, ол Уорвиктің патша жасаушысы Ричард Невиллдің, 16-шы Уорвик графының резиденциясы болды. Марш графы Роджер Мортимердің қашуы, Лондон мұнарасынан жасалған тарихындағы екі қашудың бірі, Мериденмен байланысты. Констебль Стивен Сегрев және Мұнара констеблінің орынбасары Жерард Алспат тиісінше Мериден/Алспат иелігінің иелері болды. Жерард қашуға қатысы бар еді; бірақ Сегрев 14 ғасырдың хроникашысы Генри Найтонның, Лестер аббаттығының Санкт-Мари де Пратис аббаттығынан сипаттағандай, бастапқы жазадан құтылды: Стефанның ақтауы – ол өзіне сенімді болған адал қызметшісі Жерард Алспатпен алданғаны. Қашуға қатысқан тағы бір адам – қазіргі Уолш Холлдың Джон Уайардтың ата-бабасы, оның бейнесі шіркеуде сақталған. Уолш Холлдың соңғы еркек иесі сэр Ричард Уолш 1605 жылы оқ-дәрі заговоршыларының соңғы тобын ұстаған Уорчестершир шерифі болды. 1642 жылы Англия азамат соғысының алғашқы шайқасынан бұрын, 30 миль (48 км) оңтүстікке қарай Эджхиллде корольдік әскер Мердин Хитте орналасты, ал король жақын маңдағы Пэкингтон Холлда демалды. Бони Принс Чарли 1745 жылы ұлы якобит бүліктерінің соңғысында оңтүстікке қарай аттанғанда, оған қарсы тұру үшін континенттен шақырылған және жиналған үкіметтік күштер Камберленд герцогының басшылығымен Мердин Хитте күтті. Романшы Джордж Элиот 1854 жылға дейін Меридендегі әпкесіне бірнеше рет барды. Ауылдың жасыл желкесіндегі II дәрежелі құмтастан жасалған ескерткіште «Англияның орталығы» мәртебесін еске салатын тақташа орналасқан. Дәстүрлі түрде «құмтасты айқыш» деп аталатын 1879 жылғы фотосуретте монументтің үстінде бастапқыда Хоквольд кум Уилтондағыдай айқыш орнатылған гүл шоғыры көрсетілген. Гирлянда 1879 және 1885 жылдар аралығында жоғалған. Айқыш бастапқыда ауылдың ескі орталығында орналасқан, 1785 жылы қиылысты түзетуден бұрын, жол бастапқыда Берксвеллден келген. 1822 жылы ескерткіш ауылдың жасыл желкесіне көшірілді. 1952-1953 жылдары тағы да қазіргі орнына көшірілді.
A manor based on the original siting, around the church and occupied since 1481 by the building of Moat House farm. The fifth subdivision (Marbrook Hall) near Hollyberry End, near the junction of Shaft Lane and Becks Lane, is now considered a later claim. It is, however, located within a narrow band of castles with significant historical interest. 3 mile (5 km) to the north is Maxstoke Castle, one of the three seats of the Stafford Dukes of Buckingham in the mid to late 15th century and deemed to be a favourite residence of Lady Margaret Beaufort after her second marriage into the Stafford family. 8 mile (13 km) south is Kenilworth Castle, site of the longest siege in English history; and 15 mile (24 km) south is Warwick Castle, the seat of Warwick the Kingmaker, Richard Neville, 16th Earl of Warwick. The escape of the powerful Marcher lord, Roger Mortimer, 1st Earl of March, one of only two escapes from the Tower of London in its history, involves a critical Meriden connection. Constable Stephen Segrave and Deputy Constable of the Tower Gerard Alspath were Overlord and Lord of the Manor of Meriden/Alspath, respectively. Gerard was implicated in the escape; but Segrave escaped the initial reprisal, as described by the 14th century chronicler Henry Knighton from St Mary de Pratis Abbey, Leicester, better known as Leicester Abbey: listing Stephen's excuse being that he had been duped by a supposedly loyal servant in whom he had confidence, Gerard Alspath. Another person involved in the escape was a progenitor of John Wyard of what is now Walsh Hall, whose effigy resides in the parish church. The last male Walsh owner of Walsh Hall, Sir Richard Walsh, was the Sheriff of Worcestershire who cornered the last group of Gunpowder Plot conspirators in 1605. Shortly before the first battle of the English Civil War in 1642, 30 mile (48 km) south at Edgehill, the royal army camped on Meriden Heath whilst the King slept at nearby Packington Hall. When Bonnie Prince Charlie marched south in the last of the great Jacobite rebellions in 1745, the government forces, recalled from the continent and assembled to oppose him, waited on Meriden Heath under the command of the Duke of Cumberland. The novelist George Eliot visited her sister in Meriden repeatedly until 1854. A grade II listed sandstone monument on the village green carries a plaque commemorating Meriden's status as 'Centre of England'. Traditionally known as the 'sandstone cross', a photograph from 1879 shows a garland that would have originally enclosed a cross on top of the monument, like the one at Hockwold cum Wilton. The garland was lost between 1879 and 1885. The cross was originally located in the old centre of the village, where the road initially came in from Berkswell before the junction was straightened in 1785. The monument was moved to the village green in 1822. It was moved yet again to its current position on the green in 1952–1953.
Сент-Лауренс шіркеуі
Сент-Лауренс шіркеуі Сент-Эдмундқа арналған қарапайым саксон шіркеуінің орнында салынған, оны Норман жаулап алуына дейінгі жылдары Мерсия графы Леофриктің әйелі леди Годива өз жерінде тұрғызған. Ауылдың соғыс ескерткіші Мериденнің басейнге қарап тұрған жағында, Берксвелл жолының Мериденнің бас жолынан бұрылысында орналасқан. Ол айқышқа шегеленген Иса бейнесі бар жол бойындағы киіз үй түрінде, және Мериден Холлдың мұрагері, капитан Эдвард Банкстің әйелі Летиция Банкс бұйырған жерде орналасқан. Эдвард Банкс 1915 жылы Сент-Жулиен шайқасында оқтан қаза тапқан ауылдың бірінші дүниежүзілік соғыстағы қазасы болды. Ол шіркеудегі әйнек терезеде мәңгі есте қалды.
Triumph мотоциклдері
1941 жылдан 1983 жылға дейін Мериден үлкен Triumph мотоциклдерін өндіретін зауытпен байланысты болды. Ковентридегі Priory Street зауытының бастапқы зауыты Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Люфтваффе тарапынан қиратылды. "Қырқ жаз бұрын" кітабында көрсетілгендей, зауытқа Стив Маккуин және Бад Экинс 1964 жылғы АҚШ Халықаралық алты күндік сынақтар тобының қалған мүшелерімен бірге арнайы дайындалған Triumph мотоциклдерін алу үшін келді. 1973 жылы Triumph жұмысшылары зауытты Norton Villiers Triumph (NVT) компаниясынан, жаңа иелерінен, жабылуын болдырмау үшін блокадалады. Үкімет Мериден жұмысшылары кооперативіне зауытты сатып алуға, содан кейін олар өндірген Triumph мотоциклдерін сатуға қаржылай көмек көрсетті. Кооперативтің құрылуы және оның құрылуы көптеген БАҚ-тың қызығушылығын тудырды, соның ішінде Дэвид Эдгардың "Мотоцикл зауытының жабылуынан кейінгі оқиғалар" атты пьесасы. Кейін Triumph Motorcycles (Meriden) Ltd. атымен сауда жасаған кооператив 1983 жылдың тамызында жабылды.
Меридендегі Triumph мотоцикл зауытының орнында, қазір Миллисонс Вуд деп аталатын, басты ауылдан жоғарырақ орналасқан тұрғын үйлер салынды. Елді мекендегі көшелерге Triumph мотоциклдерінің атаулары берілді, мысалы Bonneville Close және Daytona Drive. Bonneville Close-тың сыртында осы жердің бұрынғы мақсатын еске салатын тақта орнатылған.