Кіріспе

We Can't Dance – ағылшын рок-тобы Genesis-тің 1991 жылғы 11 қарашада Virgin Records компаниясы Ұлыбританияда, ал бір күннен кейін Atlantic Records компаниясы АҚШ-та шығарған он төртінші студиялық альбомы. Бұл 1996 жылы жеке жобаларға толық уақыт арнап кеткенге дейін, барабаншы және әнші Фил Коллинзбен бірге жазылған соңғы студиялық альбомы. Альбом, топтың бұрынғы альбомы Invisible Touch (1986) бойынша гастрольдік сапардан кейін шамамен төрт жылдық үзілістен соңғы қызметкерлік белсенділігіне оралуын білдірді. We Can't Dance тобы үшін бүкіл әлемде коммерциялық сәттілікке жетті. Бұл топтың Ұлыбританияда бес рет қатарынан №1 альбомы болды және АҚШ-та №4 орынға жетті, онда ол 4 миллионнан астам дана сатылды. 1991 және 1993 жылдар аралығында альбомнан "No Son of Mine" және "I Can't Dance" сияқты алты трек сингл ретінде жарық көрді. Соңғысы 1993 жылы "Дуэт немесе вокалмен ең үздік поп-орындаушы" номинациясында Грэмми сыйлығына ие болды. Genesis, 1992 жылдың мамыр айынан қараша айына дейін We Can't Dance альбомын насихаттау үшін гастрольдік сапарға шықты, Солтүстік Америка мен Еуропаның ірі стадиондары мен ареналарында өнер көрсетті.

Өмірбаян

1987 жылдың шілдесінде Genesis тобының барабаншысы және әншісі Фил Коллинз, клавишник Тони Бэнкс және бас-гитарист және гитарист Майк Рутерфорд 1986–1987 жылдардағы әлемдік гастрольдерін аяқтады, олардың «Invisible Touch» (1986) атты он үшінші студиялық альбомын қолдау үшін өткізілді. 112 күндік гастрольге шамамен 3,5 миллион адам қатысты, бұл топ үшін, әсіресе Рутерфорд үшін, әкесінің қазасы және ұлы Гарридің қиын босану салдарынан өмірден кетуіне байланысты өте қиын болды. Әдеттегі жаттығу кезінде Бэнкс пен Рутерфорд сәйкесінше клавишатурада немесе гитарада аккордтар ойнаса, Коллинз барабан машинасымен барабан үлгісін құрастырып, оған ноталар мен уақытша мәтіндерді айтуға мүмкіндік берді. Оның айтқан сөздері ән мәтінін жасауға немесе әнге атмосфера құруға көмектесе алатын. Genesis алғаш рет ұлттық теледидарда көрсетілген «No Admittance» деректі фильмі үшін жазба сессияларының түсірілуіне рұқсат берді. Кейін Бэнкс фильм түсірілім тобы болғанда топтың «барлық шығармашылық жұмыстан» қашқандарын мойындады, себебі бұл олар үшін қиын болды, ол: «Олар келгеннен кейін біз тоқтадық» деп қосты. Ол өндірушіден өзінің бойына сай келетін үлкен корпустың гитарасын жасауды сұрады, бірақ олар бас тартты, сондықтан ол тілеген корпустың картон кескінін жасап, оны гитара шебері Роджер Гиффинге жіберді. Дэвис Рутерфордтың гитарасын бұрынғы Genesis альбомдарына қарағанда аспап ретінде көбірек көрсетуге ниеттенді және оның тәсілі «We Can't Dance» альбомының кейбір тректерінде сәтті болды деп ойлады. Бэнкс Дэвистің жазба және аспаптардың кейбір аспектілеріне қатысты қатаң пікірлерін ұнатып, жазбаның басқа жолдарын табуға тырысты. Салмақты материалдар қысқа және жеңіл әндермен үйлесімді болды. «I Can't Dance» сол кездегі танымал джинс жарнамаларында пайда болған модельдерді сынап, ауыр Рутерфорд гитара рифіне негізделген. Бэнкс өзінің электрлі пианиносының бөлігінің рекордтағы ең минималды рифтердің бірі екенін және 1968 жылғы Traffic тобының «Feelin' Alright?» әнінде естілген стильді еске түсіргенін айтты.

Шығару

We Can't Dance 1991 жылы 11 қарашада Virgin Records арқылы, ал АҚШ-та 1991 жылы 12 қарашада Atlantic Records арқылы бүкіл әлем бойынша жарық көрді. Альбом хит-парадтарда сәтті болды, 1991 жылдың 23 қарашасы мен 1992 жылдың 22 тамызында Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде екі рет (бірінен соң бірі емес) бірінші орынға шықты. АҚШ-та 1991 жылдың 30 қарашасында Billboard 200 тізімінде төртінші орынға ие болды. Ол 72 апта ішінде бір апта бойы ең жоғары көрсеткішін сақтап тұрды. Альбомнан "No Son of Mine", "Hold on My Heart", "I Can't Dance" және "Jesus He Knows Me" сияқты бірнеше хит-синглдар шықты, соңғы екеуі әзілді бейнеклиптермен қолдау тапты. 1991 жылдың 1 желтоқсанында альбом 600 000 данасы сатылғаны үшін Британдық фонографиялық индустрия (BPI) тарапынан екі платиналық сертификат алды. Бір жыл өткен соң, сатылымдар төрт есе платиналық деңгейге жетіп, 1,2 миллион дана сатылғанын көрсетті. 1997 жылдың наурыз айында альбом 1,5 миллион дана сатылып, бес платиналық мәртебеге ие болды. АҚШ-та We Can't Dance 1991 жылдың 27 желтоқсанына дейін 1 миллион данаға жеткізілді. Бес жылдан кейін альбом Американың Жазу индустриясы қауымдастығы (RIAA) тарапынан 4 миллион дана сатылғаны үшін төрт платиналық сертификат алды. We Can't Dance 2007 жылы SACD/DVD жинағы ретінде, Дэвис жасаған жаңа стерео және 5.1 айналмалы дыбыспен қайта шығарылды. Сондай-ақ, ол Genesis 1983–1998 жинағының құрамына енді.

Қабылдау

Rolling Stone басылымы негізінен альбомның мәтініне тоқталды. Олар "Tell Me Why" және "Way of the World" әндерін жансыз әрі жеке басымен байланысы жоқ әлеуметтік сын ретінде сынады, бірақ көптеген әндерді керемет деп санады және былай деді: "Although We Can't Dance альбомы Duke-тің нәзік сезімталдығына немесе Abacab-тың қуатты шаттығына толыққанды жете қоймаса да, Genesis әдемі қарапайым және тіпті тәуекелді альбом ұсынды." The Guardian газетінің журналисі Стиви Чик бұл альбомды "жалпыламалық" деп сипаттады, Genesis әндерінің ең жақсы ондығын тізімдегенде. Альбом Genesis-ке «Сүйікті поп/рок тобы, дуэті немесе тобы» номинациясы бойынша Американдық музыкалық сыйлықты, сондай-ақ «Сүйікті ересектерге арналған заманауи альбом» және «Сүйікті ересектерге арналған заманауи орындаушы» номинациялары бойынша тағы екі ұсынысты сыйлады. 1993 жылғы Brit Awards марапаттау рәсімінде альбом «Британдық альбом» номинациясына, ал Фил Коллинз альбомға қосқан үлесі үшін «Британдық ер адам орындаушысы» номинациясына ұсынылды.

Тур

Genesis тобы 68 күндік We Can't Dance Tour гастрольдік саяқатын 1992 жылдың 8 мамырынан 17 қарашасына дейін Америка Құрама Штаттары мен Еуропа бойынша өткізіп, альбомды қолдады. Олармен бірге ұзақ жылдар бойы гастрольдеп жүрген музыканттары – Честер Томпсон барабанда, ал Дэрил Стюрмер бас және жетекші гитарада орындады. Бұл топтың құрылғанына 25 жыл толуымен де келіп жатты, және 1970-ші жылдары жазылған ескі әндерінен 20 минуттық попурри ұсынылды. Стадиондар үшін арнайы жобаланған, Marc Brickman жасаған және топтың талаптарына сәйкес салынған сахна 60.9 метр (200 фут) ұзын болды. Онда 24.3 метр (80 фут) биіктіктегі дыбыс мұнаралары мен үш 6 x 7.9 метр (20 x 26 фут) жылжымалы Sony Jumbotron экраны орнатылған. Экрандардың құны 5 миллион долларды құрады және оларды тасымалдау үшін 42 жүк көлігі қажет болды. Бұл экрандардың артықшылығы – кейбір әндердің мазмұнын көрнекті ету үшін бейнежазбалар немесе суреттер көрсетілді, ал топтың тікелей эфирдегі бейнесі аренадағы әрбір көрерменге сахнаның алдыңғы қатарында отырғандай сезім сыйлады. Коллинз құлаққа салынатын дыбыс бақылау жүйесімен ән шырқады, ол оның бұрынғыдан да жақсы ән айтуына және оңайырақ орындауына мүмкіндік берді, себебі ол әрқашан топтың дыбысымен күресіп жүргендей сезінетін. Бұл жүйе сонымен қатар гастроль кезінде дауысының жағдайына қатысты алаңдаушылығын да азайтты.